Имя прилагательное в современном армянском языке

Պատմություն

Այս հրատարակությունը 1912 թվականի մայիսի 11-ին Բաքվի Հայոց մարդասիրական ընկերության վարչության նիստի արձանագրությունից կատարված քաղվածք է և կարևոր սկզբնաղբյուր է 20-րդ դարի սկզբի Բաքվի հայ համայնքի հասարակական, բարեգործական և կազմակերպական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Փաստաթղթային բնույթը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկել ոչ թե որպես ընդհանուր պատմական նկարագրություն, այլ որպես կոնկրետ ժամանակաշրջանում գործող հայկական հասարակական կազմակերպության կառավարման, որոշումների ընդունման և համայնքային խնդիրների լուծման մասին անմիջական վկայություն։ Նման արձանագրությունները արժեքավոր են հատկապես այն պատճառով, որ արտացոլում են կազմակերպության առօրյա գործունեությունը, վարչական կառուցվածքը, քննարկվող հարցերի շրջանակը և համայնքի տարբեր սոցիալական խմբերի նկատմամբ իրականացվող աջակցության ձևերը։ Բաքուն 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին Կովկասի կարևորագույն տնտեսական կենտրոններից էր, իսկ նավթարդյունաբերության արագ զարգացումը քաղաք էր բերել տարբեր ազգությունների ներկայացուցիչների և ձևավորել բազմազան հասարակական միջավայր։ Այդ պայմաններում հայկական համայնքը ստեղծել էր կրթական, մշակութային, կրոնական և բարեգործական բազմաթիվ կառույցներ, որոնք նպաստում էին համայնքի ներքին կազմակերպվածությանը և սոցիալական խնդիրների լուծմանը։ Մարդասիրական ընկերության գործունեությունը պետք է դիտարկել հենց այս լայն համայնքային համակարգի շրջանակում։ Փաստաթուղթը կարևոր է նախևառաջ կազմակերպության կառավարման պատմության տեսանկյունից։ Վարչության նիստերի արձանագրություններից կատարված քաղվածքները սովորաբար ներկայացնում են ընդունված որոշումները կամ քննարկված հարցերը՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպիսի խնդիրներ էին տվյալ պահին համարվում առաջնահերթ։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել վարչության անդամների գործունեությունը, որոշումների ընդունման ընթացակարգերը, կազմակերպության ներքին կարգապահությունը և տարբեր հարցերի վերաբերյալ ձևավորված մոտեցումները։ Բարեգործական կազմակերպությունների հիմնական նպատակներից էր հասարակության սոցիալապես անապահով անդամներին աջակցելը։ Այդպիսի գործունեությունը կարող էր ներառել նյութական օգնություն, հիվանդների կամ տարեցների խնամք, կրթական աջակցություն, որբերի և անապահով ընտանիքների հովանավորում, ինչպես նաև այլ սոցիալական ծրագրեր։ Փաստաթղթում արձանագրված որոշումները կարող են հնարավորություն տալ պարզելու, թե այդ ուղղություններից որոնք էին առավել կարևոր տվյալ ժամանակաշրջանում և ինչպիսի միջոցներով էր կազմակերպությունը փորձում իրականացնել իր մարդասիրական առաքելությունը։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև Բաքվի հայ համայնքի սոցիալական կառուցվածքի ուսումնասիրության համար։ Բարեգործական կազմակերպության դիմումներն ու որոշումները հաճախ կապված էին կոնկրետ անձանց կամ ընտանիքների սոցիալական վիճակի հետ։ Այդպիսի նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել համայնքում առկա սոցիալական խնդիրների, տնտեսական դժվարությունների և փոխօգնության ավանդույթների մասին։ Միաժամանակ դրանք ցույց են տալիս, թե ինչպես էր համայնքը կազմակերպական մեխանիզմների միջոցով արձագանքում առանձին մարդկանց կարիքներին։ Փաստաթուղթը կարող է արժեքավոր լինել նաև հայկական բարեգործության պատմության տեսանկյունից։ 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հայ հասարակական կյանքում բարեգործական ընկերությունները կարևոր դեր էին կատարում՝ լրացնելով պետական կամ համայնքային սոցիալական աջակցության սահմանափակ հնարավորությունները։ Դրանք հաճախ հիմնվում էին անդամավճարների, նվիրատվությունների և բարեգործական միջոցառումների միջոցով հավաքվող միջոցների վրա։ Նման կառույցների գործունեության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչպես էին ձևավորվում հասարակական համերաշխության և փոխօգնության մեխանիզմները։ Արձանագրության լեզուն և ձևը ևս ունեն աղբյուրագիտական նշանակություն։ Փաստաթուղթը կազմված է ժամանակաշրջանին բնորոշ արևելահայերեն-ռուսերեն վարչական և գրագրական միջավայրի պայմաններում, ինչը կարող է հետաքրքրել նաև հայոց գրավոր լեզվի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Անվանումների, պաշտոնների, կազմակերպական եզրերի և վարչական ձևակերպումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայ հասարակական կազմակերպությունների պաշտոնական գրագրության առանձնահատկությունների մասին։ Փաստաթուղթը կարող է օգտակար լինել նաև Բաքվի հայ համայնքի ինստիտուցիոնալ պատմությունը վերականգնելու համար։ Առանձին կազմակերպությունների մասին ամբողջական պատմական նկարագրությունները միշտ չէ, որ պահպանվել են, մինչդեռ նիստերի արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս աստիճանաբար վերականգնել դրանց գործունեության ժամանակագրությունը։ Տարբեր տարիների արձանագրությունների համադրումը կարող է ցույց տալ կազմակերպության առաջնահերթությունների փոփոխությունը, ֆինանսական հնարավորությունների զարգացումը, անդամների կազմը և արտաքին իրադարձությունների ազդեցությունը համայնքային կյանքի վրա։ 1912 թվականը հատկապես հետաքրքիր ժամանակաշրջան է, քանի որ այն նախորդում է Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Ռուսական կայսրության քաղաքական ու սոցիալական խոշոր փոփոխություններին։ Այդ պատճառով նման փաստաթուղթը կարող է ծառայել որպես համեմատական հիմք՝ հասկանալու, թե ինչպիսին էր Բաքվի հայ համայնքի կազմակերպական կյանքը նախապատերազմյան տարիներին և ինչպես այն հետագայում փոխվեց տարածաշրջանային ու քաղաքական ցնցումների ազդեցությամբ։ Մարդասիրական ընկերության գործունեությունը կարելի է դիտարկել նաև ավելի լայն՝ քաղաքային հասարակության զարգացման համատեքստում։ Բարեգործական ընկերությունները ոչ միայն օգնություն էին տրամադրում կարիքավորներին, այլև ձևավորում էին հասարակական նախաձեռնության, ինքնակազմակերպման և համայնքային պատասխանատվության մշակույթ։ Դրանց միջոցով մարդիկ հնարավորություն էին ստանում մասնակցել իրենց համայնքի սոցիալական խնդիրների լուծմանը, ֆինանսավորել կրթական կամ մշակութային ծրագրեր և աջակցել հասարակության առավել խոցելի խմբերին։ Այսպիսով, փաստաթղթի նշանակությունը չի սահմանափակվում վարչական մեկ նիստի բովանդակությամբ․ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու քաղաքային հասարակության ինքնակազմակերպման մեխանիզմները։ Ընդհանուր առմամբ, այս քաղվածքը արժեքավոր պատմական սկզբնաղբյուր է 1912 թվականի Բաքվի հայկական համայնքի հասարակական և բարեգործական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտագործվել Բաքվի հայ համայնքի պատմության, հայկական բարեգործական կազմակերպությունների գործունեության, սոցիալական փոխօգնության ավանդույթների, հասարակական ինքնակազմակերպման, 20-րդ դարի սկզբի Կովկասի քաղաքային կյանքի և հայ հասարակական կազմակերպությունների պատմության հետազոտություններում։ Փաստաթղթի առավելությունը դրա անմիջականությունն է․ այն հնարավորություն է տալիս համայնքի գործունեությունը դիտարկել հենց կազմակերպության վարչական որոշումների և գործնական աշխատանքի մակարդակում՝ լրացնելով տվյալ ժամանակաշրջանի վերաբերյալ ընդհանուր պատմական ուսումնասիրությունները։

Lեզվաբանություն

Այս գիրքը նվիրված է Մովսես Խորենացու «Հայոց պատմություն» երկի բառապաշարի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ հիմնված հաճախականության բառարանի կազմման և վերլուծության մեթոդների վրա։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է պատմագրական կարևորագույն երկի լեզվական կառուցվածքը, բառային կազմը, կիրառվող բառերի հաճախականությունը, իմաստային առանձնահատկությունները և լեզվական շերտերը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դասական հայերենի բառապաշարի հարստությունը, հեղինակի լեզվական նախասիրությունները և պատմագրական ոճի առանձնահատկությունները։ Գրքում ներկայացվում են բառերի գործածության վիճակագրական տվյալներ, բառային միավորների դասակարգումներ և դրանց դերը ստեղծագործության լեզվական համակարգում։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայոց լեզվի պատմության, գրաբարի ուսումնասիրության, հին հայկական գրականության և մատենագրության հետազոտության համար, քանի որ բացահայտում է միջնադարյան հայ պատմագրության լեզվական առանձնահատկությունները և Մովսես Խորենացու ստեղծագործության բառային հարուստ ժառանգությունը։ Այն օգտակար աղբյուր է լեզվաբանների, բանասերների, հայագետների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրվում են հայոց լեզվի զարգացման ընթացքով ու դասական գրականության լեզվական ուսումնասիրությամբ։

Տնտեսագիտություն

Ձեռնարկատիրական գործունեությունը տնտեսության այն ձևն է, որի ընթացքում անհատը կամ կազմակերպությունը կազմակերպում և իրականացնում է արտադրություն, ծառայությունների մատուցում կամ առևտրային գործունեություն՝ նպատակ ունենալով ստանալ եկամուտ և տնտեսական շահույթ։ Այն հիմնված է նախաձեռնողականության, ռիսկի ստանձնման, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և շուկայական պահանջարկի վրա կողմնորոշվելու վրա։ Ձեռնարկատերը համադրում է արտադրական գործոնները՝ աշխատանքը, կապիտալը, հողը և տեղեկատվությունը՝ ստեղծելով նոր արժեք և առաջարկելով այն շուկայում։ Տնտեսական շահույթը ձեռնարկատիրական գործունեության հիմնական նպատակն ու արդյունքն է, որը ձևավորվում է եկամտի և ծախսերի տարբերության արդյունքում։ Այն կարող է լինել դրական, երբ եկամուտները գերազանցում են ծախսերը, և բացասական՝ երբ գործունեությունը վնասաբեր է։ Շահույթը կատարում է կարևոր գործառույթներ՝ խթանում է արտադրության ընդլայնումը, նորարարությունների ներդրումը և ռեսուրսների ավելի արդյունավետ բաշխումը տնտեսության մեջ։ Շուկայական տնտեսությունում շահույթը նաև ազդանշան է հանդիսանում, որը ցույց է տալիս, թե որ ոլորտներն են առավել պահանջված և արդյունավետ։

Իրավաբանություն

Հաշտարարության ինստիտուտը ՀՀ քաղաքացիական դատավարությունում (մեդիացիան) համարվում է վեճերի լուծման այլընտրանքային մեխանիզմ, որի նպատակն է կողմերին հնարավորություն տալ լուծելու իրենց քաղաքացիաիրավական վեճերը առանց լիարժեք դատական քննության՝ հաշտարարի (մեդիատորի) օգնությամբ։ ՀՀ իրավական համակարգում այս ինստիտուտը հատկապես զարգացել է վերջին դատավարական բարեփոխումների արդյունքում՝ որպես դատարանների ծանրաբեռնվածությունը նվազեցնող և վեճերի ավելի արագ ու արդյունավետ կարգավորման միջոց։ Քաղաքացիական դատավարության օրենսգրքի կարգավորումներով դատարանը կարող է ցանկացած փուլում կողմերին առաջարկել կամ նրանց համաձայնությամբ նշանակել հաշտարարություն, որի ընթացքում անկախ և արտոնագրված հաշտարարը նպաստում է կողմերի միջև փոխընդունելի լուծման ձեռքբերմանը՝ առանց պարտադրող որոշում կայացնելու։ Հաշտարարությունը կամավոր գործընթաց է, որտեղ պահպանվում են կողմերի հավասարությունը, գաղտնիությունը և ինքնուրույն որոշում կայացնելու իրավունքը, իսկ գործընթացի արդյունքում կնքված հաշտության համաձայնությունը կարող է ունենալ դատական ուժ, եթե այն հաստատվում է դատարանի կողմից։ Այս ինստիտուտի ներդրման հիմնական նպատակներն են վեճերի խաղաղ կարգավորումը, դատական ծախսերի և ժամանակի նվազեցումը, ինչպես նաև իրավական մշակույթի զարգացումը՝ խրախուսելով կողմերի համագործակցային վարքագիծը։ Հայաստանի փորձը ցույց է տալիս, որ հաշտարարության զարգացումը կարևոր դեր է խաղում արդարադատության համակարգի արդյունավետության բարձրացման, դատարանների ծանրաբեռնվածության նվազեցման և քաղաքացիական շրջանառության կայունության ապահովման գործում։

Մաթեմատիկա

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է նանոթաղանթների կիրառությանը տեղեկատվության գրանցման և արտապատկերման համակարգերում՝ ընդգծելով նանոտեխնոլոգիաների աճող նշանակությունը ժամանակակից օպտոէլեկտրոնիկայի և տեղեկատվական համակարգերի զարգացման մեջ։ Նյութում վերլուծվում են նանոթաղանթների կառուցվածքային, օպտիկական և էլեկտրական հատկությունները, որոնք հնարավորություն են տալիս ստեղծել բարձր զգայունությամբ, բարձր լուծաչափով և փոքր չափերով սարքեր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բարակ շերտերի ստացման տեխնոլոգիաներին, մակերևութային և միջշերտային փոխազդեցություններին, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը տեղեկատվության գրանցման ճշգրտության և պատկերների վերարտադրման որակի վրա։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է նանոթաղանթների կիրառման հնարավորությունները օպտիկական հիշողության համակարգերում, լուսազգայուն տարրերում, ցուցադրման սարքերում և սենսորային տեխնոլոգիաներում, որտեղ կարևոր են բարձր արագագործությունը և էներգաարդյունավետությունը։ Միաժամանակ քննարկվում են նոր նյութերի մշակման, կառուցվածքային կայունության և արտադրական տեխնոլոգիաների կատարելագործման ուղղությունները, որոնք նպաստում են հաջորդ սերնդի տեղեկատվական և պատկերային համակարգերի ստեղծմանը։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական, քաղաքական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը, որի նպատակն է ապահովել ընթերցողների, ուսանողների և հետազոտողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական գրականության լայն դաշտում։ Այն ընդգրկում է հասարակական-քաղաքական գիտություններ, բանասիրություն, գրականագիտություն, լեզվաբանություն, պատմություն և պատմական գիտություններ, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն՝ արտացոլելով այս ոլորտներում ձևավորվող ժամանակակից գիտական մոտեցումները, տեսական զարգացումները և մեթոդաբանական նորարարությունները։ Ցանկը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների հիման վրա և ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների և ուսումնական գործընթացի համար՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր հրատարակություններին, գնահատել դրանց գիտական արժեքը և կիրառել դրանք տարբեր հումանիտար ուսումնասիրությունների շրջանակներում։ Այն նաև նպաստում է միջգիտակարգային կապերի զարգացմանը՝ ապահովելով գիտելիքի համակարգված տարածում և աջակցելով հումանիտար գիտությունների զարգացման շարունակականությանը։