Романова, Ирина Алексеевна

Романова, Ирина Алексеевна

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Քաղաքագիտություն

Հետպատերազմյան Ճապոնիայի հասարակական կարծիքը և արտաքին քաղաքականությունը

Աշխատությունը նվիրված է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Ճապոնիայում ձևավորված հասարակական կարծիքի և երկրի արտաքին քաղաքականության փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով հետպատերազմյան ժամանակաշրջանում ճապոնական հասարակության քաղաքական գիտակցության, ազգային ինքնության, արժեքային համակարգի և միջազգային հարաբերությունների նկատմամբ վերաբերմունքի փոփոխություններին։ Հետազոտության առանցքում հասարակական տրամադրությունների ազդեցությունն է պետության արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների, դիվանագիտական առաջնահերթությունների և միջազգային ասպարեզում Ճապոնիայի դիրքավորման վրա։ Պատերազմի ավարտը Ճապոնիայի համար նշանավորեց ոչ միայն քաղաքական և տնտեսական համակարգի վերակառուցման, այլև ազգային ինքնության վերաիմաստավորման, արտաքին աշխարհի հետ հարաբերությունների նոր սկզբունքների ձևավորման և միջազգային հանրությունում սեփական դերի վերագնահատման բարդ գործընթացի սկիզբը։ Այս պայմաններում հասարակական կարծիքը դարձավ արտաքին քաղաքական որոշումների ձևավորման կարևոր գործոն՝ արտահայտելով պատերազմի հետևանքների, խաղաղասիրության, անվտանգության, ռազմական քաղաքականության, միջազգային համագործակցության և ազգային շահերի վերաբերյալ հասարակության պատկերացումներն ու սպասումները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները, քաղաքական վերափոխումները, հասարակական արժեքները և միջազգային միջավայրը փոխազդել ճապոնական արտաքին քաղաքական մտածողության ձևավորման ընթացքում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հետպատերազմյան Ճապոնիայի խաղաղասիրական քաղաքական մշակույթի ուսումնասիրությունը, որը պայմանավորված էր պատերազմի փորձով, ռազմականացման նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքի փոփոխությամբ և խաղաղության պահպանման գաղափարի ամրապնդմամբ։ Միաժամանակ կարևոր է հասկանալ հասարակական կարծիքի և պետական քաղաքականության միջև առկա փոխադարձ կապը, քանի որ հասարակական տրամադրությունները կարող են ինչպես աջակցել արտաքին քաղաքական որոշումներին, այնպես էլ սահմանափակել դրանց իրականացման հնարավորությունները։ Թեման ընդգրկում է նաև Ճապոնիայի միջազգային հարաբերությունների վերակազմավորման, անվտանգության քաղաքականության, տարածաշրջանային համագործակցության և արտաքին աշխարհի հետ փոխգործակցության հարցերը՝ ցույց տալով, որ երկրի արտաքին քաղաքականությունը ձևավորվել է ոչ միայն պետական կառույցների և քաղաքական ղեկավարության որոշումների, այլև հասարակական ընկալումների ու պատմական փորձի ազդեցությամբ։ Աշխատության գիտաճանաչողական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս արտաքին քաղաքականությունը դիտարկել հասարակական և քաղաքական գործընթացների ամբողջության մեջ՝ բացահայտելով հանրային կարծիքի դերը պետական ռազմավարության ձևավորման և միջազգային հարաբերությունների զարգացման գործում։ Այն կարևոր նշանակություն ունի հետպատերազմյան Ճապոնիայի քաղաքական պատմության, հասարակական մտքի, ժամանակակից ճապոնական պետության արտաքին քաղաքական ինքնության և Արևելյան Ասիայի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել քաղաքագիտության, միջազգային հարաբերությունների, պատմության և արևելագիտության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար՝ նպաստելով Ճապոնիայի հետպատերազմյան զարգացման առանձնահատկությունների և հասարակական կարծիքի ու արտաքին քաղաքականության փոխկապակցվածության ավելի ամբողջական ընկալմանը։

Թարմացվել է՝ 2026-11-21
Հետպատերազմյան Ճապոնիայի հասարակական կարծիքը և արտաքին քաղաքականությունը

Անվճար

Հովհաննես Շիրազ Հովհաննես Շիրազ 1915 թ․ – 1984 թ․ Հովհաննես Շիրազը հայ ժողովրդի ամենասիրված բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործությունները խորապես կապված են հայրենիքի, մոր կերպարի և ազգային ցավի հետ։ Շիրազի լեզուն պարզ է, ժողովրդական և շատ հուզական։ Նրա հայտնի գործերից են «Հայոց դանթեականը», «Մայրս» և բազմաթիվ հայրենասիրական բանաստեղծություններ։ Նա հաճախ արտահայտել է ժողովրդի ցավն ու ուրախությունը։ Շիրազը մեծ ազդեցություն է ունեցել սերունդների վրա իր անմիջական ոճով։ Նրա պոեզիան հաճախ արտասանվում է դպրոցներում և միջոցառումների ժամանակ։ Նա համարվում է 20-րդ դարի ամենաժողովրդական բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ստեղծագործությունները դարձել են ազգային հիշողության մաս։ Շիրազը մինչ օրս սիրելի է ընթերցողների լայն շրջանակի համար։ menu_book5 Տեսնել ավելին Մովսես Խորենացի Մովսես Խորենացի 410 թ․ – 490 թ․ Մովսես Խորենացին հայ պատմագրության հիմնադիրն է և հայտնի է որպես «Հայ պատմության հայր»։ Նրա «Հայոց պատմություն» աշխատությունը համարվում է հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից մեկը։ Այն նկարագրում է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունները, մշակույթը և պատմական զարգացումը։Մովսես Խորենացին համարվում է հայ պատմագրության հիմնադիրը և հաճախ կոչվում է «Հայ պատմության հայր»։ Նրա գլխավոր աշխատությունը՝ «Հայոց պատմությունը», հայկական պատմության կարևորագույն սկզբնաղբյուրներից է։ Այս գրքում նա ներկայացրել է հայ ժողովրդի ծագումը, թագավորությունների պատմությունը և ազգային ավանդույթները։ Խորենացին օգտագործել է ինչպես գրավոր, այնպես էլ բանավոր աղբյուրներ։ Նրա աշխատությունը մեծ նշանակություն ունի ոչ միայն պատմաբանների, այլև գրականագետների համար։ Գրքի լեզուն հարուստ է և պատկերավոր։ Նա կարևոր դեր է ունեցել հայկական ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման մեջ։ Խորենացու ազդեցությունը զգացվում է հետագա դարերի գրականության և պատմագրության վրա։ Նրա անունը դարձել է հայկական գիտական մտքի խորհրդանիշ։ Այսօր նա շարունակում է մնալ հայ մշակույթի ամենահարգված դեմքերից մեկը։ menu_book8 Տեսնել ավելին Պարույր Սևակ Պարույր Սևակ 1924 թ․ – 1971 թ․ Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book9 Տեսնել ավելին Գաբրիել Սունդուկյան Գաբրիել Սունդուկյան 1825 թ․ – 1912 թ․ Հայ մեծ դրամատուրգ, արձակագիր և հասարակական գործիչ էր, որը համարվում է հայկական ռեալիստական դրամատուրգիայի հիմնադիրը։ Նա ծնվել է 1825 թվականի հուլիսի 11-ին՝ Թիֆլիսում, և մահացել 1912 թվականի մարտի 29-ին։ Սունդուկյանի ստեղծագործություններում արտացոլված են XIX դարի հայ հասարակության կյանքը, կենցաղը, սովորույթներն ու սոցիալական խնդիրները։ Նրա ամենահայտնի պիեսներից են «Պեպո»-ն, «Խաթաբալա»-ն և «Էլի մեկ զոհ»-ը, որոնք մեծ ժողովրդականություն են վայելում մինչ օրս։ Սունդուկյանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական թատրոնի զարգացման գործում, իսկ նրա ստեղծագործությունները դարձել են հայ դրամատուրգիայի դասական նմուշներ։ Նրա անունը կրում է Գաբրիել Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնը, որը Հայաստանի ամենահեղինակավոր թատրոններից է։ menu_book2 Տեսնել ավելին Ավետիք Իսահակյան Ավետիք Իսահակյան 1875 թ․ – 1957 թ․ Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության մեծագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա պոեզիան լի է սիրո, հայրենիքի, կարոտի և մարդկային զգացմունքների թեմաներով։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ ճանաչում են ստացել նաև արտերկրում։Ավետիք Իսահակյանը հայ քնարերգության ամենանշանավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ են զբաղեցնում սերը, հայրենիքը, կարոտը և մարդու ներաշխարհը։ Իսահակյանի լեզուն առանձնանում է մեղմությամբ, երաժշտականությամբ և խոր զգացմունքայնությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Աբու Լալա Մահարին» և բազմաթիվ քնարական բանաստեղծություններ։ Նա երկար տարիներ ապրել է արտասահմանում, սակայն մշտապես կապված է եղել հայրենիքի հետ։ Իսահակյանի պոեզիան մեծ ճանաչում է ստացել նաև միջազգային մակարդակով։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Նա եղել է նաև հասարակական և մշակութային ակտիվ գործիչ։ Իսահակյանի ստեղծագործությունները շարունակում են սիրել տարբեր սերունդներ։ Նա համարվում է հայ պոեզիայի մեծագույն վարպետներից մեկը։ menu_book4 Տեսնել ավելին Համո Սահյան Համո Սահյան 1914 թ․ – 1993 թ․ Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book2 Տեսնել ավելին