Ժամկոչյան, Անդրանիկ Սերոբի

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է աստվածաշնչյան ավանդույթի և հայ ժողովրդի պատմամշակութային ու էթնիկ ժառանգության փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով կրոնական տեքստերի, ազգային ինքնագիտակցության, մշակութային հիշողության և հոգևոր արժեքների փոխազդեցությունը տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե աստվածաշնչյան պատկերացումները, խորհրդանիշները, կերպարները, բարոյական սկզբունքներն ու պատմությունները ինչպես են ներառվել հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի արտահայտություն ստացել գրականության, պատմագրության, բանահյուսության, արվեստի, ծիսական ավանդույթների ու հասարակական մտածողության մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քրիստոնեական աշխարհընկալման և ավելի հին տեղական մշակութային շերտերի փոխհարաբերություններին՝ փորձելով բացահայտել շարունակականության, վերաիմաստավորման և մշակութային հարմարեցման գործընթացները։ Աստվածաշնչյան ժառանգությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական համակարգի հիմք, այլև որպես լեզվական ու մշակութային ազդեցության կարևոր աղբյուր, որի գաղափարներն ու պատկերային համակարգը ժամանակի ընթացքում դարձել են հայկական գրավոր մշակույթի բազմաթիվ բնագավառների բաղկացուցիչ մասը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննվել նաև հայերեն աստվածաշնչյան թարգմանության նշանակությունը, դրա ազդեցությունը գրական լեզվի զարգացման, կրթական ավանդույթների և ձեռագրային մշակույթի ձևավորման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում ազգային պատմական հիշողության մեջ աստվածաշնչյան մոտիվների կիրառությունը, երբ կրոնական պատմություններն ու խորհրդանիշները նոր մեկնաբանություններ են ստացել տեղական պատմական փորձի և մշակութային պատկերացումների համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ ժողովրդական ավանդություններին, առասպելաբանական պատկերացումներին և քրիստոնեական գաղափարներին բնորոշ ընդհանրություններին ու տարբերություններին՝ դրանք դիտարկելով պատմամշակութային փոխակերպումների շրջանակում և խուսափելով տարբեր ժամանակաշրջանների երևույթների մեխանիկական նույնացումից։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես են կրոնական ու էթնոմշակութային տարրերը փոխազդել և մասնակցել հայկական մշակութային ինքնության տարբեր դրսևորումների ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հայագիտության, կրոնագիտության, ազգագրության, պատմության և մշակութաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով աստվածաշնչյան ավանդույթի տեղն ու նշանակությունը հայոց բազմաշերտ հոգևոր և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համատեքստում։