Ղազարյան, Արև Վաչագանի

Իրավաբանություն

Հայաստանի Հանրապետությունում հաշմանդամություն ունեցող անձանց իրավունքների ապահովումը դիտարկվում է որպես պետական քաղաքականության կարևոր ուղղություն, որի հիմքում գտնվում է հավասար հնարավորությունների ստեղծումը, խտրականության բացառումը և սոցիալական ներառման խթանումը։ Այս ոլորտը կարգավորվում է մի շարք իրավական ակտերով, այդ թվում՝ «Հաշմանդամություն ունեցող անձանց իրավունքների մասին» ՀՀ օրենքով, ինչպես նաև ՄԱԿ-ի «Հաշմանդամություն ունեցող անձանց իրավունքների մասին» կոնվենցիայի դրույթներով, որոնք սահմանում են պետության պարտավորությունները՝ ապահովելու կրթության, աշխատանքի, առողջապահության, տեղաշարժի և հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտներում մատչելիություն և մասնակցություն։ Օրենսդրությունը նախատեսում է նաև խելամիտ հարմարեցումների ներդրում, համընդհանուր դիզայնի կիրառություն և հասարակական ենթակառուցվածքների մատչելիության ապահովում՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել ֆիզիկական, սոցիալական և ինստիտուցիոնալ խոչընդոտները։ Չնայած իրավական դաշտի զարգացումներին՝ գործնականում դեռևս առկա են խնդիրներ, ինչպիսիք են ենթակառուցվածքների ոչ լիարժեք մատչելիությունը, սոցիալական ծառայությունների սահմանափակ հասանելիությունը և հասարակական վերաբերմունքի որոշակի խոչընդոտները։ Վերջին տարիներին ներդրվում են նոր մոտեցումներ, օրինակ՝ անձնական օգնականի ծառայություն և ֆունկցիոնալության գնահատման համակարգ, որոնք նպատակ ունեն ավելի ճշգրիտ գնահատել կարիքները և ապահովել նպատակային աջակցություն։ Ընդհանուր առմամբ, ոլորտի զարգացումը ուղղված է նրան, որ հաշմանդամություն ունեցող անձինք կարողանան լիարժեք և անկախ մասնակցություն ունենալ հասարակական կյանքին՝ հավասար հիմունքներով մյուս քաղաքացիների հետ։