Гуськова, Наталия Валентиновна

Гуськова, Наталия Валентиновна

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Քաղաքագիտություն

Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության կադրային քաղաքականությունը կուսակցական և պետական մարմիններում (1978–1985 թթ.)

Աշխատությունը նվիրված է Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության քաղաքական և պետական կառավարման համակարգում կադրային քաղաքականության ձևավորմանն ու իրականացմանը 1978–1985 թվականներին՝ Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության ղեկավարությամբ իրականացվող քաղաքական, տնտեսական և վարչական վերափոխումների համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքում կուսակցական և պետական կառույցների անձնակազմի ընտրության, նշանակման, տեղաբաշխման, առաջխաղացման և մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացման սկզբունքներն ու մեխանիզմներն են, ինչպես նաև դրանց դերը պետական կառավարման արդյունավետության և քաղաքական համակարգի կայունության ապահովման գործում։ Քննարկվող ժամանակաշրջանը Չինաստանի պատմության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ուներ, քանի որ 1978 թվականին Դեն Սյաոպինի քաղաքական առաջնորդությամբ մեկնարկած բարեփոխումների և բացության քաղաքականությունը պահանջում էր վերանայել կառավարման ավանդական մոտեցումները, վերակազմավորել պետական հաստատությունների գործունեությունը և ձևավորել նոր պայմաններին համապատասխանող ղեկավար կադրերի համակարգ։ Այս գործընթացում կարևոր խնդիրներից էր նախկինում ձևավորված կադրային կառավարման մեթոդների վերափոխումը, քաղաքական և գաղափարական հավատարմության հետ մեկտեղ մասնագիտական կարողությունների, կրթության, աշխատանքային փորձի և վարչական հմտությունների գնահատման կարևորության բարձրացումը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էր Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցությունը վերահսկում պետական և կուսակցական ապարատի համալրման գործընթացները, ինչպիսի նշանակություն էր տալիս ղեկավար անձնակազմի երիտասարդացմանը, մասնագիտական որակավորման բարձրացմանը, կառավարման փորձի կուտակմանը և կադրային ռեսուրսների նպատակային բաշխմանը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում կուսակցական ղեկավարության և պետական կառավարման մարմինների միջև ձևավորված փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ Չինաստանի քաղաքական համակարգում կուսակցությունը շարունակում էր պահպանել որոշիչ դեր պետական կառավարման հիմնական ուղղությունների սահմանման, պաշտոնատար անձանց ընտրության և քաղաքական որոշումների իրականացման նկատմամբ վերահսկողության գործում։ 1978–1985 թվականների ժամանակահատվածն ընդգրկում է բարեփոխումների սկզբնական և վճռորոշ փուլը, երբ տնտեսական զարգացման նոր առաջնահերթությունները, վարչական համակարգի արդիականացման անհրաժեշտությունը և կառավարման մասնագիտական ներուժի ամրապնդումը պահանջում էին համապատասխան փոփոխություններ նաև կադրային քաղաքականության մեջ։ Այս համատեքստում կարևոր է կադրային համակարգի դիտարկումը ոչ միայն որպես պետական պաշտոնների համալրման վարչական գործընթաց, այլև որպես քաղաքական իշխանության պահպանման, կուսակցական վերահսկողության իրականացման, բարեփոխումների շարունակականության ապահովման և պետական ինստիտուտների վերակազմավորման ռազմավարական գործիք։ Ուսումնասիրության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն անդրադառնում է Չինաստանի քաղաքական համակարգի զարգացման առանցքային բաղադրիչներից մեկին՝ բացահայտելով կուսակցական և պետական կառավարման փոխկապակցվածությունը, ղեկավար անձնակազմի ձևավորման սկզբունքները և կադրային քաղաքականության ազդեցությունը երկրի ինստիտուցիոնալ ու սոցիալ-տնտեսական վերափոխումների վրա։ Թեման կարևոր է նաև Չինաստանի ժամանակակից պատմության, կոմունիստական կուսակցությունների կառավարման մոդելների, քաղաքական վերնախավերի ձևավորման, պետական ծառայության կազմակերպման և վարչական բարեփոխումների համեմատական ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն արժեքավոր է քաղաքագետների, պատմաբանների, արևելագետների, պետական կառավարման մասնագետների, միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրողների և Չինաստանի քաղաքական ու հասարակական զարգացման գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ հնարավորություն տալով առավել խորությամբ ընկալելու, թե ինչպես է կադրային քաղաքականությունը ծառայել որպես Չինաստանի կառավարման համակարգի վերափոխման և քաղաքական շարունակականության պահպանման կարևոր միջոց։

Թարմացվել է՝ 2026-11-20
Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության կադրային քաղաքականությունը կուսակցական և պետական մարմիններում (1978–1985 թթ.)

Անվճար

Գաբրիել Սունդուկյան Գաբրիել Սունդուկյան 1825 թ․ – 1912 թ․ Հայ մեծ դրամատուրգ, արձակագիր և հասարակական գործիչ էր, որը համարվում է հայկական ռեալիստական դրամատուրգիայի հիմնադիրը։ Նա ծնվել է 1825 թվականի հուլիսի 11-ին՝ Թիֆլիսում, և մահացել 1912 թվականի մարտի 29-ին։ Սունդուկյանի ստեղծագործություններում արտացոլված են XIX դարի հայ հասարակության կյանքը, կենցաղը, սովորույթներն ու սոցիալական խնդիրները։ Նրա ամենահայտնի պիեսներից են «Պեպո»-ն, «Խաթաբալա»-ն և «Էլի մեկ զոհ»-ը, որոնք մեծ ժողովրդականություն են վայելում մինչ օրս։ Սունդուկյանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական թատրոնի զարգացման գործում, իսկ նրա ստեղծագործությունները դարձել են հայ դրամատուրգիայի դասական նմուշներ։ Նրա անունը կրում է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնը, որը Հայաստանի ամենահեղինակավոր թատրոններից է։ menu_book2 Տեսնել ավելին Հակոբ Պարոնյան Հակոբ Պարոնյան 1843 թ․ – 1891 թ․ Հակոբ Պարոնյանը հայ երգիծական գրականության ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում քննադատել է հասարակական արատները, կեղծավորությունը և անարդարությունը։ Նրա հումորը սուր է և հաճախ շատ արդիական նույնիսկ այսօր։ Պարոնյանը ստեղծել է բազմաթիվ հիշարժան կերպարներ։ Նրա գործերը համատեղում են ծիծաղն ու հասարակական քննադատությունը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ երգիծանքի զարգացման վրա։ Նրա լեզուն կենդանի է և արտահայտիչ։ Պարոնյանի ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են դպրոցներում և համալսարաններում։ Նա համարվում է հայ սատիրայի դասականը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է հետաքրքրել ընթերցողներին։ menu_book2 Տեսնել ավելին Դանիել Վարուժան Դանիել Վարուժան 1884 թ․ – 1915 թ․ Դանիել Վարուժանը արևմտահայ պոեզիայի ամենատաղանդավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն բնությունը, գյուղական կյանքը և մարդու ստեղծագործ ուժը։ Վարուժանը հիանում էր աշխատանքի գեղեցկությամբ և մարդու հոգևոր ուժով։ Նրա բանաստեղծությունները հարուստ են պատկերներով և զգացմունքներով։ Նա ձգտել է վերածնել ազգային մշակութային արժեքները։ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ նա ձերբակալվել և սպանվել է։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Վարուժանի ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Նա համարվում է արևմտահայ գրականության դասականներից մեկը։ menu_book3 Տեսնել ավելին Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book10 Տեսնել ավելին Մովսես Խորենացի Մովսես Խորենացի 410 թ․ – 490 թ․ Մովսես Խորենացին հայ պատմագրության հիմնադիրն է և հայտնի է որպես «Հայ պատմության հայր»։ Նրա «Հայոց պատմություն» աշխատությունը համարվում է հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից մեկը։ Այն նկարագրում է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունները, մշակույթը և պատմական զարգացումը։Մովսես Խորենացին համարվում է հայ պատմագրության հիմնադիրը և հաճախ կոչվում է «Հայ պատմության հայր»։ Նրա գլխավոր աշխատությունը՝ «Հայոց պատմությունը», հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից է։ Այս գրքում նա ներկայացրել է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունների պատմությունը և ազգային ավանդույթները։ Խորենացին օգտագործել է ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր աղբյուրներ։ Նրա աշխատությունը մեծ նշանակություն ունի ոչ միայն պատմաբանների, այլև գրականագետների համար։ Գրքի լեզուն հարուստ է և պատկերավոր։ Նա կարևոր դեր է ունեցել հայկական ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման մեջ։ Խորենացու ազդեցությունը զգացվում է հետագա դարերի գրականության և պատմագրության վրա։ Նրա անունը դարձել է հայկական գիտական մտքի խորհրդանիշ։ Այսօր նա շարունակում է մնալ հայ մշակույթի ամենահարգված դեմքերից մեկը։ menu_book8 Տեսնել ավելին Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) 1835 թ․ – 1888 թ․ Րաֆֆին հայ պատմավեպի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում ազգային ազատագրության և հայրենասիրության թեմաները։ «Սամվել», «Խենթը» և «Դավիթ Բեկ» վեպերը համարվում են հայ գրականության դասականներ։ Նա ստեղծել է ուժեղ և հիշվող հերոսներ։ Րաֆֆու կերպարները պայքարում են հանուն ազատության և արդարության։ Նրա գրքերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ երիտասարդության վրա։ Նա կարողացել է պատմությունը ներկայացնել հետաքրքիր և կենդանի ձևով։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Րաֆֆին համարվում է ազգային մտածողության ձևավորման կարևոր գործիչ։ Նրա անունը մշտապես կապված է հայրենասիրական գրականության հետ։ menu_book18 Տեսնել ավելին