Մանասյան, Դավիթ Մաքսիմի

Մանասյան, Դավիթ Մաքսիմի

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Քաղաքագիտություն

Արաբա-իրանական քաղաքական հարաբերությունների զարգացման հիմնական ուղղությունները Իրանի իսլամական հեղափոխությունից մինչև 21-րդ դարի սկիզբը

Աշխատությունը նվիրված է արաբական պետությունների և Իրանի Իսլամական Հանրապետության միջև քաղաքական հարաբերությունների ձևավորման, զարգացման և փոխակերպման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ Իրանում 1979 թվականին տեղի ունեցած իսլամական հեղափոխությունից մինչև 21-րդ դարի սկիզբն ընկած ժամանակաշրջանում։ Հետազոտության առանցքում են տարածաշրջանի քաղաքական գործընթացների ազդեցությամբ ձևավորված արաբա-իրանական հարաբերությունների առանձնահատկությունները, դրանց գաղափարախոսական, ռազմաքաղաքական և աշխարհաքաղաքական հիմքերը, ինչպես նաև Մերձավոր Արևելքում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունների պայմաններում Իրանի և արաբական աշխարհի փոխհարաբերությունների զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իսլամական հեղափոխության հետևանքով Իրանի արտաքին քաղաքականության մեջ տեղի ունեցած փոփոխություններին, նոր քաղաքական համակարգի գաղափարական սկզբունքներին և դրանց ազդեցությանը արաբական երկրների հետ հարաբերությունների բնույթի վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու արաբական պետությունների տարբեր մոտեցումները Իրանի նոր քաղաքական ուղեգծի նկատմամբ՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանային անվտանգության, պետական շահերի, կրոնական և գաղափարախոսական գործոնների, ինչպես նաև միջպետական մրցակցության նշանակությունը։ Քննարկվող հարաբերությունների զարգացման համատեքստում կարևոր տեղ են զբաղեցնում Իրան-արաբական աշխարհ փոխգործակցության վրա ազդեցություն ունեցած տարածաշրջանային հակամարտությունները, Պարսից ծոցի քաղաքական իրադրությունը, արաբական երկրների և Իրանի անվտանգության առաջնահերթությունները, ինչպես նաև արտաքին ուժերի ներգրավվածությունը Մերձավոր Արևելքի քաղաքական գործընթացներում։ Հետազոտության թեմատիկ շրջանակը թույլ է տալիս բացահայտել արաբա-իրանական հարաբերությունների բազմաշերտ բնույթը, որտեղ համագործակցության հնարավորությունները հաճախ համադրվել են քաղաքական տարաձայնությունների, փոխադարձ անվստահության և տարածաշրջանային ազդեցության համար մրցակցության հետ։ Կարևորվում է նաև այն հանգամանքը, որ արաբական աշխարհը միասնական քաղաքական միավոր չէ, և տարբեր արաբական պետություններ Իրանի նկատմամբ ունեցել են տարբեր դիրքորոշումներ՝ պայմանավորված իրենց աշխարհաքաղաքական դիրքով, ազգային շահերով, ներքին քաղաքական իրավիճակով և տարածաշրջանային դաշնակցային հարաբերություններով։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը նպաստում է արաբական պետությունների արտաքին քաղաքականության առանձնահատկությունների և Իրանի հետ նրանց հարաբերությունների տարբերակված ընկալմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև Իրանի իսլամական հեղափոխությունից հետո Մերձավոր Արևելքում ձևավորված քաղաքական համակարգի, տարածաշրջանային ուժային կենտրոնների փոխհարաբերությունների և միջազգային հարաբերությունների վերափոխման գործընթացների ընկալման համար։ Այն ընդգծում է կրոնական ու գաղափարախոսական գործոնների, աշխարհաքաղաքական շահերի, պատմական հակասությունների և անվտանգության խնդիրների փոխկապակցված դերը միջպետական հարաբերությունների ձևավորման գործում։ Աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում միջազգային հարաբերությունների, իրանագիտության, արաբագիտության, քաղաքագիտության և Մերձավոր Արևելքի ժամանակակից պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար՝ տրամադրելով թեմատիկ հիմք տարածաշրջանի քաղաքական զարգացումների, արաբա-իրանական հարաբերությունների պատմական ընթացքի և դրանց ազդեցությամբ ձևավորված աշխարհաքաղաքական իրադրության ուսումնասիրման համար։

Թարմացվել է՝ 2026-11-19
Արաբա-իրանական քաղաքական հարաբերությունների զարգացման հիմնական ուղղությունները Իրանի իսլամական հեղափոխությունից մինչև 21-րդ դարի սկիզբը

Անվճար

Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) Րաֆֆի (Հակոբ Մելիք-Հակոբյան) 1835 թ․ – 1888 թ․ Րաֆֆին հայ պատմավեպի ամենահայտնի ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում ազգային ազատագրության և հայրենասիրության թեմաները։ «Սամվել», «Խենթը» և «Դավիթ Բեկ» վեպերը համարվում են հայ գրականության դասականներ։ Նա ստեղծել է ուժեղ և հիշվող հերոսներ։ Րաֆֆու կերպարները պայքարում են հանուն ազատության և արդարության։ Նրա գրքերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ երիտասարդության վրա։ Նա կարողացել է պատմությունը ներկայացնել հետաքրքիր և կենդանի ձևով։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Րաֆֆին համարվում է ազգային մտածողության ձևավորման կարևոր գործիչ։ Նրա անունը մշտապես կապված է հայրենասիրական գրականության հետ։ menu_book18 Տեսնել ավելին Ալեքսանդր Շիրվանզադե Ալեքսանդր Շիրվանզադե 1858 թ․ – 1935 թ․ Ալեքսանդր Շիրվանզադեն հայ ռեալիստական արձակի մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտացոլված են հասարակության տարբեր խավերի կյանքը և սոցիալական խնդիրները։ Նա գրել է վեպեր, պատմվածքներ և դրամատիկական գործեր։ Շիրվանզադեն մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդկային հարաբերություններին։ Նրա հերոսները հոգեբանորեն խորն են մշակված։ Նա համարձակորեն քննադատել է հասարակական անարդարությունները։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև թատերական բեմերում։ Շիրվանզադեն համարվում է հայ արձակի դասականներից մեկը։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հետագա գրողների ստեղծագործություններում։ Նա շարունակում է մնալ հայ գրականության կարևորագույն անուններից մեկը։ menu_book17 Տեսնել ավելին Վահան Թեքեյան Վահան Թեքեյան 1878 թ․ – 1945 թ․ Վահան Թեքեյանը սփյուռքահայ գրականության ամենահայտնի բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները հայտնի են իրենց խորը քնարականությամբ և հայրենասիրությամբ։ Թեքեյանը գրել է սիրո, հայրենիքի և մարդկային կյանքի մասին։ Նա նաև ակտիվ լրագրող և հասարակական գործիչ էր։ Նրա պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել հայկական սփյուռքում։ Թեքեյանի լեզուն նուրբ է և արտահայտիչ։ Նա կարևոր դեր է ունեցել արևմտահայ մշակույթի պահպանման գործում։ Նրա գործերը թարգմանվել են տարբեր լեզուներով։ Շատ գրականագետներ նրան անվանում են «Սփյուռքի բանաստեղծ իշխան»։ Նրա անունը շարունակում է մնալ հայ պոեզիայի կարևոր էջերից մեկը։ menu_book2 Տեսնել ավելին Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book9 Տեսնել ավելին Խաչատուր Աբովյան Խաչատուր Աբովյան 1809 թ․ – 1848 թ․ Խաչատուր Աբովյանը նոր հայ գրականության հիմնադիրն է։ Նա առաջիններից էր, ով գրական ստեղծագործություններ գրեց աշխարհաբար հայերենով։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Վերք Հայաստանի» վեպն է։ Այդ վեպը նկարագրում է հայ ժողովրդի պայքարը և ազգային ոգին։ Աբովյանը եղել է նաև մանկավարժ և լուսավորիչ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել կրթության զարգացմանը։ Իր գործունեությամբ նպաստել է ժամանակակից հայ մշակույթի ձևավորմանը։ Նրա գաղափարները մեծ ազդեցություն են ունեցել հետագա գրողների վրա։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է հարուստ գրական ժառանգություն։ Նրա անհետացումը մինչև այսօր մնում է հայկական պատմության առեղծվածներից մեկը։ menu_book5 Տեսնել ավելին Հակոբ Պարոնյան Հակոբ Պարոնյան 1843 թ․ – 1891 թ․ Հակոբ Պարոնյանը հայ երգիծական գրականության ամենամեծ ներկայացուցիչներից է։ Նա իր ստեղծագործություններում քննադատել է հասարակական արատները, կեղծավորությունը և անարդարությունը։ Նրա հումորը սուր է և հաճախ շատ արդիական նույնիսկ այսօր։ Պարոնյանը ստեղծել է բազմաթիվ հիշարժան կերպարներ։ Նրա գործերը համատեղում են ծիծաղն ու հասարակական քննադատությունը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ երգիծանքի զարգացման վրա։ Նրա լեզուն կենդանի է և արտահայտիչ։ Պարոնյանի ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են դպրոցներում և համալսարաններում։ Նա համարվում է հայ սատիրայի դասականը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է հետաքրքրել ընթերցողներին։ menu_book2 Տեսնել ավելին