Ամբարձիչ փոխադրական մեքենաներ

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում էներգետիկ ռեսուրսների օգտագործման ռացիոնալացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց արդյունավետ կառավարման ու խնայողության հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում էներգետիկ ռեսուրսների սահմանափակության, դրանց նկատմամբ աճող պահանջարկի և երկրի տնտեսական զարգացման միջև հավասարակշռության ապահովման խնդիրը։ Ուսումնասիրվում են Հայաստանի էներգետիկ համակարգի կառուցվածքը, էներգակիրների սպառման հիմնական ուղղությունները և տնտեսության տարբեր ոլորտներում դրանց օգտագործման արդյունավետությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում էներգիայի արտադրության, փոխադրման և սպառման ընթացքում առաջացող կորուստներին, ինչպես նաև էներգախնայողության ներուժին։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել էներգետիկ ռեսուրսների օգտագործման վրա ազդող տնտեսական, տեխնոլոգիական, կազմակերպական և կառավարչական գործոնները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում էներգաարդյունավետ տեխնոլոգիաների ներդրմանը, արտադրական գործընթացների արդիականացմանը, էներգիայի սպառման օպտիմալացմանը և ժամանակակից կառավարման մեխանիզմների կիրառմանը։ Առանձին ուսումնասիրվում է վերականգնվող էներգետիկ ռեսուրսների օգտագործման հնարավորությունը՝ հաշվի առնելով Հայաստանի արևային, հողմային, հիդրոէներգետիկ և այլ բնական ներուժը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև էներգետիկ համակարգի դիվերսիֆիկացմանը, էներգետիկ անվտանգության ապահովմանը և ներմուծվող էներգակիրներից կախվածության նվազեցման հնարավորություններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է էներգախնայողության տնտեսական արդյունավետության գնահատումը, քանի որ էներգիայի ռացիոնալ օգտագործումը կարող է ոչ միայն նվազեցնել ծախսերը, այլև բարձրացնել ձեռնարկությունների մրցունակությունը և ընդհանուր տնտեսության արտադրողականությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել արդյունաբերության, տրանսպորտի, գյուղատնտեսության, շինարարության և բնակելի հատվածի էներգասպառման առանձնահատկությունները և յուրաքանչյուր ոլորտում խնայողության հնարավորությունները։ Կարևոր նշանակություն է տրվում նաև էներգետիկ քաղաքականության և կարգավորման մեխանիզմներին, մասնավորապես՝ էներգաարդյունավետության խթանմանը, ներդրումային ծրագրերին, տեխնոլոգիական նորարարություններին և սպառողների վարքագծի փոփոխությանը նպաստող միջոցառումներին։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող մոտեցումները կարող են նպաստել էներգետիկ ռեսուրսների ավելի արդյունավետ օգտագործմանը, արտադրական և կենցաղային ծախսերի նվազեցմանը, շրջակա միջավայրի վրա էներգետիկ գործունեության ազդեցության սահմանափակմանը և երկրի էներգետիկ անվտանգության ամրապնդմանը։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել էներգետիկ ոլորտի մասնագետներին, տնտեսագետներին, պետական կառավարման մարմիններին, էներգետիկ ընկերություններին, ներդրողներին, էներգաարդյունավետության ծրագրեր իրականացնող կազմակերպություններին և կայուն էներգետիկ զարգացման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։

Գրականություն

Գիտական բնույթի աշխատություն է, որը նվիրված է փակ գրունտի պայմաններում (ջերմոցներ, ջերմատներ և այլ վերահսկվող միջավայրեր) բանջարաբոստանային մշակաբույսերի արտադրողականության բարձրացման տեսական և կիրառական հիմքերին՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ջրային և սննդային ռեժիմների ազդեցությանը բույսերի աճի, զարգացման և բերքատվության վրա։ Գրքում քննարկվում են հողի խոնավության կարգավորման, ոռոգման տարբեր համակարգերի արդյունավետության, ինչպես նաև սննդանյութերի (ազոտ, ֆոսֆոր, կալիում և միկրոտարրեր) օպտիմալ հավասարակշռության հարցերը, որոնք անմիջականորեն ազդում են բերքի քանակական և որակական ցուցանիշների վրա։ Ներկայացվում են փորձարարական տվյալներ և գիտական վերլուծություններ, որոնց միջոցով պարզաբանվում է, թե ինչպես են տարբեր ագրոտեխնիկական մոտեցումները փոխում բույսերի ֆիզիոլոգիական գործընթացները, ջրի օգտագործման արդյունավետությունը և սննդանյութերի յուրացումը փակ համակարգերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ինտենսիվ գյուղատնտեսության պայմաններում կայուն արտադրության ապահովմանը, ռեսուրսների խնայող օգտագործմանը և բերքատվության կայուն աճին՝ առանց էկոհամակարգի լրացուցիչ ծանրաբեռնման։ Գրքի նյութը օգտակար է ագրոնոմների, գյուղատնտեսության հետազոտողների և ջերմոցային տնտեսությունների մասնագետների համար։

Գրականություն

Ժամանակակից գեղարվեստական և հոգեբանական-քնարական բնույթի ստեղծագործություն է, որտեղ հեղինակը պատկերավոր լեզվով ներկայացնում է մարդու կյանքի դժվար փուլերը, ներքին ապրումների բարդությունը և ճակատագրի «դառը բաժակից» խմելու խորհրդանշական գաղափարը։ Գիրքը կառուցված է հուզական և մտորումային շերտերով, որտեղ սիրո, կորուստի, հիասթափության, հիշողության և հույսի թեմաները միահյուսվում են՝ ստեղծելով մարդու ներաշխարհի խորքային պատկեր։ Նաիրա Մխիթարյանը հաճախ օգտագործում է ծաղկի, քաղքի և կյանքի անցողիկ գեղեցկության խորհրդանիշները՝ ցույց տալու համար, որ նույնիսկ ցավալի փորձառությունների մեջ կա հոգևոր հասունացում և ինքնաճանաչման հնարավորություն։ Ստեղծագործության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունի մարդկային հարաբերությունների փխրունությունը, ներքին պայքարը և վերականգնման ճանապարհը, երբ մարդը փորձում է վերաիմաստավորել իր ապրածը և գտնել ուժ՝ առաջ շարժվելու համար։ Գիրքը առանձնանում է քնարական շնչով, զգացմունքային խորությամբ և խորհրդանշական մտածողությամբ, ինչը այն դարձնում է հետաքրքիր ժամանակակից հայ հոգեբանական արձակի սիրահարների համար։

Lեզվաբանություն

Հատորը ընդգրկում է Հր․ Աճառյանի անձնական արխիվի այն ամբողջ նյութը, որի հիման վրա վերջնական ձևավորում պիտի ստանային վերջին երեք հատորները։

Պատմություն

Գիրքը նվիրված է հայկական գյուղացիական բնակարանների պատմության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների և զարգացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են ավանդական բնակելի տների ճարտարապետական ձևերը, հատակագծային լուծումները, շինարարական նյութերի կիրառման առանձնահատկությունները և դրանց ձևավորման վրա ազդած բնական, տնտեսական ու մշակութային գործոնները։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է հայկական գյուղական բնակավայրերի կենցաղային միջավայրը, բնակարանաշինության ավանդույթները և դրանց կապը բնակչության կենսակերպի, ընտանեկան կառուցվածքի և տնտեսական գործունեության հետ։ Անդրադարձ է կատարվում տարբեր պատմաազգագրական շրջաններում ձևավորված բնակելի տների ընդհանրություններին և տեղական առանձնահատկություններին՝ ներկայացնելով դրանց արժեքը որպես հայկական նյութական մշակույթի կարևոր բաղադրիչ։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է ազգագրության, ճարտարապետության, մշակութային ժառանգության և հայ ժողովրդի կենցաղի պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է պատմաբանների, ազգագրագետների, ճարտարապետների, մշակութաբանների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական ավանդական բնակարանաշինությամբ և ժողովրդական ճարտարապետությամբ։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի և դրա ազդեցության ուսումնասիրությանը հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի Հանրապետության անկախացումից հետո ձևավորված նոր քաղաքական իրողություններն են, որոնց պայմաններում Հայոց ցեղասպանության հիշողությունը, միջազգային ճանաչման հարցը և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման խնդիրները դարձան Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայկական սփյուռքի գործունեության և միջազգային օրակարգի փոխկապակցված ուղղություններ։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է ճանաչման գործընթացը ոչ միայն որպես պատմական իրողության միջազգային գնահատման ձգտում, այլև որպես քաղաքական, դիվանագիտական և հասարակական գործընթաց, որն ազդել է երկու երկրների հարաբերությունների զարգացման վրա։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել անկախ Հայաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական սկզբունքները, Թուրքիայի նկատմամբ ձևավորված դիրքորոշումները և այն հանգամանքները, որոնք պայմանավորել են հարաբերությունների հաստատման ու զարգացման դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում տարբեր պետությունների, միջազգային կազմակերպությունների, խորհրդարանական կառույցների և հասարակական կազմակերպությունների դերակատարությանը։ Տարբեր երկրների կողմից ճանաչման վերաբերյալ ընդունված բանաձևերը, հայտարարությունները և քաղաքական որոշումները դիտարկվում են որպես միջազգային հանրության վերաբերմունքի ձևավորման կարևոր բաղադրիչներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև հայկական սփյուռքի գործունեությունը։ Սփյուռքյան կազմակերպությունները տասնամյակներ շարունակ կարևոր դեր են ունեցել ցեղասպանության միջազգային ճանաչման օրակարգի պահպանման, քաղաքական և հասարակական շրջանակների իրազեկման, պատմական հիշողության պահպանման և տարբեր երկրների օրենսդիր մարմիններում համապատասխան նախաձեռնությունների առաջմղման գործում։ Այս գործունեությունը որոշակի ազդեցություն է ունեցել միջազգային քաղաքական օրակարգում հարցի պահպանման վրա և, միաժամանակ, առնչվել է Հայաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Թուրքիայի պետական քաղաքականությանը ցեղասպանության հարցի նկատմամբ։ Թուրքիայի պաշտոնական դիրքորոշումը, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման վերաբերյալ մոտեցումները և միջազգային ճանաչման նախաձեռնություններին հակազդելու քաղաքականությունը կարևոր գործոններ են եղել հայ-թուրքական հարաբերությունների ձևավորման ընթացքում։ Այս համատեքստում ուսումնասիրության առարկա են դառնում նաև թուրքական արտաքին քաղաքականության այն քայլերը, որոնք ուղղված են եղել միջազգային ճանաչման գործընթացի սահմանափակմանը կամ դրա քաղաքական հետևանքների կանխմանը։ 1990-ականների և 2000-ականների ընթացքում հարաբերությունների կարգավորման փորձերը կարևոր տեղ են զբաղեցնում հետազոտության մեջ։ Դիվանագիտական կապերի հաստատման բացակայությունը, սահմանների փակ լինելը, տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները և պատմական հարցերի շուրջ հակասությունները ստեղծել են բարդ միջավայր երկկողմ հարաբերությունների համար։ Միաժամանակ առկա են եղել երկխոսության և հարաբերությունների կարգավորման տարբեր նախաձեռնություններ, որոնք ցույց են տվել, որ պատմական հիշողության և քաղաքական հարաբերությունների հարցերը հնարավոր է դիտարկել նաև բանակցային գործընթացների համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 2009 թվականի հայ-թուրքական արձանագրությունների գործընթացին։ Դրանց նախապատրաստումն ու ստորագրումը դիտարկվում են որպես հարաբերությունների կարգավորման ամենանշանակալի փորձերից մեկը ուսումնասիրվող ժամանակահատվածում։ Արձանագրությունների շուրջ քննարկումները ցույց տվեցին, որ դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատման, սահմանների բացման և պատմական հարցերի շուրջ մոտեցումների միջև գոյություն ունի բարդ փոխկապակցվածություն։ Ցեղասպանության հարցի միջազգային ճանաչման գործընթացը այս փուլում շարունակեց մնալ Հայաստանի, Թուրքիայի և սփյուռքյան կառույցների քաղաքական ու հասարակական քննարկումների կարևոր թեմա։ Ուսումնասիրությունը կարող է վերլուծել նաև այն հարցը, թե որքանով է միջազգային ճանաչման ընդլայնումը նպաստել հայ-թուրքական հարաբերությունների բարդացմանը, և որքանով այն, ընդհակառակը, նպաստել է պատմական խնդրի միջազգային տեսանելիության բարձրացմանը։ Այս հարցի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբերակել պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային իրավաքաղաքական գնահատականի խնդիրները՝ դրանց ազդեցությունը չնույնացնելով երկկողմ դիվանագիտական հարաբերությունների բոլոր գործոնների հետ։ Աշխատանքում կարևոր նշանակություն ունի նաև տարածաշրջանային քաղաքական միջավայրի ուսումնասիրությունը։ Հայ-թուրքական հարաբերությունները զարգացել են ոչ թե մեկուսացված, այլ Հարավային Կովկասի անվտանգության, Հայաստանի և Ադրբեջանի հակամարտության, Թուրքիայի տարածաշրջանային քաղաքականության և միջազգային ուժերի շահերի փոխազդեցության պայմաններում։ Այդ պատճառով ցեղասպանության ճանաչման գործընթացի ազդեցությունը նպատակահարմար է դիտարկել ավելի լայն աշխարհաքաղաքական համատեքստում։ 2015 թվականի՝ Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի հետ կապված միջազգային միջոցառումները և քաղաքական հայտարարությունները կարող են առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել հետազոտության մեջ։ Այդ ժամանակահատվածում թեման լայնորեն քննարկվեց տարբեր երկրների քաղաքական և հասարակական շրջանակներում, իսկ Հայաստանի և Թուրքիայի հարաբերությունների պատմական ու քաղաքական խնդիրները կրկին հայտնվեցին միջազգային ուշադրության կենտրոնում։ 2016 թվականը կարող է դիտարկվել որպես ուսումնասիրվող ժամանակահատվածի ամփոփիչ փուլ, որի ընթացքում արդեն տեսանելի էին նախորդ տարիների գործընթացների արդյունքները և հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման սահմանափակումները։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել միջազգային ճանաչման գործընթացի և երկկողմ հարաբերությունների միջև առկա փոխազդեցությունների ավելի հավասարակշռված գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ 1991-2016 թվականներին Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցը եղել է հայ-թուրքական հարաբերությունների վրա ազդող կարևոր քաղաքական և հասարակական գործոններից մեկը, սակայն այն գործել է տարածաշրջանային, դիվանագիտական, պատմական և աշխարհաքաղաքական բազմաթիվ այլ հանգամանքների հետ փոխկապակցված։ Թեման կարևոր է Հայաստանի արտաքին քաղաքականության, հայ-թուրքական հարաբերությունների պատմության, ցեղասպանության միջազգային ճանաչման գործընթացի, սփյուռքի քաղաքական գործունեության և Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության համար։