Геронин, Николай Александрович

Геронин, Николай Александрович

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Քաղաքագիտություն

Ճապոնիայի Կոմունիստական կուսակցության դիրքորոշումը Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության նկատմամբ (1922–1983)

Նյութը ներկայացնում է Ճապոնիայի և Չինաստանի կոմունիստական կուսակցությունների միջև գաղափարական, քաղաքական և կազմակերպական հարաբերությունների պատմական զարգացումը՝ դիտարկելով Ճապոնիայի Կոմունիստական կուսակցության դիրքորոշման ձևավորումը, փոփոխություններն ու առանձնահատկությունները 20-րդ դարի կարևորագույն քաղաքական իրադարձությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքում երկու կուսակցությունների փոխհարաբերություններն են, որոնք սկզբնական շրջանում ձևավորվել էին միջազգային կոմունիստական շարժման, մարքսիստական գաղափարախոսության և հեղափոխական ինտերնացիոնալիզմի ազդեցությամբ։ Դրանց համագործակցությունն ու գաղափարական ընդհանրությունները պայմանավորված էին ինչպես երկու կուսակցությունների պատմականորեն մոտ ժամանակահատվածում հիմնադրմամբ, այնպես էլ Արևելյան Ասիայում քաղաքական և հասարակական վերափոխումների նկատմամբ ունեցած ընդհանուր մոտեցումներով։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Ճապոնիայի իմպերիալիստական քաղաքականության դեմ Չինաստանի ժողովրդի պայքարի նկատմամբ ճապոնական կոմունիստների վերաբերմունքը, հակապատերազմական գործունեությունը և երկու ժողովուրդների միջև միջազգային համերաշխության գաղափարի առաջմղումը։ Աշխատանքի պատմական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին նախորդած և հաջորդած ժամանակաշրջաններում կուսակցությունների հարաբերությունների փոփոխությունները, երբ հետպատերազմյան աշխարհակարգի ձևավորումը, սոցիալիստական ճամբարի ներսում գաղափարական տարաձայնությունները և միջազգային կոմունիստական շարժման վերակազմավորումը նոր պայմաններ ստեղծեցին նրանց փոխգործակցության համար։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում խորհրդային և չինական կոմունիստական կենտրոնների միջև խորացող գաղափարական հակամարտության ազդեցությունը Ճապոնիայի Կոմունիստական կուսակցության քաղաքական կողմնորոշումների վրա։ 1950-ական և 1960-ական թվականներին միջազգային կոմունիստական շարժման ներսում ձևավորված հակասությունները, Խորհրդային Միության և Չինաստանի միջև հարաբերությունների վատթարացումը, հեղափոխական պայքարի մեթոդների, ազգային քաղաքական ինքնուրույնության և սոցիալիստական զարգացման ուղիների վերաբերյալ տարաձայնությունները էական ազդեցություն ունեցան երկու կուսակցությունների հարաբերությունների վրա։ Հատուկ ուշադրության արժանի է 1960-ական թվականների կեսերին Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության և Ճապոնիայի Կոմունիստական կուսակցության միջև առաջացած լարվածությունը, որը կապված էր Մաո Ցզեդունի քաղաքական ու գաղափարական մոտեցումների, միջազգային հեղափոխական շարժման ռազմավարության և ճապոնական կուսակցության ինքնուրույն քաղաքական գիծը պահպանելու ձգտման հետ։ Այդ հակասությունները հանգեցրին նախկին համագործակցության խզմանը և երկարատև քաղաքական հակամարտության ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական սահմանները ներառում են նաև 1970-ական և 1980-ական թվականների սկզբի զարգացումները, երբ Ասիայում փոխվում էին միջազգային քաղաքական հարաբերությունները, Չինաստանը վերանայում էր արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները, իսկ Ճապոնիայի քաղաքական ուժերի և Չինաստանի միջև հարաբերությունները զարգանում էին նոր աշխարհաքաղաքական պայմաններում։ 1983 թվականը դիտարկվում է որպես պատմական վերլուծության ավարտական սահմանագիծ՝ հնարավորություն տալով գնահատելու նախորդ տասնամյակների գաղափարական հակասությունների և քաղաքական տարաձայնությունների երկարաժամկետ ազդեցությունը։ Նյութի կարևոր գաղափարական առանցքներից է կոմունիստական կուսակցությունների միջազգային համերաշխության և ազգային քաղաքական ինքնուրույնության փոխհարաբերությունը։ Այն անդրադառնում է այն հարցին, թե ինչպես կարող են ընդհանուր գաղափարախոսություն և սոցիալական վերափոխման համանման նպատակներ ունեցող քաղաքական կազմակերպությունները հայտնվել հակասությունների մեջ՝ տարբեր պատմական պայմանների, ազգային շահերի, ռազմավարական առաջնահերթությունների և միջազգային քաղաքական կողմնորոշումների պատճառով։ Քաղաքագիտական և պատմագիտական տեսանկյունից թեման կարևոր է նաև նրանով, որ բացահայտում է գաղափարախոսության դերը միջպետական հարաբերություններից անկախ գործող կուսակցական կապերի ձևավորման և փոփոխության գործընթացում։ Նյութը նշանակալի է Ճապոնիայի նորագույն քաղաքական պատմության, Չինաստանի կոմունիստական շարժման, միջազգային կոմունիստական շարժման ներքին տարաձայնությունների և Արևելյան Ասիայի քաղաքական հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու երկու կուսակցությունների պատմական կապերի, համագործակցության ու հակամարտության պատճառների, գաղափարական դիրքորոշումների փոփոխության և քաղաքական ինքնուրույնության պահպանման խնդիրների մասին՝ միաժամանակ ընդգծելով, թե ինչպես են ազգային և միջազգային քաղաքական գործընթացները փոխազդում կուսակցությունների ռազմավարական որոշումների վրա։

Թարմացվել է՝ 2026-11-20
Ճապոնիայի Կոմունիստական կուսակցության դիրքորոշումը Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության նկատմամբ (1922–1983)

Անվճար

Վահան Տերյան Վահան Տերյան 1885 թ․ – 1920 թ․ Վահան Տերյանը հայ քնարական պոեզիայի ամենասիրելի հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտահայտված են սերը, մենությունը, կարոտը և կյանքի անցողիկությունը։ Տերյանի բանաստեղծությունները հայտնի են իրենց երաժշտականությամբ և նուրբ տրամադրությամբ։ Նա մեծ ազդեցություն է կրել եվրոպական խորհրդապաշտությունից։ Նրա պոեզիան նոր շունչ է բերել հայկական գրականությանը։ Տերյանի լեզուն մեղմ է, գեղեցիկ և հուզական։ Նրա բազմաթիվ բանաստեղծություններ դարձել են երգեր։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա սերունդների բանաստեղծների վրա։ Տերյանի ստեղծագործությունները շարունակում են մնալ ամենաընթերցվողներից։ Նա համարվում է հայ քնարերգության մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Տեսնել ավելին Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Տեսնել ավելին Խաչատուր Աբովյան Խաչատուր Աբովյան 1809 թ․ – 1848 թ․ Խաչատուր Աբովյանը նոր հայ գրականության հիմնադիրն է։ Նա առաջիններից էր, ով գրական ստեղծագործություններ գրեց աշխարհաբար հայերենով։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Վերք Հայաստանի» վեպն է։ Այդ վեպը նկարագրում է հայ ժողովրդի պայքարը և ազգային ոգին։ Աբովյանը եղել է նաև մանկավարժ և լուսավորիչ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել կրթության զարգացմանը։ Իր գործունեությամբ նպաստել է ժամանակակից հայ մշակույթի ձևավորմանը։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա գրողների վրա։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն։ Նրա անհետացումը մինչև այսօր մնում է հայկական պատմության առեղծվածներից մեկը։ menu_book5 Տեսնել ավելին Ակսել Բակունց Ակսել Բակունց 1899 թ․ – 1937 թ․ Ակսել Բակունցը հայ արձակի ամենաբարձր մակարդակի վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական կյանքի, մարդու և բնության ներդաշնակության պատկերումը։ Բակունցը առանձնանում է նուրբ հոգեբանական դիտարկումներով և լեզվական ճշգրտությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Ալպիական մանուշակ», «Մթնաձոր» և այլ պատմվածքներ։ Նա համարվում է հայ կարճ արձակի անգերազանցելի հեղինակներից մեկը։ Բակունցի ստեղծագործությունները լի են մարդկային խորությամբ և լուռ տխրությամբ։ Նրա հերոսները հաճախ պայքարում են սոցիալական դժվարությունների հետ։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նա զոհվել է ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ։ menu_book5 Տեսնել ավելին Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) 1878 թ․ – 1915 թ․ Սիամանթոն արևմտահայ գրականության ամենահզոր բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները նվիրված են ազգային պայքարին, ազատությանը և մարդկային արժանապատվությանը։ Նա մեծ ցավով նկարագրել է հայ ժողովրդի ողբերգական ճակատագիրը։ Սիամանթոյի լեզուն ուժեղ է, կրակոտ և հուզական։ Նրա պոեզիան հաճախ արտահայտում է բողոք և արդարության պահանջ։ Հայոց ցեղասպանության տարիներին նա զոհվել է օսմանյան իշխանությունների կողմից։ Նրա գործերը դարձել են ազգային հիշողության կարևոր մաս։ Սիամանթոն մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա հայ բանաստեղծների վրա։ Նրա ստեղծագործությունները շարունակում են արդիական մնալ։ Նա համարվում է ազատատենչ պոեզիայի խորհրդանիշներից մեկը։ menu_book2 Տեսնել ավելին Դերենիկ Դեմիրճյան Դերենիկ Դեմիրճյան 1877 թ․ – 1956 թ․ Դերենիկ Դեմիրճյանը գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ էր։ Նա առավել հայտնի է իր «Վարդանանք» պատմական վեպով, որը հայ գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից է։ Դեմիրճյանը մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել հայկական պատմության և ազգային հերոսների նկատմամբ։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են հայրենասիրական գաղափարներ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ պիեսներ և պատմվածքներ։ Դեմիրճյանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պատմական արձակի զարգացման վրա։ Նա կարևոր դեր է ունեցել նաև հայկական թատրոնի զարգացման գործում։ Նրա աշխատանքները մինչ օրս լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Դեմիրճյանը համարվում է հայ դասական գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ menu_book7 Տեսնել ավելին