Проблемы соучастия

Պատմություն

Տաթևի և Գլաձորի համալսարանները միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն կրթական և գիտական կենտրոններից էին, որոնք մեծ դեր են ունեցել հայ մշակույթի, գիտության և հոգևոր կյանքի զարգացման գործում։ Տաթևի վանք գործում էր Տաթևի համալսարանը, որը հատկապես զարգացավ XIV դարում և հայտնի էր իր բարձր մակարդակի կրթությամբ, փիլիսոփայության, աստվածաբանության, մաթեմատիկայի, գրչության և մանրանկարչության ուսուցմամբ։ Այստեղ դասավանդել են նշանավոր մտածողներ, որոնցից հայտնի են Հովհաննես Որոտնեցի և Գրիգոր Տաթևացի։ Գլաձորի համալսարան հիմնադրվել է XIII դարի վերջում և համարվել է միջնադարյան Հայաստանի ամենանշանավոր ուսումնագիտական կենտրոններից մեկը։ Այն հայտնի էր որպես «Երկրորդ Աթենք» և «Մայրաքաղաք իմաստության»։ Համալսարանում ուսումը տևում էր 7-8 տարի, և այստեղ կրթվել են բազմաթիվ վարդապետներ, գիտնականներ ու արվեստագետներ։ Գլաձորի համալսարանը կարևոր դեր է ունեցել հայկական կրթության, ձեռագրարվեստի և մանրանկարչության զարգացման մեջ։

Մշակույթ

Այս հրատարակությունը մասնագիտացված մատենագիտական տեղեկատու է, որի հիմնական նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել Հայաստանի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր լույս տեսած գրականությունը և այդպիսով ընթերցողներին, գիտնականներին, մասնագետներին ու գրադարաններին ապահովել տվյալ ոլորտում ընթացիկ հրատարակությունների մասին արագ և կառուցակարգված տեղեկատվությամբ։ Հրատարակությունը կազմվել է Ալ. Մյասնիկյանի անվան հանրապետական գրադարանի մշակույթի և արվեստի գիտական ինֆորմացիայի բաժնի կողմից, որը նման տեղեկատուն հրապարակում էր պարբերաբար՝ յուրաքանչյուր ամիս։ Պաշտոնական նախաբանում նշվում է, որ ցանկում ներառվում էին մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հայերեն և ռուսերեն լեզուներով գրադարան նոր մուտք գործած գրքերի, ինչպես նաև հանրապետությունում հրատարակվող ամսագրերի և թերթերի հոդվածների վերաբերյալ մատենագիտական տեղեկություններ։ Նյութերի ընդգրկման այս սկզբունքը հրատարակությունը դարձնում է ոչ թե որևէ առանձին մշակութաբանական կամ արվեստագիտական թեմայի վերաբերյալ վերլուծական աշխատություն, այլ տեղեկատվական-մատենագիտական գործիք, որի միջոցով հնարավոր էր հետևել տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի բնագավառներում ստեղծվող ու շրջանառվող գրականությանը։ Հատկապես արժեքավոր է նյութերի դասակարգման համակարգը․ տեղեկությունները դասավորվել են ըստ տասնորդական դասակարգման սխեմայի, իսկ յուրաքանչյուր բաժնի ներսում մատենագիտական նկարագրությունները դասավորված են այբբենական կարգով՝ նախ հայերեն, ապա ռուսերեն լեզուներով։ Յուրաքանչյուր գրառման սկզբնամասում նշվել է նաև գրքի գրադարանային շիֆրը, ինչը պետք է հեշտացներ համապատասխան հրատարակության որոնումը և օգտագործումը գրադարանային ֆոնդերում։ Կարևոր առանձնահատկություն է նաև նյութերի համարակալման շարունակականությունը․ հերթական համարները մի թողարկումից մյուսը շարունակվել են ամբողջ տարվա ընթացքում։ Այս կառուցվածքը թույլ էր տալիս տեղեկատուն օգտագործել որպես տարվա ընթացքում մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության ընթացիկ հաշվառման ամբողջական համակարգ, այլ ոչ թե որպես միմյանցից անկախ առանձին մատենագիտական ցանկերի շարք։ Մատենագիտական տարեգրքի տվյալները ցույց են տալիս, որ հրատարակությունը շարունակաբար ընդգրկվել է Հայաստանի գրադարանային և մատենագիտական պարբերականների համակարգում․ օրինակ՝ արձանագրված են 1987–1989 թվականների մի շարք համարներ, որոնց ծավալը տարբեր թողարկումներում տատանվել է մոտավորապես 14-ից 55 էջի սահմաններում։ Հայաստանի ազգային գրադարանի էլեկտրոնային կատալոգում պահպանվել են նաև ավելի ուշ տարիների թողարկումների մատենագիտական գրառումներ, այդ թվում՝ 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1989 և 1990 թվականների համարներ, ինչը վկայում է հրատարակության երկարատև պարբերական բնույթի մասին։ Հրատարակության բովանդակային արժեքը հատկապես մեծ է ժամանակաշրջանի մշակութային և արվեստագիտական տեղեկատվական միջավայրը վերականգնելու տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրողին պարզել, թե տվյալ ժամանակահատվածում ինչ գրքեր, հոդվածներ և այլ նյութեր էին հասանելի կամ մուտք գործում հանրապետության խոշոր գրադարանային ֆոնդեր, ինչ թեմաներ էին ներկայացված մշակույթի և արվեստի ոլորտներում և ինչպիսի տեղեկատվական հոսքեր էին ձևավորվում հայերեն ու ռուսերեն հրատարակությունների միջոցով։ Այդ պատճառով այն կարող է դիտարկվել նաև որպես խորհրդային շրջանի Հայաստանի մշակութային կյանքի ուսումնասիրման օժանդակ սկզբնաղբյուր։ Միաժամանակ տեղեկատուն արժեքավոր է գրադարանագիտության և մատենագիտության պատմության համար, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էր խորհրդային շրջանում կազմակերպվում ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատվության հավաքագրումը, դասակարգումը և տարածումը։ Հրատարակության կառուցվածքը վկայում է, որ դրա հիմնական հասցեատերերը եղել են ոչ միայն ակադեմիական հետազոտողները, այլև գրադարանները, մասնագետները, մշակույթի և արվեստի ոլորտով հետաքրքրվող կազմակերպություններն ու ընթերցողների ավելի լայն շրջանակները։ Ընդհանուր առմամբ, սա կարևոր տեղեկատու աղբյուր է խորհրդային Հայաստանի մշակութային և արվեստագիտական հրատարակչական դաշտը ուսումնասիրելու համար։ Այն արժեքավոր է հատկապես նրանով, որ մեկ համակարգում ամփոփում է տարբեր տեսակի հրատարակությունների մասին մատենագիտական տվյալներ և հնարավորություն է տալիս ժամանակագրական ու թեմատիկ կտրվածքով հետևել մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ գրականության զարգացմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել մշակույթի պատմությամբ, արվեստագիտությամբ, գրականությամբ, գրադարանագիտությամբ, մատենագիտությամբ և խորհրդային Հայաստանի մտավոր ու հրատարակչական կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և գրադարանային մասնագետների համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենում ընդմիջարկությունների լեզվական բնույթի, գործառույթների, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և կիրառության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում ընդմիջարկությունները դիտարկվում են որպես խոսքի կառուցվածքում առանձնահատուկ դեր ունեցող միավորներ, որոնք կարող են արտահայտել խոսողի վերաբերմունքը, զգացմունքային վիճակը, մտքի ընթացքի ընդհատումը, շեշտադրումը կամ հաղորդակցական այլ նպատակներ։ Ուսումնասիրվում են դրանց ձևավորման և գործածության առանձնահատկությունները, խոսքի մեջ ունեցած դիրքը, կապը նախադասության մյուս անդամների և կառուցվածքային բաղադրիչների հետ, ինչպես նաև դրանց արտահայտչական ու ոճական նշանակությունը։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում ընդմիջարկությունների տարբեր տեսակների և դրսևորումների դասակարգմանը՝ հաշվի առնելով դրանց իմաստային, շարահյուսական և հաղորդակցական հատկանիշները։ Քննարկվում է նաև ընդմիջարկությունների և հարակից լեզվական երևույթների սահմանազատման խնդիրը, քանի որ խոսքում դրանց գործառույթը կարող է պայմանավորված լինել ինչպես բառի կամ արտահայտության ինքնուրույն իմաստով, այնպես էլ կոնկրետ համատեքստով և խոսքային իրավիճակով։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում ժամանակակից հայերենի կենդանի գործածությանը՝ գրական, խոսակցական, գեղարվեստական և հրապարակախոսական խոսքի օրինակների միջոցով բացահայտելով ընդմիջարկությունների արտահայտչական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հայերենի շարահյուսական և ոճական համակարգի առավել ամբողջական ընկալմանը, ինչպես նաև խոսքի բնականության, հուզականության և հաղորդակցական ազդեցության ձևավորման մեխանիզմների բացահայտմանը։ Աշխատանքը օգտակար է հայոց լեզվի տեսությամբ, քերականությամբ և ոճաբանությամբ զբաղվող մասնագետների, լեզվաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։ Այն կարող է կիրառական նշանակություն ունենալ նաև հայերենի ուսուցման գործընթացում՝ օգնելով սովորողներին տարբերակել ընդմիջարկությունների գործառույթները, ճիշտ մեկնաբանել դրանց դերը նախադասության և տեքստի կառուցվածքում և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել ժամանակակից հայերենի շարահյուսական ու հաղորդակցական առանձնահատկությունների մասին։

Գրականություն

Այս ժողովածուն ներկայացնում է Վարդգես Օվյանի պատմվածքները և նովելները, որտեղ համադրվում են մարդկային հոգեբանության խոր վերլուծությունը, սոցիալական ու ազգային հարցերի ներկայացումը և բարոյական խնդիրների քննարկումը: Գրքում ընդգծվում են հերոսների ներքին պայքարները, առօրեական կյանքի մանրամասները, ընտանեկան, ընկերական և հասարակական հարաբերությունների բարդությունները, ինչպես նաև ժամանակակից միջավայրի ազդեցությունը անձի որոշումների վրա: Աշխատությունը աչքի է ընկնում իր պատկերայինության, լեզվական ճկունության և վերլուծական խորության շնորհիվ, ընթերցողին հնարավորություն տալով զգալ հերոսների հոգեվիճակը, պատկերացնել պատմական ու սոցիալական միջավայրը և գնահատել մարդկային վարքի և բարոյական ընտրությունների համապարփակ պատկերացումը, միաժամանակ ընդգծելով ստեղծագործողի հումորային, սատիրական ու զգացմունքային հմտությունները:

Աշխարհագրություն

Այս աշխատանքը վերլուծում է Թեհրան քաղաքի կայուն զարգացման հնարավորությունները՝ դիտարկելով քաղաքային աճի, բնապահպանական խնդիրների, սոցիալ-տնտեսական զարգացման և կառավարման արդյունավետության փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության մեջ գնահատվում են այն հիմնական մարտահրավերները, որոնք առաջանում են արագ ուրբանիզացիայի հետևանքով, ներառյալ օդի աղտոտվածությունը, տրանսպորտային ծանրաբեռնվածությունը, ջրային ռեսուրսների սահմանափակությունը և բնակչության խտության աճը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը կյանքի որակի վրա։ Միաժամանակ առանձնացվում են կայուն զարգացման ռազմավարությունները, որոնք ուղղված են կանաչ ենթակառուցվածքների ընդլայնմանը, էներգաարդյունավետ տեխնոլոգիաների ներդրմանը, հասարակական տրանսպորտի բարելավմանը և քաղաքային պլանավորման ավելի հավասարակշռված մոտեցումների կիրառմանը։ Կարևորվում է նաև տեղական կառավարման դերը՝ որպես կայուն զարգացման քաղաքականությունների իրականացման առանցքային գործոն, ինչպես նաև հանրային մասնակցության և քաղաքացիական նախաձեռնությունների նշանակությունը քաղաքային միջավայրի բարելավման գործընթացում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ երկարաժամկետ կայուն զարգացման համար անհրաժեշտ է համակարգային մոտեցում, որը համադրում է տնտեսական աճը, սոցիալական արդարությունը և բնապահպանական պատասխանատվությունը՝ հատկապես արագ զարգացող մեգապոլիսների պայմաններում, ինչպիսին է Tehran-ը։

Այլ առարկաներ

Գրքում ներկայացվում են պրոյեկտիվ երկրաչափության հիմնական հասկացություններն ու օրինաչափությունները, կետի, գծի և հարթության հարաբերությունները, համաչափությունները, ինչպես նաև պրոյեկտիվ տեղափոխումների և տեսությունների կիրառությունը տարբեր երկրաչափական խնդիրներում։ Անդրադառնում է նաև պրոյեկտիվ սկզբունքների օգտագործմանը գիտության և տեխնիկայի տարբեր ոլորտներում, ներառյալ ինժեներական և արվեստագիտական կիրառություններ։ Աշխատությունը նախատեսված է մաթեմատիկոսների, ուսանողների և երկրաչափությամբ հետաքրքրված ընթերցողների համար՝ տրամադրելով համապարփակ գիտելիքներ պրոյեկտիվ երկրաչափության տեսության և պրակտիկ խնդիրների վերաբերյալ։