Ֆարաջի Գիթի Էբրահիմի

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է Նիզամու «Խոսրով և Շիրին» պոեմի և հայ գրականության միջև առկա գրական, թեմատիկ, գաղափարական և մշակութային առնչությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում միջնադարյան պարսկական գրականության նշանավոր ստեղծագործության և հայկական գրական-մշակութային ավանդույթի փոխհարաբերություններն են՝ հաշվի առնելով հայ և իրանական ժողովուրդների դարավոր պատմական ու մշակութային շփումները։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել սիրային պատմության, հերոսականության, բարոյական ընտրության, հավատարմության, անձնազոհության և մարդկային արժանապատվության թեմաների արտահայտությունները երկու գրական ավանդույթներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Խոսրովի և Շիրինի կերպարներին, նրանց բնավորությունների գեղարվեստական կառուցմանը, սիրո և պարտքի փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև պատմական և առասպելական նյութի գրական վերամշակմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հայկական գրականության այն ստեղծագործությունների և ավանդությունների բացահայտումը, որոնց հետ պոեմը կարող է ունենալ թեմատիկ կամ սյուժետային ընդհանրություններ։ Համեմատական վերլուծության միջոցով հնարավոր է դիտարկել սիրո, հերոսական վարքի, կնոջ կերպարի, թագավորական իշխանության և բարոյական արժեքների ներկայացման տարբերություններն ու ընդհանրությունները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն պատմական ու մշակութային միջավայրին, որի պայմաններում ձևավորվել են հայ և պարսկական գրականությունների փոխազդեցությունները։ Այդ համատեքստում կարևոր նշանակություն ունեն միջնադարյան Հայաստանի և Իրանի քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային կապերը, ինչպես նաև գրական մոտիվների և բանավոր ավանդությունների տարածումն ու փոխակերպումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև Նիզամու ստեղծագործության հնարավոր ազդեցությունները հայ գրականության վրա, ինչպես նաև հակառակ ուղղությամբ՝ հայկական գրական և բանահյուսական նյութի հնարավոր արձագանքները պարսկական գրական միջավայրում։ Կարևոր է տարբերակել ուղղակի ազդեցությունը ընդհանրական մշակութային ու տիպաբանական նմանություններից, ինչը թույլ է տալիս խուսափել գրական զուգահեռների միակողմանի մեկնաբանությունից։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև պոեմի լեզվաոճական և գեղարվեստական համակարգը՝ պատկերավորման միջոցները, խորհրդանշական մոտիվները, երկխոսությունները, բնության նկարագրությունները և սիրո զգացմունքի գեղարվեստական արտահայտման ձևերը՝ դրանք համադրելով հայ գրականության համապատասխան օրինակների հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն երկու գրական ավանդույթների ընդհանրությունները, այլև դրանց ինքնատիպությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ընդհանուր մշակութային թեմաները տարբեր պատմական և գեղագիտական միջավայրերում ստացել տարբեր մեկնաբանություններ։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է հայ-իրանական գրական և մշակութային կապերի ուսումնասիրման, միջնադարյան գրականությունների փոխազդեցության բացահայտման և համեմատական գրականագիտության մեթոդների կիրառման հնարավորություններով։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, հայագետներին, իրանագետներին, արևելագետներին, համեմատական գրականության մասնագետներին, ուսանողներին և հայ-պարսկական մշակութային հարաբերությունների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։