Սարգսյան, Գայանե Ռազմիկի

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է դեռահասների սեռական դաստիարակության առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը և այնպիսի արդյունավետ մոտեցումների բացահայտմանը, որոնք կարող են նպաստել սեռական վարքագծի հետ կապված ռիսկերի նվազեցմանը։ Ուսումնասիրության հիմքում դեռահասության շրջանի ֆիզիկական, հոգեբանական, հուզական և սոցիալական փոփոխությունների համակողմանի դիտարկումն է, քանի որ այս փուլում ձևավորվում են անձի ինքնագիտակցությունը, հարաբերությունների վերաբերյալ պատկերացումները, պատասխանատվության զգացումը և սեփական վարքագիծը գնահատելու կարողությունը։ Աշխատության շրջանակում քննարկվում են սեռական դաստիարակության նպատակները, բովանդակությունը, սկզբունքներն ու մեթոդները, ինչպես նաև ընտանիքի, դպրոցի, հասակակիցների և սոցիալական միջավայրի ազդեցությունը դեռահասների գիտելիքների, վերաբերմունքների և վարքագծային ընտրությունների ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվության վստահելի աղբյուրների հասանելիությանը, մարմնի և անձնական սահմանների վերաբերյալ իրազեկվածությանը, փոխադարձ հարգանքի, պատասխանատվության, համաձայնության և անվտանգ հարաբերությունների վերաբերյալ գիտելիքների ձևավորմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է վարքագծային ռիսկերի բացահայտումը և դրանց առաջացմանը նպաստող գործոնների ուսումնասիրությունը, այդ թվում՝ տեղեկատվության պակասը, հասակակիցների ազդեցությունը, սոցիալական ճնշումը, կարծրատիպային պատկերացումները, իմպուլսիվ վարքագիծը և թվային միջավայրում առկա ռիսկերը։ Աշխատանքը կարևորում է տարիքին և հոգեբանական զարգացման մակարդակին համապատասխան, գիտականորեն հիմնավորված և զգայուն կրթական մոտեցումների կիրառումը՝ խուսափելով վախի, ամոթի կամ խտրականության վրա հիմնված մեթոդներից։ Ներկայացվում են նաև կանխարգելիչ աշխատանքի հնարավոր ուղղությունները՝ կրթական ծրագրերի կատարելագործում, ծնողների և մանկավարժների իրազեկվածության բարձրացում, դեռահասների համար վստահելի խորհրդատվական և տեղեկատվական միջավայրի ստեղծում, ինչպես նաև սոցիալ-հոգեբանական աջակցության հասանելիության ապահովում։ Կարևորվում է դեռահասների՝ սեփական որոշումների հետևանքները գնահատելու, ռիսկային իրավիճակները ճանաչելու, ճնշմանը դիմակայելու և անհրաժեշտության դեպքում վստահելի մեծահասակներից կամ մասնագետներից օգնություն խնդրելու հմտությունների զարգացումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, հոգեբանների, սոցիալական աշխատողների, ծնողների, կրթական հաստատությունների մասնագետների և դեռահասների հետ աշխատող այլ մասնագետների համար՝ նպաստելով ավելի արդյունավետ, կանխարգելիչ և տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան կրթական միջավայրի ձևավորմանը։