Даниелян, Рима Сааковна

Даниелян, Рима Сааковна

menu_book Посмотреть материалы

Книги автора (1)

Онлайн

История

Կրթությունը Թուրքիայում 1923–1960 թվականներին

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի կրթական համակարգի ձևավորման, զարգացման և վերափոխումների պատմությանը՝ Թուրքիայի Հանրապետության հռչակումից հետո՝ 1923–1960 թվականներին։ Հեղինակը համակողմանիորեն ուսումնասիրում է երկրի կրթության և լուսավորության ոլորտում տեղի ունեցած փոփոխությունները՝ դրանք դիտարկելով Թուրքիայի հասարակական, քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում կրթության աշխարհիկացման գործընթացն է, ազգային կրթական համակարգի ստեղծման փորձերը, պետական քաղաքականության ազդեցությունը դպրոցական հաստատությունների գործունեության վրա, ինչպես նաև կրթության տարածման հետ կապված հիմնախնդիրները։ Աշխատության սկզբում ներկայացվում են Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի կրթական համակարգի առանձնահատկությունները, որոնք կարևոր նախադրյալներ են նոր հանրապետության կրթական քաղաքականությունը հասկանալու համար։ Հեղինակը անդրադառնում է ավանդական կրոնական կրթության կառուցվածքին, մեդրեսեների և տարրական կրոնական դպրոցների գործունեությանը, ուսուցման բովանդակությանը, կրթության կազմակերպման սկզբունքներին և հոգևոր հաստատությունների ազդեցությանը հասարակական կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աշխարհիկ կրթական հաստատությունների աստիճանական ձևավորմանը, եվրոպական կրթական փորձի ազդեցությանը և այն հասարակական ու մտավոր շարժումներին, որոնք նպաստեցին կրթության արդիականացման գաղափարների տարածմանը։ Այս պատմական նախապատմության միջոցով բացահայտվում են այն համակարգային խնդիրները, ժառանգված ավանդույթներն ու հասարակական հակասությունները, որոնց պայմաններում սկսվեց հանրապետական Թուրքիայի կրթական վերակազմավորումը։ Հիմնական ուսումնասիրության շրջանակում լուսաբանվում են Մուստաֆա Քեմալ Աթաթուրքի գլխավորությամբ իրականացված բարեփոխումների կրթական նշանակությունը, պետության դերը նոր դպրոցական համակարգի ձևավորման գործում, կրթության աշխարհիկ բնույթի հաստատման ձգտումները և ավանդական կրոնական կառույցների ազդեցության սահմանափակման քաղաքականությունը։ Քննության են առնվում կրթական հաստատությունների կազմակերպման, ուսումնական ծրագրերի վերափոխման, դասավանդման բովանդակության փոփոխության, ուսուցիչների պատրաստման և բնակչության կրթական մակարդակի բարձրացման հետ կապված խնդիրները։ Հեղինակը կրթական բարեփոխումները ներկայացնում է ոչ միայն որպես դպրոցական համակարգի ներքին փոփոխություններ, այլև որպես հանրապետության պետականաշինության, ազգային ինքնության ձևավորման և հասարակության արդիականացման ավելի լայն գործընթացի բաղկացուցիչ մաս։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կրթության մատչելիության և տարածքային անհավասարության հարցերին, քաղաքային ու գյուղական բնակավայրերի կրթական հնարավորությունների տարբերություններին, բնակչության գրագիտության մակարդակին և կրթական հաստատությունների նյութական ու կազմակերպական սահմանափակումներին։ Ուսումնասիրության մեջ ընդգծվում է նաև կրթության սոցիալական նշանակությունը՝ դրա կապը հասարակական տարբեր խավերի դիրքի, տնտեսական զարգացման, մասնագիտական պատրաստվածության և հասարակական առաջընթացի հետ։ Առանձին ուշադրության են արժանանում Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի տարիներին Թուրքիայի տնտեսական ու քաղաքական դրության փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը կրթության ոլորտի վրա։ Հեղինակը ցույց է տալիս, թե ինչպես ռազմական պայմանները, տնտեսական դժվարությունները և պետական առաջնահերթությունների փոփոխությունը անդրադարձան կրթական համակարգի զարգացման հնարավորությունների վրա։ Հատուկ քննության է ենթարկվում նաև 1950 թվականին Ժողովրդավարական կուսակցության իշխանության գալուց հետո երկրի կրթական քաղաքականության ընթացքը։ Դիտարկվում են կրթության զարգացման վերաբերյալ իշխանությունների հայտարարած նպատակները, գրագիտության բարձրացման և մշակութային մակարդակի ընդլայնման խնդիրները, ինչպես նաև աշխարհիկ կրթության և կրոնական ազդեցության հարաբերակցության փոփոխությունները։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկություններից է կրթական քաղաքականության ուսումնասիրությունը պատմաքաղաքական քննադատական դիտանկյունից․ հեղինակը փորձում է բացահայտել իշխանության եկած քաղաքական ուժերի գաղափարական նպատակները, կրթության ոլորտում իրականացվող միջոցառումների հասարակական հետևանքները և տարբեր կառավարությունների քաղաքականության միջև առկա շարունակականությունն ու տարբերությունները։ Հետազոտության մեջ կրթությունը ներկայացվում է որպես հասարակական գիտակցության, մշակութային արժեքների և պետական գաղափարախոսության ձևավորման կարևորագույն միջոց, որի բովանդակությունն ու կազմակերպման սկզբունքները սերտորեն կապված են տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական հարաբերությունների հետ։ Գիրքը հիմնված է թուրքական, արևմտաեվրոպական, ռուսական և հայկական աղբյուրների ուսումնասիրության վրա, ինչը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Թուրքիայի կրթական պատմությունը տարբեր տեղեկատվական և պատմագիտական նյութերի համադրությամբ։ Հեղինակի մոտեցումը բնորոշ է խորհրդային ժամանակաշրջանի հասարակագիտական պատմագրությանը, որտեղ կրթական քաղաքականությունը վերլուծվում է նաև սոցիալական հարաբերությունների, դասակարգային շահերի և քաղաքական գաղափարախոսության տեսանկյունից։ Միաժամանակ աշխատությունը կարևոր փաստագրական և պատմագիտական նյութ է պարունակում հանրապետական Թուրքիայի հասարակական ու մշակութային վերափոխումների ուսումնասիրության համար։ Դրա նշանակությունը հատկապես ընդգծվում է այն հանգամանքով, որ կրթության պատմությունը ներկայացվում է ոչ թե մեկուսացված ոլորտի զարգացում, այլ ազգային պետության ձևավորման, հասարակության աշխարհիկացման, ավանդույթի և արդիականության փոխհարաբերության, ինչպես նաև քաղաքական իշխանության ու մշակութային կյանքի փոխազդեցության կարևոր ցուցիչ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Թուրքիայի նորագույն պատմությամբ, քեմալական բարեփոխումներով, կրթական համակարգերի պատմությամբ, արևելյան հասարակությունների արդիականացման գործընթացներով և թուրքական հասարակության մշակութային վերափոխումներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների ու ընթերցողների համար։ Այն արժեքավոր ուսումնասիրություն է, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել հանրապետական Թուրքիայի կրթական քաղաքականության պատմական հիմքերի, զարգացման հիմնական ուղղությունների, ձեռքբերումների և չլուծված խնդիրների մասին՝ բացահայտելով կրթության դերը երկրի հասարակական ու մշակութային կյանքի ձևավորման գործում։

Обновлено. 2026-11-17
Կրթությունը Թուրքիայում 1923–1960 թվականներին

Бесплатно

Другие авторы

Все авторы
Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) 1854 թ․ – 1908 թ․ Մուրացանը հայ պատմական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Գևորգ Մարզպետունի» վեպն է։ Վեպում ներկայացվում են Հայաստանի պատմության կարևոր էջերը։ Մուրացանը մեծ հետաքրքրություն ուներ ազգային անցյալի նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները ներշնչված են հայրենասիրական գաղափարներով։ Նա ձգտել է ընթերցողին ծանոթացնել հայկական պատմությանը։ Նրա կերպարները հաճախ մարմնավորում են քաջություն և նվիրվածություն։ Մուրացանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա գրքերը մինչ օրս մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցվում են։ Նա կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմավեպի զարգացման մեջ։ menu_book18 Подробнее Վահան Տերյան Վահան Տերյան 1885 թ․ – 1920 թ․ Վահան Տերյանը հայ քնարական պոեզիայի ամենասիրելի հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտահայտված են սերը, մենությունը, կարոտը և կյանքի անցողիկությունը։ Տերյանի բանաստեղծությունները հայտնի են իրենց երաժշտականությամբ և նուրբ տրամադրությամբ։ Նա մեծ ազդեցություն է կրել եվրոպական խորհրդապաշտությունից։ Նրա պոեզիան նոր շունչ է բերել հայկական գրականությանը։ Տերյանի լեզուն մեղմ է, գեղեցիկ և հուզական։ Նրա բազմաթիվ բանաստեղծություններ դարձել են երգեր։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա սերունդների բանաստեղծների վրա։ Տերյանի ստեղծագործությունները շարունակում են մնալ ամենաընթերցվողներից։ Նա համարվում է հայ քնարերգության մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Подробнее Ակսել Բակունց Ակսել Բակունց 1899 թ․ – 1937 թ․ Ակսել Բակունցը հայ արձակի ամենաբարձր մակարդակի վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական կյանքի, մարդու և բնության ներդաշնակության պատկերումը։ Բակունցը առանձնանում է նուրբ հոգեբանական դիտարկումներով և լեզվական ճշգրտությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Ալպիական մանուշակ», «Մթնաձոր» և այլ պատմվածքներ։ Նա համարվում է հայ կարճ արձակի անգերազանցելի հեղինակներից մեկը։ Բակունցի ստեղծագործությունները լի են մարդկային խորությամբ և լուռ տխրությամբ։ Նրա հերոսները հաճախ պայքարում են սոցիալական դժվարությունների հետ։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նա զոհվել է ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ։ menu_book5 Подробнее Ներսես Շնորհալի Ներսես Շնորհալի 1102 թ․ – 1173 թ․ Ներսես Շնորհալին եղել է հայ եկեղեցու կաթողիկոս, բանաստեղծ և աստվածաբան։ Նա հայտնի է իր հոգևոր երգերով, աղոթքներով և բանաստեղծություններով։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում բարությունը, սերը և մարդասիրությունը։ Շնորհալին ձգտել է միավորել մարդկանց և ամրապնդել քրիստոնեական արժեքները։ Նրա գրական լեզուն պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորիմաստ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ եկեղեցական շարականներ։ Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունները մինչ օրս օգտագործվում են հայկական եկեղեցական կյանքում։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հայ մշակույթի և կրթության զարգացման մեջ։ Նա համարվում է հայ միջնադարյան գրականության ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա անունը շարունակում է մնալ ազգային հպարտության աղբյուր։ menu_book13 Подробнее Մովսես Խորենացի Մովսես Խորենացի 410 թ․ – 490 թ․ Մովսես Խորենացին հայ պատմագրության հիմնադիրն է և հայտնի է որպես «Հայ պատմության հայր»։ Նրա «Հայոց պատմություն» աշխատությունը համարվում է հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից մեկը։ Այն նկարագրում է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունները, մշակույթը և պատմական զարգացումը։Մովսես Խորենացին համարվում է հայ պատմագրության հիմնադիրը և հաճախ կոչվում է «Հայ պատմության հայր»։ Նրա գլխավոր աշխատությունը՝ «Հայոց պատմությունը», հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից է։ Այս գրքում նա ներկայացրել է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունների պատմությունը և ազգային ավանդույթները։ Խորենացին օգտագործել է ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր աղբյուրներ։ Նրա աշխատությունը մեծ նշանակություն ունի ոչ միայն պատմաբանների, այլև գրականագետների համար։ Գրքի լեզուն հարուստ է և պատկերավոր։ Նա կարևոր դեր է ունեցել հայկական ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման մեջ։ Խորենացու ազդեցությունը զգացվում է հետագա դարերի գրականության և պատմագրության վրա։ Նրա անունը դարձել է հայկական գիտական մտքի խորհրդանիշ։ Այսօր նա շարունակում է մնալ հայ մշակույթի ամենահարգված դեմքերից մեկը։ menu_book8 Подробнее Պերճ Պռոշյան Պերճ Պռոշյան 1837 թ․ – 1907 թ․ Պերճ Պռոշյանը հայ ռեալիստական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում պատկերել է գյուղական կյանքը և հասարակ մարդկանց առօրյան։ Նրա հերոսները սովորական մարդիկ են՝ իրենց խնդիրներով ու երազանքներով։ Պռոշյանը մեծ ուշադրություն է դարձրել սոցիալական հարցերին։ Նրա գրքերը արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս 19-րդ դարի հայկական կյանքի մասին։ Նա կարևորել է կրթության և լուսավորության դերը։ Նրա լեզուն պարզ է և բնական։ Պռոշյանի ստեղծագործությունները աչքի են ընկնում իրատեսական նկարագրություններով։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա անունը շարունակում է հիշվել որպես ռեալիզմի կարևոր ներկայացուցիչ։ menu_book3 Подробнее