Եղիազարով, Արտաշես Արմենակի

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության շինարարության ոլորտում առկա ռիսկերի բացահայտմանը, գնահատմանը և կառավարմանը՝ շեշտադրելով շինարարական գործունեության արդյունավետության, կայունության և կանխատեսելիության բարձրացման խնդիրները։ Շինարարության ոլորտը բնութագրվում է բազմաթիվ փոխկապակցված գործոններով, որոնց փոփոխությունը կարող է ազդել ինչպես առանձին նախագծերի, այնպես էլ ամբողջ շինարարական հատվածի ֆինանսական և տնտեսական արդյունքների վրա։ Այդ պատճառով ռիսկերի համակարգված գնահատումն ու դրանց կառավարման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորումը կարևոր պայման են ներդրումային ծրագրերի հաջող իրականացման և շինարարական կազմակերպությունների կայուն գործունեության համար։ Ուսումնասիրության առանցքային խնդիրներից մեկը շինարարության ոլորտում ռիսկերի դասակարգումն է։ Դրանք կարող են ունենալ ֆինանսական, տնտեսական, շուկայական, տեխնիկական, կազմակերպական, իրավական, բնապահպանական և այլ բնույթ։ Շինարարական նախագծերի ընթացքում կարող են առաջանալ հումքի և շինանյութերի գների փոփոխության, ֆինանսավորման պայմանների վատթարացման, պահանջարկի տատանումների, նախագծային սխալների, աշխատանքների ժամկետների խախտման, մատակարարումների ուշացման և այլ ռիսկեր։ Դրանցից յուրաքանչյուրն ունի առաջացման տարբեր պատճառներ և պահանջում է կառավարման համապատասխան մոտեցում։ Ֆինանսական ռիսկերը հատկապես կարևոր են, քանի որ շինարարական ծրագրերը սովորաբար պահանջում են զգալի ներդրումներ և իրականացվում են երկար ժամանակահատվածում։ Փոխարժեքի, տոկոսադրույքների, վարկավորման պայմանների կամ շինարարական նյութերի գների փոփոխությունը կարող է էականորեն ազդել ծրագրի վերջնական արժեքի վրա։ Հետևաբար ռիսկերի գնահատման համակարգում անհրաժեշտ է հաշվի առնել ինչպես նախնական բյուջեի ձևավորման ճշգրտությունը, այնպես էլ ծախսերի հնարավոր փոփոխությունների նկատմամբ նախագծի զգայունությունը։ Շինարարության ոլորտում կարևոր նշանակություն ունեն նաև շուկայական ռիսկերը։ Բնակարանների, առևտրային և արտադրական տարածքների նկատմամբ պահանջարկի փոփոխությունը կարող է ազդել կառուցապատողների եկամուտների, ներդրումային որոշումների և նոր նախագծերի իրականացման նպատակահարմարության վրա։ Տնտեսական ակտիվության անկումը կամ աճը, բնակչության եկամուտների փոփոխությունը և ֆինանսական շուկայի պայմանները կարող են փոխել շինարարական ծառայությունների և անշարժ գույքի պահանջարկը։ Այդ պատճառով շինարարական նախագծերի պլանավորումը պետք է հիմնված լինի շուկայի հնարավոր զարգացումների գնահատման վրա։ Տեխնիկական և նախագծային ռիսկերը ևս կարևոր տեղ են զբաղեցնում։ Նախագծային փաստաթղթերի թերությունները, հաշվարկային սխալները, ոչ համապատասխան նյութերի կիրառումը, շինարարական տեխնոլոգիաների խախտումները կամ աշխատանքների անբավարար վերահսկողությունը կարող են հանգեցնել լրացուցիչ ծախսերի, ժամկետների երկարաձգման և շինարարական օբյեկտների որակի նվազման։ Այդ պատճառով ռիսկերի կառավարման համակարգը պետք է ներառի տեխնիկական վերահսկողության, որակի ապահովման և նախագծային լուծումների ստուգման արդյունավետ մեխանիզմներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է նաև իրավական և վարչական ռիսկերի գնահատումը։ Շինարարական գործունեությունը ենթակա է բազմաթիվ իրավական և կարգավորող պահանջների, որոնք վերաբերում են հողօգտագործմանը, քաղաքաշինական գործընթացներին, շինարարության թույլտվություններին, անվտանգության կանոններին, պայմանագրային հարաբերություններին և այլ հարցերի։ Կարգավորող միջավայրի փոփոխությունները կամ անհրաժեշտ վարչական ընթացակարգերի ձգձգումները կարող են ազդեցություն ունենալ ծրագրերի իրականացման ժամկետների և ծախսերի վրա։ Հետևաբար կազմակերպությունները պետք է ունենան իրավական ռիսկերի մշտադիտարկման և դրանց կանխարգելման համապատասխան գործիքներ։ Ռիսկերի կառավարման կարևոր փուլ է դրանց քանակական և որակական գնահատումը։ Որակական գնահատման միջոցով հնարավոր է որոշել յուրաքանչյուր ռիսկի առաջացման հավանականությունն ու հնարավոր ազդեցության աստիճանը, իսկ քանակական մեթոդները թույլ են տալիս այդ ազդեցությունը արտահայտել ֆինանսական կամ այլ չափելի ցուցանիշներով։ Կարող են կիրառվել ռիսկերի մատրիցներ, զգայունության վերլուծություն, սցենարային գնահատում, հավանականային մոդելավորում և այլ մեթոդներ։ Դրանց համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ավելի ամբողջական պատկեր շինարարական նախագծի ռիսկային միջավայրի վերաբերյալ։ Կարևոր խնդիր է ռիսկերի առաջնահերթությունների որոշումը։ Բոլոր ռիսկերը հնարավոր չէ նույն չափով վերահսկել կամ ֆինանսապես չեզոքացնել, ուստի անհրաժեշտ է առանձնացնել այն գործոնները, որոնք ունեն առավել բարձր հավանականություն կամ կարող են առաջացնել առավել մեծ վնաս։ Այդպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս սահմանափակ ռեսուրսներն ուղղել առավել վտանգավոր ռիսկերի կանխարգելմանը և բարձրացնել կառավարման համակարգի արդյունավետությունը։ Ռիսկերի կառավարման հնարավոր ռազմավարությունների շարքում կարող են կիրառվել ռիսկի կանխարգելումը, նվազեցումը, փոխանցումը, ապահովագրումը, պահուստների ձևավորումը կամ որոշ դեպքերում ռիսկի գիտակցված ընդունումը։ Շինարարական կազմակերպության ընտրած ռազմավարությունը կախված է ռիսկի բնույթից, դրա հնարավոր վնասից, վերահսկելիությունից և կառավարման ծախսերից։ Օրինակ՝ որոշ ֆինանսական ռիսկեր կարող են մասնակիորեն փոխանցվել ապահովագրական կամ պայմանագրային մեխանիզմների միջոցով, մինչդեռ տեխնիկական ռիսկերի դեպքում առավել արդյունավետ կարող է լինել նախնական կանխարգելումը և որակի վերահսկողությունը։ Հայաստանի շինարարության հատվածի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել նաև տեղական տնտեսական և ինստիտուցիոնալ միջավայրի ազդեցությունը ռիսկերի ձևավորման վրա։ Շինարարական կազմակերպությունները գործում են Հայաստանի տնտեսության, ֆինանսական համակարգի, քաղաքաշինական կարգավորման և անշարժ գույքի շուկայի պայմաններում, ուստի միջազգային ընդհանուր մեթոդաբանությունները անհրաժեշտ է հարմարեցնել տեղական առանձնահատկություններին։ Այդ համատեքստում կարևոր են շուկայի ծավալը, ֆինանսավորման հասանելիությունը, շինանյութերի ներմուծման և տեղական արտադրության հարաբերակցությունը, աշխատուժի հասանելիությունը և կարգավորող միջավայրի կայունությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև շինարարական նախագծերի ռիսկերի և ապահովագրության փոխհարաբերությանը։ Ապահովագրական գործիքները կարող են նվազեցնել որոշ անբարենպաստ իրադարձությունների ֆինանսական հետևանքները, սակայն դրանց արդյունավետությունը կախված է ապահովագրական պայմանագրերի բովանդակությունից, ծածկույթի սահմաններից և ռիսկերի ճիշտ գնահատումից։ Այդ պատճառով ապահովագրությունը պետք է դիտարկել ոչ թե որպես ռիսկերի կառավարման միակ միջոց, այլ որպես ավելի լայն կառավարման համակարգի բաղադրիչ։ Ժամանակակից մոտեցումների տեսանկյունից կարևոր է նաև թվային տեխնոլոգիաների կիրառումը ռիսկերի կառավարման գործընթացում։ Շինարարական նախագծերի թվային մոդելավորումը, տվյալների վերլուծությունը, նախագծերի կառավարման համակարգերը և այլ թվային գործիքներ կարող են օգնել վաղ փուլում հայտնաբերել հնարավոր շեղումները, վերահսկել ծախսերն ու ժամկետները և բարելավել որոշումների կայացման գործընթացը։ Տվյալների վրա հիմնված կառավարման կիրառումը կարող է հատկապես օգտակար լինել բազմագործոն և երկարաժամկետ շինարարական ծրագրերում։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ ռիսկերի գնահատման և կառավարման արդյունավետ համակարգը կարող է նպաստել շինարարական նախագծերի ծախսերի վերահսկմանը, ժամկետների պահպանմանը, ներդրումների արդյունավետության բարձրացմանը և կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության ապահովմանը։ Այն կարող է նաև նպաստել շինարարական ոլորտում կանխատեսելիության բարձրացմանը և ներդրումային միջավայրի բարելավմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը շինարարության ոլորտի ռիսկերը դիտարկում է որպես փոխկապակցված տնտեսական, ֆինանսական, տեխնիկական և ինստիտուցիոնալ գործոնների համակարգ։ Դրա հիմնական ուղղությունն է ռիսկերի ժամանակին բացահայտումը, դրանց հնարավոր ազդեցության գնահատումը և համապատասխան կառավարման մեխանիզմների մշակումը՝ Հայաստանի Հանրապետության շինարարության հատվածի առանձնահատկություններին համապատասխան։ Թեման կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, շինարարական կազմակերպությունների ղեկավարներին, նախագծերի կառավարիչներին, ներդրումային մասնագետներին, ռիսկերի կառավարման մասնագետներին, քաղաքաշինության ոլորտի մասնագետներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին ու հետազոտողներին։