Հայոց ցեղասպանութեան նուիրուած սուրիական ֆիլմաշարի, թատերգութեան եւ վաւերագրական ժապաւէնի երգ-երաժշտութիւններ

Տնտեսագիտություն

Նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պետական պարտքի ձևավորման, կառավարման, գնահատման և կարգավորման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նախատեսված տնտեսագիտության, ֆինանսների, պետական կառավարման և հանրային քաղաքականության ոլորտներում սովորող ուսանողների ու մասնագետների համար, գրքում ներկայացվում են պետական պարտքի հիմնական տեսակները՝ ներքին և արտաքին պարտք, դրանց առաջացման պատճառները և մակրոտնտեսական ազդեցությունները պետական բյուջեի, տնտեսական աճի և ֆինանսական կայունության վրա, բացատրվում են պետական պարտքի կառավարման հիմնական սկզբունքները՝ պարտքի կայունություն, ռիսկերի կառավարում, փոխառությունների կառուցվածքի օպտիմալացում և սպասարկման արդյունավետ կազմակերպում, մանրամասն քննարկվում են պարտքի սպասարկման ծախսերի, տոկոսադրույքային ռիսկերի և փոխարժեքային տատանումների ազդեցությունները երկրի ֆինանսական համակարգի վրա, աշխատությունը անդրադառնում է նաև պետական պարտքի կառավարման ռազմավարական մոտեցումներին՝ վերաֆինանսավորում, պարտքի երկարաժամկետ և կարճաժամկետ կառուցվածքի հավասարակշռում, ինչպես նաև պետական պարտքի կայունության գնահատման մեթոդներին, ներկայացվում են Հայաստանի Հանրապետության պետական պարտքի կառավարման ինստիտուցիոնալ համակարգը, օրենսդրական կարգավորումները և միջազգային փորձի կիրառելի ուղղությունները, ինչպես նաև առաջարկվում են լուծման ուղիներ՝ ֆինանսական կարգապահության ուժեղացում, տնտեսական աճի խթանում, ներդրումային միջավայրի բարելավում և պետական ֆինանսների արդյունավետ կառավարում, գրքում ընդգծվում է պետական պարտքի ճիշտ կառավարման դերը մակրոտնտեսական կայունության, ֆինանսական անվտանգության և երկարաժամկետ տնտեսական զարգացման ապահովման գործում, աշխատությունը համադրում է տեսական մակրոտնտեսական հիմքերը և գործնական քաղաքականության վերլուծությունը՝ ձևավորելով պետական պարտքի կառավարման ամբողջական պատկերացում։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարի հայ եկեղեցական, հասարակական և մշակութային նշանավոր գործիչ Սիմեոն Ա Երևանցու կենսագրության, հոգևոր ծառայության և բազմակողմ գործունեության ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է նրա ձևավորման միջավայրի, կրթության, եկեղեցական գործունեության և Ամենայն Հայոց կաթողիկոս ընտրվելուց հետո իրականացրած նախաձեռնությունների վրա։ Նրա գործունեությունը դիտարկվում է ժամանակաշրջանի Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական և հոգևոր կյանքի բարդ պայմանների համատեքստում, երբ հայկական բնակավայրերը գտնվում էին տարբեր տերությունների իշխանության ներքո, իսկ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածինը կարևոր դեր էր կատարում հայ ժողովրդի կրոնական ու մշակութային միասնականության պահպանման գործում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կաթողիկոսական կառավարման կազմակերպմանը, եկեղեցական կարգապահության ամրապնդմանը, Մայր Աթոռի տնտեսական և վարչական վիճակի բարելավմանն ուղղված քայլերին, ինչպես նաև տարբեր հայկական համայնքների հետ հարաբերությունների զարգացմանը։ Կարևորվում է նրա կրթական և հրատարակչական գործունեությունը, հատկապես Էջմիածնում տպագրական գործի զարգացմանը ցուցաբերած աջակցությունը, որը նշանակալի իրադարձություն դարձավ հայ գրավոր մշակույթի և գրահրատարակչության պատմության մեջ։ Ուսումնասիրվում են նաև նրա պատմագրական և մատենագրական աշխատությունները, նամակագրությունը և եկեղեցական փաստաթղթերը, որոնք արժեքավոր տեղեկություններ են հաղորդում XVIII դարի Հայաստանի, Հայ Առաքելական եկեղեցու, հայկական համայնքների և տարածաշրջանի հասարակական հարաբերությունների մասին։ Անդրադարձ է կատարվում Երևանի, Էջմիածնի և հայկական այլ կենտրոնների հետ նրա կապերին, ինչպես նաև տարբեր իշխանությունների և հոգևոր կառույցների հետ ունեցած հարաբերություններին։ Նրա գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե եկեղեցին տվյալ ժամանակաշրջանում ինչպես էր իրականացնում ոչ միայն կրոնական, այլև կրթական, մշակութային, հասարակական և ազգային համախմբման գործառույթներ։ Հատուկ նշանակություն ունի նրա թողած գրավոր ժառանգությունը, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակաշրջանի բազմաթիվ պատմական իրադարձություններ, վարչական հարաբերություններ և հասարակական իրողություններ։ Դիտարկվում է նաև նրա ներդրումը Մայր Աթոռի հեղինակության ամրապնդման, հայկական հոգևոր կենտրոնների միջև կապերի զարգացման և ազգային մշակութային արժեքների պահպանման գործում։ Կենսագրական նյութի և պատմական աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս ներկայացնել նրան ոչ միայն որպես բարձրաստիճան հոգևորական, այլև որպես կազմակերպիչ, պատմագիր, մշակութային գործիչ և իր ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի ակտիվ մասնակից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, XVIII դարի Հայաստանի, հայ մշակույթի, տպագրության պատմության, աղբյուրագիտության և հայագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է շարժողական ակտիվության երկարատև սահմանափակման պայմաններում գլխուղեղի բջիջներում ընթացող կենսաքիմիական և նյարդաքիմիական փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով ներբջջային կալցիումային ազդանշանների, ֆոսֆոլիպիդային նյութափոխանակության և ԳԱԿԹ-ային նյարդահաղորդչական համակարգի փոխադարձ կապերի վրա։ Հետազոտության առանցքում այն մեխանիզմներն են, որոնց միջոցով ֆիզիկական ակտիվության նվազումը կարող է ազդել նյարդային բջիջների իոնային հավասարակշռության, բջջաթաղանթների կառուցվածքային ու ֆունկցիոնալ վիճակի և արգելակող նյարդահաղորդման գործընթացների վրա։ Ներբջջային Ca²⁺-ը դիտարկվում է որպես կարևոր երկրորդային ազդանշանային գործոն, որը մասնակցում է նեյրոնների գրգռելիության, նյարդահաղորդիչների արտազատման, ֆերմենտային համակարգերի ակտիվության և բջջային նյութափոխանակության կարգավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կալցիումային հոմեոստազի հնարավոր փոփոխությունների և ֆոսֆոլիպիդների փոխակերպումների միջև կապերին, քանի որ թաղանթային լիպիդները ոչ միայն բջջային թաղանթների կառուցվածքային բաղադրիչներ են, այլև մասնակցում են ներբջջային ազդանշանային գործընթացներին։ Քննվում են ֆոսֆոլիպիդային նյութափոխանակության փոփոխությունները որպես նեյրոնային թաղանթների ֆունկցիոնալ վիճակի և ազդանշանային համակարգերի աշխատանքի հնարավոր ցուցանիշներ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է ԳԱԿԹ համակարգի դերը՝ որպես կենտրոնական նյարդային համակարգի հիմնական արգելակող կարգավորման մեխանիզմներից մեկը, որը մասնակցում է նեյրոնային գրգռելիության և գրգռող ու արգելակող ազդակների հավասարակշռության պահպանմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պարզել, թե այս երեք համակարգերի փոփոխությունները որքանով են փոխկապակցված և կարող են արդյոք կազմել հիպոկինեզիայի նկատմամբ գլխուղեղի հարմարվողական կամ սթրեսային արձագանքի միասնական մեխանիզմի մաս։ Դիտարկվում են նաև փոփոխությունների ժամանակային բնույթը և դրանց հնարավոր դարձելիությունը՝ տարբերակելով հարմարվողական վերակազմավորումները բջջային գործառույթների խանգարման հետ կապված երևույթներից։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են սահմանափակ շարժողական ակտիվության պայմաններում կենտրոնական նյարդային համակարգի ֆունկցիոնալ վերափոխումների կենսաքիմիական հիմքերը հասկանալու համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է նեյրոքիմիայի, նյարդաֆիզիոլոգիայի, բջջային կենսաբանության և կենսաքիմիայի մոտեցումները՝ ներկայացնելով ներբջջային ազդանշանային, թաղանթային և նյարդահաղորդչական համակարգերի փոխազդեցությունը որպես գլխուղեղի հարմարվողականության ուսումնասիրման կարևոր ուղղություն։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Ղազախստանի միջև 1991–2016 թվականներին ձևավորված միջպետական հարաբերությունների զարգացման, համագործակցության հիմնական ուղղությունների, ձեռքբերումների և հետագա հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Խորհրդային Միության փլուզումից և երկու պետությունների անկախացումից հետո երկկողմ հարաբերությունների ինստիտուցիոնալացման գործընթացի վրա՝ ընդգրկելով քաղաքական, դիվանագիտական, առևտրատնտեսական, անվտանգային, մշակութային և հումանիտար ոլորտները։ Երկու երկրների միջև դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվել են 1992 թվականի օգոստոսի 27-ին, որից հետո աստիճանաբար ձևավորվել է երկկողմ համագործակցության պայմանագրաիրավական և դիվանագիտական հիմքը։ Քննության են առնվում անկախության առաջին տարիներին միջպետական կապերի հաստատման առանձնահատկությունները, երբ երկու երկրներն էլ իրականացնում էին պետական կառավարման, տնտեսական համակարգերի և արտաքին քաղաքականության վերափոխումներ։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ հարաբերությունների զարգացման համար ստեղծվել է պայմանագրաիրավական հիմք. 1993 թվականին ստորագրվել է հարաբերությունների հիմքերի մասին պայմանագիրը, իսկ 1999 թվականին՝ բարեկամության և համագործակցության մասին պայմանագիրը։ Հետագա տարիներին իրավական դաշտը համալրվել է առևտրատնտեսական, ներդրումային, տրանսպորտային, կրթական, գիտական և այլ ոլորտներին վերաբերող համաձայնագրերով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքական և դիվանագիտական երկխոսության զարգացմանը։ Քննության են առնվում պետական ղեկավարների, կառավարությունների և արտաքին գործերի գերատեսչությունների միջև շփումները, պաշտոնական և աշխատանքային այցերը, քաղաքական խորհրդակցությունները և տարբեր մակարդակներում անցկացված հանդիպումները։ Դրանք դիտարկվում են որպես երկկողմ հարաբերությունների շարունակականությունն ապահովող կարևոր մեխանիզմներ։ Ուսումնասիրվում է նաև դիվանագիտական ներկայացուցչությունների նշանակությունը։ Հայաստանի դեսպանությունը Ղազախստանում սկսել է գործել անկախության սկզբնական շրջանում, իսկ Ղազախստանի դեսպանությունը Հայաստանում բացվել է 2007 թվականին, ինչը նպաստել է մշտական քաղաքական հաղորդակցության և գործնական համագործակցության ամրապնդմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բազմակողմ ձևաչափերում երկու երկրների փոխգործակցության ուսումնասիրությունը։ Հայաստանը և Ղազախստանը հետխորհրդային տարածքում մասնակցել են մի շարք ընդհանուր կազմակերպությունների և ինտեգրացիոն գործընթացների, ինչի արդյունքում երկկողմ հարաբերությունները զարգացել են նաև բազմակողմ քաղաքական և տնտեսական միջավայրում։ Քննության են առնվում այդ կառույցների շրջանակներում ընդհանուր հետաքրքրություն ներկայացնող հարցերի շուրջ շփումները, ինչպես նաև բազմակողմ համագործակցության ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների վրա։ Առանձին տեղ է հատկացվում տնտեսական կապերին։ Ուսումնասիրվում են ապրանքաշրջանառության կառուցվածքը, արտահանման և ներմուծման հնարավորությունները, գործարար կապերի ձևավորումը, ներդրումային համագործակցությունը և տնտեսական փոխգործակցության զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները։ Հայաստանի և Ղազախստանի միջև անմիջական ցամաքային սահմանի բացակայությունը դիտարկվում է որպես տրանսպորտային և լոգիստիկ համագործակցության վրա ազդող կարևոր հանգամանք, ինչի պատճառով առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում տարանցիկ ուղիները և երրորդ երկրների տարածքով իրականացվող փոխադրումները։ Տնտեսական համագործակցության հեռանկարները դիտարկվում են շուկաների փոխադարձ ճանաչելիության բարձրացման, գործարար շրջանակների միջև կապերի ակտիվացման և ապրանքների ու ծառայությունների փոխանակման հնարավորությունների ընդլայնման համատեքստում։ Քննության է առնվում ներդրումային համագործակցության իրավական ապահովումը։ Երկու պետությունների միջև ներդրումների խրախուսման և փոխադարձ պաշտպանության վերաբերյալ համաձայնագիրը ստորագրվել է 2006 թվականին, իսկ միջազգային ավտոմոբիլային հաղորդակցության վերաբերյալ համաձայնագիրը ևս ձևավորել է տրանսպորտային կապերի զարգացման իրավական հիմքերից մեկը։ Ուսումնասիրվում է նաև գյուղատնտեսության ոլորտում համագործակցությունը՝ հաշվի առնելով երկու երկրների տնտեսական կառուցվածքում այդ բնագավառի նշանակությունը։ Պայմանագրային հիմքի շրջանակում առկա է նաև գյուղատնտեսական համագործակցությանը վերաբերող համաձայնագիր, ինչը հնարավորություն է տվել ոլորտային կապերը ներառել երկկողմ հարաբերությունների ընդհանուր համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կրթության և գիտության ոլորտներին։ Ուսումնասիրվում են կրթական հաստատությունների միջև հնարավոր կապերը, գիտական համագործակցությունը, մասնագետների և փորձի փոխանակման հեռանկարները։ 2010 թվականին ստորագրված կրթության և գիտության ոլորտում համագործակցության համաձայնագիրը ներկայացնում է այդ ուղղության պայմանագրային հիմքերից մեկը։ Մշակութային և հումանիտար հարաբերությունները դիտարկվում են որպես ժողովուրդների միջև կապերի ամրապնդման կարևոր բաղադրիչ։ Քննության են առնվում մշակութային միջոցառումների, հասարակական շփումների, պատմամշակութային փոխճանաչման և համայնքային կապերի նշանակությունը։ Նման համագործակցությունը կարող է նպաստել ոչ միայն մշակութային փոխանակմանը, այլև քաղաքական ու տնտեսական հարաբերությունների համար բարենպաստ հասարակական միջավայրի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում է նաև անվտանգության ոլորտում փոխգործակցությունը՝ այն դիտարկելով երկկողմ և բազմակողմ համագործակցության շրջանակներում։ Պաշտպանական գերատեսչությունների միջև կապերը և ռազմատեխնիկական համագործակցության իրավական մեխանիզմները ներկայացվում են որպես հարաբերությունների առանձին ուղղություն։ 2012 թվականին ստորագրված ռազմատեխնիկական համագործակցության համաձայնագիրն ուժի մեջ է մտել 2016 թվականին։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում 2016 թվականին հարաբերությունների վիճակին, քանի որ այդ տարին հնարավորություն է տալիս ամփոփել անկախությունից հետո շուրջ քառորդ դարի ընթացքում ձևավորված համագործակցության արդյունքները։ Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարության տվյալներում արձանագրված են 2016 թվականին Ղազախստանի բարձրաստիճան պաշտոնյաների մի շարք աշխատանքային այցեր Հայաստան, այդ թվում՝ վարչապետի և արտաքին գործերի նախարարի մակարդակով, ինչը ցույց է տալիս տվյալ ժամանակաշրջանում քաղաքական շփումների շարունակականությունը։ Հետազոտության շրջանակում համագործակցության հեռանկարները կարող են դիտարկվել տնտեսական հարաբերությունների ակտիվացման, փոխադարձ ներդրումների խրախուսման, տրանսպորտային հաղորդակցությունների կատարելագործման, կրթագիտական և մշակութային կապերի ընդլայնման տեսանկյունից։ Առանձին նշանակություն է տրվում այն ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներին, որոնք հնարավորություն են տալիս համաձայնեցնելու երկու երկրների տնտեսական և արտաքին քաղաքական շահերը՝ պահպանելով երկկողմ հարաբերությունների ինքնուրույն օրակարգը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հետխորհրդային ժամանակաշրջանում երկու անկախ պետությունների հարաբերությունների ձևավորման և զարգացման ամբողջական ուսումնասիրությամբ։ 1991–2016 թվականների ժամանակահատվածի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հետևել հարաբերությունների անցմանը սկզբնական դիվանագիտական կապերի հաստատումից դեպի բազմաոլորտ պայմանագրային և ինստիտուցիոնալ համագործակցություն։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, դիվանագիտության պատմության, հետխորհրդային տարածքի քաղաքական գործընթացների, տարածաշրջանային ինտեգրման և հայ-ղազախական հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, քաղաքագետների, պատմաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Կիլիկիայի հայկական թագավորության տնտեսական համակարգի ձևավորման, զարգացման և ինստիտուցիոնալ հիմքերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այն հարցը, թե ինչպիսի տնտեսական կառույցների, իրավական նորմերի և կառավարման մեխանիզմների շնորհիվ է միջնադարյան Կիլիկյան պետությանը հաջողվել ձևավորել հարաբերականորեն կենսունակ և ճկուն տնտեսություն։ Ուսումնասիրությունը հատկապես կարևորում է արքունիքի դերը՝ որպես տնտեսական քաղաքականությունը կազմակերպող և իրականացնող առանցքային ինստիտուտի։ Արքունիքի գործառույթների շրջանակում ընդգրկվում էին հողային սեփականության կարգավորումը, հարկային և մաքսային քաղաքականությունը, արտաքին տնտեսական կապերի վերահսկումը և առևտրի խթանումը։ Աշխատանքում տնտեսական համակարգը դիտարկվում է հայկական ավանդույթների և եվրոպական տնտեսական ու քաղաքական ազդեցությունների փոխազդեցության պայմաններում։ Կիլիկիայի աշխարհագրական դիրքը՝ Արևելքն ու Արևմուտքը կապող ցամաքային և ծովային առևտրական ճանապարհների խաչմերուկում, նպաստել է միջազգային առևտրի և քաղաքային տնտեսության զարգացմանը։ Հատկապես կարևոր դեր ուներ Այասի նավահանգիստը, որը միջնադարում դարձել էր տարածաշրջանային նշանակության առևտրական կենտրոն։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև գյուղատնտեսությունը, արհեստները, քաղաքային տնտեսությունը, դրամաշրջանառությունը, առևտուրը, մաքսային համակարգը և արտաքին տնտեսական հարաբերությունները։ Կիլիկյան քաղաքներում զարգացած էին բազմաթիվ արհեստներ, իսկ հայկական թագավորությունը ակտիվ առևտրական կապեր ուներ Միջերկրական ծովի և եվրոպական մի շարք երկրների ու քաղաքների հետ։ Օտարերկրյա վաճառականների համար տրամադրվող արտոնությունները, առևտրական պայմանագրերը և մաքսային քաղաքականությունը կարևոր դեր էին կատարում միջազգային առևտրի խթանման գործում։ Առանձին նշանակություն է տրվում հողատիրության և գյուղացիության սոցիալ-տնտեսական հարաբերություններին, քանի որ գյուղատնտեսական արտադրությունը կազմում էր տնտեսության նյութական հիմքերից մեկը։ Ուսումնասիրության մեջ կարող են դիտարկվել նաև պետության տնտեսական քաղաքականության և իրավական կարգավորման փոխհարաբերությունները, այդ թվում՝ տնտեսական հարաբերությունները կարգավորող իրավական նորմերի դերը։ Կիլիկյան Հայաստանի իրավական համակարգը միավորում էր հայկական իրավական ավանդույթները և տեղական ու եվրոպական միջավայրի ազդեցությունները։ Աշխատանքի ընդհանուր նպատակն է բացահայտել Կիլիկիայի հայկական թագավորության տնտեսական համակարգի ներքին կառուցվածքը, դրա հիմնական ինստիտուտների գործառույթները և պետության տնտեսական քաղաքականության առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ միջնադարյան Հայաստանի տնտեսական պատմության, պետական կառավարման, առևտրական հարաբերությունների և տնտեսական ինստիտուտների զարգացման ուսումնասիրության համար։

Գյուղատնտեսություն

Աշխատությունում մանրամասն ներկայացվում են գյուղատնտեսական արտադրության զարգացման վրա ազդող հիմնական գործոնները՝ պետական քաղաքականություն, ներդրումային միջավայր, ենթակառուցվածքների վիճակ, կոոպերացիայի մակարդակ և տեխնոլոգիական առաջընթաց։ Հեղինակը ընդգծում է, որ ոլորտի կայուն զարգացումը հնարավոր է միայն համալիր մոտեցման դեպքում, երբ համադրվում են տնտեսական, սոցիալական և տեխնոլոգիական լուծումները։ Գրքում առաջարկվում են զարգացման ուղիներ՝ արտադրության արդիականացում, նոր տեխնոլոգիաների ներդրում, կոոպերատիվների զարգացում, պետական աջակցության ծրագրերի արդյունավետացում և գյուղատնտեսական շուկաների բարելավում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև գյուղատնտեսական արտադրանքի վերամշակման զարգացմանը, որը կարող է բարձրացնել ավելացված արժեքը և նվազեցնել գյուղացիական տնտեսությունների կախվածությունը հումքային վաճառքից։ Հեղինակը վերլուծում է նաև միջազգային փորձը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են այլ երկրներում իրականացված ագրարային բարեփոխումները նպաստել արտադրության աճին և գյուղական տարածքների զարգացմանը։ Գրքում առաջարկվող մոտեցումները ուղղված են Հայաստանի գյուղատնտեսության մրցունակության բարձրացմանը ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին շուկաներում։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագիտության, գյուղատնտեսության, ագրոբիզնեսի և պետական կառավարման ոլորտների մասնագետների, ինչպես նաև ուսանողների համար։