Թովմաս Գեմբացի

Կրոն

Գիրքը ներկայացնում է քրիստոնեական հոգևոր գրականության ամենահայտնի երկերից մեկի՝ Թովմաս Քեմփացու «Քրիստոսին նմանվելու մասին» աշխատության գաղափարները՝ ընթերցողին ուղղորդելով դեպի ներքին կատարելագործում, հավատքի խորացում և քրիստոնեական արժեքներով առաջնորդվող կյանք։ Երկի հիմնական նպատակը մարդու հոգևոր վերափոխումն է՝ ինքնաճանաչման, խոնարհության, աղոթքի, ապաշխարության և աշխարհիկ ունայնություններից հեռանալու միջոցով։ Հեղինակը շեշտադրում է, որ Քրիստոսին հետևելը պետք է արտահայտվի ոչ միայն արտաքին բարեպաշտությամբ, այլև մտածողության, վարքի և մարդկային հարաբերությունների փոփոխությամբ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ են զբաղեցնում սրտի մաքրության, ինքնազսպման, համբերության, հնազանդության, սիրո և աստվածային կամքին վստահելու գաղափարները։ Այն ընթերցողին հորդորում է զսպել հպարտությունը, չտրվել նյութական բարիքների ու հասարակական փառքի ձգտմանը և սեփական թերությունները գիտակցելով՝ շարունակաբար աշխատել հոգևոր աճի ուղղությամբ։ Թովմաս Քեմփացու երկը առանձնանում է խրատական և խորհրդածական բնույթով․ մտքերը ներկայացվում են որպես ներքին զրույցի, ինքնաքննության և աղոթական մտորումների առիթ։ Այն կարևոր նշանակություն ունի կաթոլիկ հոգևոր ավանդույթի և ընդհանրապես քրիստոնեական բարոյական մտքի պատմության մեջ։ Հայերեն հրատարակությունը նպաստում էր եվրոպական քրիստոնեական հոգևոր ժառանգության գաղափարների տարածմանը հայ ընթերցողների շրջանում՝ առաջարկելով հավատքի և անձնական բարեպաշտության խորացման ուղեցույց։

Կրոն

Աշխատությունը ներկայացնում է Թովմաս Քեմփացու հոգևոր ուսմունքը՝ կենտրոնանալով քրիստոնյայի կյանքի գլխավոր նպատակի՝ Հիսուս Քրիստոսի օրինակին հետևելու և սեփական անձը հոգևորապես կատարելագործելու գաղափարի վրա։ Այն ընթերցողին առաջարկում է ներքին կյանքի վերափոխման ուղի, որի հիմքում ընկած են խոնարհությունը, ինքնաճանաչումը, աղոթքը, ապաշխարությունը, համբերությունը և աստվածային կամքին վստահելը։ Հեղինակը կարևորում է այն համոզմունքը, որ ճշմարիտ քրիստոնեական հավատքը պետք է դրսևորվի ոչ միայն խոսքերով ու արտաքին ծիսական գործողություններով, այլև մարդու մտածողության, վարքի և ուրիշների նկատմամբ վերաբերմունքի մեջ։ Խրատները կոչ են անում հրաժարվել հպարտությունից, ինքնահավանությունից, նյութական բարիքների նկատմամբ չափազանց կապվածությունից և աշխարհիկ փառքի ձգտումից՝ փոխարենը զարգացնելով ներքին խաղաղություն, գթասրտություն և բարոյական պատասխանատվություն։ Գործում առանձնահատուկ տեղ ունեն ինքնաքննության և հոգևոր խորհրդածության թեմաները, որոնց միջոցով մարդը սովորում է ճանաչել սեփական թերությունները, զսպել ցանկությունները և ձգտել ավելի գիտակից ու բարեպաշտ կյանքի։ Երկի խրատական ու խորհրդածական ոճը ընթերցանությունը վերածում է անձնական հոգևոր աշխատանքի՝ յուրաքանչյուր միտք դարձնելով ինքնակատարելագործման առիթ։ Այն կարևոր տեղ է զբաղեցնում քրիստոնեական խորհրդապաշտական և բարոյախոսական գրականության մեջ՝ ներկայացնելով հոգևոր կյանքի այնպիսի սկզբունքներ, որոնք արդիական են տարբեր ժամանակաշրջանների հավատացյալների համար։