Հայ ժողովրդական բեմական պարը 20-րդ դարի սկզբներից մինչև 30-ական թթ. (պատմա-մշակութային հետազոտություն)

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է պետության կառավարման ձևերի արդի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ազգային անվտանգության ապահովման համատեքստում՝ ընդգծելով քաղաքական համակարգի կառուցվածքի, պետական ինստիտուտների արդյունավետության և անվտանգության մարտահրավերների միջև փոխկապակցվածությունը։ Գրքում վերլուծվում են կառավարման հիմնական ձևերը՝ նախագահական, խորհրդարանական և կիսանախագահական համակարգերը, դրանց առավելություններն ու թերությունները պետական կայունության, ճգնաժամերի կառավարման և ուժային հավասարակշռության տեսանկյունից։ Հեղինակը քննարկում է պետական իշխանության ճյուղերի փոխհարաբերությունները, ինստիտուցիոնալ վերահսկողության մեխանիզմները և որոշումների ընդունման արագության ու որակի ազդեցությունը ազգային անվտանգության համակարգի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական ինստիտուտների կայունության, իրավական պետության սկզբունքների, ժողովրդավարական կառավարման որակի և պետական կառավարման արդյունավետության միջև կապերին, որոնք ուղղակիորեն ազդում են ներքին և արտաքին սպառնալիքներին արձագանքելու կարողության վրա։ Աշխատությունում նաև ուսումնասիրվում են հիբրիդային սպառնալիքները, տեղեկատվական անվտանգությունը, տարածաշրջանային անկայունության գործոնները և պետական կառավարման ճկունության անհրաժեշտությունը ժամանակակից աշխարհաքաղաքական միջավայրում։ Ներկայացվում են միջազգային փորձի համեմատական վերլուծություններ և առաջարկություններ՝ ուղղված պետական կառավարման համակարգի բարելավմանը, ինստիտուցիոնալ կարողությունների ուժեղացմանը և ազգային անվտանգության ապահովման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորմանը՝ հաշվի առնելով գլոբալ և տարածաշրջանային մարտահրավերների աճող ազդեցությունը։

Փիլիսոփայություն

Համարվում է տաոիզմի հիմնական և ամենաազդեցիկ տեքստերից մեկը։ Այն գրվել է Լաո Ցզի կողմից և ներկայացնում է կյանքի, իշխանության, բարոյականության և բնության մասին խոր և համարձակ մտորումներ՝ շատ քիչ բառերով, սակայն մեծ իմաստով։ Գիրքը կառուցված է կարճ, բանաստեղծական արտահայտություններով, որոնք հրավիրում են ընթերցողին մտածել՝ առանց ուղղակի դասախոսության։ «Դաո»-ն (ուղի) նշանակում է տիեզերքի բնական ընթացքը, իսկ «Դէ» (իրավ) ներկայացնում է ներքին ուժն ու ճիշտ վարքը։ Լաո Ցզը նշում է, որ մարդը պետք է ապրի՝ ներդաշնակ լինելով բնական կարգի հետ, առանց հնաբեկման և ագրեսիվ պայքարի։ Գիրքը կարևորում է «Ու-Ուեյ» (բացառական գործողություն կամ ոչ-գործունեություն) գաղափարը, որը չի նշանակում անգործություն, այլ այն, որ պետք է գործել բնական և չարտաբերվող ձևով՝ առանց ուժեղացված կամ զուր միջամտության։ Լաո Ցզը նաև քննադատում է անպետք իշխանությունը, հպարտությունը, և հորդորում է իշխաններին կառավարել մեղմությամբ, համբերությամբ և պարզությամբ։ «Դաո-ԴէՑզին» մեծ ազդեցություն է ունեցել չինական փիլիսոփայության, քաղաքականության և հոգևորականության վրա, և այսօր էլ համարվում է գլոբալ իմաստության աղբյուր՝ բարդ ժամանակներում ներքին խաղաղություն գտնելու համար։ Հրատարակիչ - АСТ Հրատ. տարեթիվ - 2021 ISBN - 978-5-17-118111-6

Տնտեսագիտություն

Թողարկողները, բաժնետերերը և ներդրողները ֆինանսական և կապիտալի շուկաների հիմնական մասնակիցներն են, որոնք ապահովում են կապիտալի ձևավորումը, շրջանառությունը և բաշխումը տնտեսության մեջ։ Թողարկողներ են այն կազմակերպությունները կամ պետական մարմինները, որոնք թողարկում են արժեթղթեր՝ օրինակ բաժնետոմսեր կամ պարտատոմսեր, նպատակ ունենալով ներգրավել ֆինանսական միջոցներ իրենց գործունեության կամ զարգացման ծրագրերի համար։ Բաժնետերերը այն անձինք կամ կազմակերպություններն են, որոնք ձեռք են բերում բաժնետոմսեր և դառնում ընկերության համասեփականատերեր՝ ստանալով շահաբաժիններ և մասնակցելով ընկերության շահույթին ու որոշակի կառավարչական որոշումներին։ Ներդրողները ավելի լայն հասկացություն են և ներառում են բոլոր այն անձանց կամ հաստատություններին, որոնք ներդրում են կատարում ֆինանսական գործիքներում՝ նպատակ ունենալով ստանալ եկամուտ կամ կապիտալի աճ։ Նրանք կարող են լինել ինչպես անհատներ, այնպես էլ բանկեր, ներդրումային ֆոնդեր կամ այլ ֆինանսական կազմակերպություններ։ Այս երեք խմբերը միասին ձևավորում են կապիտալի շուկայի հիմնական շարժիչ համակարգը՝ ապահովելով ֆինանսական ռեսուրսների հոսքը տնտեսության մեջ և նպաստելով տնտեսական զարգացմանը։

Զբոսաշրջություն (Տուրիզմ)

Այս ուղեցույցը՝ Торос Ахпар, путеводитель по Армении, ներկայացնում է Հայաստանի պատմամշակութային և աշխարհագրական տարածքի համակողմանի նկարագրությունը՝ նպատակ ունենալով աջակցել զբոսաշրջային և ճանաչողական ուղևորություններին։ Աշխատության մեջ ընդգրկվում են Հայաստանի հիմնական պատմական հուշարձանները, մշակութային կենտրոնները, ճարտարապետական արժեքները, բնական լանդշաֆտները և տարածաշրջանային առանձնահատկությունները՝ ներկայացված որպես միասնական ճանապարհորդական ուղեցույց։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում տարբեր տարածաշրջանների պատմական շերտերին, տեղական ավանդույթներին և մշակութային ինքնությանը՝ փորձելով ընթերցողին փոխանցել երկրի բազմաշերտ կերպարը։ Ուղեցույցում համադրվում են տեղեկատվական և նկարագրական մոտեցումները, ինչը հնարավորություն է տալիս ինչպես ճանաչողական, այնպես էլ գործնական օգտագործման համար։ Աշխատությունը կարևոր է զբոսաշրջության, հայրենագիտության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ նպաստելով Հայաստանի մասին համակարգված պատկերացման ձևավորմանը։

Պատմություն

Այս աշխատությունը միջնադարյան պատմագրական կարևոր աղբյուր է, որը ներկայացնում է Աղվանքի (Կովկասյան Ալբանիայի) և նրան հարակից հայկական ու կովկասյան տարածքների պատմությունը։ Այն ունի համառոտ, բայց բովանդակալից բնույթ՝ ընդգրկելով քաղաքական, կրոնական և մշակութային զարգացումները։ Գրքում հեղինակը անդրադառնում է տարածաշրջանի պատմական անցյալին՝ սկսած վաղ ժամանակներից մինչև իր ապրած շրջանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեության տարածմանը, եկեղեցական կառույցների ձևավորմանը և տարածաշրջանի հոգևոր կյանքին։ Աշխատության մեջ ընդգծվում են հետևյալ հիմնական թեմաները․ Աղվանքի պատմական և քաղաքական զարգացումները քրիստոնեության տարածումը և եկեղեցու դերը տարածաշրջանի հարաբերությունները Հայաստանի և հարևան ժողովուրդների հետ իշխանական տների գործունեությունը և քաղաքական փոփոխությունները օտար տիրապետությունների ազդեցությունը տարածաշրջանի վրա Երեմիա Մովսեսի Հասան-Ջալալյանցը իր աշխատության մեջ համադրում է պատմական տեղեկությունները և եկեղեցական ավանդույթները՝ ստեղծելով արժեքավոր սկզբնաղբյուր, որը կարևոր է ինչպես հայկական, այնպես էլ կովկասյան պատմության ուսումնասիրության համար։

Տնտեսագիտություն

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է մոնետարիզմի տեսության ձևավորմանն ու զարգացմանը՝ համեմատական վերլուծությամբ ներկայացնելով Ջոն Մեյնարդ Քեյնսի և Միլթոն Ֆրիդմանի տնտեսական գաղափարները։ Աշխատանքը ուսումնասիրում է XX դարի մակրոտնտեսական մտքի երկու ազդեցիկ ուղղությունները՝ քեյնսյան պետական միջամտության մոդելը և մոնետարիստական դպրոցի շեշտադրումը դրամական զանգվածի կարգավորման վրա։ Քեյնսի տեսությունը ներկայացվում է որպես տնտեսական ճգնաժամերի պայմաններում պետական ծախսերի և հարկաբյուջետային քաղաքականության ակտիվ կիրառման անհրաժեշտություն ընդգծող մոտեցում, որտեղ պահանջարկի խթանումը դիտարկվում է որպես տնտեսական աճի հիմնական շարժիչ ուժ։ Մյուս կողմից՝ Ֆրիդմանի մոնետարիզմը դիտարկվում է որպես հակադրություն քեյնսյան մոտեցմանը, որտեղ կենտրոնական դերը տրվում է փողի զանգվածի կայուն և կանխատեսելի վերահսկմանը՝ որպես գնաճի և տնտեսական անկայունության կանխման միջոց։ Աշխատանքը նաև անդրադառնում է երկու տեսությունների պատմական համատեքստին, դրանց ազդեցությանը տնտեսական քաղաքականության ձևավորման վրա տարբեր երկրներում, ինչպես նաև դրանց արդիականությանը ժամանակակից տնտեսական համակարգերում։ Քննարկվում են նաև մոնետարիզմի և քեյնսականության միջև հիմնական տարբերությունները՝ ներառյալ պետության դերի, շուկայի ինքնակարգավորման և մակրոտնտեսական կայունության ապահովման մեխանիզմները։