Սարհատյան, Աիդա Ասիլբեկի

Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Պերճ Զեյթունցյանի գեղարվեստական արձակում շարահյուսական կապակցման միջոցների ուսումնասիրությանը և դրանց ոճական նշանակության բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն լեզվական միջոցներն են, որոնց շնորհիվ ձևավորվում է նախադասությունների, նախադասությունների բաղադրիչների և ամբողջական խոսքային հատվածների միջև իմաստային ու կառուցվածքային կապը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել կապակցման տարբեր եղանակներ, շաղկապների և շաղկապական բառերի կիրառությունը, կրկնությունը, զուգահեռ կառուցվածքները, բառային կրկնություններն ու փոխարինումները, շարահյուսական զուգահեռությունները, բացթողումները և այլ միջոցներ, որոնք ապահովում են խոսքի ամբողջականությունը, հաջորդականությունն ու տրամաբանական զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այդ միջոցների ոճական արժեքին, քանի որ հեղինակի արձակում շարահյուսական կառուցվածքը հաճախ ոչ միայն կապակցում է մտքերը, այլև նպաստում է խոսքի ռիթմի, հուզական լարվածության, շեշտադրումների և կերպարների հոգեբանական վիճակների արտահայտմանը։ Վերլուծության միջոցով բացահայտվում է, թե ինչպես են շարահյուսական տարբեր կառուցվածքները պայմանավորում պատմողական խոսքի դինամիկան, երկխոսությունների բնականությունը, հեղինակային խոսքի առանձնահատկությունները և ստեղծագործությունների ընդհանուր արտահայտչականությունը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև այն տեսանկյունից, որ լեզվական կապակցման միջոցները դիտարկվում են դրանց գործառական կիրառության մեջ՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող է նույն շարահյուսական երևույթը տարբեր համատեքստերում ձեռք բերել տարբեր ոճական նշանակություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի և գրականության մասնագետներին, ոճաբանությամբ ու շարահյուսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ուսանողներին և Պերճ Զեյթունցյանի ստեղծագործության լեզվական առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին։