Մաթևոսյան, Արթուր Կորյունի

Մաթևոսյան, Արթուր Կորյունի

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Պատմություն

Վաղ Բյուզանդական եկեղեցական պատմագրության և V դարի հայ պատմագրության, փոխհարաբերության հիմնախնդիրը (պատմության և պատմականության ըմբռնումը)

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է վաղ Բյուզանդական եկեղեցական պատմագրության և V դարի հայ պատմագրության փոխհարաբերությունների հիմնախնդրին՝ ընդգծելով պատմության և պատմականության ընկալման տեսական ու գաղափարական հիմքերը երկու ավանդույթներում։ Աշխատանքը կենտրոնանում է այն մտավոր և մշակութային միջավայրի վրա, որտեղ ձևավորվել են վաղ քրիստոնեական պատմագրական դպրոցները՝ հատկապես Կեսարիայի, Կոստանդնուպոլսի և հայկական պատմագրական կենտրոնների ազդեցության համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմության ընկալման տարբեր մոդելներին՝ Բյուզանդական եկեղեցական պատմագրության մեջ գերակշռող աստվածաբանական-պրովիդենցիալ մոտեցման և հայ պատմագրության մեջ ձևավորվող ազգային-պատմական ինքնագիտակցության համադրությանը։ Ներկայացվում է, թե ինչպես են V դարի հայ պատմիչները, պահպանելով քրիստոնեական աշխարհայացքը, միաժամանակ ձևավորում պատմական իրադարձությունների ավելի կոնկրետ, ազգային և քաղաքական մեկնաբանություն՝ ստեղծելով պատմականության յուրահատուկ ըմբռնում։ Աշխատանքը վերլուծում է նաև աղբյուրների փոխազդեցությունը, պատմողական ձևերի ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև գաղափարական ազդեցությունների հնարավոր ուղիները երկու ավանդույթների միջև։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ վաղ Բյուզանդական և V դարի հայ պատմագրությունները, թեև ունեն ընդհանուր քրիստոնեական հիմք, զարգացրել են պատմության ընկալման տարբեր համակարգեր՝ ձևավորելով ինչպես համաեկեղեցական, այնպես էլ ազգային պատմական գիտակցության հիմքերը։

Թարմացվել է՝ 2026-07-23
Վաղ Բյուզանդական եկեղեցական պատմագրության և V դարի հայ պատմագրության, փոխհարաբերության հիմնախնդիրը (պատմության և պատմականության ըմբռնումը)

Անվճար

Ալեքսանդր Շիրվանզադե Ալեքսանդր Շիրվանզադե 1858 թ․ – 1935 թ․ Ալեքսանդր Շիրվանզադեն հայ ռեալիստական արձակի մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտացոլված են հասարակության տարբեր խավերի կյանքը և սոցիալական խնդիրները։ Նա գրել է վեպեր, պատմվածքներ և դրամատիկական գործեր։ Շիրվանզադեն մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդկային հարաբերություններին։ Նրա հերոսները հոգեբանորեն խորն են մշակված։ Նա համարձակորեն քննադատել է հասարակական անարդարությունները։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև թատերական բեմերում։ Շիրվանզադեն համարվում է հայ արձակի դասականներից մեկը։ Նրա ազդեցությունը զգալի է հետագա գրողների ստեղծագործություններում։ Նա շարունակում է մնալ հայ գրականության կարևորագույն անուններից մեկը։ menu_book19 Հրանտ Մաթևոսյան Հրանտ Մաթևոսյան 1935 թ․ – 2002 թ․ Հրանտ Մաթևոսյանը համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի մեծագույն վարպետներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններում խորությամբ ներկայացված են գյուղական կյանքը, մարդկային հարաբերությունները և ազգային մտածողությունը։Հրանտ Մաթևոսյանը հայ արձակի ամենամեծ վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական աշխարհի, մարդու և բնության փոխհարաբերությունը։ Նա հայտնի է իր խորը հոգեբանական դիտարկումներով և յուրահատուկ լեզվով։ Նրա գործերը հաճախ ներկայացնում են մարդու ներքին պայքարը և ազգային մտածողությունը։ Մաթևոսյանի հայտնի գործերից են «Մենք ենք, մեր սարերը» և բազմաթիվ պատմվածքներ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից գրականության վրա։ Նրա լեզուն պատկերավոր և փիլիսոփայական է։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս ուսումնասիրվում են։ Նա համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի հիմնասյուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book9 Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book10