Հեղինակային աղյուսակներ: Երկանիշ

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին հայ իրականության մեջ սոցիալական ու ազգային-ազատագրական գաղափարների ձևավորման, զարգացման և փոխազդեցության քննական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն հասարակական և քաղաքական փոփոխություններն են, որոնք էապես ազդեցին հայ մտավորականության, քաղաքական գործիչների և հասարակական տարբեր շրջանակների աշխարհայացքի վրա և նպաստեցին ազգային իրավունքների, սոցիալական արդարության, ազատության ու հասարակական վերափոխումների վերաբերյալ նոր պատկերացումների տարածմանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում է հայ հասարակության սոցիալական կառուցվածքը, տնտեսական հարաբերությունները, կրթության և մշակույթի զարգացումը, ինչպես նաև Ռուսական և Օսմանյան կայսրությունների քաղաքական միջավայրը՝ որպես գաղափարական գործընթացների ձևավորման կարևոր պայմաններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային-ազատագրական գաղափարի բովանդակային փոփոխություններին՝ ազգային ինքնության պահպանման, քաղաքական իրավունքների պաշտպանության, ինքնավարության, ազատագրության և պետականության վերականգնման վերաբերյալ տարբեր մոտեցումների համատեքստում։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է սոցիալական գաղափարների ներթափանցումը հայ հասարակական միտք, մասնավորապես՝ սոցիալական անհավասարության, աշխատանքի, սեփականության, հասարակական արդարության և սոցիալական վերափոխումների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացումը։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այս երկու գաղափարական ուղղությունները դիտարկվում են ոչ թե մեկուսացված, այլ դրանց փոխազդեցության և երբեմն հակասությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում այն հարցերը, թե ինչպես էին ազգային ազատագրության խնդիրները համադրվում սոցիալական վերափոխման ձգտումների հետ, ինչպիսի տարբերություններ էին առաջանում քաղաքական և հասարակական խմբերի միջև, և ինչպես էին միջազգային ու տարածաշրջանային իրադարձությունները ազդում հայ հասարակական մտքի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակաշրջանի մամուլին, գրականությանը, հասարակական-քաղաքական հրապարակախոսությանը և կուսակցական ծրագրերին՝ դրանք դիտարկելով որպես գաղափարների տարածման և հասարակական գիտակցության ձևավորման կարևոր աղբյուրներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տարբեր քաղաքական հոսանքների և կազմակերպությունների գաղափարական դիրքորոշումներին, դրանց նպատակների, մեթոդների և սոցիալական հենարանի տարբերություններին։ Քննական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ներկայացնել տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարները, այլև բացահայտել դրանց ներքին հակասությունները, պատմական պայմանավորվածությունը և հետագա քաղաքական զարգացումների վրա ունեցած ազդեցությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը կայանում է հայ հասարակական-քաղաքական մտքի կարևոր շրջափուլի համակարգված վերլուծության մեջ, իսկ գործնական արժեքը՝ ազգային և սոցիալական գաղափարների փոխհարաբերությունների պատմական փորձը հասկանալու հնարավորության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, սոցիալական մտքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագետներին, ուսանողներին և 19-րդ դարի վերջի ու 20-րդ դարի սկզբի հայ հասարակական կյանքի նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս խորությամբ հասկանալու հայ հասարակական մտքի գաղափարական վերափոխումները, ազգային ազատագրության և սոցիալական արդարության ձգտումների փոխկապակցվածությունը և այդ գործընթացների ազդեցությունը հայ քաղաքական ու հասարակական կյանքի հետագա զարգացման վրա։

Գյուղատնտեսություն

Գիտական աշխատանքը նվիրված է Դամղանի հովտի հողերի գնահատման արդյունավետ մեթոդների կիրառմանը՝ գարու և աշնանացան ցորենի առավել նպատակահարմար տեղաբաշխման նպատակով։ Ուսումնասիրության հիմնական խնդիրը հողային ռեսուրսների որակական և արտադրատնտեսական ներուժի գնահատումն է և դրա հիման վրա տարբեր հողատարածքների համապատասխանության որոշումը տվյալ գյուղատնտեսական մշակաբույսերի աճեցման համար։ Հողի արդյունավետ օգտագործումը պահանջում է ոչ միայն դրա ընդհանուր բերրիության գնահատում, այլև տվյալ տարածքի կլիմայական, ջրային, ֆիզիկական և քիմիական պայմանների համակողմանի ուսումնասիրություն։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հողի մեխանիկական կազմը, հումուսի պարունակությունը, թթվայնությունը, աղայնությունը, սննդատարրերի առկայությունը, խոնավության ռեժիմը, ջրաթափանցելիությունը, կառուցվածքը և այլ ագրոքիմիական ու ագրոֆիզիկական հատկություններ։ Այս ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս որոշելու հողերի պիտանիության աստիճանը տարբեր մշակաբույսերի համար։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գարու և աշնանացան ցորենի կենսաբանական և ագրոտեխնիկական պահանջներին։ Չնայած երկու մշակաբույսերն էլ հացահատիկային են և ունեն որոշակի ընդհանուր պահանջներ, դրանց աճի և բերքատվության վրա կարող են տարբեր կերպ ազդել հողի խոնավությունը, սննդային ռեժիմը, ջերմաստիճանային պայմանները, հողի կառուցվածքը և այլ գործոններ։ Հետևաբար մշակաբույսերի ճիշտ տեղաբաշխումը պետք է հիմնված լինի ոչ միայն հողի ընդհանուր որակի, այլև կոնկրետ մշակաբույսի պահանջների և տվյալ տարածքի բնական պայմանների համապատասխանության վրա։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է հողերի գնահատման տարբեր մեթոդների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Հողերի բոնիտավորումը, որակական գնահատումը, ագրոէկոլոգիական խմբավորումը և այլ մոտեցումներ կարող են օգտագործվել հողային ռեսուրսների արտադրական ներուժը որոշելու համար։ Ժամանակակից մոտեցումները կարող են ներառել նաև աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերի, քարտեզագրման և տարածական վերլուծության գործիքների կիրառություն, որոնք հնարավորություն են տալիս հողերի հատկությունները կապել կոնկրետ տարածքների հետ և կազմել մշակաբույսերի տեղաբաշխման համապատասխան քարտեզներ։ Հողերի գնահատման արդյունքների հիման վրա հնարավոր է առանձնացնել տարբեր պիտանիության գոտիներ՝ առավել բարենպաստ, սահմանափակ պիտանի կամ ոչ նպատակահարմար տարածքներ։ Նման գոտիավորումը թույլ է տալիս յուրաքանչյուր հողատարածքի համար ընտրել առավել համապատասխան մշակաբույս և մշակության եղանակ՝ նպաստելով բերքատվության բարձրացմանը և ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև տնտեսական արդյունավետության հարցը։ Ճիշտ տեղաբաշխումը կարող է նվազեցնել պարարտանյութերի, ոռոգման, հողի մշակության և այլ ագրոտեխնիկական միջոցառումների ավելորդ ծախսերը՝ միաժամանակ բարձրացնելով բերքի կայունությունն ու որակը։ Աշխատանքը կարող է հաշվի առնել նաև հողերի երկարաժամկետ պահպանության խնդիրները, քանի որ մշակաբույսերի անհամապատասխան տեղաբաշխումը կամ հողի նկատմամբ ոչ ճիշտ ագրոտեխնիկական մոտեցումները կարող են նպաստել հողի դեգրադացմանը, էրոզիայի, սննդատարրերի նվազմանը և բերրիության անկմանը։ Հետևաբար հողերի գնահատման մեթոդների կիրառումը պետք է դիտարկվի ոչ միայն ընթացիկ բերքատվության բարձրացման, այլև հողային ռեսուրսների կայուն կառավարման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունը կայանում է Դամղանի հովտի հողային ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունների բացահայտման մեջ։ Ստացված տվյալները կարող են կիրառվել գյուղատնտեսական արտադրության պլանավորման, մշակաբույսերի տարածքային տեղաբաշխման, հողի կառավարման և բերքատվության կանխատեսման նպատակներով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է հողագիտության, ագրոնոմիայի և տարածական պլանավորման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գիտականորեն հիմնավորել գարու և աշնանացան ցորենի տեղաբաշխումը՝ հաշվի առնելով հողերի որակական հատկությունները և տվյալ տարածքի բնական պայմանները։

Մաթեմատիկա

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է լույսի ոչ դասական վիճակների և քվանտային բաշխումների վերլուծությանը պարամետրիկ գեներացման գործընթացում՝ կենտրոնանալով ոչ գծային օպտիկայի և քվանտային օպտիկայի սահմանային երևույթների վրա։ Աշխատությունը դիտարկում է, թե ինչպես են ոչ գծային բյուրեղներում առաջացող պարամետրիկ փոխազդեցությունները հանգեցնում ֆոտոնային զույգերի ձևավորմանը և քվանտային խճճված վիճակների առաջացմանը, որոնք չեն կարող նկարագրվել դասական էլեկտրամագնիսական տեսությամբ։ Վերլուծվում են ֆոտոնային վիճակների վիճակագրական հատկությունները, քվանտային համընկնումների բաշխումները, ինչպես նաև գեներացման արդյունավետության կախվածությունը արտաքին պարամետրերից՝ լազերային պոմպի ինտենսիվությունից, փուլային համընկնումից և միջավայրի օպտիկական հատկություններից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քվանտային վիճակների չափման մեթոդներին և դրանց կիրառություններին քվանտային հաղորդակցության, քվանտային կոդավորման և տեղեկատվության մշակման համակարգերում։ Աշխատությունը ընդգծում է պարամետրիկ գեներացման դերը որպես հիմնական աղբյուր ոչ դասական լույսի ստացման համար և դրա նշանակությունը ժամանակակից քվանտային տեխնոլոգիաների զարգացման մեջ։

Լրագրություն

Հրանտ Մաթևոսյանի հրապարակախոսությունը ձևավորվում է որպես գրական և հասարակական խոսքի յուրահատուկ համադրություն, որտեղ գրողը չի սահմանափակվում զուտ գեղարվեստական պատմությամբ, այլ մշտապես արձագանքում է ժամանակի սոցիալական, բարոյական և ազգային խնդիրներին։ Նրա հրապարակային խոսքը, հատկապես հարցազրույցներում և հոդվածներում, կառուցված է այնպիսի խնդիրների շուրջ, ինչպիսիք են գյուղի քայքայումը, մարդու և պետության հարաբերությունները, խորհրդային և հետխորհրդային իրականության փոփոխությունները, ինչպես նաև անհատի պատասխանատվությունը սեփական պատմության և երկրի նկատմամբ։ Մաթևոսյանի հրապարակախոսական մտածողության կենտրոնում հաճախ գտնվում է գյուղական աշխարհի փորձառությունը՝ որպես մարդկային արժեքների պահպանման և կորուստների վայր, որտեղ ձևավորվում է մարդու ինքնության և աշխատանքի գաղափարը։ Նրա խոսքը բնորոշվում է խորապես փիլիսոփայական և պատկերավոր լեզվով, որտեղ հասարակական քննադատությունը չի արտահայտվում ուղղակի քաղաքական հռետորաբանությամբ, այլ ներծծված է պատմողական շերտերի, հիշողության և բարոյական դիտարկումների մեջ։ Կարևոր առանձնահատկություններից է նաև այն, որ Մաթևոսյանը հաճախ կասկածի տակ է դնում ավանդական հրապարակախոսության սահմանները՝ հարց բարձրացնելով, թե ով է իրականում խոսում «հասարակության անունից» և արդյոք հնարավոր է լիարժեք հրապարակային երկխոսություն այն պայմաններում, երբ լսելիության և քննարկման տարածքը սահմանափակված է։ Նրա ետխորհրդային շրջանի հարցազրույցները և հոդվածները նաև դառնում են կայսրության և սոցիալական համակարգերի քննադատության շարունակություն, սակայն այդ քննադատությունը միշտ անցնում է անհատական փորձի և լեզվական բարդ կառուցվածքների միջոցով, ոչ թե պարզ քաղաքական հայտարարությունների ձևով։ Ընդհանուր առմամբ, Մաթևոսյանի հրապարակախոսությունը կարելի է բնութագրել որպես սահմանային երևույթ՝ մի կողմից խորը հասարակական ներգրավվածությամբ, մյուս կողմից՝ դասական հրապարակագրության շրջանակները շարունակաբար խնդրականացնող և վերաիմաստավորող մտավոր դիրքավորմամբ։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է Վրաստանի տարածքում հայկական կրթական ավանդույթի ձևավորման և զարգացման բազմադարյա պատմությանը՝ վաղ միջնադարից մինչև XX դարի սկիզբը։ Ուսումնասիրության առանցքում հայկական դպրոցների առաջացումը, դրանց տարածումը, կրթական գործունեության կազմակերպումը և տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում ունեցած մշակութային ու հասարակական նշանակությունն են։ Կրթության պատմությունը դիտարկվում է Վրաստանի հայկական համայնքների զարգացման, հայ-վրացական պատմամշակութային կապերի և տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական ու սոցիալական փոփոխությունների լայն համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում եկեղեցիների և վանական կենտրոնների դերին, որոնք միջնադարում կարևոր նշանակություն ունեին գրագիտության տարածման, ձեռագրական մշակույթի պահպանման և հոգևոր կրթության կազմակերպման գործում։ Քննվում է կրթական հաստատությունների աշխարհագրական տարածումը, դրանց գործունեությունը քաղաքային և գյուղական հայկական համայնքներում, ուսուցման կազմակերպման ձևերը, դասավանդվող առարկաների շրջանակը և ուսուցիչների դերակատարությունը։ Հետագա ժամանակաշրջանների ուսումնասիրության ընթացքում կարևորվում է կրթության աստիճանական աշխարհականացումը, նոր տիպի դպրոցների ձևավորումը, ուսումնական ծրագրերի փոփոխությունը և ժամանակակից մանկավարժական մոտեցումների ներթափանցումը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում Թիֆլիսի՝ որպես հայկական կրթական, գրական և մշակութային կարևոր կենտրոնի նշանակության քննությունը։ Քաղաքում գործող կրթական հաստատությունները դիտարկվում են հայ մտավորականության, մանկավարժական մտքի, գրահրատարակչության և հասարակական կյանքի զարգացման հետ փոխկապակցված։ Ուշադրություն է դարձվում նաև դպրոցների նյութական ապահովմանը, համայնքային կառավարման մարմինների, բարեգործների և մշակութային կազմակերպությունների մասնակցությանը կրթական համակարգի պահպանման ու զարգացման գործում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հայոց լեզվի և գրականության դասավանդման նշանակությունը համայնքային մշակութային ինքնության պահպանման համար՝ միաժամանակ դիտարկելով բազմալեզու միջավայրի ազդեցությունը կրթական գործընթացների վրա։ Քննվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում դպրոցների գործունեության վրա ազդած վարչական և իրավական պայմանները, կրթական քաղաքականության փոփոխությունները և դրանց հետևանքները հայկական կրթական հաստատությունների համար։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրությունը կարող է հիմնվել դպրոցական փաստաթղթերի, հաշվետվությունների, մամուլի հրապարակումների, հուշագրությունների, նամակագրության, վիճակագրական նյութերի և այլ պատմական վկայությունների համադրման վրա։ Նման նյութերը հնարավորություն են տալիս վերականգնելու ոչ միայն առանձին դպրոցների պատմությունը, այլև ուսուցիչների, աշակերտների և համայնքային կառույցների մասնակցությամբ ձևավորված ամբողջ կրթամշակութային միջավայրը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայ կրթության պատմության, վիրահայության մշակութային ժառանգության, հայ-վրացական հարաբերությունների և հայկական համայնքների հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։

Մշակույթ

Այս թեման ներկայացնում է աշխարհի ամենահին և հարուստ մշակութային ավանդույթներից մեկը՝ չինական արվեստը, որը ձևավորվել է հազարավոր տարիների ընթացքում և մեծ ազդեցություն է ունեցել Արևելյան Ասիայի մշակույթի զարգացման վրա։ Չինական արվեստը ներառում է գեղանկարչություն, ճարտարապետություն, քանդակագործություն, կերամիկա, գեղագրություն, մետաքսագործություն և դեկորատիվ արվեստի տարբեր ձևեր։ Այն սերտորեն կապված է չինական փիլիսոփայության, կրոնի և հասարակական արժեքների հետ, հատկապես կոնֆուցիականության, դաոսիզմի և բուդդիզմի գաղափարների ազդեցությամբ։ Չինական արվեստի հիմնական առանձնահատկություններից են բնության նկատմամբ խոր հարգանքը, ներդաշնակության գաղափարը, խորհրդանշական պատկերների օգտագործումը և ներքին հոգևոր աշխարհի արտահայտումը։ Գեղանկարչության մեջ մեծ տարածում են ունեցել բնապատկերները, լեռների և գետերի պատկերները, որոնք ոչ միայն բնության նկարագրություն էին, այլ նաև մարդու և տիեզերքի միջև ներդաշնակության արտահայտություն։ Չինական գեղագրությունը համարվում է արվեստի բարձրագույն ձևերից մեկը, քանի որ այն միավորում է լեզուն, գեղագիտությունը և հոգևոր ինքնարտահայտումը։ Ճարտարապետության ոլորտում չինական արվեստը հայտնի է տաճարներով, պալատներով, այգիներով և բազմահարկ տանիքներով կառուցվածքներով, որոնցում կարևոր տեղ է զբաղեցնում համաչափությունն ու բնության հետ ներդաշնակությունը։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև ճենապակու և կերամիկայի արվեստը, որը դարեր շարունակ համարվել է չինական մշակույթի կարևոր խորհրդանիշներից մեկը և լայն տարածում ստացել ամբողջ աշխարհում։ Չինական արվեստում հաճախ օգտագործվում են վիշապների, փյունիկների, լոտոսի ծաղկի և այլ խորհրդանշական պատկերներ, որոնք արտահայտում են ուժ, երջանկություն, իմաստություն և հավերժություն։ Դարերի ընթացքում չինական արվեստը զարգացել է տարբեր դինաստիաների ազդեցությամբ, որոնցից յուրաքանչյուրն ունեցել է իր առանձնահատուկ ոճն ու մշակութային մոտեցումները։ Չինական արվեստը մեծ ազդեցություն է թողել համաշխարհային մշակույթի վրա և մինչ այսօր շարունակում է համարվել ստեղծագործական մտածողության, գեղագիտական ներդաշնակության և հոգևոր խորության կարևոր օրինակ։