Սիլվա Կապուտիկյան

1919 թ․ – 2006 թ․

Սիլվա Կապուտիկյանը հայ պոեզիայի ամենաազդեցիկ կին հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն հայրենիքը, սերը, լեզուն և ազգային ինքնությունը։ Կապուտիկյանը գրել է բազմաթիվ բանաստեղծություններ և հրապարակախոսական նյութեր։ Նրա լեզուն պարզ է, բայց խորքային և զգացմունքային։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել հայ լեզվի պահպանման հարցերին։ Նրա գործերը լայն ճանաչում են ստացել ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ սփյուռքում։ Կապուտիկյանը նաև ակտիվ հասարակական գործիչ էր։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ նվիրված են ազգային արժեքներին։ Նա համարվում է հայ կին պոեզիայի ամենակարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է մնալ ազդեցիկ։

Վահագն Դավթյան

1922 թ․ – 1996 թ․

Վահագն Դավթյանը հայ քնարական պոեզիայի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործությունները համադրում են հայրենասիրությունը, փիլիսոփայությունը և մարդկային զգացմունքները։ Դավթյանի լեզուն հարուստ է և երաժշտական։ Նա գրել է բազմաթիվ բանաստեղծություններ և թարգմանություններ։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են պատմական և մշակութային թեմաներ։ Դավթյանը նաև զբաղվել է մշակութային գործունեությամբ։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ընթերցվում են դպրոցներում։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժամանակակից հայ պոեզիայի վրա։ Նրա ժառանգությունը գնահատվում է գրականագետների կողմից։ Դավթյանը համարվում է 20-րդ դարի կարևոր բանաստեղծներից մեկը։

Պարույր Սևակ

1924 թ․ – 1971 թ․

Պարույր Սևակը հայ գրականության ամենախոր և վերլուծական մտածող բանաստեղծներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն մարդու ներաշխարհը, հասարակությունը և պատմական հիշողությունը։ Սևակը հայտնի է իր «Անլռելի զանգակատուն» պոեմով, որը նվիրված է Կոմիտասին։ Նրա լեզուն համարձակ է, նորարարական և մտավոր։ Սևակը հաճախ քննադատել է հասարակական խնդիրները և կեղծ արժեքները։ Նրա պոեզիան համադրում է զգացմունքներն ու ինտելեկտը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից պոեզիայի վրա։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ուսումնասիրվում են։ Սևակը համարվում է 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ բանաստեղծներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է ոգեշնչել նոր սերունդներին։

Աղասի Այվազյան

1925 թ․ – 2007 թ․

Աղասի Այվազյանը հայ արձակի, դրամատուրգիայի և սցենարիստիկայի կարևոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ համադրվում են հումորը, փիլիսոփայությունը և հասարակական դիտարկումները։ Այվազյանը գրել է վեպեր, պատմվածքներ և ֆիլմերի սցենարներ։ Նրա լեզուն ինքնատիպ է և հաճախ հեգնական։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդու վարքի և հասարակության խնդիրներին։ Նրա գործերը լայնորեն օգտագործվել են կինոյում և թատրոնում։ Այվազյանը համարվում է ժամանակակից հայ գրականության յուրահատուկ ձայն։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ունեն խորհրդանշական իմաստ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժամանակակից մշակույթի վրա։ Նրա ժառանգությունը մինչ օրս ակտիվ է։

Զորայր Խալապյան

1933 թ․ – 2021 թ․

Զորայր Խալապյանը հայ ժամանակակից արձակի ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտացոլված են սոցիալական, հոգեբանական և բարոյական խնդիրները։ Նա գրել է վեպեր և պատմվածքներ, որոնք մոտ են ժամանակակից ընթերցողին։ Խալապյանի լեզուն պարզ է, բայց խորքային։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են մարդկային հարաբերությունների բարդություններ։ Նա մեծ ուշադրություն է դարձրել ժամանակակից կյանքի փոփոխություններին։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ընթերցվել են խորհրդային և հետխորհրդային շրջանում։ Խալապյանը համարվում է հայ նոր արձակի կարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա գրքերը ունեն հոգեբանական խորություն։ Նրա ժառանգությունը շարունակում է գնահատվել։

Հրանտ Մաթևոսյան

1935 թ․ – 2002 թ․

Հրանտ Մաթևոսյանը համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի մեծագույն վարպետներից մեկը։ Նրա ստեղծագործություններում խորությամբ ներկայացված են գյուղական կյանքը, մարդկային հարաբերությունները և ազգային մտածողությունը։Հրանտ Մաթևոսյանը հայ արձակի ամենամեծ վարպետներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունի գյուղական աշխարհի, մարդու և բնության փոխհարաբերությունը։ Նա հայտնի է իր խորը հոգեբանական դիտարկումներով և յուրահատուկ լեզվով։ Նրա գործերը հաճախ ներկայացնում են մարդու ներքին պայքարը և ազգային մտածողությունը։ Մաթևոսյանի հայտնի գործերից են «Մենք ենք, մեր սարերը» և բազմաթիվ պատմվածքներ։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ժամանակակից գրականության վրա։ Նրա լեզուն պատկերավոր և փիլիսոփայական է։ Նրա ստեղծագործությունները մինչ օրս ուսումնասիրվում են։ Նա համարվում է 20-րդ դարի հայ արձակի հիմնասյուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։

Լևոն Շանթ

1869 թ․ – 1951 թ․

Լևոն Շանթը հայ դրամատուրգիայի և արձակի կարևորագույն ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն փիլիսոփայական գաղափարները և մարդու ներաշխարհի հակասությունները։ Նա հայտնի է հատկապես «Հին աստվածներ» դրամայով, որը համարվում է հայ թատերգության դասական գործերից մեկը։ Շանթը նաև եղել է հասարակական և կրթական գործիչ։ Նրա գործերում հաճախ հանդիպում են ազգային ինքնության և պատմական հիշողության թեմաներ։ Նա երկար տարիներ ապրել և աշխատել է սփյուռքում։ Նրա լեզուն խորքային է և խորհրդանշական։ Շանթի ստեղծագործությունները մեծ ազդեցություն են ունեցել հայ թատրոնի զարգացման վրա։ Նա համարվում է արևմտահայ մշակույթի կարևոր դեմքերից մեկը։ Նրա ժառանգությունը մինչ օրս ուսումնասիրվում է։

Կոստան Զարյան

1885 թ․ – 1969 թ․

Կոստան Զարյանը հայ արձակի և էսսեիստիկայի առանձնահատուկ հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն մշակույթը, քաղաքակրթությունը և ազգային ինքնությունը։ Նա գրել է վեպեր, էսսեներ և փիլիսոփայական բնույթի գործեր։ Զարյանի լեզուն հարուստ է և խորհրդանշական։ Նրա ստեղծագործություններում զգացվում է եվրոպական մշակույթի ազդեցությունը։ Նա մեծ կարևորություն է տվել հայի ինքնության պահպանմանը։ Նրա գործերը հաճախ ունեն մտավոր և վերլուծական բնույթ։ Զարյանը երկար տարիներ ապրել է արտասահմանում։ Նրա ստեղծագործությունները կարևոր տեղ ունեն հայ մոդեռնիստական գրականության մեջ։ Նա համարվում է յուրահատուկ մտածող հեղինակ։

Զապել Եսայան

1878 թ․ – 1943 թ․

Զապել Եսայանը հայ գրականության ամենանշանավոր կին հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում մեծ տեղ ունեն կանանց իրավունքները, հասարակական խնդիրները և ցեղասպանության թեման։ Նա գրել է վեպեր, պատմվածքներ և հուշագրություններ։ Եսայանի լեզուն պարզ է, բայց խորքային և հուզական։ Նրա գործերը հաճախ անդրադառնում են մարդու տառապանքին և դիմադրությանը։ Նա եղել է նաև հասարակական ակտիվ գործիչ։ Նրա ստեղծագործությունները մեծ նշանակություն ունեն հայ ֆեմինիստական գրականության համար։ Եսայանը երկար տարիներ ապրել է սփյուռքում։ Նրա ժառանգությունը համարվում է արժեքավոր պատմական վկայություն։ Նա կարևոր տեղ ունի հայ գրականության պատմության մեջ։

Ռուբեն Սևակ

1885 թ․ – 1915 թ․

Ռուբեն Սևակը բանաստեղծ, բժիշկ և հասարակական գործիչ էր։ Նրա ստեղծագործությունները հայտնի են քնարականությամբ, սիրո և հայրենիքի թեմաներով։ Նա զոհվել է Հայոց ցեղասպանության ընթացքում։Ռուբեն Սևակը հայ քնարական պոեզիայի նշանավոր ներկայացուցիչներից է։ Նրա ստեղծագործություններում արտահայտված են սերը, հայրենիքը և մարդու հոգևոր աշխարհը։ Նա եղել է բժիշկ և հասարակական գործիչ։ Սևակի լեզուն մեղմ է և զգացմունքային։ Նրա գործերը հաճախ ունեն ռոմանտիկ և քնարական բնույթ։ Նա զոհվել է Հայոց ցեղասպանության ընթացքում։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա թողել է բարձրարժեք գրական ժառանգություն։ Նրա ստեղծագործությունները լայնորեն ընթերցվում են։ Սևակը համարվում է արևմտահայ պոեզիայի դասականներից մեկը։ Նրա անունը մնացել է որպես ողբերգական, բայց պայծառ հիշողություն։

Միսաք Մեծարենց

1886 թ․ – 1908 թ․

Միսաք Մեծարենցը արևմտահայ քնարական պոեզիայի ամենապայծառ ներկայացուցիչներից է։ Չնայած կարճ կյանքին, նա ստեղծել է բարձրարժեք գրական ժառանգություն։Միսաք Մեծարենցը արևմտահայ քնարերգության ամենապայծառ անուններից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, սերը և կյանքի գեղեցկությունը։ Չնայած կարճ կյանքին՝ նա հասցրել է ստեղծել բարձրարժեք պոեզիա։ Նրա լեզուն երաժշտական է և նուրբ։ Մեծարենցը մեծ ազդեցություն է ունեցել հայ ռոմանտիկ պոեզիայի վրա։ Նրա բանաստեղծությունները լի են լույսով և զգացմունքայնությամբ։ Նա համարվում է արևմտահայ պոեզիայի ամենաքնարական ձայներից մեկը։ Նրա գործերը մինչ օրս սիրով ընթերցվում են։ Նրա ժառանգությունը փոքր ծավալով, բայց մեծ արժեք ունի։ Նա հայ գրականության բացառիկ տաղանդներից է։

Համո Սահյան

1914 թ․ – 1993 թ․

Համո Սահյանը բնության և հայրենիքի մեծ երգիչն է։ Նրա պոեզիան առանձնանում է պարզությամբ, խորությամբ և ազգային ոգով։Համո Սահյանը հայ բնապատկերային և քնարական պոեզիայի ամենասիրված հեղինակներից է։ Նրա ստեղծագործություններում կենտրոնական տեղ ունեն բնությունը, գյուղը և մարդը։ Սահյանի լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային։ Նրա բանաստեղծությունները հաճախ արտահայտում են կյանքի գեղեցկությունն ու ցավը։ Նա մեծ ազդեցություն է ունեցել ժողովրդական մտածողության վրա։ Նրա գործերը լայնորեն տարածված են Հայաստանում։ Սահյանի պոեզիան համադրվում է պարզության և փիլիսոփայության հետ։ Նրա ստեղծագործությունները հաճախ ուսումնասիրվում են դպրոցներում։ Նա համարվում է 20-րդ դարի մեծ քնարերգուներից մեկը։ Նրա ժառանգությունը ազգային արժեք է։