Սերեբրակյանց, Դավիթ

Religion

Աշխատությունը քրիստոնեական աղոթական և ապաշխարական գրականության ժողովածու է, որը նախատեսված է անհատական աղոթքի և հոգևոր ինքնաքննության համար՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով զղջման, ապաշխարության, մեղքերի գիտակցման և հոգևոր մաքրագործման գաղափարներին։ Այն ներկայացնում է քրիստոնեական այն կարևոր սկզբունքը, ըստ որի մարդու հոգևոր վերափոխման առաջին քայլը սեփական սխալների ու մեղքերի անկեղծ գիտակցումն է, դրանց համար զղջալը և Աստծու ողորմածությանը դիմելը։ Աշխատության հիմնական նպատակն է անհատական աղոթողի համար ապահովել հոգևոր խորհրդածության և Աստծու հետ անձնական հաղորդակցության միջոց՝ աղոթական խոսքի միջոցով առաջնորդելով նրան դեպի ներքին խաղաղություն, բարոյական ինքնակատարելագործում և հավատքի ամրապնդում։ Բովանդակային առումով ժողովածուի կենտրոնում զղջման և ապաշխարության թեման է, որը քրիստոնեական աշխարհայացքում դիտարկվում է ոչ միայն որպես անցյալ արարքների համար ափսոսանք, այլև որպես մարդու ներաշխարհի գիտակցված վերափոխում։ Զղջումը ենթադրում է սեփական խղճի առջև անկեղծ կանգնել, ճանաչել մարդկային թուլությունները, ընդունել գործած սխալների պատասխանատվությունը և ձգտել ուղղելու սեփական վարքագիծը։ Այս հոգևոր ընթացքը կապված է մեղքի գիտակցման, աստվածային ողորմածության հայցման, ներողամտության ակնկալիքի և առաքինի կյանքի վերականգնման գաղափարների հետ։ Աղոթական նյութերը կոչված են օգնելու անհատին արտահայտելու իր ներքին ապրումները, խոստովանելու հոգևոր թերությունները, հայցելու Աստծու ներողամտությունը և ամրապնդելու բարին գործելու կամքը։ Աշխատության գաղափարական կարևոր հենասյուներից է մարդու և Աստծու անձնական հարաբերության ընկալումը։ Անհատական աղոթքը ներկայացվում է որպես հոգևոր հաղորդակցության անմիջական ձև, որի ընթացքում հավատացյալը կարող է անկեղծորեն արտահայտել իր վախերը, տագնապները, զղջումը, երախտագիտությունն ու հույսը։ Աղոթքի միջոցով մարդը ոչ միայն խնդրում է մեղքերի թողություն, այլև փորձում է վերագտնել ներքին հավասարակշռությունը, ամրացնել հավատը և իր կյանքը համապատասխանեցնել քրիստոնեական բարոյական սկզբունքներին։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարևորում է խղճի մաքրությունը, խոնարհությունը, անկեղծությունը, համբերությունը, ինքնազսպումը, ներողամտությունն ու հոգևոր պատասխանատվությունը։ Զղջման գաղափարը միաժամանակ ներկայացվում է որպես հուսահատության հաղթահարման և հոգևոր նորոգման ճանապարհ։ Աստծու ողորմածության նկատմամբ վստահությունը հավատացյալին հնարավորություն է տալիս գիտակցելու, որ մարդկային սխալները վերջնական դատավճիռ չեն, եթե դրանց հաջորդում են անկեղծ ապաշխարությունն ու վարքագծի բարեփոխումը։ Այս առումով ժողովածուն ունի նաև բարոյադաստիարակչական նշանակություն՝ նպաստելով անհատի ինքնաճանաչողության և պատասխանատու կյանքի ձևավորմանը։ Գրական առանձնահատկությունների առումով աշխատությունը պատկանում է հայ քրիստոնեական աղոթագրության ավանդույթին։ Աղոթական խոսքին բնորոշ են հանդիսավորությունը, խոնարհության արտահայտությունները, աստվածային ողորմածության հայցումը և հոգևոր ապրումների անմիջական ներկայացումը։ Նման գրականության լեզվական ու պատկերային համակարգը ձևավորվել է աստվածաշնչյան աղոթքների, սաղմոսների և քրիստոնեական ապաշխարական մտածողության ազդեցությամբ։ Աղոթքի կառուցվածքում սովորաբար համադրվում են Աստծու փառաբանությունը, սեփական մեղավորության գիտակցումը, ներողամտության խնդրանքը և հոգևոր օգնության ակնկալիքը։ Այս հաջորդականությունը ստեղծում է ներքին խորհրդածության տրամաբանական ընթացք՝ ընթերցողին առաջնորդելով ինքնաքննությունից դեպի հույս և հոգևոր վերականգնում։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունն անհատական օգտագործման նպատակադրումն է, որը այն տարբերակում է բացառապես եկեղեցական ընդհանուր պաշտամունքի համար նախատեսված ծիսական գրքերից։ Այն նախատեսված է հավատացյալի անձնական հոգևոր կյանքի համար՝ հնարավորություն տալով աղոթելու առանձնության մեջ, խորհրդածելու սեփական վարքի շուրջ և պահպանելու աղոթական մշտական կապը Աստծու հետ։ Պատմամշակութային առումով ժողովածուն կարևոր տեղ ունի տասնիններորդ դարի հայ կրոնական գրականության և հոգևոր կրթության պատմության մեջ։ Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանը հայ կրթական ու մշակութային կյանքի նշանակալի կենտրոններից էր, որտեղ մեծ ուշադրություն էր դարձվում հայոց լեզվի, գրականության, պատմության, գիտության և հոգևոր ժառանգության պահպանմանն ու զարգացմանը։ Ճեմարանի տպագրական գործունեությունը նպաստել է հայերեն գրքերի տարածմանը, կրթական ու կրոնական գրականության հասանելիությանը և հայ համայնքների մտավոր ու հոգևոր կյանքի աշխուժացմանը։ Այսպիսի աղոթագրքերի հրատարակությունը վկայում է անհատական բարեպաշտության, քրիստոնեական ինքնակրթության և բարոյական դաստիարակության նկատմամբ ժամանակաշրջանի հետաքրքրության մասին։ Հայկական տպագրական մշակույթում աղոթագրքերը կարևոր դեր են կատարել ոչ միայն եկեղեցական կյանքի, այլև ընտանեկան ու անհատական հոգևոր դաստիարակության գործում՝ հավատացյալին ապահովելով աղոթական խոսքի և հոգևոր խորհրդածության պատրաստի միջոցներով։ Աշխատության ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է նրա գործնական հոգևոր նշանակությամբ և համամարդկային բարոյական գաղափարներով։ Այն կարող է հետաքրքրել Հայ եկեղեցու աղոթական ավանդությամբ, ապաշխարական գրականությամբ, հայ հոգևոր մատենագրությամբ և տասնիններորդ դարի կրոնական հրատարակություններով զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև քրիստոնեական բարոյագիտությամբ և անհատական աղոթքի մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ժողովածուն կարևոր վկայություն է հայ հոգևոր գրականության այն ուղղության մասին, որը կենտրոնանում է անհատի ներաշխարհի, խղճի, զղջման և բարոյական վերափոխման վրա՝ ներկայացնելով աղոթքը որպես ինքնաճանաչողության, հոգևոր մաքրագործման և Աստծու հետ հաղորդակցության անփոխարինելի միջոց։