Клинико морфологические параллели гигантских язв желудка

Քաղաքագիտություն

Նյութը նվիրված է 1992-2003 թվականներին Հայաստանի՝ եվրոպական և տարածաշրջանային ինտեգրման գործընթացներին, դրանց ձևավորման նախադրյալներին, հիմնական ուղղություններին և արտաքին ու ներքին քաղաքականության վրա ունեցած ազդեցությանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում է անկախության վերականգնումից հետո Հայաստանի՝ միջազգային հարաբերությունների համակարգում իր տեղը հաստատելու և տարբեր քաղաքական, տնտեսական ու անվտանգության կառույցների հետ համագործակցություն զարգացնելու գործընթացը։ Այս ժամանակահատվածը կարևոր փուլ էր, քանի որ նորանկախ պետությունը միաժամանակ պետք է ձևավորեր արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունները, ամրապնդեր պետական ինստիտուտները և ստեղծեր հարաբերությունների բազմակողմ համակարգ ինչպես եվրոպական պետությունների ու կազմակերպությունների, այնպես էլ հարևան երկրների և տարածաշրջանային կառույցների հետ։ Եվրոպական ուղղության ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Հայաստանի հարաբերությունների զարգացումը եվրոպական քաղաքական և տնտեսական կառույցների հետ, ժողովրդավարական ինստիտուտների ամրապնդման, մարդու իրավունքների պաշտպանության, իրավական համակարգի զարգացման և շուկայական տնտեսության ձևավորման հարցերում միջազգային համագործակցության ընդլայնումը։ Միաժամանակ տարածաշրջանային ինտեգրման համատեքստում անհրաժեշտ է դիտարկել Հայաստանի հարաբերությունները Հարավային Կովկասի և հարակից տարածաշրջանի երկրների հետ, տնտեսական ու հաղորդակցական կապերի խնդիրները, անվտանգության մարտահրավերները և տարածաշրջանային հակամարտությունների ազդեցությունը արտաքին քաղաքական գործընթացների վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ուներ Ղարաբաղյան հակամարտությունը, որը մեծ ազդեցություն էր ունենում Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների, տարածաշրջանային հարաբերությունների և տնտեսական հնարավորությունների վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայաստանի մասնակցությանը միջազգային և տարածաշրջանային կազմակերպություններին, երկկողմ ու բազմակողմ հարաբերությունների ընդլայնմանը և արտաքին քաղաքականության մեջ եվրոպական ու տարածաշրջանային ուղղությունների համադրմանը։ 1990-ականների և 2000-ականների սկզբի գործընթացների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր Հայաստանը փորձում միաժամանակ պահպանել իր անվտանգային և տնտեսական շահերը, ընդլայնել միջազգային գործընկերների շրջանակը և ներգրավվել եվրոպական ու տարածաշրջանային համագործակցության մեխանիզմներում։ Կարևոր է նաև գնահատել տնտեսական գործոնը, քանի որ տարածաշրջանային հաղորդակցությունների սահմանափակումները, առևտրային հարաբերությունների առանձնահատկությունները և արտաքին տնտեսական կապերի զարգացումը անմիջականորեն ազդում էին ինտեգրացիոն հնարավորությունների վրա։ Նյութը կարող է դիտարկել նաև այդ ժամանակաշրջանի արտաքին քաղաքականության հիմնական ձեռքբերումներն ու սահմանափակումները՝ ընդգծելով, որ ինտեգրումը միակողմանի գործընթաց չէր և պայմանավորված էր ինչպես Հայաստանի նախաձեռնություններով, այնպես էլ տարածաշրջանային ու միջազգային միջավայրի փոփոխություններով։ Ընդհանուր առմամբ, 1992-2003 թվականների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Հայաստանի արտաքին քաղաքականության եվրոպական և տարածաշրջանային ուղղությունների ձևավորման տրամաբանությունը, գնահատելու միջազգային համագործակցության հիմնական արդյունքները և հասկանալու այն քաղաքական, տնտեսական ու անվտանգային պայմանները, որոնց ներքո ձևավորվում էր Հայաստանի տեղը եվրոպական և տարածաշրջանային հարաբերությունների համակարգում։

Պատմություն

Գիրքը ներկայացնում է հայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակությունների վերաբերյալ ընթացիկ մատենագիտական տեղեկություններ՝ ծառայելով որպես գիտական, մշակութային և տեղեկատվական կարևոր աղբյուր։ Աշխատանքում համակարգված ձևով ներկայացվում են հայ գրականության, կերպարվեստի, երաժշտության, թատրոնի, ճարտարապետության, ժողովրդական արվեստի և մշակութային այլ ոլորտների վերաբերյալ լույս տեսած գրքերը, հոդվածները, ժողովածուները և այլ հրատարակչական նյութերը։ Տեղեկատուն նպատակ ունի ապահովել ընթերցողներին, հետազոտողներին և մասնագետներին արդի գրականության մասին ամբողջական պատկերացում՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ աղբյուրների որոնումն ու օգտագործումը։ Գրքում ընդգրկված նյութերը դասակարգվում և ներկայացվում են ըստ թեմատիկ ուղղությունների՝ հնարավորություն տալով հետևելու հայ մշակույթի և արվեստի ուսումնասիրության նոր միտումներին, գիտական հրապարակումների զարգացմանը և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրման ընթացքին։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի մատենագիտական տեղեկատվության պահպանման, տարածման և գիտահետազոտական աշխատանքների կազմակերպման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանավարների, մշակույթի և արվեստի ոլորտի մասնագետների, գիտնականների, ուսանողների, հետազոտողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայ մշակույթի վերաբերյալ նորագույն գրականությամբ և գիտական աղբյուրներով։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Սիմոն Վրացյանի հասարակական, քաղաքական և պետական գործունեության բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով 20-րդ դարի առաջին կեսի հայ ազգային-քաղաքական պատմության և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ձևավորման ու գործունեության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում նրա քաղաքական աշխարհայացքի ձևավորումը, կուսակցական և հասարակական գործունեությունը, պետական կառավարման համակարգում ունեցած մասնակցությունը, ինչպես նաև հետագա տարիների հրապարակախոսական, կրթական և կազմակերպական աշխատանքն են։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նրա կրթական և մտավոր ձևավորման միջավայրին, հասարակական կյանքում ներգրավվելուն և հայկական մամուլի հետ ունեցած երկարատև կապերին։ Վրացյանը տարբեր ժամանակներում զբաղվել է խմբագրական և լրագրողական գործունեությամբ, իսկ Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին մասնակցել է հայկական հասարակական ու կազմակերպական գործընթացներին։ Հայաստանի անկախ պետականության ստեղծումից հետո նրա գործունեությունը տեղափոխվել է պետական կառավարման դաշտ․ նա ընտրվել է խորհրդարանի անդամ, զբաղեցրել նախարարական պաշտոն և 1920 թվականի նոյեմբերին ստանձնել Հայաստանի Առաջին Հանրապետության կառավարության ղեկավարի պաշտոնը։ Նրա վարչապետության շրջանը համընկել է հանրապետության համար ծայրահեղ ծանր ռազմաքաղաքական իրավիճակի և իշխանության փոխանցման գործընթացի հետ, ինչի պատճառով այդ փուլը կարևոր տեղ է զբաղեցնում նրա պետական գործունեության ուսումնասիրության մեջ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննվել պետական կառավարման, արտաքին հարաբերությունների, սոցիալ-տնտեսական խնդիրների և ներքաղաքական հարաբերությունների վերաբերյալ նրա մոտեցումները՝ դրանք համադրելով ժամանակաշրջանի փաստաթղթերի և այլ գործիչների դիրքորոշումների հետ։ Առանձին ուշադրության է արժանի 1921 թվականի իրադարձություններին նրա մասնակցությունը և հետագայում Հայաստանից դուրս շարունակված քաղաքական ու հասարակական գործունեությունը։ Տարագրության տարիներին նա պահպանել է ակտիվ մասնակցությունը հայկական հասարակական կյանքին՝ զբաղվելով քաղաքական, խմբագրական, կրթական և պատմագիտական աշխատանքով։ Նրա գրական ու հուշագրական ժառանգությունը կարևոր աղբյուրային նշանակություն ունի Հայաստանի Առաջին Հանրապետության և ժամանակաշրջանի քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար, սակայն որպես անմիջական մասնակցի շարադրանք՝ այն նաև պահանջում է աղբյուրագիտական քննադատություն և համադրում այլ վկայությունների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նրա պետական գործչի, կուսակցական գործչի, հրապարակախոսի և պատմական իրադարձությունների հուշագրողի դերերի փոխհարաբերության բացահայտումը։ Այս տեսանկյունից նրա գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ոչ միայն մեկ գործչի քաղաքական կենսագրության, այլև հայկական պետականության վերականգնման, Առաջին Հանրապետության կառավարման փորձի, խորհրդայնացման շրջանի քաղաքական զարգացումների և սփյուռքահայ հասարակական կյանքի որոշ առանցքային գործընթացների մասին։

Պատմություն

Այս տեղեկատվական բյուլետենը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների, լեզվաբանության, գրականագիտության, պատմության և պատմագրության ոլորտներում հրատարակված նոր գրքերի համառոտ տեղեկատվական ցուցակ, որտեղ ընդգրկված են ժամանակակից և դասական ուսումնասիրություններ, գիտական մենագրություններ, ժողովածուներ և վերլուծական աշխատություններ, որոնք անդրադառնում են հասարակական գործընթացների զարգացման օրինաչափություններին, լեզվի կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկություններին, գրական ստեղծագործությունների գեղարվեստական ու գաղափարական վերլուծությանը, ինչպես նաև պատմական իրադարձությունների և պատմագրական մոտեցումների ուսումնասիրությանը տարբեր ժամանակաշրջաններում, միաժամանակ ներկայացնելով նոր գիտական արդյունքներ, տեսական մոտեցումներ և մեթոդաբանական նորարարություններ, որոնք նպատակ ունեն ընդլայնելու գիտական հետազոտությունների շրջանակը և աջակցելու կրթական ու հետազոտական գործընթացների զարգացմանը։

Այլ առարկաներ

Նյութը վերաբերում է 2020 թվականին Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ հայ-ադրբեջանական հակամարտության հերթական ռազմական սրմանը և դրա առաջին փուլում հաղորդված մարդկային կորուստներին, ռազմական գործողությունների ընթացքին ու միջազգային արձագանքներին։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացվում է Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև երկարատև հակամարտության քաղաքական ու պատմական համատեքստի վրա՝ ներկայացնելով վիճելի տարածքի կարգավիճակի շուրջ հակադիր դիրքորոշումները և ռազմական բախումների վերսկսման հետևանքով ստեղծված իրավիճակը։ Նյութում զոհերի և ռազմական զարգացումների վերաբերյալ տվյալները դիտարկվում են որպես տվյալ ժամանակահատվածում կողմերի և լրատվական աղբյուրների հաղորդած տեղեկություններ, որոնք արագ զարգացող հակամարտության պայմաններում կարող էին հետագայում ճշտվել կամ փոփոխվել։ Անդրադարձ է կատարվում նաև խաղաղ բնակչության անվտանգության, ռազմական գործողությունների ընդլայնման վտանգի և տարածաշրջանային կայունության խնդիրներին։ Կարևոր թեմա է Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական նշանակությունը, քանի որ տարածաշրջանը գտնվում է էներգետիկ և տրանսպորտային կարևոր հաղորդակցությունների հարևանությամբ։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է տարբերակել Լեռնային Ղարաբաղի տարածքը և Ադրբեջանի էներգակիրների արտահանման հիմնական միջազգային երթուղիները․ նյութի վերնագրային ձևակերպումը կարող է ընդգծել հակամարտության ավելի լայն տարածաշրջանի ռազմավարական նշանակությունը, սակայն դա ինքնին չի նշանակում, որ հիմնական նավթագազային խողովակաշարերը անցնում են հենց Լեռնային Ղարաբաղով։ Քննարկվում է էներգետիկ ենթակառուցվածքների անվտանգության հարցը և այն մտահոգությունը, որ լայնածավալ ռազմական էսկալացիան կարող էր ազդեցություն ունենալ Հարավային Կովկասով անցնող միջազգային էներգետիկ ու տրանսպորտային կապերի վրա։ Ներկայացվում է նաև արտաքին դերակատարների հետաքրքրվածությունը հակամարտության զարգացումներով՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանի աշխարհագրական դիրքը և հարևան պետությունների քաղաքական ու տնտեսական շահերը։ Նյութը հնարավորություն է տալիս դիտարկել ռազմական հակամարտությունը ոչ միայն տարածքային և քաղաքական վեճի, այլև տարածաշրջանային անվտանգության, միջազգային հարաբերությունների, էներգետիկ հաղորդակցությունների և աշխարհաքաղաքական մրցակցության ավելի լայն շրջանակում։ Այն միաժամանակ ցույց է տալիս, թե ինչպես են միջազգային լրատվամիջոցներում ռազմական զարգացումները հաճախ ներկայացվում տարածաշրջանի ռազմավարական նշանակության հետ համադրությամբ՝ ընթերցողին տրամադրելով հակամարտության հնարավոր միջազգային հետևանքների վերաբերյալ ավելի լայն համատեքստ։

Իրավաբանություն

Կյանքի և առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունները քրեական իրավունքի այն խումբն են, որոնք ուղղված են մարդու կյանքի, մարմնական անձեռնմխելիության և առողջության պաշտպանվածության խախտմանը։ Այս հանցագործությունները համարվում են առավել վտանգավորներից, քանի որ դրանք անմիջականորեն սպառնում են մարդու հիմնական և անօտարելի իրավունքներին։ Դրանց շարքին են դասվում սպանությունը, սպանության փորձը, դիտավորյալ կամ անզգուշությամբ մարմնական վնասվածք հասցնելը, ծեծը, խոշտանգումը, ինքնասպանության հասցնելը և այլ նման արարքներ։ Սպանությունը մարդու կյանքից ապօրինի զրկումն է և համարվում է ամենածանր հանցագործություններից մեկը, որը նախատեսում է խիստ քրեական պատասխանատվություն։ Մարմնական վնասվածքները կարող են լինել ծանր, միջին և թեթև՝ կախված առողջությանը հասցված վնասի աստիճանից և հետևանքներից։ Խոշտանգումը ենթադրում է ֆիզիկական կամ հոգեբանական ուժեղ ցավի և տառապանքի պատճառում, հաճախ նպատակ ունենալով ճնշում կամ տեղեկատվություն ստանալ։ Այս հանցագործությունները կարող են կատարվել ինչպես դիտավորությամբ, այնպես էլ անզգուշությամբ, օրինակ՝ անվտանգության կանոնների խախտման արդյունքում։ Կյանքի և առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունները լուրջ սոցիալական հետևանքներ ունեն, քանի որ խաթարում են հասարակական անվտանգությունը, նվազեցնում մարդկանց վստահությունը և առաջացնում բարոյական ու հոգեբանական վնասներ։ Պետությունը այս հանցագործությունների դեմ պայքարում կիրառում է խիստ քրեական պատիժներ, կանխարգելիչ միջոցառումներ և իրավապահ մարմինների վերահսկողություն։ Բացի իրավական պատասխանատվությունից, մեծ նշանակություն ունի նաև կանխարգելումը՝ կրթության, իրազեկման և առողջ հասարակական միջավայրի ձևավորման միջոցով։ Այսպիսով, կյանքի և առողջության դեմ ուղղված հանցագործությունները համարվում են հասարակության համար ամենավտանգավոր երևույթներից, որոնց կանխումը և պատժումը կարևոր է մարդու իրավունքների պաշտպանության և հասարակական անվտանգության ապահովման համար։