Նոր գրականություն հայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ: Գրականության ընթացիկ տեղեկատու (1991, Մարտ, թիվ 3)

Պատմություն

Աշխատությունը ներկայացնում է Էրիվանի (Երևանի) գիմնազիայի պատմական զարգացման համակողմանի նկարագիրը՝ ընդգծելով ուսումնական հաստատության հիմնադրման, կազմակերպական կառուցվածքի և կրթական գործունեության հիմնական փուլերը։ Վերլուծվում են գիմնազիայի դերը տարածաշրջանի կրթական համակարգի ձևավորման և զարգացման գործընթացում, ինչպես նաև նրա ներդրումը հասարակական-մշակութային կյանքի և մտավորականության ձևավորման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական ծրագրերի բովանդակությանը, դասավանդման մեթոդներին, ուսուցիչների կազմին և աշակերտական համակազմի սոցիալական առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրությունը նաև դիտարկում է գիմնազիայի գործունեությունը տվյալ ժամանակաշրջանի կրթական քաղաքականության համատեքստում՝ բացահայտելով դրա ազդեցությունը Երևանի կրթամշակութային միջավայրի վրա։ Աշխատությունը հանդիսանում է կարևոր պատմական աղբյուր՝ տարածաշրջանի կրթության պատմության ուսումնասիրության համար։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է սֆերիկ համաչափությամբ միջավայրերում էլեկտրամագնիսական ճառագայթման առանձնահատկությունների տեսական ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով ճառագայթման տարածման, բաշխման և փոխազդեցության օրինաչափությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն էլեկտրամագնիսական երևույթները, որոնք առաջանում են գնդային համաչափությամբ բնութագրվող միջավայրերում, որտեղ միջավայրի կառուցվածքն ու ֆիզիկական հատկությունները որոշակիորեն պայմանավորում են ճառագայթման տարածման բնույթը։ Ուսումնասիրվում են էլեկտրամագնիսական դաշտի կառուցվածքը, ճառագայթման ինտենսիվության և էներգիայի բաշխումը, ալիքների տարածման ուղղությունները, ինչպես նաև միջավայրի պարամետրերի ազդեցությունը ճառագայթման բնութագրերի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սֆերիկ համաչափության պայմաններում դաշտի հավասարումների լուծմանը և համապատասխան սահմանային պայմանների կիրառմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ճառագայթման առանձնահատուկ ռեժիմներն ու տարածական կառուցվածքները։ Աշխատությունը կարող է ներառել տարբեր դիէլեկտրական և մագնիսական հատկություններով միջավայրերի ուսումնասիրություն, ինչպես նաև ճառագայթման անդրադարձման, բեկման, ցրման և ինտերֆերենցիայի երևույթների վերլուծություն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում սֆերիկ կառուցվածքի և ճառագայթման աղբյուրի փոխազդեցությանը, քանի որ աղբյուրի դիրքը, բնույթը և ճառագայթման հաճախականությունը կարող են էապես փոխել դաշտի տարածական բաշխումը։ Տեսական վերլուծության միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել նաև ռեզոնանսային երևույթները, սեփական տատանումների ռեժիմները և դրանց կապը միջավայրի երկրաչափական ու ֆիզիկական պարամետրերի հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել սիմետրիկ միջավայրերում էլեկտրամագնիսական ալիքների վարքագծի ավելի խոր ըմբռնմանը և համապատասխան մաթեմատիկական մոդելների կատարելագործմանը։ Ստացված գիտական արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ էլեկտրամագնիսական ճառագայթման կառավարման, ալեհավաքների և ռեզոնատորների նախագծման, օպտիկական և միկրոալիքային համակարգերի մշակման, ինչպես նաև էլեկտրամագնիսական ալիքների ցրման և տարածման խնդիրների լուծման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել էլեկտրադինամիկայով, տեսական ֆիզիկայով, ռադիոֆիզիկայով, օպտիկայով և էլեկտրամագնիսական ալիքների տարածման խնդիրներով զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։

Մաթեմատիկա

Գրքում ներկայացվում է ակտիվ ներթաղանթային գործընթացների վիճակագրական մեխանիկայի տեսությունը, վերլուծվում են էներգիայի փոխանցումը, շարժվող մոլեկուլների և նանոկազմակերպությունների դինամիկան, ուսումնասիրվում են բջջային ներսում ակտիվ շարժումների և ինքնառազմակերպման մեխանիզմների վիճակագրական բնութագրերը, ներկայացվում են մոդելներ, որոնք ընդգրկում են իմպուլսային փոխազդեցություններ, ֆոսֆորի և ATP-ի դերը շարժիչ սպիտակուցների գործունեության մեջ, դիտարկվում է սպեկտրային վիճակագրության, Ֆոկեր–Պլանկի մոտեցումների և նանոսկեյլային ուժերի կիրառությունը բջջային գործընթացների կանխատեսման և վերլուծության համար, գործնական նշանակությունը ընդգրկում է բիոֆիզիկական փորձերի մեկնաբանությունը, միկրոֆլուիդիկ և մոլեկուլային համակարգերի հետազոտությունները, ինչպես նաև ակտիվ նյութերի մոդելավորումը բջջային և կենսաբժշկական տեխնոլոգիաներում, գիրքը միավորում է տեսական և կիրառական մոտեցումները՝ տրամադրելով ամբողջական պատկերացում բջջային ակտիվ գործընթացների ֆիզիկայի և դրանց վիճակագրական բնութագրերի վերաբերյալ։

Աշխարհագրություն

Գիրքը՝ «Երկրագնդի լանդշագտային թաղանթը», հեղինակը Գաբրիելյան Հ.Կ., հանդիսանում է գիտական և ուսումնական ձեռնարկ, որը նվիրված է Երկրի լանդշաֆտային թաղանթի կառուցվածքի, ձևավորման և զարգացման օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է լանդշաֆտային թաղանթի բաղադրիչների՝ ռելիեֆի, կլիմայի, ջրային համակարգերի, հողերի, բուսական և կենդանական աշխարհի փոխազդեցությունները և դրանց համատեղ ազդեցությունը բնական համալիրների ձևավորման վրա։ Գրքում բացատրվում են աշխարհագրական գոտիականության և ազոնալ գործընթացների առանձնահատկությունները, լանդշաֆտների տարածքային տարբերակումը և դրանց էվոլյուցիան երկրաբանական ժամանակաշրջաններում։ Ներառված են նաև բնական համալիրների կայունության և փոփոխության գործոնները, մարդու գործունեության ազդեցությունը լանդշաֆտների վրա, ինչպես նաև բնապահպանական խնդիրների և պահպանման միջոցների գիտական վերլուծություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված տարբեր մասշտաբների լանդշաֆտային համակարգերի ուսումնասիրությանը՝ տեղականից մինչև գլոբալ մակարդակ, ինչը թույլ է տալիս հասկանալ Երկրի բնական միջավայրի ամբողջական կառուցվածքը։ Այս գիրքը կարևոր աղբյուր է աշխարհագրության, էկոլոգիայի և բնագիտական ոլորտների ուսանողների ու մասնագետների համար՝ նպաստելով լանդշաֆտագիտության տեսական և կիրառական գիտելիքների խորացմանը։

Աշխարհագրություն

Աշխատությունը նվիրված է խոշոր ջրառների ազդեցությամբ շրջակա միջավայրի գեոէկոլոգիական պայմանների փոփոխությունների ուսումնասիրությանը և դրանց հետագա զարգացման կանխատեսմանը։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է բացահայտել ջրային ռեսուրսների ինտենսիվ օգտագործման հետևանքով բնական երկրաբանական, հիդրոերկրաբանական և էկոլոգիական համակարգերում առաջացող փոփոխությունների օրինաչափությունները և գնահատել դրանց հնարավոր երկարաժամկետ հետևանքները։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են խոշոր ջրառների ազդեցության մեխանիզմները, ստորերկրյա ջրերի մակարդակի փոփոխությունները, ջրային հաշվեկշռի վերափոխումները, ջրահոսքերի և ջրային համակարգերի փոխազդեցության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ջրառի հետևանքով բնական միջավայրի տարբեր բաղադրիչների վրա առաջացող ազդեցությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ստորերկրյա ջրերի պաշարների նվազման, հիդրոդինամիկ ռեժիմի փոփոխության, հողի և ապարների խոնավության պայմանների վերափոխման, հնարավոր նստվածքային կամ երկրաբանական գործընթացների ակտիվացման և էկոհամակարգերի ջրային ապահովվածության փոփոխության հարցերին։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է գեոէկոլոգիական իրավիճակի գնահատման մեթոդաբանությունը, որը թույլ է տալիս համադրել ջրառի ծավալները, բնական պայմանները, ջրային համակարգերի արձագանքը և շրջակա միջավայրի փոփոխվող ցուցանիշները։ Կիրառվում են դիտարկման, վերլուծության, մոդելավորման և կանխատեսման մոտեցումներ, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել տարբեր սցենարների դեպքում միջավայրի հետագա փոփոխությունների հավանական ուղղությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ջրառի ազդեցության տարածական և ժամանակային դրսևորումների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրա հետևանքները կարող են աստիճանաբար կուտակվել և արտահայտվել տարբեր ինտենսիվությամբ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև բնական ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործման տեսանկյունից, քանի որ գեոէկոլոգիական փոփոխությունների վաղ հայտնաբերումը հնարավորություն է տալիս կանխել կամ նվազեցնել ջրային համակարգերի գերշահագործման բացասական հետևանքները։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ ջրային ռեսուրսների կառավարման, ստորերկրյա ջրերի պահպանության, շրջակա միջավայրի մոնիթորինգի և տարածքների կայուն զարգացման ծրագրերի մշակման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գեոէկոլոգների, հիդրոերկրաբանների, երկրաբանների, բնապահպանության մասնագետների, ջրային ռեսուրսների կառավարման ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Գրականություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգության համակողմանի քննությանը՝ անդրադառնալով նրա արձակին, դրամատուրգիային, պատմական թեմատիկային, գեղարվեստական մտածողությանը, կերպարակերտման սկզբունքներին և ստեղծագործություններում արտահայտված գաղափարական խնդիրներին։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ Զեյթունցյանի գրականությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների մակարդակում, այլև որպես ամբողջական գեղարվեստական համակարգ, որի տարբեր ժանրերում կրկնվող առանցքային հարցերն են մարդը պատմության մեջ, անհատի և հասարակության հարաբերությունը, բարոյական պատասխանատվությունը, ազգային հիշողությունը, իշխանությունը, ազատությունը և ժամանակի ու պատմության ազդեցությունը մարդու ճակատագրի վրա։ Հեղինակի ստեղծագործական ուղին առանձնահատուկ տեղ ունի 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության մեջ․ նա այն սերնդի ներկայացուցիչներից էր, որը 1960-ական թվականներին բերեց գեղարվեստական նոր մտածողություն և ավելի սուր ուշադրություն դարձրեց մարդու ներաշխարհին, բարոյական ընտրությանը և հասարակական հակասություններին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը գրողի պատմական արձակի ուսումնասիրությունն է։ Զեյթունցյանը պատմական նյութը օգտագործում է ոչ միայն անցյալի դեպքերը վերարտադրելու, այլև արդիական հարցադրումներ առաջադրելու համար․ պատմական անձանց և իրադարձությունների միջոցով նա անդրադառնում է իշխանության և պատասխանատվության, հայրենիքի ու անհատի, քաղաքական որոշումների և մարդկային ճակատագրերի փոխհարաբերություններին։ Այս առումով առանձնահատուկ նշանակություն ունի «Արշակ Երկրորդ» վեպը, որի շուրջ գրական քննադատության մեջ քննարկվել են պատմության գեղարվեստականացման, պատմական առասպելի վերաիմաստավորման և ժամանակակից խնդիրների հետ դրա կապի հարցերը։ Պատմական թեմայի հանդեպ այս մոտեցումը թույլ է տալիս անցյալի իրադարձությունները վերածել ժամանակակից մարդու բարոյական ու քաղաքական խնդիրների քննարկման միջոցի։ Զեյթունցյանի ստեղծագործական ժառանգության մյուս առանցքային հատվածը դրամատուրգիան է։ Նրա անցումը դրամատիկական ժանրին գրականագիտական գնահատականներում դիտարկվում է որպես օրինաչափ զարգացում, քանի որ նրա արձակին բնորոշ ներքին դրամատիզմը, լարված երկխոսությունները, մենախոսությունները և սուր խնդրադրումները բնականորեն համապատասխանում էին բեմական խոսքի հնարավորություններին։ Դրամատուրգիական ստեղծագործություններում գրողը հաճախ կենտրոնանում է պատմական կամ հասարակական բախումների մեջ հայտնված մարդու վրա՝ բացահայտելով նրա ներքին հակասությունները, ընտրության դժվարությունը և պատասխանատվության զգացումը։ Այդ պատճառով նրա պիեսները կարող են դիտարկվել ոչ միայն որպես թատերական տեքստեր, այլև որպես բարոյափիլիսոփայական խնդիրների գեղարվեստական ուսումնասիրություններ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Զեյթունցյանի գեղարվեստական հրապարակախոսության խնդիրը։ Նրա ստեղծագործական մտածողության մեջ գրականությունն ու հրապարակախոսությունը հաճախ փոխկապակցված են․ պատմական և ազգային հիշողության, հասարակական պատասխանատվության, մշակութային ինքնության և ժամանակակից կյանքի խնդիրները դառնում են ինչպես գեղարվեստական, այնպես էլ հրապարակախոսական անդրադարձի առարկա։ Գրականագիտական աղբյուրներից մեկում ընդգծվում է, որ նրա գեղարվեստական հրապարակախոսությունը սնվում է ազգային մտածողության տարբեր ակունքներից և միաժամանակ կապված է նրա դրամատիկական մտածողության հետ։ Ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև գրողի լեզվական և ոճական համակարգը։ Զեյթունցյանի ստեղծագործություններում խոսքը հաճախ կառուցվում է սուր երկխոսությունների, ներքին մենախոսությունների, հակադրությունների և ինտենսիվ հոգեբանական լարվածության միջոցով։ Կերպարների խոսքը ոչ միայն առաջ է մղում գործողությունը, այլև բացահայտում է նրանց աշխարհայացքը, բարոյական դիրքորոշումը և ներքին պայքարը։ Այդպիսի կառուցվածքը հատկապես արդյունավետ է պատմական և դրամատիկական նյութի դեպքում, որտեղ հերոսների անձնական որոշումները միահյուսվում են հասարակական ու քաղաքական իրադարձություններին։ Ուսումնասիրության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այն Տ. Ս. Սարգսյանի՝ «Նորագույն շրջանի հայ գրականություն» մասնագիտությամբ բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսական ուսումնասիրության սեղմագիրն է, որը պատրաստվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում և հրատարակվել Երևանում 2014 թվականին։ Սեղմագիրն ունի 33 էջ, իսկ մատենագիտական ցանկը ներառում է 23 անուն աղբյուր։ Աշխատանքի կարևորությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգությունը դիտարկել ամբողջականության մեջ՝ բացահայտելով նրա տարբեր ժանրերի ստեղծագործությունների միջև եղած գաղափարական և գեղարվեստական կապերը։ Հեղինակի համար պատմությունը պարզապես անցյալի նկարագրություն չէ, իսկ արդիականությունը՝ միայն ներկա իրադարձությունների արտացոլում․ երկուսն անընդհատ փոխազդում են՝ ստեղծելով պատմության միջոցով ներկան հասկանալու և ներկայի միջոցով անցյալը վերաիմաստավորելու մեթոդ։ Այս առանձնահատկությունն է նաև պատճառը, որ նրա ստեղծագործությունները շարունակում են հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Պերճ Զեյթունցյանի ստեղծագործական անհատականությունը, նրա արձակի և դրամատուրգիայի հիմնական առանձնահատկությունները, պատմական մտածողությունը, կերպարակերտման սկզբունքներն ու գեղարվեստական աշխարհայացքը հասկանալու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, նորագույն շրջանի հայ արձակով, դրամատուրգիայով, պատմավեպով և 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության գաղափարագեղագիտական զարգացումներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։