Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Պատմություն

Իջևան (Ձորոփոր)

Էսթեր Խեմչյանի այս ծավալուն ազգագրական և բանահյուսագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Իջևանի տարածաշրջանի՝ պատմական Ձորոփորի տարածքի ժողովրդական մշակույթին, բանավոր ստեղծագործական ժառանգությանը, ավանդույթներին, սովորույթներին և տեղական հոգևոր կյանքի առանձնահատկություններին։ Աշխատության կարևորագույն նպատակներից է պահպանել և գիտական շրջանառության մեջ դնել տարածաշրջանի բնակչության հիշողության մեջ սերնդեսերունդ փոխանցված բանահյուսական նյութերը՝ ներկայացնելով դրանք իրենց բնական միջավայրի, տեղական պատմական հիշողության և հասարակական կյանքի հետ ունեցած կապերով։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած են Իջևանի ենթատարածքի 17 բնակավայրերում իրականացված բանահավաքչական աշխատանքները, որոնց ընթացքում գրառված 2625 միավորից ընտրվել և ժողովածուում ընդգրկվել է 1322 նյութ։ Հավաքածուն առանձնանում է ժանրային բազմազանությամբ և ընդգրկում է ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության տարբեր տեսակներ՝ հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմելու տարածաշրջանի բանահյուսական մտածողության, գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների և ավանդական աշխարհընկալման մասին։ Վիպական բանահյուսության բաժնում ներկայացված են հրաշապատում, կենցաղային և կենդանական հեքիաթներ, պատմական անձանց մասին պատումներ, ավանդազրույցներ, հուշապատումներ, զվարճախոսություններ և ստապատումներ։ Այս նյութերն արտացոլում են ժողովրդի պատկերացումները աշխարհի, մարդկային հարաբերությունների, բարու և չարի, արդարության, խելամտության, քաջության, աշխատանքի ու կենսափորձի մասին՝ միաժամանակ պահպանելով տեղական պատմական հիշողության և գեղարվեստական ավանդույթի առանձնահատկությունները։ Քնարական բանահյուսության բաժինը ներառում է աշխատանքային, հայդուկային, սիրային, օրորոցային և աշուղական երգեր, տեղական ստեղծագործողների երգեր, սգերգեր ու մանկական խաղերգեր, որոնց միջոցով բացահայտվում են ժողովրդի հուզական աշխարհը, ընտանեկան ու հասարակական հարաբերությունները, առօրյա աշխատանքը, սիրո և կորստի ապրումները, հայրենիքի ու ազատության գաղափարները։ Առանձին տեղ են զբաղեցնում բանաձևային և ասութային ստեղծագործությունները՝ առածներն ու ասացվածքները, դարձվածքները, օրհնանքները, բարեմաղթանքները, փաղաքշական խոսքերը, երդումները, գաղտնախոսությունները, անեծքները, շուտասելուկները, հանելուկներն ու աղոթքները։ Դրանք ներկայացնում են ժողովրդական իմաստության, լեզվական պատկերավորության և բանավոր հաղորդակցության հարուստ շերտը՝ արտահայտելով համայնքի բարոյական պատկերացումները, կենսական փորձը, հումորի զգացումը և աշխարհը մեկնաբանելու յուրահատուկ եղանակները։ Ազգագրական նյութերը լրացնում են բանահյուսական բաժինները՝ ընթերցողին ծանոթացնելով ժողովրդական տոներին, ծիսական սովորույթներին, հավատալիքներին, բնության երևույթների հետ կապված պատկերացումներին և ավանդական կենսակերպին։ Ներկայացված են Նոր տարվա և Մեծ պահքի հետ կապված սովորույթներ, անձրևառաջացման, անձրևախափանման ու կարկտախափանման ծեսեր, ժողովրդական բժշկության միջոցներ և գուշակություններ։ Այս նյութերը կարևոր են ժողովրդական հավատալիքների, ծիսական վարքի, բնության և մարդու փոխհարաբերության, ինչպես նաև ավանդական հասարակության աշխարհայացքի ուսումնասիրության համար։ Աշխատության ներածական ուսումնասիրությունը տարածաշրջանի պատմական ու մշակութային միջավայրը դիտարկում է պատմական և հնագիտական տվյալների համադրմամբ՝ հնարավորություն տալով բանահյուսական նյութերը կապելու դրանց առաջացման և պահպանման միջավայրի հետ։ Ժողովածուի գիտական արժեքն ընդլայնվում է նյութերի դասակարգման, համեմատական դիտարկումների և բացատրական ապարատի շնորհիվ․ ներկայացված են բարբառային դժվարիմաց բառերի ու արտահայտությունների մեկնություններ, անձնանունների և տեղանունների ցանկեր, համադրական աղյուսակներ, ինչպես նաև գրառման վայրի, ժամանակի և բանասացի վերաբերյալ տեղեկություններ։ Հեքիաթների հայաստանյան և միջազգային զուգահեռները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու տեղական պատումների կապերը համահայկական և համաշխարհային բանահյուսական ավանդույթների հետ, բացահայտելու տարածված սյուժեների տարբերակները և տարածաշրջանային առանձնահատկությունները։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև բանասացների խոսքի և տեղական բարբառային ձևերի պահպանումը, քանի որ դրանք ոչ միայն փոխանցում են ստեղծագործությունների ինքնատիպ հնչերանգը, այլև արժեքավոր լեզվական նյութ են ներկայացնում հայերենի տարածքային տարբերակների, բառապաշարի և բանավոր խոսքի ուսումնասիրության համար։ Ժողովածուն փաստագրում է Իջևանի տարածաշրջանի ժողովրդական մշակույթի բազմաթիվ դրսևորումներ՝ պահպանելով այնպիսի պատմություններ, երգեր, սովորույթներ և հավատալիքներ, որոնք բանավոր փոխանցման պայմաններում կարող են աստիճանաբար մոռացվել կամ փոփոխվել։ Դրա շնորհիվ այն կարևոր սկզբնաղբյուր է հայ բանահյուսության, ազգագրության, բարբառագիտության, ժողովրդական երաժշտության, պատմական հիշողության և մշակութային մարդաբանության ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ճանաչելու Ձորոփորի պատմամշակութային միջավայրի ինքնատիպությունը, բացահայտելու տեղական և համահայկական ավանդույթների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ուսումնասիրելու ժողովրդի կենսակերպի, մտածողության և ինքնության պահպանման մեխանիզմները։ Այն արժեքավոր է ինչպես մասնագետ հետազոտողների և ուսանողների, այնպես էլ հայ ժողովրդական մշակույթով, Տավուշի պատմությամբ, ավանդական սովորույթներով, հեքիաթներով, երգերով ու բանավոր ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ միաժամանակ ծառայելով որպես տարածաշրջանային մշակութային հիշողության պահպանման և հետագա ուսումնասիրությունների կարևոր նյութ։

Թարմացվել է՝ 2026-11-10
Իջևան (Ձորոփոր)

Անվճար

Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) 1854 թ․ – 1908 թ․ Մուրացանը հայ պատմական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Գևորգ Մարզպետունի» վեպն է։ Վեպում ներկայացվում են Հայաստանի պատմության կարևոր էջերը։ Մուրացանը մեծ հետաքրքրություն ուներ ազգային անցյալի նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները ներշնչված են հայրենասիրական գաղափարներով։ Նա ձգտել է ընթերցողին ծանոթացնել հայկական պատմությանը։ Նրա կերպարները հաճախ մարմնավորում են քաջություն և նվիրվածություն։ Մուրացանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա գրքերը մինչ օրս մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցվում են։ Նա կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմավեպի զարգացման մեջ։ menu_book18 Տեսնել ավելին Վահան Տերյան Վահան Տերյան 1885 թ․ – 1920 թ․ Վահան Տերյանը հայ քնարական պոեզիայի ամենասիրելի հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտահայտված են սերը, մենությունը, կարոտը և կյանքի անցողիկությունը։ Տերյանի բանաստեղծությունները հայտնի են իրենց երաժշտականությամբ և նուրբ տրամադրությամբ։ Նա մեծ ազդեցություն է կրել եվրոպական խորհրդապաշտությունից։ Նրա պոեզիան նոր շունչ է բերել հայկական գրականությանը։ Տերյանի լեզուն մեղմ է, գեղեցիկ և հուզական։ Նրա բազմաթիվ բանաստեղծություններ դարձել են երգեր։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա սերունդների բանաստեղծների վրա։ Տերյանի ստեղծագործությունները շարունակում են մնալ ամենաընթերցվողներից։ Նա համարվում է հայ քնարերգության մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Տեսնել ավելին Խաչատուր Աբովյան Խաչատուր Աբովյան 1809 թ․ – 1848 թ․ Խաչատուր Աբովյանը նոր հայ գրականության հիմնադիրն է։ Նա առաջիններից էր, ով գրական ստեղծագործություններ գրեց աշխարհաբար հայերենով։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Վերք Հայաստանի» վեպն է։ Այդ վեպը նկարագրում է հայ ժողովրդի պայքարը և ազգային ոգին։ Աբովյանը եղել է նաև մանկավարժ և լուսավորիչ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել կրթության զարգացմանը։ Իր գործունեությամբ նպաստել է ժամանակակից հայ մշակույթի ձևավորմանը։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա գրողների վրա։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն։ Նրա անհետացումը մինչև այսօր մնում է հայկական պատմության առեղծվածներից մեկը։ menu_book4 Տեսնել ավելին Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ 1924 թ․ – 1971 թ․ Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book9 Տեսնել ավելին Գաբրիել Սունդուկյան Գաբրիել Սունդուկյան 1825 թ․ – 1912 թ․ Հայ մեծ դրամատուրգ, արձակագիր և հասարակական գործիչ էր, որը համարվում է հայկական ռեալիստական դրամատուրգիայի հիմնադիրը։ Նա ծնվել է 1825 թվականի հուլիսի 11-ին՝ Թիֆլիսում, և մահացել 1912 թվականի մարտի 29-ին։ Սունդուկյանի ստեղծագործություններում արտացոլված են XIX դարի հայ հասարակության կյանքը, կենցաղը, սովորույթներն ու սոցիալական խնդիրները։ Նրա ամենահայտնի պիեսներից են «Պեպո»-ն, «Խաթաբալա»-ն և «Էլի մեկ զոհ»-ը, որոնք մեծ ժողովրդականություն են վայելում մինչ օրս։ Սունդուկյանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական թատրոնի զարգացման գործում, իսկ նրա ստեղծագործությունները դարձել են հայ դրամատուրգիայի դասական նմուշներ։ Նրա անունը կրում է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնը, որը Հայաստանի ամենահեղինակավոր թատրոններից է։ menu_book2 Տեսնել ավելին Դերենիկ Դեմիրճյան Դերենիկ Դեմիրճյան 1877 թ․ – 1956 թ․ Դերենիկ Դեմիրճյանը գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ էր։ Նա առավել հայտնի է իր «Վարդանանք» պատմական վեպով, որը հայ գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից է։ Դեմիրճյանը մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել հայկական պատմության և ազգային հերոսների նկատմամբ։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են հայրենասիրական գաղափարներ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ պիեսներ և պատմվածքներ։ Դեմիրճյանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պատմական արձակի զարգացման վրա։ Նա կարևոր դեր է ունեցել նաև հայկական թատրոնի զարգացման գործում։ Նրա աշխատանքները մինչ օրս լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Դեմիրճյանը համարվում է հայ դասական գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ menu_book7 Տեսնել ավելին