Гуськова, Наталия Валентиновна

Гуськова, Наталия Валентиновна

menu_book View materials

Books by this author (1)

Online

Political Science

Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության կադրային քաղաքականությունը կուսակցական և պետական մարմիններում (1978–1985 թթ.)

Աշխատությունը նվիրված է Չինաստանի Ժողովրդական Հանրապետության քաղաքական և պետական կառավարման համակարգում կադրային քաղաքականության ձևավորմանն ու իրականացմանը 1978–1985 թվականներին՝ Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության ղեկավարությամբ իրականացվող քաղաքական, տնտեսական և վարչական վերափոխումների համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքում կուսակցական և պետական կառույցների անձնակազմի ընտրության, նշանակման, տեղաբաշխման, առաջխաղացման և մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացման սկզբունքներն ու մեխանիզմներն են, ինչպես նաև դրանց դերը պետական կառավարման արդյունավետության և քաղաքական համակարգի կայունության ապահովման գործում։ Քննարկվող ժամանակաշրջանը Չինաստանի պատմության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ուներ, քանի որ 1978 թվականին Դեն Սյաոպինի քաղաքական առաջնորդությամբ մեկնարկած բարեփոխումների և բացության քաղաքականությունը պահանջում էր վերանայել կառավարման ավանդական մոտեցումները, վերակազմավորել պետական հաստատությունների գործունեությունը և ձևավորել նոր պայմաններին համապատասխանող ղեկավար կադրերի համակարգ։ Այս գործընթացում կարևոր խնդիրներից էր նախկինում ձևավորված կադրային կառավարման մեթոդների վերափոխումը, քաղաքական և գաղափարական հավատարմության հետ մեկտեղ մասնագիտական կարողությունների, կրթության, աշխատանքային փորձի և վարչական հմտությունների գնահատման կարևորության բարձրացումը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էր Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցությունը վերահսկում պետական և կուսակցական ապարատի համալրման գործընթացները, ինչպիսի նշանակություն էր տալիս ղեկավար անձնակազմի երիտասարդացմանը, մասնագիտական որակավորման բարձրացմանը, կառավարման փորձի կուտակմանը և կադրային ռեսուրսների նպատակային բաշխմանը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում կուսակցական ղեկավարության և պետական կառավարման մարմինների միջև ձևավորված փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ Չինաստանի քաղաքական համակարգում կուսակցությունը շարունակում էր պահպանել որոշիչ դեր պետական կառավարման հիմնական ուղղությունների սահմանման, պաշտոնատար անձանց ընտրության և քաղաքական որոշումների իրականացման նկատմամբ վերահսկողության գործում։ 1978–1985 թվականների ժամանակահատվածն ընդգրկում է բարեփոխումների սկզբնական և վճռորոշ փուլը, երբ տնտեսական զարգացման նոր առաջնահերթությունները, վարչական համակարգի արդիականացման անհրաժեշտությունը և կառավարման մասնագիտական ներուժի ամրապնդումը պահանջում էին համապատասխան փոփոխություններ նաև կադրային քաղաքականության մեջ։ Այս համատեքստում կարևոր է կադրային համակարգի դիտարկումը ոչ միայն որպես պետական պաշտոնների համալրման վարչական գործընթաց, այլև որպես քաղաքական իշխանության պահպանման, կուսակցական վերահսկողության իրականացման, բարեփոխումների շարունակականության ապահովման և պետական ինստիտուտների վերակազմավորման ռազմավարական գործիք։ Ուսումնասիրության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն անդրադառնում է Չինաստանի քաղաքական համակարգի զարգացման առանցքային բաղադրիչներից մեկին՝ բացահայտելով կուսակցական և պետական կառավարման փոխկապակցվածությունը, ղեկավար անձնակազմի ձևավորման սկզբունքները և կադրային քաղաքականության ազդեցությունը երկրի ինստիտուցիոնալ ու սոցիալ-տնտեսական վերափոխումների վրա։ Թեման կարևոր է նաև Չինաստանի ժամանակակից պատմության, կոմունիստական կուսակցությունների կառավարման մոդելների, քաղաքական վերնախավերի ձևավորման, պետական ծառայության կազմակերպման և վարչական բարեփոխումների համեմատական ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն արժեքավոր է քաղաքագետների, պատմաբանների, արևելագետների, պետական կառավարման մասնագետների, միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրողների և Չինաստանի քաղաքական ու հասարակական զարգացման գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ հնարավորություն տալով առավել խորությամբ ընկալելու, թե ինչպես է կադրային քաղաքականությունը ծառայել որպես Չինաստանի կառավարման համակարգի վերափոխման և քաղաքական շարունակականության պահպանման կարևոր միջոց։

Updated: 2026-11-20
Չինաստանի Կոմունիստական կուսակցության կադրային քաղաքականությունը կուսակցական և պետական մարմիններում (1978–1985 թթ.)

Free

Համո Սահյան Համո Սահյան 1914 թ․ – 1993 թ․ Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book2 Read more Վահան Տերյան Վահան Տերյան 1885 թ․ – 1920 թ․ Վահան Տերյանը հայ քնարական պոեզիայի ամենասիրելի հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտահայտված են սերը, մենությունը, կարոտը և կյանքի անցողիկությունը։ Տերյանի բանաստեղծությունները հայտնի են իրենց երաժշտականությամբ և նուրբ տրամադրությամբ։ Նա մեծ ազդեցություն է կրել եվրոպական խորհրդապաշտությունից։ Նրա պոեզիան նոր շունչ է բերել հայկական գրականությանը։ Տերյանի լեզուն մեղմ է, գեղեցիկ և հուզական։ Նրա բազմաթիվ բանաստեղծություններ դարձել են երգեր։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա սերունդների բանաստեղծների վրա։ Տերյանի ստեղծագործությունները շարունակում են մնալ ամենաընթերցվողներից։ Նա համարվում է հայ քնարերգության մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Read more Ներսես Շնորհալի Ներսես Շնորհալի 1102 թ․ – 1173 թ․ Ներսես Շնորհալին եղել է հայ եկեղեցու կաթողիկոս, բանաստեղծ և աստվածաբան։ Նա հայտնի է իր հոգևոր երգերով, աղոթքներով և բանաստեղծություններով։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում բարությունը, սերը և մարդասիրությունը։ Շնորհալին ձգտել է միավորել մարդկանց և ամրապնդել քրիստոնեական արժեքները։ Նրա գրական լեզուն պարզ է, բայց միևնույն ժամանակ խորիմաստ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ եկեղեցական շարականներ։ Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունները մինչ օրս օգտագործվում են հայկական եկեղեցական կյանքում։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հայ մշակույթի և կրթության զարգացման մեջ։ Նա համարվում է հայ միջնադարյան գրականության ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա անունը շարունակում է մնալ ազգային հպարտության աղբյուր։ menu_book13 Read more Գրիգոր Նարեկացի Գրիգոր Նարեկացի 951 թ․ – 1003 թ․ Գրիգոր Նարեկացին միջնադարյան հայ գրականության և քրիստոնեական մտքի ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Մատյան ողբերգությունն» է, որը հաճախ կոչվում է պարզապես «Նարեկ»։ Գիրքը բաղկացած է աղոթքներից և հոգևոր խորհրդածություններից։ Նարեկացին խորությամբ ուսումնասիրել է մարդու հոգին, մեղքը, ապաշխարությունն ու հավատքը։ Նրա լեզուն չափազանց հարուստ և պատկերավոր է։ Նարեկացու ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ հոգևոր մշակույթի վրա։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ 2015 թվականին նա հռչակվել է Կաթոլիկ եկեղեցու Վարդապետ։ Նարեկացին համարվում է համաշխարհային քրիստոնեական գրականության կարևոր հեղինակներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել ամբողջ աշխարհում։ menu_book29 Read more Ակսել Բակունց Ակսել Բակունց 1899 թ․ – 1937 թ․ Ակսել Բակունցը հայ արձակի ամենաբարձր մակարդակի վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական կյանքի, մարդու և բնության ներդաշնակության պատկերումը։ Բակունցը առանձնանում է նուրբ հոգեբանական դիտարկումներով և լեզվական ճշգրտությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Ալպիական մանուշակ», «Մթնաձոր» և այլ պատմվածքներ։ Նա համարվում է հայ կարճ արձակի անգերազանցելի հեղինակներից մեկը։ Բակունցի ստեղծագործությունները լի են մարդկային խորությամբ և լուռ տխրությամբ։ Նրա հերոսները հաճախ պայքարում են սոցիալական դժվարությունների հետ։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նա զոհվել է ստալինյան բռնաճնշումների ժամանակ։ menu_book5 Read more Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ 1924 թ․ – 1971 թ․ Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book9 Read more