Степанов, Иосиф Николаевич

Степанов, Иосиф Николаевич

menu_book Տեսնել նյութերը

Հեղինակի գրքերը (1)

Օնլայն

Բժշկություն

Врачебная тайна и Указ Армянскаго Синода о добрачном осмотре

Աշխատությունը նվիրված է բժշկական գաղտնիքի պահպանման, բժշկի մասնագիտական պարտականությունների և ամուսնությունից առաջ բժշկական զննության կազմակերպման հետ կապված բարոյագիտական, իրավական ու հասարակական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայոց եկեղեցու Սինոդի համապատասխան հրամանագրի պատմական համատեքստում։ Հրատարակության հիմնական թեման բժշկական տեղեկությունների գաղտնիության և եկեղեցական կարգադրությունների փոխհարաբերությունն է, որը կարևոր նշանակություն ունի բժշկության պատմության, բժշկական էթիկայի, եկեղեցական իրավունքի և հասարակական հարաբերությունների զարգացման ուսումնասիրության համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բժշկական գաղտնիքի հասկացությանը, հիվանդի առողջական վիճակի վերաբերյալ տեղեկությունների պահպանման անհրաժեշտությանը, բժշկի մասնագիտական պատասխանատվությանը և բժշկական գործունեության ընթացքում առաջացող բարոյական պարտավորություններին։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակներում դիտարկվում է այն հիմնախնդիրը, թե որքանով կարող էր ամուսնությունից առաջ իրականացվող բժշկական զննությունը համատեղելի լինել անձնական կյանքի գաղտնիության, անհատի արժանապատվության և բժշկի մասնագիտական պարտականությունների հետ։ Կարևորվում է պատմական ժամանակաշրջանի հասարակական պատկերացումների ուսումնասիրությունը, երբ ամուսնությունը դիտարկվում էր ոչ միայն որպես երկու անձանց միություն, այլև որպես ընտանիքի, համայնքի, եկեղեցու և հասարակության համար կարևոր հաստատություն։ Այդ պայմաններում ամուսնության նախապատրաստման հետ կապված բժշկական պահանջները կարող էին առաջացնել իրավական և բարոյական հարցեր՝ կապված առողջական տեղեկությունների բացահայտման, ամուսնացող անձանց փոխադարձ տեղեկացվածության և բժշկական եզրակացությունների օգտագործման հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում Հայոց եկեղեցու կառավարման մարմինների և բժշկական մասնագիտական շրջանակների փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև եկեղեցական կարգադրությունների ազդեցությանը հասարակական կյանքի և ընտանեկան հարաբերությունների կազմակերպման վրա։ Հրատարակության թեման հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին պատմական պայմաններում սահմանվում բժշկի պատասխանատվության շրջանակները, ինչպիսի պատկերացումներ կային հիվանդի անձնական տեղեկությունների պաշտպանության վերաբերյալ և ինչ հակասություններ կարող էին առաջանալ հասարակական շահի ու անհատական իրավունքների միջև։ Անդրադարձ է կատարվում նախաամուսնական բժշկական զննության նպատակների պատմական ընկալմանը, առողջական վիճակի գնահատման անհրաժեշտության հիմնավորումներին և այդպիսի զննությունների կազմակերպման հնարավոր իրավական ու բարոյագիտական հետևանքներին։ Կարևորվում է բժշկական գաղտնիքի պահպանման սկզբունքը՝ որպես բժշկի և հիվանդի միջև վստահության ձևավորման կարևոր պայման, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչ հանգամանքներում և ինչ իրավական հիմքերով կարող էր քննարկվել բժշկական տեղեկությունների փոխանցումը երրորդ անձանց։ Աշխատության շրջանակներում առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում եկեղեցական և աշխարհիկ իրավակարգավորումների փոխհարաբերությունը, քանի որ ամուսնության վերաբերյալ կրոնական կանոնները պատմականորեն առնչվել են ընտանեկան իրավունքի, հասարակական բարոյականության և անձնական կյանքի տարբեր ոլորտներին։ Քննարկման առարկա կարող են լինել նաև բժշկական զննության կամավորության, համաձայնության, անձնական տեղեկությունների հրապարակման սահմանների և բժշկական եզրակացությունների նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքի հարցերը։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև բժշկական մասնագիտական էթիկայի պատմական զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ հնարավորություն է տալիս դիտարկելու գաղտնիության, մասնագիտական պարտքի և հասարակական պատասխանատվության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումն ու փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության է արժանի այն հանգամանքը, որ պատմական բժշկական և եկեղեցական մոտեցումները անհրաժեշտ է գնահատել իրենց ժամանակաշրջանի գիտական գիտելիքների, իրավական կարգավորումների և հասարակական արժեքների համատեքստում՝ դրանք չնույնացնելով ժամանակակից բժշկական էթիկայի չափանիշների հետ։ Ժամանակակից տեսանկյունից թեման առնչվում է տեղեկացված համաձայնության, բժշկական տվյալների պաշտպանության, անձնական կյանքի անձեռնմխելիության և բժշկական միջամտությունների իրավաչափության սկզբունքներին։ Միաժամանակ պատմական աղբյուրի ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե ինչպես էին ձևավորվում այդ սկզբունքների վերաբերյալ քննարկումները և ինչ դեր էին կատարում կրոնական հաստատությունները բժշկական ու ընտանեկան հարաբերությունների կարգավորման գործընթացներում։ Հետազոտական հետաքրքրություն են ներկայացնում նաև բժշկության և կրոնի փոխազդեցությունը, մասնագիտական ինքնավարության սահմանները, հասարակական առողջության պահպանման վերաբերյալ պատմական պատկերացումները և բժշկական որոշումների վրա ոչ բժշկական հաստատությունների ազդեցության հիմնախնդիրները։ Աշխատությունը կարող է օգտագործվել հայկական հասարակության պատմության, եկեղեցական կառավարման, բժշկական իրավունքի և բարոյագիտական մտքի զարգացման համեմատական ուսումնասիրություններում։ Հատուկ արժեք ունի նաև հրատարակության լեզվական և պատմամատենագիտական առանձնահատկությունը, քանի որ ռուսերենի նախահեղափոխական ուղղագրությամբ ներկայացված վերնագիրը վկայում է դրա պատմական բնույթի մասին և հնարավորություն է տալիս այն դիտարկելու համապատասխան ժամանակաշրջանի հասարակական ու մասնագիտական բանավեճերի շրջանակներում։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել բժշկական գաղտնիքի վերաբերյալ իրավական պատկերացումների պատմական զարգացման, ամուսնության ինստիտուտի կարգավորման առանձնահատկությունների և Հայոց եկեղեցու ու բժշկական հանրության փոխհարաբերությունների ավելի խորքային ընկալմանը։ Այն ունի պատմագիտական, իրավագիտական, բժշկագիտական և մշակութաբանական նշանակություն՝ որպես բժշկական մասնագիտական էթիկայի և եկեղեցական կարգավորումների հատման կետում առաջացող խնդիրների ուսումնասիրության աղբյուր։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել բժշկության պատմաբանների, բժիշկների, բժշկական էթիկայի մասնագետների, իրավաբանների, եկեղեցական իրավունքի հետազոտողների, պատմաբանների, աստվածաբանների, մշակութաբանների, դասախոսների, ուսանողների և հայկական հասարակության բժշկական ու իրավական մտքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Թարմացվել է՝ 2026-10-10
Врачебная тайна и Указ Армянскаго Синода о добрачном осмотре

Անվճար

Եղիշե Չարենց Եղիշե Չարենց 1897 թ․ – 1937 թ․ Եղիշե Չարենցը հայ նորագույն գրականության ամենաազդեցիկ հեղինակներից է։ Նա բանաստեղծ, արձակագիր և թարգմանիչ էր, որը նորարարական մոտեցումներ բերեց հայ պոեզիա։ Նրա ստեղծագործություններում միահյուսված են հայրենասիրությունը, հեղափոխական գաղափարները և մարդու ներքին պայքարը։ «Ես իմ անուշ Հայաստանի» բանաստեղծությունը դարձել է ազգային խորհրդանիշ։ Չարենցի լեզուն համարձակ է, հարուստ և ժամանակակից։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել 20-րդ դարի հայ գրականության զարգացման վրա։ Չնայած քաղաքական հալածանքներին, նրա ստեղծագործությունները պահպանեցին իրենց արժեքը։ Նրա գործերը թարգմանվել են բազմաթիվ լեզուներով։ Չարենցը համարվում է հայ մշակույթի խորհրդանշական դեմքերից մեկը։ Նրա գրական ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։ menu_book16 Տեսնել ավելին Համո Սահյան Համո Սահյան 1914 թ․ – 1993 թ․ Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book2 Տեսնել ավելին Դանիել Վարուժան Դանիել Վարուժան 1884 թ․ – 1915 թ․ Դանիել Վարուժանը արևմտահայ պոեզիայի ամենատաղանդավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն բնությունը, գյուղական կյանքը և մարդու ստեղծագործ ուժը։ Վարուժանը հիանում էր աշխատանքի գեղեցկությամբ և մարդու հոգևոր ուժով։ Նրա բանաստեղծությունները հարուստ են պատկերներով և զգացմունքներով։ Նա ձգտել է վերածնել ազգային մշակութային արժեքները։ Հայոց ցեղասպանության ժամանակ նա ձերբակալվել և սպանվել է։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է մեծ գրական ժառանգություն։ Նրա գործերը մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ պոեզիայի զարգացման վրա։ Վարուժանի ստեղծագործությունները մինչ օրս լայնորեն ընթերցվում են։ Նա համարվում է արևմտահայ գրականության դասականներից մեկը։ menu_book5 Տեսնել ավելին Հրանտ Մաթևոսյան Հրանտ Մաթևոսյան 1935 թ․ – 2002 թ․ Հրանտ Մաթևոսյանը համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի մեծագույն վարպետներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններում խորությամբ ներկայացված են գյուղական կյանքը, մարդկային հարաբերությունները և ազգային մտածողությունը։Հրանտ Մաթևոսյանը հայ արձակի ամենամեծ վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական աշխարհի, մարդու և բնության փոխհարաբերությունը։ Նա հայտնի է իր խորը հոգեբանական դիտարկումներով և յուրահատուկ լեզվով։ Նրա գործերը հաճախ ներկայացնում են մարդու ներքին պայքարը և ազգային մտածողությունը։ Մաթևոսյանի հայտնի գործերից են «Մենք ենք, մեր սարերը» և բազմաթիվ պատմվածքներ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից գրականության վրա։ Նրա լեզուն պատկերավոր և փիլիսոփայական է։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս ուսումնասիրվում են։ Նա համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի հիմնասյուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։ menu_book9 Տեսնել ավելին Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) Մուրացան (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան) 1854 թ․ – 1908 թ․ Մուրացանը հայ պատմական արձակի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ամենահայտնի ստեղծագործությունը «Գևորգ Մարզպետունի» վեպն է։ Վեպում ներկայացվում են Հայաստանի պատմության կարևոր էջերը։ Մուրացանը մեծ հետաքրքրություն ուներ ազգային անցյալի նկատմամբ։ Նրա ստեղծագործությունները ներշնչված են հայրենասիրական գաղափարներով։ Նա ձգտել է ընթերցողին ծանոթացնել հայկական պատմությանը։ Նրա կերպարները հաճախ մարմնավորում են քաջություն և նվիրվածություն։ Մուրացանի լեզուն հարուստ է և արտահայտիչ։ Նրա գրքերը մինչ օրս մեծ հետաքրքրությամբ ընթերցվում են։ Նա կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ պատմավեպի զարգացման մեջ։ menu_book19 Տեսնել ավելին Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) Նար-Դոս (Միքայել Հովհաննիսյան) 1867 թ․ – 1933 թ․ Նար-Դոսը հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունի մարդու ներաշխարհի վերլուծությունը և հոգեբանական հակասությունները։ Նա նկարագրել է քաղաքային կյանքը և հասարակության տարբեր խավերը։ Նրա վեպերն ու պատմվածքները աչքի են ընկնում իրատեսականությամբ։ Նար-Դոսի լեզուն պարզ է, բայց խորքային և դիտողական։ Նրա հերոսները հաճախ կանգնած են բարոյական ընտրությունների առաջ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ արձակի զարգացման վրա։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս դասական են համարվում։ Նար-Դոսը համարվում է հայ հոգեբանական արձակի հիմնադիրներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ուսումնասիրվել։ menu_book13 Տեսնել ավելին