Հայ կոմպոզիտորների կանտատ-օրատորիալ ժանրի ստեղծագործությունները 20-րդ դարի վերջին 30-ամյակում

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է տնտեսական համակարգի մասնավորեցման և ազատականացման գործընթացների ուսումնասիրությանը և դրանց ազդեցության գնահատմանը տնտեսական աճի վրա՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետության օրինակով։ Աշխատության կենտրոնում այն հիմնարար հարցն է, թե որքանով են սեփականության պետական մենաշնորհի նվազեցումը, մասնավոր հատվածի ընդլայնումը, շուկայական մեխանիզմների զարգացումը, տնտեսական գործունեության ազատականացումը և մրցակցային միջավայրի ձևավորումը նպաստում երկրի արտադրողականության, ներդրումների, զբաղվածության և երկարաժամկետ տնտեսական աճի ապահովմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Իրանի տնտեսական զարգացման առանձնահատկությունները՝ հաշվի առնելով երկրի պատմական, քաղաքական և ինստիտուցիոնալ պայմանները, պետական հատվածի նշանակալի դերակատարությունը, բնական ռեսուրսների առկայությունը, արտաքին տնտեսական սահմանափակումները և միջազգային շուկաների հետ փոխգործակցության առանձնահատկությունները։ Աշխատության շրջանակում մասնավորեցումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պետական սեփականության մասնավոր անձանց կամ կազմակերպություններին փոխանցման գործընթաց, այլև որպես տնտեսական կառավարման համակարգի վերափոխման կարևոր բաղադրիչ։ Վերլուծվում է, թե ինչպես կարող է մասնավոր հատվածի զարգացման խթանումը նպաստել ռեսուրսների ավելի արդյունավետ բաշխմանը, ձեռնարկությունների կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը, նոր ներդրումների ներգրավմանը, ձեռնարկատիրական նախաձեռնությունների ակտիվացմանը և մրցակցության խորացմանը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ մասնավորեցումն ինքնին դեռևս չի երաշխավորում տնտեսական արդյունավետություն, քանի որ դրա արդյունքները մեծապես կախված են իրավական դաշտի որակից, սեփականության իրավունքների պաշտպանությունից, պետական կառավարման արդյունավետությունից, մրցակցային քաղաքականությունից, ֆինանսական շուկաների զարգացվածությունից և կոռուպցիոն ռիսկերի սահմանափակումից։ Ազատականացման գործընթացը ներկայացվում է որպես ավելի լայն տնտեսական փոփոխությունների համակարգ, որը ներառում է գների և առևտրի կարգավորման վերանայում, շուկայական մրցակցության ընդլայնում, ներդրումային միջավայրի բարելավում, մասնավոր ձեռնարկատիրության խթանում և տնտեսության տարբեր ոլորտներում պետական միջամտության վերաիմաստավորում։ Հատուկ նշանակություն ունի ազատականացման և տնտեսական աճի միջև կապի ուսումնասիրությունը, քանի որ շուկայի ավելի մեծ ազատությունը կարող է բարձրացնել արդյունավետությունը և խթանել նորարարությունը, սակայն անբավարար կարգավորման կամ թույլ ինստիտուտների պայմաններում կարող է առաջացնել նաև սոցիալական անհավասարության խորացում, շուկայի կենտրոնացում, գործազրկության աճ կամ տնտեսական անկայունություն։ Իրանի օրինակի ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ երկիրը միաժամանակ համատեղում է շուկայական տնտեսության որոշակի մեխանիզմներ և պետական նշանակալի ներգրավվածություն, ինչի հետևանքով տնտեսական բարեփոխումների արդյունքները պայմանավորված են բազմաթիվ փոխկապակցված գործոններով։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն հարցին, թե ինչպես են մասնավորեցման ծրագրերը գործնականում իրականացվել, ինչ արդյունքներ են արձանագրվել տարբեր տնտեսական ոլորտներում, ինչպիսի խնդիրներ և հակասություններ են առաջացել և որքանով են իրականացված բարեփոխումները համապատասխանել տնտեսական աճի երկարաժամկետ նպատակներին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև մակրոտնտեսական ցուցանիշների, ներդրումների, արտադրողականության, զբաղվածության, պետական բյուջեի, մասնավոր հատվածի զարգացման և տնտեսական կառուցվածքի փոփոխությունների միջև փոխկապակցվածության դիտարկմանը։ Աշխատության ընդհանուր մոտեցումը թույլ է տալիս հասկանալ, որ տնտեսական աճը չի պայմանավորվում միայն սեփականության ձևի փոփոխությամբ կամ պետական վերահսկողության կրճատմամբ․ կայուն և երկարաժամկետ արդյունքի համար անհրաժեշտ է արդյունավետ ինստիտուցիոնալ միջավայր, կանխատեսելի տնտեսական քաղաքականություն, մրցակցության պաշտպանության գործուն համակարգ, ներդրումների համար բարենպաստ պայմաններ և մասնավոր հատվածի իրական տնտեսական ազատություն։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն Իրանի տնտեսական զարգացման առանձնահատկությունները հասկանալու, այլև զարգացող տնտեսություններում մասնավորեցման և ազատականացման քաղաքականությունների հնարավոր առավելություններն ու սահմանափակումները գնահատելու համար։

Փիլիսոփայություն

Այս աշխատանքը ուսումնասիրում է Առաքել Սյունեցու փիլիսոփայական հայացքների էությունը և զարգացումը՝ ընդգծելով նրա մոտ մարդկային արժեքների, կյանքի իմաստի, բարոյագիտության և հոգևոր կատարյալության հասկացությունների ձևակերպումները։ Նյութում վերլուծվում են նրա տեսությունները մարդու ինքնության, բարոյական ազատության և սոցիալական պարտականությունների վերաբերյալ, ինչպես նաև փիլիսոփայության և կրոնականության փոխհարաբերությունը նրա մտքում։ Աշխատությունը ընդգծում է Սյունեցու մոտեցումները ճանաչողական գործընթացներին, գիտելիքի ձեռքբերման և մարդկային վարքագծի բացահայտման մեթոդներին, նրա մտքերն առնչվող են ինչպես անհատի ներքին զարգացման, այնպես էլ հասարակության բարեփոխման գաղափարների հետ։ Գիրքը ցույց է տալիս, թե ինչպես նրա փիլիսոփայական հայացքները անդրադարձել են ժամանակակից և պատմական հայ մտավոր մշակույթի վրա, ինչպես նաև նրա դերակատարությունը հայ մտքի և մշակույթի համապարփակ համատեքստում։ Աշխատությունը օգտակար է փիլիսոփաների, հասարակական գիտությունների հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են հայ հոգևոր-միտական մտքի պատմությամբ և զարգացման գործընթացներով։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է սրտի իշեմիկ հիվանդությամբ տառապող հիվանդների վերականգնողական բուժման առանձնահատկություններին՝ հատկապես այն դեպքերում, երբ առկա է նաև վիսցերալ (ներորովայնային) ճարպակալում։ Հեղինակը վերլուծում է այս համակցված պաթոլոգիայի կլինիկական ընթացքը, ռիսկային գործոնները և դրանց փոխազդեցությունը սրտանոթային համակարգի վրա՝ ընդգծելով նյութափոխանակային խանգարումների կարևոր դերը հիվանդության զարգացման և բարդացման մեջ։ Գրքում դիտարկվում են ռեաբիլիտացիոն մոտեցումները՝ ներառյալ դեղորայքային բուժումը, ֆիզիկական վերականգնողական ծրագրերը, սննդակարգի կարգավորումը և կենսակերպի փոփոխությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վիսցերալ ճարպակալման ազդեցությանը ինսուլինային դիմադրության, լիպիդային փոխանակության խանգարումների և հեմոդինամիկ ծանրաբեռնվածության վրա։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև ֆիզիկական վերականգնման անհատականացված ծրագրերի մշակման սկզբունքները՝ հաշվի առնելով հիվանդների ֆունկցիոնալ վիճակը և սրտանոթային ռիսկի աստիճանը։ Աշխատությունը ընդգծում է միջդիսցիպլինար մոտեցման կարևորությունը՝ սրտաբանների, էնդոկրինոլոգների և ռեաբիլիտոլոգների համագործակցության համատեքստում։ Այն օգտակար է կլինիկական բժիշկների և վերականգնողական բժշկության մասնագետների համար՝ նպաստելով սրտային հիվանդների բուժման արդյունավետության բարձրացմանը։

Մշակույթ

Հրատարակությունը մասնագիտացված մատենագիտական և տեղեկատվական ընթացիկ տեղեկատու է, որի նպատակն է համակարգված կերպով ներկայացնել Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակված գրականությունը։ Այն ստեղծվել է գիտնականներին, մշակույթի և արվեստի մասնագետներին, գրադարաններին, գիտական ու մշակութային կազմակերպություններին, ինչպես նաև ընթերցողների լայն շրջանակներին համապատասխան գրականության մասին ժամանակին և գործնական տեղեկատվություն տրամադրելու համար։ Տեղեկատուում ընդգրկված են հայերեն և ռուսերեն լեզուներով հրատարակված նյութեր, այդ թվում՝ գրքեր, գրքույկներ, ժողովածուներ, պարբերական մամուլի հոդվածներ և մշակույթի ու արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող այլ հրապարակումներ։ Նյութերի ընդգրկման այս սկզբունքը հնարավորություն է տալիս ստանալ ոչ միայն առանձին գրքերի, այլև տվյալ ժամանակահատվածում մշակութային թեմատիկայի շուրջ ձևավորված ամբողջ տեղեկատվական հոսքի բավական լայն պատկեր։ Հրատարակության բովանդակային շրջանակը բազմազան է և ներառում է մշակութային շինարարությանը, մշակույթի պատմությանը, մշակութալուսավորչական աշխատանքին, թանգարանագիտությանը, պատմության և մշակույթի հուշարձանների պահպանությանը, ինչպես նաև արվեստի տարբեր տեսակներին վերաբերող գրականություն։ Առանձին ուղղություններով կարող են ներկայացվել գրականությանը, թատրոնին, երաժշտությանը, կերպարվեստին, ճարտարապետությանը, ժողովրդական արվեստին և մշակութային կյանքի այլ ոլորտներին առնչվող հրապարակումներ։ Տեղեկատուի կառուցվածքային առանձնահատկությունը նյութերի դասակարգումն է գրադարանամատենագիտական համակարգին համապատասխան՝ տասնորդական դասակարգման սկզբունքով։ Յուրաքանչյուր թեմատիկ բաժնի ներսում մատենագիտական նկարագրությունները դասավորվում են այբբենական կարգով՝ նախ հայերեն, ապա ռուսերեն նյութերով, ինչը հեշտացնում է անհրաժեշտ գրականության որոնումն ու օգտագործումը։ Մատենագիտական գրառումների հետ կապված գրադարանային շիֆրերի առկայությունը նույնպես գործնական նշանակություն ունի, քանի որ ընթերցողին հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նույնականացնել անհրաժեշտ հրատարակությունը, այլև կողմնորոշվել գրադարանային ֆոնդերում դրա որոնման հարցում։ Որպես ընթացիկ տեղեկատու՝ հրատարակությունը կարևոր է հատկապես ժամանակին տեղեկատվություն ստանալու տեսանկյունից։ Այն պարբերաբար արձանագրում է նոր գրականության մուտքը և այդպիսով հնարավորություն է տալիս հետևելու մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակչական գործընթացին տվյալ ժամանակաշրջանում։ Հերթական համարների շարունակականությունը թողարկումից թողարկում ստեղծում է մեկ միասնական տեղեկատվական շարան, որի միջոցով հնարավոր է հետագայում վերականգնել և ուսումնասիրել որոշակի տարվա ընթացքում գրանցված գրականության ամբողջությունը։ Հրատարակությունը արժեքավոր է ոչ միայն որպես որոնողական գործիք, այլև որպես խորհրդահայ մշակութային կյանքի և գիտական տեղեկատվության պատմության ուսումնասիրության աղբյուր։ Մատենագիտական գրառումների ամբողջությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել, թե տվյալ ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի որ ուղղություններն էին առավել ակտիվորեն ուսումնասիրվում, ինչպիսի թեմաներով էին հրատարակվում աշխատություններ և ինչպիսի մասնագիտական տեղեկատվություն էր շրջանառվում գիտական ու մշակութային միջավայրում։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև ժամանակաշրջանի մշակութային քաղաքականության, արվեստագիտական մտքի, գրադարանային գործի և հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Հատուկ նշանակություն ունի տեղեկատուի կիրառելիությունը գիտական աշխատանքի կազմակերպման մեջ։ Հետազոտողը դրա միջոցով կարող է նախնականորեն բացահայտել անհրաժեշտ գրականության շրջանակը, կազմել թեմատիկ մատենագիտական ցանկ, գտնել համապատասխան հեղինակների և հրատարակությունների տվյալներ ու հետագայում շարունակել աղբյուրների ավելի խոր ուսումնասիրությունը։ Նույն կերպ այն կարող է ծառայել ուսանողներին, դասախոսներին, գրադարանավարներին և մշակույթի ոլորտի մասնագետներին՝ որպես մասնագիտական տեղեկատվության արագ կողմնորոշիչ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը ներկայացնում է ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության համակարգված տեղեկատվական քարտեզ՝ միավորելով մատենագիտական նկարագրությունը, թեմատիկ դասակարգումը և ընթացիկ տեղեկատվության գործառույթը։ Այն կարևոր փաստագրական և որոնողական աղբյուր է խորհրդային շրջանի Հայաստանի մշակութային ու արվեստագիտական գրականության ուսումնասիրության, անհրաժեշտ հրատարակությունների հայտնաբերման և տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային տեղեկատվական միջավայրի վերականգնման համար։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է համարժեքության խնդիրը Մովսես Խորենացու «Պատմություն հայոց» երկի անգլերեն թարգմանության մեջ՝ ընդգծելով բնագրային իմաստի, ոճի և մշակութային բովանդակության փոխանցման բարդությունները։ Նշվում է, որ պատմական-գրական տեքստերի թարգմանության ընթացքում համարժեքության ապահովումը պահանջում է ոչ միայն լեզվական ճշգրտություն, այլև մշակութային և պատմական համատեքստի խորքային ըմբռնում, քանի որ բնագրում առկա բազմաթիվ հասկացություններ, իրողություններ և ոճական ձևեր չունեն ուղղակի համարժեքներ անգլերեն լեզվում։ Վերլուծվում է, որ հատկապես դժվար է պահպանել հին հայերենին բնորոշ շարահյուսական կառուցվածքները, պատկերավոր մտածողությունը և պատմողական ոճի էպիկական բնույթը, որոնք կազմում են երկի գեղարվեստական ամբողջականության կարևոր մասը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառային և իմաստային համարժեքության տեսակներին, երբ թարգմանիչը ստիպված է ընտրություն կատարել բառացի և ազատ թարգմանության միջև՝ հավասարակշռելով ճշգրտությունն ու ընթեռնելիությունը։ Նշվում է նաև, որ մշակութային համարժեքության խնդիրները հատկապես ակնհայտ են պատմական անձերի, տեղանունների և իրադարձությունների ներկայացման ժամանակ, որտեղ անհրաժեշտ է պահպանել ինչպես գիտական հավաստիությունը, այնպես էլ ընթերցողի ընկալման հասանելիությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ «Պատմություն հայոց»-ի անգլերեն թարգմանության համարժեքության խնդիրը բազմաշերտ է և պահանջում է լեզվաբանական, պատմական և մշակութային գործոնների համալիր հաշվառում։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է անմիջական ժողովրդաիշխանության տեսական ակունքների և դրա ինստիտուցիոնալ-իրավական ձևերի պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը Հայաստանի նորագույն սահմանադրական զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ժողովրդաիշխանության գաղափարի ձևավորման տեսական հիմքերը, դրա դրսևորման հիմնական ձևերը և Հայաստանի սահմանադրական համակարգում դրանց աստիճանական ամրագրման ու վերափոխման օրինաչափությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում անմիջական ժողովրդաիշխանությունը դիտարկվում է որպես ժողովրդավարության այնպիսի ձև, որի դեպքում քաղաքացիները հանրային իշխանության իրականացմանը մասնակցում են ոչ միայն ընտրովի ներկայացուցիչների միջոցով, այլև անմիջականորեն՝ օրենքով և Սահմանադրությամբ նախատեսված համապատասխան մեխանիզմների կիրառմամբ։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում ժողովրդաիշխանության տեսական ըմբռնումների ձևավորմանը, ժողովրդական ինքնիշխանության, ժողովրդի կամքի, քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության և պետական իշխանության լեգիտիմության գաղափարների զարգացմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անմիջական ժողովրդաիշխանության հիմնական ինստիտուցիոնալ ձևերին՝ հանրաքվեին, ժողովրդական նախաձեռնությանը, ընտրություններին, հանրային մասնակցության այլ մեխանիզմներին և տեղական ինքնակառավարման շրջանակում քաղաքացիների անմիջական մասնակցության հնարավորություններին։ Հայաստանի նորագույն պատմության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու այն ճանապարհին, որով ժողովրդաիշխանության գաղափարը տարբեր ժամանակաշրջաններում ստացել է տարբեր իրավական և ինստիտուցիոնալ արտահայտություններ։ Քննության են առնվում Հայաստանի սահմանադրական զարգացման հիմնական փուլերը, սահմանադրական ակտերի և գործող իրավակարգավորումների փոփոխությունները, ինչպես նաև դրանցում ժողովրդի անմիջական կամքի արտահայտման մեխանիզմների ամրագրումն ու զարգացումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է անմիջական և ներկայացուցչական ժողովրդավարության հարաբերակցության ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե ինչպես են այդ երկու ձևերը փոխլրացնում միմյանց և ինչ սահմաններում կարող է իրականացվել ժողովրդի անմիջական մասնակցությունը պետական իշխանության ձևավորմանն ու որոշումների կայացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև հանրաքվեի իրավական բնույթին, դրա անցկացման պայմաններին, առարկային, ընթացակարգերին և իրավական հետևանքներին՝ գնահատելով այդ ինստիտուտի նշանակությունը սահմանադրական ժողովրդաիշխանության համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության արդյունավետությանը, անմիջական ժողովրդավարության ինստիտուտների իրական կիրառելիությանը և դրանց միջոցով հանրային կամքի արտահայտման հնարավորություններին։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է նաև իրավական երաշխիքների ուսումնասիրությունը, որոնք պետք է ապահովեն ժողովրդավարական ընթացակարգերի օրինականությունը, քաղաքացիների ազատ կամարտահայտությունը, քաղաքական հավասարությունը և հանրաքվեների ու այլ մասնակցային գործընթացների նկատմամբ հանրային վստահությունը։ Պատմական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ներկայացնելու գործող իրավական համակարգը, այլև բացահայտելու դրա ձևավորման պատճառներն ու զարգացման տրամաբանությունը՝ ցույց տալով, թե քաղաքական և հասարակական փոփոխություններն ինչպես են ազդել սահմանադրական ինստիտուտների վերափոխման վրա։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել սահմանադրագետներին, իրավաբաններին, քաղաքագետներին, պետական կառավարման մասնագետներին, քաղաքական ինստիտուտների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև իրավագիտության և քաղաքագիտության ոլորտների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է անմիջական ժողովրդաիշխանությունը որպես Հայաստանի սահմանադրական զարգացման կարևոր բաղադրիչ և ուսումնասիրում է դրա տեսական հիմքերի, իրավական ամրագրման ու ինստիտուցիոնալ կիրառության պատմական էվոլյուցիան՝ ընդգծելով քաղաքացիների անմիջական մասնակցության նշանակությունը ժողովրդավարական և սահմանադրական պետության կայացման գործընթացում։