Մկրտումյան, Գայանե Սերգեյի

Մկրտումյան, Գայանե Սերգեյի

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (2)

Օնլայն

Պատմություն

Հրովարտակ-պայմանագրերը որպես վաղ շրջանի հայ-արաբական հարաբերությունների աղբյուր

Աշխատությունը նվիրված է վաղ շրջանի հայ-արաբական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ հրովարտակ-պայմանագրերը դիտարկելով որպես կարևոր պատմական և աղբյուրագիտական նյութ։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննության են առնվում հայերի և արաբական իշխանությունների միջև ձևավորված քաղաքական, վարչական, իրավական և տնտեսական հարաբերությունների վերաբերյալ պահպանված փաստաթղթերը, դրանց ստեղծման պատմական պայմանները և բովանդակային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն տեղեկություններին, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու կողմերի փոխհարաբերությունների բնույթը, իշխանության և ենթակայության ձևերը, հարկային ու վարչական պարտավորությունները, բնակչության իրավունքներն ու պարտականությունները, ինչպես նաև տարբեր համայնքների և իշխանական կենտրոնների միջև հարաբերությունների կարգավորման մեխանիզմները։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում փաստաթղթերի աղբյուրագիտական քննությունը՝ դրանց հավաստիության, ժամանակագրության, հեղինակության, նպատակների և պատմական տեղեկատվության արժեքի գնահատմամբ։ Հրովարտակ-պայմանագրերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս լրացնելու և ճշգրտելու պատմագրական այլ աղբյուրներում առկա տեղեկությունները և առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու վաղ միջնադարում տարածաշրջանում տեղի ունեցող քաղաքական ու հասարակական գործընթացների մասին։ Աշխատանքը նաև կարևոր է հայ-արաբական փոխհարաբերությունների զարգացման, վարչական համակարգերի փոխազդեցության և միջնադարյան իրավական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աղբյուրագետներին, հայագետներին, արաբագետներին, միջնադարագետներին, իրավական պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Թարմացվել է՝ 2026-09-14
Հրովարտակ-պայմանագրերը որպես վաղ շրջանի հայ-արաբական հարաբերությունների աղբյուր

Անվճար

Օնլայն

Պատմություն

Հրովարտակ-պայմանագրերը՝ որպես վաղ շրջանի հայ-արաբական հարաբերությունների պատմական աղբյուր

Աշխատությունը նվիրված է վաղ միջնադարում ձևավորված հայ-արաբական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հրովարտակ-պայմանագրերին՝ որպես պատմական, քաղաքական և իրավական կարևոր սկզբնաղբյուրների։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայաստանի և արաբական իշխանությունների միջև հաստատված հարաբերությունների բնույթը, փոխգործակցության սկզբունքները, քաղաքական պայմանավորվածությունները և իշխանական կառույցների միջև ձևավորված իրավական կապերը։ Հրովարտակ-պայմանագրերը կարևոր նշանակություն ունեն վաղ շրջանի պատմական իրադարձությունների վերակազմության համար, քանի որ դրանցում արտացոլված պայմանները, պարտավորությունները և իրավունքները պատկերացում են տալիս ժամանակաշրջանի քաղաքական իրավիճակի, իշխանության իրականացման մեխանիզմների և տարբեր ժողովուրդների միջև հարաբերությունների կարգավորման ձևերի մասին։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվող նյութը կարևոր է հատկապես Հայաստանի՝ արաբական տիրապետության և քաղաքական ազդեցության ոլորտում հայտնվելու պատմական գործընթացները հասկանալու տեսանկյունից։ Այս փաստաթղթերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հայ նախարարական տների, տեղական իշխանությունների և արաբական վարչական ու քաղաքական կենտրոնների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև պարզելու, թե ինչպիսի պայմանավորվածություններ էին կարգավորում բնակչության, իշխանական վերնախավի և նվաճող վարչակարգի հարաբերությունները։ Հրովարտակների բովանդակության պատմագիտական քննությունը կարևոր հիմք է Հայաստանի քաղաքական ինքնուրույնության պահպանման հնարավորությունների, տեղական կառավարման առանձնահատկությունների, հարկային ու վարչական պարտավորությունների և հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունների ուսումնասիրության համար։ Դրանց արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ իրավական բնույթի գրավոր վկայությունները թույլ են տալիս պատմական իրադարձություններին անդրադառնալ ոչ միայն քաղաքական ժամանակագրության, այլև պետական կառավարման, դիվանագիտության և իրավական մշակույթի տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ-արաբական հարաբերությունների սկզբնական փուլի ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով միջնադարյան Հայաստանի պատմության առավել ամբողջական ընկալմանը և տարածաշրջանում ձևավորված քաղաքական համակարգերի փոխազդեցության բացահայտմանը։ Այն արժեքավոր է պատմաբանների, արևելագետների, հայագետների, միջնադարյան իրավունքի և դիվանագիտական պատմության ուսումնասիրողների, ինչպես նաև Հայաստանի և արաբական աշխարհի պատմական կապերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Թարմացվել է՝ 2026-11-19
Հրովարտակ-պայմանագրերը՝ որպես վաղ շրջանի հայ-արաբական հարաբերությունների պատմական աղբյուր

Անվճար

Մովսես Խորենացի Մովսես Խորենացի 410 թ․ – 490 թ․ Մովսես Խորենացին հայ պատմագրության հիմնադիրն է և հայտնի է որպես «Հայ պատմության հայր»։ Նրա «Հայոց պատմություն» աշխատությունը համարվում է հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից մեկը։ Այն նկարագրում է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունները, մշակույթը և պատմական զարգացումը։Մովսես Խորենացին համարվում է հայ պատմագրության հիմնադիրը և հաճախ կոչվում է «Հայ պատմության հայր»։ Նրա գլխավոր աշխատությունը՝ «Հայոց պատմությունը», հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից է։ Այս գրքում նա ներկայացրել է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունների պատմությունը և ազգային ավանդույթները։ Խորենացին օգտագործել է ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր աղբյուրներ։ Նրա աշխատությունը մեծ նշանակություն ունի ոչ միայն պատմաբանների, այլև գրականագետների համար։ Գրքի լեզուն հարուստ է և պատկերավոր։ Նա կարևոր դեր է ունեցել հայկական ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման մեջ։ Խորենացու ազդեցությունը զգացվում է հետագա դարերի գրականության և պատմագրության վրա։ Նրա անունը դարձել է հայկական գիտական մտքի խորհրդանիշ։ Այսօր նա շարունակում է մնալ հայ մշակույթի ամենահարգված դեմքերից մեկը։ menu_book8 Տեսնել ավելին Դերենիկ Դեմիրճյան Դերենիկ Դեմիրճյան 1877 թ․ – 1956 թ․ Դերենիկ Դեմիրճյանը գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ էր։ Նա առավել հայտնի է իր «Վարդանանք» պատմական վեպով, որը հայ գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից է։ Դեմիրճյանը մեծ հետաքրքրություն է ցուցաբերել հայկական պատմության և ազգային հերոսների նկատմամբ։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են հայրենասիրական գաղափարներ։ Նա նաև գրել է բազմաթիվ պիեսներ և պատմվածքներ։ Դեմիրճյանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պատմական արձակի զարգացման վրա։ Նա կարևոր դեր է ունեցել նաև հայկական թատրոնի զարգացման գործում։ Նրա աշխատանքները մինչ օրս լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Դեմիրճյանը համարվում է հայ դասական գրականության կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը։ menu_book7 Տեսնել ավելին Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան 1875 թ․ – 1957 թ․ Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա պոեզիան լի է սիրո, հայրենիքի, կարոտի և մարդկային զգացմունքների թեմաներով։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև արտերկրում։Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում սերը, հայրենիքը, կարոտը և մարդու ներաշխարհը։ Իսահակյանի լեզուն առանձնանում է մեղմությամբ, երաժշտականությամբ և խոր զգացմունքայնությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Աբու Լալա Մահարին» և բազմաթիվ քնարական բանաստեղծություններ։ Նա երկար տարիներ ապրել է արտասահմանում, սակայն մշտապես կապված է եղել հայրենիքի հետ։ Իսահակյանի պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել նաև միջազգային մակարդակով։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Նա եղել է նաև հասարակական և մշակութային ակտիվ գործիչ։ Իսահակյանի ստեղծագործությունները շարունակում են սիրել տարբեր սերունդներ։ Նա համարվում է հայ պոեզիայի մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Տեսնել ավելին Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) Սիամանթո (Ատոմ Յարճանյան) 1878 թ․ – 1915 թ․ Սիամանթոն արևմտահայ գրականության ամենահզոր բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները նվիրված են ազգային պայքարին, ազատությանը և մարդկային արժանապատվությանը։ Նա մեծ ցավով նկարագրել է հայ ժողովրդի ողբերգական ճակատագիրը։ Սիամանթոյի լեզուն ուժեղ է, կրակոտ և հուզական։ Նրա պոեզիան հաճախ արտահայտում է բողոք և արդարության պահանջ։ Հայոց ցեղասպանության տարիներին նա զոհվել է օսմանյան իշխանությունների կողմից։ Նրա գործերը դարձել են ազգային հիշողության կարևոր մաս։ Սիամանթոն մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա հայ բանաստեղծների վրա։ Նրա ստեղծագործությունները շարունակում են արդիական մնալ։ Նա համարվում է ազատատենչ պոեզիայի խորհրդանիշներից մեկը։ menu_book2 Տեսնել ավելին Հովհաննես Թումանյան Հովհաննես Թումանյան 1869 թ․ – 1923 թ․ Հովհաննես Թումանյանը հայ ժողովրդի ամենասիրված գրողներից և բանաստեղծներից է։ Նա ծնվել է Լոռու Դսեղ գյուղում և իր ստեղծագործություններում հաճախ պատկերել է ժողովրդական կյանքն ու ավանդույթները։ Թումանյանը գրել է հեքիաթներ, պոեմներ, պատմվածքներ և բանաստեղծություններ։ Նրա ամենահայտնի գործերից են «Գիքոր», «Անուշ», «Քաջ Նազար» և «Թմկաբերդի առումը»։ Նրա լեզուն պարզ է, բնական և հասկանալի բոլոր սերունդների համար։ Թումանյանի ստեղծագործությունները լի են հումորով, իմաստությամբ և մարդասիրությամբ։ Նա նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր և զբաղվել է բարեգործությամբ։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Թումանյանը հաճախ անվանվում է «Ամենայն հայոց բանաստեղծ»։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ հայկական մշակույթի հիմնասյուներից մեկը։ menu_book11 Տեսնել ավելին Մխիթար Գոշ Մխիթար Գոշ 1130 թ․ – 1213 թ․ Մխիթար Գոշ միջնադարյան հայ մեծ մտածող, իրավագետ, առակագիր, մանկավարժ և հասարակական գործիչ էր, որը ապրել է XII–XIII դարերում։ Նա հայտնի է որպես հայ իրավագիտության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը։ Նրա ամենահայտնի աշխատությունը «Դատաստանագիրքն» է, որը համարվում է հայկական իրավունքի կարևորագույն հուշարձաններից և երկար ժամանակ ծառայել է որպես օրենքների ժողովածու։ Մխիթար Գոշը գրել է նաև բազմաթիվ առակներ, որոնց միջոցով քարոզել է բարություն, արդարություն, իմաստություն և ազնվություն։ Նա մեծ դեր է ունեցել կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, հիմնել է դպրոցներ և նպաստել գիտելիքների տարածմանը։ Գոշի ստեղծագործությունները կարևոր նշանակություն ունեն հայ գրականության, իրավունքի և մանկավարժության պատմության մեջ։ Նրա անունը մինչ օրս համարվում է իմաստության, արդարադատության և ազգային մշակույթի խորհրդանիշ։ menu_book9 Տեսնել ավելին