Զազյան, Ռուզան Վահրամի

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության արտաքին պետական պարտքի կառավարման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ պարտքի ձևավորման, սպասարկման, արդյունավետ օգտագործման և երկարաժամկետ կայունության ապահովման տեսանկյունից։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ արտաքին պետական փոխառությունները կարող են կարևոր դեր ունենալ երկրի տնտեսական զարգացման, ենթակառուցվածքների ֆինանսավորման, բյուջետային խնդիրների լուծման և ներդրումային ծրագրերի իրականացման գործում, սակայն պարտքային ռեսուրսների ոչ արդյունավետ օգտագործումը կամ պարտքի չափազանց արագ աճը կարող է մեծացնել պետական ֆինանսների և մակրոտնտեսական կայունության նկատմամբ ռիսկերը։ Աշխատանքում ուսումնասիրվում է արտաքին պետական պարտքի էությունը, դրա կառուցվածքը, ձևավորման աղբյուրները և պետական ֆինանսական համակարգում ունեցած նշանակությունը։ Վերլուծվում են միջազգային ֆինանսական կազմակերպություններից, օտարերկրյա պետություններից և այլ արտաքին աղբյուրներից ներգրավվող վարկային միջոցների առանձնահատկությունները, դրանց պայմանները, մարման ժամկետները, տոկոսադրույքները և արտարժութային կառուցվածքը։ Այս գործոնների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատել արտաքին պարտքի սպասարկման բեռը և դրա ազդեցությունը պետական բյուջեի վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արտաքին պարտքի դինամիկային և դրա հարաբերակցությանը երկրի տնտեսական աճի, պետական եկամուտների և համախառն ներքին արդյունքի հետ։ Պարտքի մակարդակի գնահատումը միայն բացարձակ մեծությամբ բավարար չէ, ուստի աշխատանքում կարևորվում են պարտքի կայունության ցուցանիշները, սպասարկման ծախսերը, վերաֆինանսավորման և արտարժութային ռիսկերը, ինչպես նաև արտաքին ֆինանսավորման նկատմամբ կախվածության աստիճանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է պարտքային ռիսկերի կառավարման խնդիրը։ Արտաքին պարտքի զգալի մասը սովորաբար արտարժույթով ձևավորվելու դեպքում փոխարժեքի փոփոխությունները կարող են մեծացնել պարտքի սպասարկման իրական արժեքը և լրացուցիչ ճնշում գործադրել պետական ֆինանսների վրա։ Բացի այդ, տոկոսադրույքների փոփոխությունները, միջազգային ֆինանսական շուկաների պայմանները և արտաքին տնտեսական ցնցումները կարող են ազդել նոր փոխառությունների արժեքի և նախկին պարտավորությունների սպասարկման հնարավորությունների վրա։ Աշխատանքը անդրադառնում է նաև ներգրավված փոխառու միջոցների արդյունավետության խնդրին։ Պետական պարտքի կայուն կառավարումը ենթադրում է, որ ներգրավված ֆինանսական ռեսուրսները պետք է ուղղվեն այնպիսի ծրագրերի և ներդրումների ֆինանսավորմանը, որոնք կարող են նպաստել տնտեսական աճին, արտադրողականության բարձրացմանը, ենթակառուցվածքների զարգացմանը և ապագայում պետական եկամուտների ընդլայնմանը։ Հակառակ դեպքում պարտքի սպասարկման բեռը կարող է մեծանալ՝ առանց համապատասխան տնտեսական արդյունքի ձևավորման։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են նաև պետական պարտքի կառավարման ինստիտուցիոնալ և կառավարչական մեխանիզմները։ Կարևորվում են պարտքի պլանավորման, ռիսկերի գնահատման, փոխառությունների պայմանների ընտրության, պարտքի պորտֆելի դիվերսիֆիկացման և տեղեկատվության թափանցիկության հարցերը։ Պարտքի կառավարման արդյունավետ համակարգը պետք է հնարավորություն տա նախապես գնահատել տարբեր սցենարների ազդեցությունը պետական ֆինանսների վրա և նվազեցնել ֆինանսական ցնցումների նկատմամբ խոցելիությունը։ Աշխատանքում արտաքին պետական պարտքի խնդիրը դիտարկվում է նաև երկրի ընդհանուր մակրոտնտեսական քաղաքականության համատեքստում։ Պարտքի կառավարման արդյունավետությունը սերտորեն կապված է հարկաբյուջետային քաղաքականության, տնտեսական աճի, գնաճի, փոխարժեքի, արտաքին առևտրի և վճարային հաշվեկշռի վիճակի հետ։ Այդ պատճառով պարտքային քաղաքականությունը չի կարող դիտարկվել պետական ֆինանսների մյուս ուղղություններից մեկուսացված։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարտքի կառավարման և տնտեսական անվտանգության փոխհարաբերությանը։ Պարտքի չափի և կառուցվածքի փոփոխությունները կարող են ազդեցություն ունենալ երկրի ֆինանսական ինքնուրույնության, բյուջետային ճկունության և տնտեսական քաղաքականության իրականացման հնարավորությունների վրա։ Այս համատեքստում կարևորվում է պարտքային ռազմավարության երկարաժամկետ և կանխատեսելի բնույթը, ինչպես նաև պարտքի կայունության ապահովումը նույնիսկ արտաքին տնտեսական անբարենպաստ պայմաններում։ Աշխատանքը նաև դիտարկում է արտաքին ֆինանսավորման առավելությունների և հնարավոր բացասական հետևանքների հավասարակշռման խնդիրը։ Արտաքին փոխառությունները կարող են արագացնել զարգացման ծրագրերի իրականացումը, սակայն դրանց արդյունավետությունը կախված է միջոցների նպատակային օգտագործումից, ներդրումային ծրագրերի տնտեսական վերադարձից և պարտքի սպասարկման կարողությունից։ Հետևաբար պարտքի կառավարման կատարելագործումը պետք է ներառի ոչ միայն պարտքի ծավալի վերահսկում, այլև փոխառությունների ներգրավման և օգտագործման արդյունավետության բարձրացում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտելու Հայաստանի Հանրապետության արտաքին պետական պարտքի կառավարման հիմնական խնդիրները և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղղությունները՝ շեշտադրելով պարտքի կայունությունը, պարտքային ռիսկերի նվազեցումը, փոխառու միջոցների արդյունավետ օգտագործումը և պետական ֆինանսների երկարաժամկետ հավասարակշռության պահպանումը։ Այն կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, պետական կառավարման մասնագետներին, բանկային և ֆինանսական ոլորտի ներկայացուցիչներին, ինչպես նաև Հայաստանի մակրոտնտեսական քաղաքականությամբ և պետական ֆինանսների կառավարմամբ զբաղվող հետազոտողներին։