Հիշարժան տարեթվեր 1982: Հոկտեմբեր, նոյեմբեր, դեկտեմբեր

Մաթեմատիկա

Գրաֆիտե միկրոժապավենի և միկրոգլանի ալիքային արձագանքի մեծության և փուլի կառավարումը վերաբերում է գրաֆիտի վրա հիմնված մանրածավալ կառուցվածքներում էլեկտրամագնիսական կամ ակուստիկ ալիքների տարածման և փոխազդեցության վերահսկման գործընթացներին, որտեղ ուսումնասիրվում է, թե ինչպես կարելի է փոխել անդրադարձված կամ անցած ալիքի ինտենսիվությունը և փուլային բնութագրերը՝ նյութի կառուցվածքային և ֆիզիկական պարամետրերի միջոցով։ Այս ուղղությունը կարևոր է նանո և միկրոտեխնոլոգիաներում, քանի որ գրաֆիտե շերտերը և միկրոգլանային կառուցվածքները հնարավորություն են տալիս ձևավորել բարձր ճշգրտությամբ ալիքային վարքագիծ՝ կիրառելի սենսորներում, ռեզոնատորներում և ֆունկցիոնալ էլեկտրոնային սարքերում։ Ալիքային արձագանքի կառավարումը իրականացվում է նյութի երկրաչափության, շերտավորման, էլեկտրահաղորդականության և արտաքին դաշտերի փոփոխման միջոցով, ինչը թույլ է տալիս հասնել ցանկալի ֆազային տեղաշարժերի և ամպլիտուդայի մոդուլացման։ Այսպիսի հետազոտությունները նպաստում են նոր սերնդի միկրոսարքերի մշակմանը, որտեղ բարձր արդյունավետությամբ ազդանշանի կառավարումը և կորուստների նվազեցումը հանդիսանում են հիմնական նպատակներ։

Լրագրություն

Աշխատությունը նվիրված է հեռուստածրագրերի տեսակների, ժանրային կառուցվածքի և գործառութային առանձնահատկությունների համակարգված ուսումնասիրությանը՝ հասարակական հարաբերությունների վերափոխման և նոր տեղեկատվական միջավայրի ձևավորման պայմաններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հեռուստատեսության՝ որպես զանգվածային հաղորդակցության ազդեցիկ միջոցի զարգացման վրա և այն փոփոխությունների վրա, որոնք հասարակական, քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային գործընթացները առաջացնում են հեռուստատեսային հաղորդումների բովանդակության, կառուցվածքի և նպատակային ուղղվածության մեջ։ Հեռուստածրագրերի տիպաբանությունը դիտարկվում է որպես տարբեր հաղորդումների դասակարգման և դրանց բնորոշ հատկանիշների բացահայտման միջոց՝ հաշվի առնելով թեմատիկան, ժանրը, լսարանը, հաղորդակցական նպատակը, ներկայացման ձևը և հասարակական գործառույթը։ Քննության են առնվում տեղեկատվական, վերլուծական, հրապարակախոսական, կրթական, մշակութային, գիտահանրամատչելի, ժամանցային և այլ բնույթի հաղորդումների առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լրատվական ծրագրերին, որոնք ապահովում են հասարակության տեղեկացվածությունը ընթացիկ իրադարձությունների վերաբերյալ և էական դեր են կատարում հանրային օրակարգի ձևավորման գործընթացում։ Ուսումնասիրվում են տեղեկատվության ընտրության, կառուցվածքային կազմակերպման և լսարանին ներկայացման սկզբունքները, ինչպես նաև լրատվական հաղորդումների ձևաչափերի փոփոխությունները հասարակական նոր պայմաններում։ Վերլուծական և հրապարակախոսական ծրագրերի ուսումնասիրության ընթացքում կարևորվում է հասարակական նշանակություն ունեցող խնդիրների մեկնաբանման, տարբեր տեսակետների ներկայացման և հանրային քննարկումների կազմակերպման գործառույթը։ Դիտարկվում են հարցազրույցի, բանավեճի, կլոր սեղանի, մեկնաբանության և հեռուստատեսային քննարկման ձևաչափերը՝ որպես հասարակության տարբեր խմբերի, մասնագետների և հանրային դերակատարների միջև հաղորդակցության միջոցներ։ Հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունը մեծացնում է հեռուստատեսության դերը ոչ միայն տեղեկատվության փոխանցման, այլև հանրային կարծիքի, արժեքային պատկերացումների և սոցիալական վարքի ձևավորման գործընթացներում։ Այդ պատճառով առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում հեռուստատեսային բովանդակության սոցիալական ազդեցության գնահատմանը։ Քննության է առնվում, թե ինչպես են քաղաքական բազմակարծությունը, շուկայական հարաբերությունների զարգացումը, հասարակական ինստիտուտների վերափոխումը և տեղեկատվական մրցակցության ուժեղացումը փոխում հեռուստաընկերությունների գործունեության տրամաբանությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պետական, հանրային և առևտրային հեռարձակման մոդելների տարբերություններին, դրանց ծրագրային քաղաքականությանը և լսարանի հետ հարաբերությունների առանձնահատկություններին։ Շուկայական պայմաններում հեռուստատեսային արտադրանքը դիտարկվում է նաև որպես մրցակցային մեդիաարտադրանք, որի հաջողությունը կապված է լսարանի պահանջների, վարկանիշների, գովազդային շուկայի և հաղորդումների ձևաչափային գրավչության հետ։ Միաժամանակ կարևորվում է հասարակական պատասխանատվության խնդիրը, քանի որ լսարանի հետաքրքրության համար մրցակցությունը չպետք է նվազեցնի տեղեկատվության հավաստիության, մասնագիտական էթիկայի և հանրային նշանակություն ունեցող թեմաների լուսաբանման կարևորությունը։ Հեռուստածրագրերի տիպաբանության ուսումնասիրությունը ներառում է նաև ժամանցային հաղորդումների զարգացումը, որոնց շրջանակում կարող են առանձնացվել երաժշտական, խաղային, հումորային, մշակութային և այլ ձևաչափեր։ Դիտարկվում է տեղեկատվական և ժամանցային տարրերի փոխներթափանցումը, որի արդյունքում ձևավորվում են խառը ժանրեր և նոր հաղորդատեսակներ։ Կարևորվում են հեղինակային հաղորդումները և անհատականացված ներկայացման ձևերը, որտեղ հաղորդավարի կերպարը, խոսքի ոճը և լսարանի հետ հաղորդակցման եղանակը դառնում են ծրագրի կառուցվածքային կարևոր բաղադրիչներ։ Առանձին քննության առարկա է հեռուստալսարանի փոփոխվող դերը։ Հեռուստադիտողը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության պասիվ ընդունող, այլև որպես հաղորդակցական գործընթացի մասնակից, որի պահանջները, հետաքրքրությունները և արձագանքները կարող են ազդել ծրագրային քաղաքականության վրա։ Հասարակական նոր հարաբերությունների պայմաններում մեծանում է հետադարձ կապի նշանակությունը, զարգանում են ինտերակտիվ ձևաչափերը և լսարանի մասնակցությամբ հաղորդումները։ Ուսումնասիրվում է նաև տեխնոլոգիական փոփոխությունների ազդեցությունը հեռուստածրագրերի կառուցվածքի և տարածման վրա։ Թվային հեռարձակումը, ինտերնետային միջավայրը և բազմահարթակ մեդիայի զարգացումը փոխում են ավանդական հեռուստատեսության սահմանները՝ ստեղծելով բովանդակության տարածման և սպառման նոր եղանակներ։ Հեռուստատեսային արտադրանքը կարող է հասանելի դառնալ տարբեր տեխնիկական հարթակներում, ինչը փոխում է նաև ծրագրերի տևողության, կառուցվածքի, տեսողական լեզվի և լսարանի հետ հաղորդակցության սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հեռուստատեսային լեզվին՝ պատկերի, խոսքի, երաժշտության, գրաֆիկական տարրերի, մոնտաժի և այլ արտահայտչամիջոցների փոխհարաբերությանը։ Տարբեր հաղորդատեսակներ ձևավորում են իրենց բնորոշ տեսալսողական կառուցվածքը, որի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ սահմանել դրանց ժանրային և տիպաբանական առանձնահատկությունները։ Հեռուստատեսությունը դիտարկվում է նաև որպես հասարակական արժեքների, մշակութային պատկերացումների և սոցիալական վարքաձևերի տարածման գործոն։ Այդ տեսանկյունից կարևորվում է հաղորդումների ազդեցությունը տարբեր սոցիալական խմբերի վրա, ինչպես նաև զանգվածային հաղորդակցության և հասարակական գիտակցության փոխհարաբերությունը։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համակարգել հեռուստատեսային արտադրանքի բազմազանությունը, բացահայտել ավանդական ժանրերի փոփոխությունները և ուսումնասիրել նոր ձևաչափերի առաջացման օրինաչափությունները։ Աշխատության տեսական և կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է հեռուստատեսության զարգացման միտումները հասարակական փոփոխությունների հետ փոխկապակցված ուսումնասիրելու հնարավորությամբ։ Այն կարող է նպաստել ծրագրային քաղաքականության, հեռուստատեսային ժանրերի, լսարանի հետ հաղորդակցության և մեդիայի հասարակական գործառույթների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հեռուստալրագրության, զանգվածային հաղորդակցության, մեդիայի տեսության, սոցիոլոգիայի և հասարակական հաղորդակցության ոլորտների հետազոտողների, լրագրողների, հեռուստատեսային ծրագրերի հեղինակների, խմբագիրների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Քիմիա

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է ոչ սպիտակուցային ամինաթթուների և դրանց հիման վրա ստացվող պեպտիդների սինթեզի ու հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով այն միացություններին, որոնց կողմնային շղթաներում առկա են չհագեցած և հետերոցիկլիկ խմբեր։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են բարդ օրգանական միացությունների ստացման մեթոդները, էնանտիոմերապես հարստացված կառուցվածքների ձևավորման սկզբունքները և դրանց քիմիական ու կենսաբանական առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են սինթեզի նոր մոտեցումներ, ռեակցիաների ընթացքի վերլուծություն, ստացված նյութերի կառուցվածքային հետազոտություններ և հնարավոր կիրառական նշանակությունը կենսաքիմիայի ու դեղագիտության ոլորտներում։ Գիրքը անդրադառնում է նաև ամինաթթուների և պեպտիդների կառուցվածքային բազմազանությանը, դրանց ազդեցությանը կենսաբանական համակարգերում և նոր նյութերի ստեղծման հնարավորություններին՝ որպես գիտական հետազոտությունների կարևոր ուղղություն։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է օրգանական և կենսօրգանական քիմիայի մասնագետների, հետազոտողների, ասպիրանտների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրվում են բարդ մոլեկուլների սինթեզով, ստերեոքիմիայով և կենսաբանական ակտիվ միացությունների նախագծմամբ։

Տեխնոլոգիա

Այս գիտատեխնիկական ուսումնասիրությունը նվիրված է գոյություն ունեցող քարե շենքերի սեյսմիկ անվտանգության մակարդակի բարձրացման ժամանակակից մեթոդների վերլուծությանը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են պատմական և ավանդական քարե կառուցվածքների սեյսմիկ խոցելիության հիմնական պատճառները, դրանց վարքագիծը երկրաշարժային ազդեցությունների ժամանակ և վնասման մեխանիզմները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ամրացման և վերակառուցման տարբեր ինժեներական լուծումներ՝ ներառյալ կառուցվածքային ամրացումներ, պատերի և հատակների կապերի ուժեղացում, կոմպոզիտային նյութերի կիրառություն և հիմքերի կայունացման տեխնոլոգիաներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սեյսմիկ ռիսկի գնահատման, մոնիթորինգի համակարգերի ներդրման և վերականգնողական աշխատանքների նախագծման սկզբունքներին։ Աշխատությունը համադրում է շինարարական ինժեներիայի, սեյսմոլոգիայի և կառուցվածքային մեխանիկայի մոտեցումները՝ առաջարկելով գործնական լուծումներ գոյություն ունեցող շենքային ֆոնդի սեյսմակայունության բարձրացման համար։ Այն օգտակար է շինարարական ինժեներների, նախագծողների, սեյսմոլոգների և քաղաքաշինության ոլորտի մասնագետների համար։

Բժշկություն

Աշխատանքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության հարավ-արևմտյան շրջաններում համաճարակաբանական իրավիճակի տարածական առանձնահատկությունների ուսումնասիրմանը և բնակչության հիգիենիկ ու հակահամաճարակային անվտանգության ապահովման արդյունավետ համակարգերի հիմնավորմանը։ Հետազոտության հիմքում բժշկական աշխարհագրության և համաճարակաբանության փոխկապակցված մոտեցումն է, որի միջոցով հիվանդությունների տարածվածությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բժշկական խնդիր, այլև որպես տարածքի բնական, սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական, կենցաղային և սանիտարահիգիենիկ պայմանների հետ կապված երևույթ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել տարածաշրջանի բնակավայրերի աշխարհագրական դիրքը, բնակչության խտությունը և տեղաբաշխումը, կլիմայական ու բնական պայմանները, ջրային ռեսուրսները, բնակարանային և կոմունալ ենթակառուցվածքների վիճակը, խմելու ջրի ապահովվածությունը, սննդի պահպանման և օգտագործման պայմանները, ինչպես նաև առողջապահական ծառայությունների հասանելիությունը։ Այս գործոնների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն տարածքային գոտիները, որտեղ բնակչությունը կարող է առավել խոցելի լինել վարակիչ հիվանդությունների առաջացման կամ տարածման նկատմամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում վարակիչ հիվանդությունների տարածման օրինաչափություններին և դրանց հնարավոր կապին շրջակա միջավայրի ու բնակչության կենսապայմանների հետ։ Համաճարակաբանական աշխարհագրության տեսանկյունից կարևոր է ոչ միայն հիվանդությունների ընդհանուր տարածվածության գնահատումը, այլև դրանց տարածական և ժամանակային փոփոխությունների բացահայտումը, հնարավոր օջախների առանձնացումը և ռիսկային տարածքների քարտեզագրումը։ Նման մոտեցումը կարող է նպաստել կանխարգելիչ միջոցառումների ավելի նպատակային կազմակերպմանը։ Աշխատանքի մյուս կարևոր ուղղությունը բնակչության հիգիենիկ և հակահամաճարակային անվտանգության համակարգի ուսումնասիրությունն է։ Այդ համակարգը ենթադրում է վարակիչ հիվանդությունների վաղ հայտնաբերում, համաճարակաբանական հսկողություն, հիվանդությունների կանխարգելում, սանիտարական կանոնների պահպանում, շրջակա միջավայրի գործոնների վերահսկողություն, անհրաժեշտ ախտահանիչ միջոցառումների իրականացում և բնակչության հիգիենիկ իրազեկվածության բարձրացում։ Հայաստանի սանիտարահամաճարակային անվտանգության իրավական համակարգում ևս ընդգծվում են հիվանդությունների կանխարգելումը, շրջակա միջավայրի առողջացումը, սանիտարական նորմերի պահպանումը, պետական հիգիենիկ և հակահամաճարակային հսկողությունը և բնակչության առողջության վրա միջավայրի գործոնների ազդեցության գնահատումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև ջրամատակարարման և ջրահեռացման համակարգերի, բնակավայրերի սանիտարական վիճակի, կենցաղային թափոնների հեռացման, սննդի անվտանգության և բժշկական սպասարկման հետ կապված գործոնները, քանի որ դրանց թերությունները կարող են նպաստել վարակիչ հիվանդությունների տարածմանը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև բնակչության հիգիենիկ կրթությունը․ տեղեկատվության տարածումը, անձնական և հասարակական հիգիենայի կանոնների ուսուցումը և հիվանդությունների կանխարգելման վերաբերյալ իրազեկումը կարող են էապես նպաստել համաճարակաբանական ռիսկերի նվազեցմանը։ Պաշտոնական սանիտարահամաճարակային մոտեցումներում հիգիենիկ գիտելիքների տարածումը նույնպես դիտարկվում է որպես բնակչության անվտանգության ապահովման բաղադրիչ։ Աշխատանքը կարող է ներառել համաճարակաբանական ցուցանիշների վիճակագրական վերլուծություն, հիվանդությունների տարածական բաշխման համեմատություն, ռիսկի գործոնների գնահատում և տարբեր շրջանների միջև համաճարակաբանական իրավիճակի համադրում։ Այդ տվյալների հիման վրա հնարավոր է մշակել տարածքային ռիսկի գնահատման չափանիշներ և առաջարկություններ՝ կանխարգելիչ միջոցառումների առաջնահերթությունները որոշելու համար։ Հատկապես կարևոր է տարբերակել բնակչության ընդհանուր հիգիենիկ անվտանգության և արտակարգ իրավիճակներում հակահամաճարակային պատրաստվածության խնդիրները, քանի որ բնական աղետները, բնակչության տեղաշարժերը, ենթակառուցվածքների վնասումը կամ առողջապահական համակարգի ծանրաբեռնվածությունը կարող են փոխել վարակիչ հիվանդությունների տարածման ռիսկը։ Ժամանակակից հանրային առողջապահական փորձը ցույց է տալիս, որ ճգնաժամային և հակամարտությունից տուժած միջավայրերում անհրաժեշտ է պահպանել համաճարակաբանական զգոնությունը և ապահովել առողջապահական, հումանիտար ու այլ կառույցների համակարգված համագործակցությունը։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է այնպիսի գիտականորեն հիմնավորված մոտեցումների մշակման մեջ, որոնք կարող են օգտագործվել բնակչության առողջության տարածքային գնահատման, վարակիչ հիվանդությունների կանխարգելման, հիգիենիկ պայմանների բարելավման և հակահամաճարակային միջոցառումների պլանավորման համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը համադրում է համաճարակաբանության, բժշկական աշխարհագրության, հիգիենայի և հանրային առողջապահության մեթոդները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ուսումնասիրվող տարածքի համաճարակաբանական առանձնահատկությունները, գնահատել բնակչության առողջության վրա ազդող հիմնական ռիսկային գործոնները և հիմնավորել դրանց նվազեցման ու բնակչության հիգիենիկ-հակահամաճարակային անվտանգության բարձրացման առավել արդյունավետ ուղղությունները։

Գյուղատնտեսություն

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է տեղեկատվական ցանկ՝ նվիրված գյուղատնտեսության ոլորտում նոր լույս տեսած գրականությանը և մասնագիտական հրապարակումներին։ Աշխատությունը նպատակ ունի համակարգված ձևով ամփոփել գյուղատնտեսական գիտությունների տարբեր ճյուղերին վերաբերվող գրքերը, ձեռնարկները, գիտական հոդվածների ժողովածուները և ուսումնամեթոդական նյութերը՝ ապահովելով ընթերցողների և մասնագետների համար արագ կողմնորոշման հնարավորություն ոլորտի նորությունների մեջ։ Գրքում նյութերը դասակարգված են ըստ թեմատիկ ուղղությունների՝ բուսաբուծություն, անասնաբուծություն, ագրոքիմիա, հողագիտություն, գյուղատնտեսական մեքենայացում, տնտեսագիտություն և արտադրության կազմակերպում։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև հրատարակությունների վերաբերյալ համառոտ մատենագիտական տվյալներ, որոնք օգնում են գիտական և գործնական նպատակներով աղբյուրների ընտրությանը և կիրառմանը։ Աշխատությունը կարևոր տեղեկատվական գործիք է գյուղատնտեսների, գիտաշխատողների, գրադարանավարների, ուսանողների և ոլորտի հետազոտողների համար՝ նպաստելով գիտական տեղեկատվության տարածմանը և գյուղատնտեսական գիտելիքների արդիականացմանը։