Կլիմայի փոփոխման գնահատման ազդեցությունը գյուղատնտեսական հողատեսքերի օգտագործման վրա GIS RS մոդելի կիրառմամբ, Իրանի Հանրապետության հյուսիսային մասի օրինակով

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական անվտանգության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում տնտեսական անվտանգությունը դիտարկվում է որպես պետության կայուն զարգացման, տնտեսական ինքնուրույնության, մրցունակության և հասարակության բարեկեցության ապահովման կարևորագույն բաղադրիչ։ Ուսումնասիրվում են երկրի տնտեսական համակարգի վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, մակրոտնտեսական կայունության պահպանման, ներդրումային միջավայրի բարելավման, ֆինանսական համակարգի կայունության, էներգետիկ և պարենային անվտանգության, արտադրական ներուժի զարգացման և արտաքին տնտեսական կախվածությունների նվազեցման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական ռիսկերի բացահայտմանը և գնահատմանը, ճգնաժամային իրավիճակների նկատմամբ տնտեսության դիմակայունությանը, պետական տնտեսական քաղաքականության արդյունավետությանը և ազգային տնտեսական շահերի պաշտպանությանը։ Աշխատության մեջ կարող են ներկայացվել տնտեսական անվտանգության մակարդակի գնահատման չափանիշներ և ցուցանիշներ, ինչպես նաև դրա ամրապնդմանն ուղղված ռազմավարական և կառավարչական մոտեցումներ։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, պետական կառավարման և ֆինանսական ոլորտների մասնագետների, քաղաքականություն մշակողների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գիտատեխնիկական ոլորտի արդիականացման և բարեփոխման հիմնախնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով տնտեսական և կազմակերպական փոխկապակցվածության շրջանակում։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ գիտությունը, տեխնոլոգիաները և նորարարությունը ժամանակակից տնտեսության մրցունակության, արտադրողականության բարձրացման, մարդկային կապիտալի զարգացման և երկարաժամկետ տնտեսական աճի կարևոր գործոններ են։ ՀՀ օրենսդրությամբ ևս գիտատեխնիկական քաղաքականության նպատակների շարքում առանձնացվում են գիտական և գիտատեխնիկական ներուժի զարգացումը, համապատասխան կադրերի պատրաստումը և գիտության ու տեխնիկայի նվաճումների՝ տնտեսության զարգացման նպատակով ներդրման խթանումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը գիտության և տնտեսության միջև կապի ամրապնդումն է։ Գիտական հետազոտությունների արդյունքները ինքնին դեռևս չեն ապահովում տնտեսական արդյունք․ անհրաժեշտ է ստեղծել այնպիսի մեխանիզմներ, որոնց միջոցով գիտական գաղափարները կարող են վերածվել տեխնոլոգիական լուծումների, նոր արտադրանքի, ծառայությունների և առևտրայնացվող նորարարությունների։ Այս տեսանկյունից աշխատանքի առանցքային խնդիրներից է «գիտություն–տեխնոլոգիա–արտադրություն–շուկա» կապի արդյունավետ կազմակերպումը։ Գիտատեխնիկական ոլորտի տնտեսական բարեփոխումները ենթադրում են նաև ֆինանսավորման համակարգի վերանայում։ Հետազոտությունների համար պետական միջոցների հատկացումը պետք է համադրվի մրցակցային ֆինանսավորման, նպատակային ծրագրերի, մասնավոր հատվածի ներդրումների և միջազգային ֆինանսավորման աղբյուրների ներգրավման հետ։ Կարևոր խնդիր է նաև ֆինանսական ռեսուրսների բաշխման արդյունավետության բարձրացումը՝ հաշվի առնելով հետազոտությունների որակը, ակնկալվող արդյունքները, դրանց տնտեսական և հասարակական ազդեցությունը և երկրի ռազմավարական առաջնահերթությունները։ Ժամանակակից պետական քաղաքականության մեջ այդ ուղղությունը ստացել է նոր նշանակություն․ 2026 թվականին հաստատված ՀՀ գիտության ոլորտի զարգացման 2026–2030 թվականների ռազմավարական ծրագիրը նախատեսում է գիտական գերազանցության խթանում, գիտության տնտեսական ազդեցության մեծացում, հետազոտական ենթակառուցվածքների զարգացում և միջազգային մակարդակով մրցունակ գիտական համակարգի ձևավորում։ Կազմակերպական հիմնախնդիրների շարքում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում գիտության կառավարման համակարգի արդյունավետությունը։ Գիտական կազմակերպությունների գործունեությունը պահանջում է կառավարման այնպիսի մոդելներ, որոնք միաժամանակ կապահովեն ակադեմիական ազատությունը, հաշվետվողականությունը, արդյունքների գնահատելիությունը և ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը։ Կառավարման համակարգի բարեփոխումը կարող է ներառել գիտական հաստատությունների կառուցվածքային վերակազմավորում, կառավարման թվայնացում, որոշումների կայացման գործընթացների պարզեցում և գիտական արդյունքների գնահատման ժամանակակից չափանիշների կիրառում։ Նման մոտեցումները ներկայումս նույնպես արտացոլված են ՀՀ գիտության զարգացման պետական ռազմավարության մեջ։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է գիտական կադրերի խնդիրը։ Գիտատեխնիկական ոլորտի զարգացումը անմիջականորեն կախված է բարձր որակավորում ունեցող հետազոտողների, ինժեներների, տեխնոլոգների, կառավարման մասնագետների և երիտասարդ գիտնականների առկայությունից։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է ուսումնասիրել մասնագետների պատրաստման, գիտական կարիերայի զարգացման, երիտասարդ հետազոտողների ներգրավման, նրանց աշխատանքի խրախուսման և միջազգային գիտական միջավայրում ինտեգրման մեխանիզմները։ Մարդկային կապիտալի պահպանումը հատկապես կարևոր է փոքր տնտեսության համար, որտեղ բարձրակարգ մասնագետների սահմանափակ քանակը կարող է էականորեն ազդել ամբողջ համակարգի զարգացման հնարավորությունների վրա։ Գիտատեխնիկական ոլորտի արդյունավետության կարևոր պայման է նաև հետազոտական ենթակառուցվածքների զարգացումը։ Ժամանակակից լաբորատորիաները, սարքավորումները, տվյալների բազաները, հաշվարկային ռեսուրսները և գիտական տեղեկատվության հասանելիությունը անհրաժեշտ նախադրյալներ են մրցունակ հետազոտությունների իրականացման համար։ Հետևաբար ենթակառուցվածքների արդիականացումը պետք է դիտարկվի ոչ միայն որպես տեխնիկական խնդիր, այլև որպես գիտության տնտեսական արդյունավետության բարձրացման միջոց։ ՀՀ գիտության 2026–2030 թվականների ռազմավարության մեջ հետազոտական ենթակառուցվածքների զարգացումը ևս ներկայացվում է որպես մրցունակ գիտական համակարգի ձևավորման առանցքային ուղղություն։ Աշխատության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է գիտություն–բիզնես համագործակցության զարգացումը։ Գիտական կազմակերպությունների և մասնավոր ընկերությունների միջև թույլ կապերը կարող են սահմանափակել հետազոտությունների արդյունքների գործնական կիրառումը։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է զարգացնել տեխնոլոգիական փոխանցման մեխանիզմները, համատեղ հետազոտական նախագծերը, լիցենզավորման և արտոնագրման գործընթացները, ստարտափների ստեղծման և գիտական արդյունքների առևտրայնացման հնարավորությունները։ Նման համակարգը կարող է նպաստել նրան, որ գիտական ներդրումները վերածվեն նոր տնտեսական գործունեության և բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանքի։ Նորարարական տնտեսության ձևավորման համար կարևոր է նաև մտավոր սեփականության պաշտպանության արդյունավետ համակարգը։ Գիտնականները և կազմակերպությունները պետք է ունենան իրենց ստեղծած տեխնոլոգիաների, գյուտերի և այլ մտավոր արդյունքների իրավական պաշտպանության և առևտրայնացման հստակ հնարավորություններ։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է ձևավորել այնպիսի միջավայր, որտեղ գիտական արդյունքի հեղինակն ու հետազոտական կազմակերպությունը կունենան տնտեսական շահագրգռվածություն այն կիրառության մեջ ներդնելու համար։ Միջազգային համագործակցությունը ևս դիտարկվում է որպես գիտատեխնիկական ոլորտի զարգացման կարևոր գործոն։ Միջազգային գիտական ծրագրերին մասնակցությունը, արտասահմանյան հետազոտական կենտրոնների հետ համատեղ աշխատանքը, գիտնականների շարժունակությունը և միջազգային հետազոտական ենթակառուցվածքների հասանելիությունը կարող են բարձրացնել հայկական գիտության մրցունակությունը։ ՀՀ նոր ռազմավարական մոտեցումները նպատակ ունեն համակարգը մոտեցնել Եվրոպական հետազոտական տարածքի պահանջներին և խթանել միջազգային գիտական գերազանցությունը։ Տնտեսական արդյունավետության տեսանկյունից կարևոր է նաև գիտահետազոտական գործունեության արդյունքների գնահատման համակարգը։ Միայն հրապարակումների կամ գիտական այլ քանակական ցուցանիշների հաշվառումը բավարար չէ գիտության իրական ազդեցությունը գնահատելու համար։ Անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև արտոնագրերը, տեխնոլոգիական լուծումները, նորաստեղծ ընկերությունները, արդյունաբերական կիրառությունները, միջազգային համագործակցությունը և հասարակական ազդեցությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գիտության ֆինանսավորումը կապել ոչ միայն գործունեության ծավալի, այլև դրա որակի և արդյունքի հետ։ Աշխատության մեջ կարող է կարևորվել նաև պետական և մասնավոր հատվածների դերաբաշխման հարցը։ Պետությունը պետք է ձևավորի գիտատեխնիկական զարգացման ընդհանուր ռազմավարությունը, ապահովի հիմնարար գիտության անհրաժեշտ ֆինանսավորումը և ստեղծի նորարարության համար բարենպաստ իրավական ու տնտեսական միջավայր։ Մասնավոր հատվածը, իր հերթին, կարող է մեծացնել կիրառական հետազոտությունների ֆինանսավորումը, ներգրավել նոր տեխնոլոգիաներ և ապահովել գիտական արդյունքների շուկայական կիրառումը։ Այս փոխգործակցությունը կարող է ձևավորել գիտելիքահեն տնտեսության զարգացման ավելի կայուն հիմք։ Ժամանակակից պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև առաջադեմ տեխնոլոգիաների արագ զարգացումը՝ ներառյալ արհեստական բանականությունը, տվյալների մշակումը, կենսատեխնոլոգիաները, միկրոէլեկտրոնիկան և այլ բարձր տեխնոլոգիական ուղղություններ։ Դրանց զարգացումը պահանջում է ոչ միայն մասնագիտացված գիտական ներուժ, այլև կրթության, գիտության, արդյունաբերության և պետական կառավարման համակարգերի համակարգված համագործակցություն։ Հայաստանի պետական քաղաքականության մեջ տեխնոլոգիական զարգացման և արհեստական բանականության ուղղությունները ևս առանձնացվել են որպես ռազմավարական նշանակություն ունեցող ոլորտներ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև գիտատեխնիկական ոլորտի տարածքային և ինստիտուցիոնալ կենտրոնացվածությանը։ Գիտական ներուժի չափազանց մեծ կենտրոնացումը մի քանի հաստատություններում կամ տարածքներում կարող է սահմանափակել նորարարական հնարավորությունների տարածումը տնտեսության տարբեր ճյուղերում։ Հետևաբար կարևոր է խթանել տարածաշրջանային գիտական կենտրոնների, համալսարանների, տեխնոլոգիական ընկերությունների և հետազոտական ենթակառուցվածքների միջև համագործակցությունը։ Առանձին խնդիր է գիտության ոլորտում պետական քաղաքականության շարունակականությունը։ Երկարաժամկետ հետազոտական ծրագրերը պահանջում են կայուն ֆինանսավորում և կանխատեսելի կառավարման միջավայր, քանի որ գիտական արդյունքները հաճախ ձևավորվում են տարիների ընթացքում։ Հետևաբար հաճախակի փոփոխվող առաջնահերթությունները կամ ֆինանսավորման անկանխատեսելիությունը կարող են նվազեցնել համակարգի արդյունավետությունը։ Այս տեսանկյունից ռազմավարական ծրագրերի առկայությունը կարևոր է, սակայն դրանց արդյունավետությունը կախված է իրականացման հստակ մեխանիզմներից, չափելի ցուցանիշներից և հետևողական վերահսկողությունից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը գիտատեխնիկական ոլորտի բարեփոխումը դիտարկում է որպես համալիր տնտեսական և կազմակերպական գործընթաց, որը ներառում է գիտության ֆինանսավորման կատարելագործում, կառավարման համակարգի արդիականացում, մարդկային կապիտալի զարգացում, հետազոտական ենթակառուցվածքների վերազինում, գիտություն–բիզնես համագործակցության խորացում, գիտական արդյունքների առևտրայնացում, մտավոր սեփականության պաշտպանություն, միջազգային ինտեգրում և նորարարական գործունեության խթանում։ Թեմայի հիմնական նշանակությունն այն է, որ գիտատեխնիկական ոլորտը ներկայացվում է ոչ թե տնտեսությունից առանձնացված համակարգի, այլ երկրի երկարաժամկետ տնտեսական մրցունակության և գիտելիքահեն զարգացման կարևոր բաղադրիչի տեսանկյունից։ Հայաստանի ներկայիս պետական ռազմավարությունն այս ուղղությունը կապում է մինչև 2030 թվականը արդյունավետ կառավարվող, միջազգային մակարդակով մրցունակ և տնտեսական ազդեցություն ստեղծող գիտական համակարգի ձևավորման հետ։ Թեման կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, գիտության և տեխնոլոգիաների կառավարման մասնագետներին, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին, նորարարության քաղաքականություն մշակողներին, գիտական կազմակերպությունների ղեկավարներին, հետազոտողներին և գիտելիքահեն տնտեսության զարգացման հարցերով զբաղվող մասնագետներին։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է արժեթղթերի փաթեթի կառավարման օպտիմալացման հիմնախնդրին՝ Հայաստանի Հանրապետության ֆինանսական շուկայի առանձնահատկությունների օրինակով։ Ուսումնասիրության կենտրոնում ներդրողի ֆինանսական միջոցների արդյունավետ բաշխման, եկամտաբերության և ռիսկի հավասարակշռման, ինչպես նաև ներդրումային որոշումների հիմնավորվածության բարձրացման խնդիրներն են։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել արժեթղթերի փաթեթի ձևավորման տեսական և գործնական սկզբունքները, տարբեր տեսակի ֆինանսական գործիքների առանձնահատկությունները և դրանց համադրման հնարավորությունները միասնական ներդրումային ռազմավարության շրջանակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռիսկի և եկամտաբերության փոխհարաբերությանը, քանի որ ներդրումային փաթեթի արդյունավետ կառավարումը ենթադրում է ոչ միայն հնարավոր բարձր եկամուտի որոնում, այլև հնարավոր կորուստների և շուկայական անորոշության վերահսկում։ Այս համատեքստում կարող են կիրառվել դիվերսիֆիկացման, օպտիմալ բաշխման և պորտֆելի հավասարակշռման մոտեցումներ՝ տարբեր ակտիվների միջև կապը և դրանց ռիսկային բնութագրերը հաշվի առնելով։ ՀՀ օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս այդ տեսական սկզբունքները դիտարկել տեղական ֆինանսական շուկայի իրական պայմաններում՝ հաշվի առնելով շուկայի ծավալը, իրացվելիությունը, արժեթղթերի տեսակները, տոկոսադրույքների և փոխարժեքների փոփոխությունները, ինչպես նաև ներդրողների վարքագծի առանձնահատկությունները։ Աշխատությունում կարող են վերլուծվել բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և այլ ֆինանսական գործիքների համադրության հնարավորությունները, դրանց եկամտաբերության և ռիսկայնության գնահատման մեթոդները և պորտֆելի կառուցվածքի փոփոխության ազդեցությունը վերջնական արդյունքների վրա։ Կարևոր ուղղություն է նաև ներդրումային որոշումների կայացման մաթեմատիկական և վիճակագրական գործիքների կիրառումը, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել սպասվող եկամտաբերությունը, ռիսկը, ակտիվների փոխկապակցվածությունը և օպտիմալ կառուցվածքը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ներդրումային ռազմավարության ընտրությանը՝ կախված ներդրողի նպատակներից, ռիսկի նկատմամբ վերաբերմունքից, ներդրման ժամանակային հորիզոնից և ֆինանսական ռեսուրսների ծավալից։ Առանձին նշանակություն ունի պորտֆելի շարունակական վերահսկումը և վերակառուցումը, քանի որ շուկայական պայմանների փոփոխությունը կարող է փոխել առանձին արժեթղթերի հարաբերական գրավչությունը և պորտֆելի ընդհանուր ռիսկայնությունը։ Աշխատությունը կարող է ներառել ՀՀ արժեթղթերի շուկայի վիճակի վերլուծություն, առանձին ֆինանսական գործիքների համեմատական գնահատում և տարբեր ներդրումային ռազմավարությունների արդյունավետության մոդելավորում։ Դրա հիման վրա հնարավոր է առաջարկել պորտֆելի օպտիմալացման այնպիսի մոտեցումներ, որոնք հաշվի են առնում ինչպես ֆինանսական տեսության ընդհանուր սկզբունքները, այնպես էլ Հայաստանի շուկայի առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել ֆինանսական վերլուծաբաններին, ներդրումային ընկերությունների մասնագետներին, բանկային և ֆինանսական ոլորտի աշխատակիցներին, տնտեսագետներին, ներդրողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը նպատակ ունի ցույց տալ, թե ինչպես կարելի է ռիսկի և եկամտաբերության համադրման, դիվերսիֆիկացման և քանակական գնահատման մեթոդների միջոցով ձևավորել և կառավարել առավել արդյունավետ արժեթղթերի փաթեթ՝ ՀՀ ֆինանսական շուկայի պայմաններում։

Պատմություն

Հրատարակությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրության հայաբնակ տարածքներում 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի քաղաքական ու հասարակական իրադարձությունների ներկայացմանը՝ կենտրոնանալով հայ բնակչության նկատմամբ բռնությունների, հալածանքների, կոտորածների և տեղահանությունների հետևանքների վրա։ Աշխատության բովանդակության առանցքում հայկական բնակչության ծանր կացության նկարագրությունն է, ինչպես նաև այն քաղաքական, վարչական և սոցիալական պայմանների վերլուծությունը, որոնց ներքո ձևավորվել և խորացել էին բռնությունները։ Նյութը կարող է համադրել պատմական փաստերը, ժամանակակիցների վկայությունները, մամուլի հրապարակումները և հեղինակային դիտարկումները՝ ստեղծելով տվյալ ժամանակաշրջանի իրադարձությունների փաստագրական պատկեր։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել հայ բնակչության առօրյային, համայնքային կյանքին, նյութական կորուստներին և բռնությունների հետևանքով առաջացած սոցիալական ու ժողովրդագրական փոփոխություններին։ Աշխատությունը կարևոր է նաև Հայկական հարցի միջազգային ընկալման տեսանկյունից, քանի որ նման հրապարակումները նպաստել են եվրոպական և ամերիկյան հասարակություններում Օսմանյան կայսրության հայերի դրության մասին տեղեկությունների տարածմանը և միջազգային արձագանքի ձևավորմանը։ Պատմական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել ոչ միայն առանձին բռնությունների, այլև դրանց առաջացման քաղաքական միջավայրի, պետական կառավարման մեխանիզմների և միջազգային քաղաքականության արձագանքի մասին։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուր՝ Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի, հայկական համայնքների պատմության, Հայկական հարցի և հայերի նկատմամբ իրականացված զանգվածային բռնությունների ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ դրա հրապարակախոսական և վկայագրական բնույթը պահանջում է նյութի համադրում այլ ժամանակակից և հետագա պատմական աղբյուրների հետ՝ փաստական տվյալների բազմակողմանի գնահատման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագիտության և Հայկական հարցի ուսումնասիրողներին, հայագետներին, լրագրության ու քաղաքական հրապարակախոսության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և այդ ժամանակաշրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Պատմություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է արաբական խալիֆայության վարչական և հարկային քաղաքականության ուսումնասիրությանը Հայաստանում՝ VIII դարի սկզբից մինչև IX դարի կեսերը։ Գրքում ներկայացվում են Արաբական խալիֆայության վարչական համակարգի ներդրման առանձնահատկությունները, տեղական կառավարման կառուցվածքների վերափոխումները և Հայաստանի քաղաքական-վարչական կարգավիճակի փոփոխությունները տվյալ ժամանակաշրջանում։ Հեղինակը վերլուծում է հարկային համակարգի հիմնական ձևերը՝ խարաջ, ջիզյա և այլ տուրքերի կիրառումը, դրանց հավաքագրման մեխանիզմները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը սոցիալ-տնտեսական հարաբերությունների վրա։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև տեղական իշխանությունների և արաբական վարչակազմի փոխհարաբերությունները, ապստամբությունները և դիմադրության շարժումները, ինչպես նաև տարածաշրջանային կառավարման կայունացման փորձերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում աղբյուրագիտական նյութերի քննությանը, արաբական և հայկական պատմագրական վկայությունների համադրությանը և վարչական քաղաքականության երկարաժամկետ հետևանքներին Հայաստանի պատմական զարգացման վրա։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, արևելագիտության մասնագետների, միջնադարագետների, հարկային պատմության հետազոտողների և համապատասխան ոլորտների ուսանողների համար՝ առաջարկելով խորքային վերլուծություն վաղ միջնադարյան Հայաստանի վարչա-հարկային համակարգի վերաբերյալ։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է Euphorbiaceae ընտանիքին պատկանող Euphorbia ցեղի կենսահամակարգային և ֆիտոաշխարհագրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Հյուսիսարևելյան Իրանի տարածքում։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են տվյալ տարածաշրջանում տարածված տեսակների բազմազանությունը, դրանց տաքսոնոմիական առանձնահատկությունները, տարածման օրինաչափությունները և էկոլոգիական պայմանների հետ ունեցած փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեսակների նույնականացմանը, մորֆոլոգիական հատկանիշների համեմատությանը և դրանց համակարգաբանական դիրքի ճշգրտմանը, ինչը կարևոր է տարածաշրջանային ֆլորայի կազմի և բազմազանության ամբողջական գնահատման համար։ Ֆիտոաշխարհագրական վերլուծության միջոցով դիտարկվում են տեսակների տարածման արեալները, աշխարհագրական խմբավորումները և այն բնական գործոնները, որոնք պայմանավորում են դրանց տարածվածությունը Հյուսիսարևելյան Իրանի տարբեր բնակավայրերում։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են հաշվի առնվել կլիմայական պայմանները, բարձրությունը ծովի մակարդակից, հողային առանձնահատկությունները, խոնավության մակարդակը և բուսական համակեցությունների բնույթը՝ պարզելու համար դրանց ազդեցությունը Euphorbia ցեղի տեսակների տարածման վրա։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի տարածաշրջանի բուսական աշխարհի կենսաբազմազանության ուսումնասիրման, հազվադեպ կամ սահմանափակ տարածում ունեցող տեսակների բացահայտման և բնական բուսական ռեսուրսների պահպանության խնդիրների տեսանկյունից։ Տվյալների համակարգված ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել նաև Իրանի ֆլորայի տաքսոնոմիական և աշխարհագրական պատկերի կատարելագործմանը և հարակից տարածաշրջանների բուսական աշխարհի հետ համեմատական ուսումնասիրությունների իրականացմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել բուսաբաններին, տաքսոնոմներին, ֆիտոաշխարհագրագետներին, էկոլոգներին, կենսաբազմազանության պահպանության մասնագետներին, գիտաշխատողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։