Նոր գրականություն հայ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ: Գրականության ընթացիկ տեղեկատու (1991, Հունվար, թիվ 1)

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է շատրվանային եղանակով շահագործվող հորատանցքերի օպտիմալ աշխատանքային բնութագրերի որոշման մեթոդների մշակմանը և ջրառի արդյունավետ կառավարման խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հորատանցքի տեխնիկական ու հիդրոդինամիկական պարամետրերի, հեղուկի շարժման պայմանների, ճնշման և արտադրողականության փոխկապակցվածության գնահատման վրա՝ շահագործման առավել արդյունավետ ռեժիմների ընտրության նպատակով։ Քննության են առնվում հորատանցքերի աշխատանքը բնութագրող հիմնական ցուցանիշները, դրանց փոփոխությունները տարբեր շահագործական պայմաններում և այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել արդյունահանվող հեղուկի ծավալի, ճնշման ռեժիմի և համակարգի ընդհանուր կայունության վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում օպտիմալ պարամետրերի հաշվարկման և կանխատեսման մաթեմատիկական մեթոդներին, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել հորատանցքի արտադրողականությունը և ընտրել ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործմանը համապատասխանող աշխատանքային ռեժիմ։ Ուսումնասիրվում են ջրատար շերտերի հիդրոերկրաբանական առանձնահատկությունները, ճնշման փոփոխությունները, հորատանցքերի փոխադարձ ազդեցությունը և ջրառի ինտենսիվության հետևանքով առաջացող հնարավոր փոփոխությունները։ Կարևորվում է ջրառի կառավարման այնպիսի համակարգերի ձևավորումը, որոնք հնարավորություն են տալիս համաձայնեցնել պահանջվող ջրի քանակը աղբյուրի բնական հնարավորությունների հետ և պահպանել շահագործման կայունությունը երկարաժամկետ ժամանակահատվածում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել հիդրոդինամիկական հաշվարկներ, մաթեմատիկական մոդելավորում, փորձարարական չափումներ և արտադրական տվյալների վիճակագրական վերլուծություն՝ տարբեր գործոնների ազդեցությունը գնահատելու և առավել արդյունավետ կառավարման լուծումներ ընտրելու համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հորատանցքերի տեխնիկական վիճակի, շահագործման տևողության և արտադրողականության փոփոխությունների միջև կապերին։ Օպտիմալացման խնդիրը դիտարկվում է որպես բազմագործոն գործընթաց, որի ընթացքում անհրաժեշտ է միաժամանակ հաշվի առնել ջրային պաշարների վիճակը, համակարգի տեխնիկական հնարավորությունները, տնտեսական արդյունավետությունը և բնական ռեսուրսների պահպանման պահանջները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում վերահսկման և կառավարման մեթոդների կատարելագործմանը, որոնք կարող են նպաստել ջրառի ռեժիմների ժամանակին կարգավորմանը և հորատանցքերի աշխատանքի արդյունավետության բարձրացմանը։ Մշակված մոտեցումները կարող են կիրառվել շահագործման ռեժիմների գնահատման, հորատանցքերի արտադրողականության կանխատեսման, ջրառի համակարգերի նախագծման և գործող համակարգերի կառավարման բարելավման համար։ Աշխատությունը համադրում է հիդրոերկրաբանության, հիդրավլիկայի, հորատանցքերի շահագործման, մաթեմատիկական մոդելավորման և օպտիմալ կառավարման մոտեցումները և կարող է օգտակար լինել ջրային ռեսուրսների կառավարման, հորատանցքային համակարգերի նախագծման ու շահագործման ոլորտների հետազոտողների, ինժեներների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետությունում հանրային ծառայության կառավարման համակարգի կատարելագործման հիմնախնդիրներին՝ այն դիտարկելով որպես պետական կառավարման արդյունավետության, ծառայությունների որակի և հանրային վստահության ապահովման առանցքային գործոն։ Նյութում վերլուծվում են հանրային ծառայության կազմակերպման հիմնական սկզբունքները՝ մասնագիտական կարողությունների վրա հիմնված նշանակումներ, հաշվետվողականության մեխանիզմներ և ծառայողական էթիկայի պահանջներ, ինչպես նաև դրանց գործնական կիրառման մակարդակը ՀՀ պետական կառավարման համակարգում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կառավարման արդիականացման գործընթացներին՝ թվայնացում, էլեկտրոնային կառավարում, ծառայությունների մատուցման պարզեցում և վարչական ընթացակարգերի օպտիմալացում, որոնք ուղղված են բյուրոկրատիայի նվազեցմանը և արդյունավետության բարձրացմանը։ Քննարկվում են նաև համակարգային խնդիրները՝ քաղաքական և վարչական շերտերի փոխկապակցվածություն, կադրային կայունության խնդիրներ, մասնագիտական զարգացման ոչ բավարար մեխանիզմներ և ինստիտուցիոնալ թուլություններ։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ հանրային ծառայության արդյունավետ կառավարման համար անհրաժեշտ է շարունակական ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների իրականացում, մարդկային ռեսուրսների զարգացման քաղաքականության կատարելագործում և թափանցիկության ու հաշվետվողականության բարձր մակարդակի ապահովում՝ նպաստելով պետական կառավարման համակարգի երկարաժամկետ կայունությանը և հասարակական վստահության ամրապնդմանը։

Պատմություն

Հայաստանի հնագիտական ժառանգությունը-ը հնագիտությանը նվիրված գիտական ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Հայաստանի տարածքում հայտնաբերված նյութական մշակույթի հուշարձանների բազմաշերտ պատկերը՝ սկսած նախապատմական ժամանակներից մինչև միջնադար, ընդգրկելով բնակավայրեր, դամբարաններ, ամրոցներ, պաշտամունքային կենտրոններ և այլ հնագիտական համալիրներ, աշխատությունում դիտարկվում է Հայկական լեռնաշխարհի դերը որպես հնագույն քաղաքակրթական կենտրոններից մեկը, որտեղ ձևավորվել և զարգացել են տարբեր մշակութային շերտեր՝ սկսած քարեդարյան բնակավայրերից և բրոնզեդարյան մշակույթներից մինչև Ուրարտուի պետական համակարգը և միջնադարյան հայկական քաղաքակրթությունը, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնագիտական պեղումների արդյունքներին, նյութական մշակույթի վերլուծությանը՝ կերամիկա, մետաղագործություն, ճարտարապետական մնացորդներ և արվեստի նմուշներ, ինչպես նաև դրանց գիտական մեկնաբանությանը պատմական համատեքստում, աշխատությունը ընդգծում է նաև հնագիտական ժառանգության պահպանության և ուսումնասիրման կարևորությունը ժամանակակից Հայաստանում՝ որպես ազգային պատմական հիշողության և մշակութային ինքնության հիմնասյուներից մեկը, միաժամանակ ցույց տալով, թե ինչպես են հնագիտական տվյալները լրացնում և ճշգրտում գրավոր աղբյուրների տեղեկատվությունը։

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը նվիրված է Կիլիկիո Հայոց Կաթողիկոսության գործունեությանը 1902–1921 թվականների ազգային-քաղաքական գործընթացների համատեքստում՝ ընդգծելով նրա հոգևոր, կազմակերպչական և քաղաքական դերակատարությունը հայ ժողովրդի ճակատագրական շրջափուլում։ Հեղինակը վերլուծում է Կաթողիկոսության ներքին կառավարման համակարգը, հոգևոր առաջնորդների գործունեությունը և համայնքային կյանքի կազմակերպումը Օսմանյան կայսրության վերջին տարիներին և Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակաշրջանում։ Գրքում դիտարկվում են նաև Հայոց ցեղասպանության ընթացքում Կաթողիկոսության արձագանքները, օգնության կազմակերպումը և սփյուռքահայ համայնքների հետ կապերի ամրապնդումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային քաղաքական ուժերի հետ փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև Կաթողիկոսության դերին հայկական պետականության վերականգնման գաղափարների ձևավորման գործում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է 1918–1921 թվականների հետպատերազմյան իրավիճակը, գաղթականության խնդիրները և եկեղեցական կառույցների վերակազմակերպման գործընթացը։ Աշխատությունը ընդգծում է Կիլիկիո Հայոց Կաթողիկոսության նշանակությունը որպես հոգևոր և ազգային ինքնության պահպանման կենտրոնական ինստիտուտ ճգնաժամային պատմական փուլում։ Այն օգտակար է պատմաբանների, եկեղեցական պատմության հետազոտողների և հայ ազգային շարժումների ուսումնասիրողների համար։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է մետաղների մեխանիկական մշակման գործընթացների վրա ներքին շփման ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են մետաղական նյութերի դեֆորմացման և կտրման ընթացքում առաջացող ֆիզիկական մեխանիզմները, մասնավորապես՝ նյութի ներքին շերտերի միջև հարաբերական տեղաշարժին դիմադրությունը և դրա ազդեցությունը մշակման գործընթացի հիմնական պարամետրերի վրա։ Ուսումնասիրվում է ներքին շփման կապը մշակման ուժերի, կտրման գոտում ջերմության առաջացման, գործիքի և մշակվող նյութի փոխազդեցության, նյութի դեֆորմացման բնույթի և ստացվող մակերևույթի որակի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն պայմանների բացահայտմանը, որոնց դեպքում ներքին շփման փոփոխությունը կարող է ազդել մշակման կայունության, արտադրողականության և էներգետիկ ծախսերի վրա։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել մետաղի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները, մշակման ռեժիմները, գործիքի երկրաչափական բնութագրերը և այլ գործոններ, որոնք փոխկապակցված են ներքին շփման դրսևորումների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մեխանիկական մշակման գործընթացի պարամետրերի օպտիմալացման հնարավորությունների ուսումնասիրությունը՝ մշակվող նյութի առանձնահատկությունները հաշվի առնելով։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել մետաղների մշակման տեխնոլոգիական գործընթացների ավելի ճշգրիտ կառավարմանը, գործիքների աշխատանքի արդյունավետության բարձրացմանը, էներգիայի և նյութական ռեսուրսների խնայողությանը և մշակված մակերևույթի որակի բարելավմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մեքենաշինության և նյութագիտության մասնագետների, տեխնոլոգների, ինժեներների, հետազոտողների, արտադրական գործընթացների նախագծմամբ զբաղվող մասնագետների և համապատասխան տեխնիկական ուղղություններով սովորող ուսանողների համար։

Մանկավարժություն

Այս աշխատությունը նվիրված է օտար լեզուների ուսուցիչների մասնագիտական վերապատրաստման ոլորտում առկա ժամանակակից հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց հաղթահարման հնարավոր ուղիների վերլուծությանը։ Աշխատանքի առանցքում օտար լեզու դասավանդող ուսուցչի մասնագիտական կարողությունների շարունակական զարգացման, նոր կրթական պահանջներին հարմարվելու և ժամանակակից ուսուցման պայմաններում արդյունավետ մանկավարժական գործունեություն իրականացնելու հարցերն են։ Քննարկվում է այն հանգամանքը, որ օտար լեզուների ուսուցման նպատակներն ու մեթոդները մշտապես փոփոխվում են՝ պայմանավորված կրթական նոր չափորոշիչներով, հաղորդակցական մոտեցումների տարածմամբ, թվային տեխնոլոգիաների զարգացմամբ, առցանց և խառը ուսուցման ձևաչափերի կիրառմամբ, ինչպես նաև սովորողների անհատական կարիքների և ուսուցման տարբեր մակարդակների հաշվառման անհրաժեշտությամբ։ Ուսուցիչների վերապատրաստումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեսական գիտելիքների փոխանցման գործընթաց, այլև որպես գործնական մասնագիտական հմտությունների ձևավորման և կատարելագործման շարունակական համակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցչի լեզվական և հաղորդակցական կարողությունների, դասավանդման մեթոդական հմտությունների, գնահատման ժամանակակից գործիքների կիրառման, դասի պլանավորման, ուսումնական նյութերի ընտրության և հարմարեցման, ինչպես նաև սովորողների մոտ ինքնուրույն և համագործակցային ուսումնառության խթանման խնդիրներին։ Աշխատանքի շրջանակում կարևոր է նաև ուսուցիչների թվային գրագիտության զարգացումը, քանի որ ժամանակակից կրթական միջավայրում թվային հարթակները, էլեկտրոնային ռեսուրսները, ինտերակտիվ գործիքներն ու առցանց հաղորդակցությունը դարձել են լեզվի ուսուցման կարևոր բաղադրիչներ։ Քննարկվում են նաև վերապատրաստման ծրագրերի արդյունավետության հետ կապված խնդիրները՝ դրանց բովանդակության արդիականությունը, գործնական ուղղվածությունը, ուսուցիչների անհատական մասնագիտական կարիքների հաշվառումը, վերապատրաստումից հետո մասնագիտական աջակցության ապահովումը և ձեռք բերված գիտելիքների իրական դասավանդման գործընթաց տեղափոխումը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ուսուցչի ինքնազարգացման և ինքնավերլուծության կարողությունների ձևավորումը, քանի որ մասնագիտական աճը պահանջում է ոչ միայն կազմակերպված վերապատրաստումներ, այլև շարունակական ինքնակրթություն, փորձի փոխանակում և սեփական մանկավարժական գործունեության գնահատում։ Աշխատությունը արժեքավոր է օտար լեզուների ուսուցիչների, մանկավարժների, կրթության կազմակերպիչների, մեթոդիստների, վերապատրաստման ծրագրեր մշակողների և կրթական ոլորտի հետազոտողների համար, քանի որ անդրադառնում է այն հիմնական մարտահրավերներին, որոնք ձևավորում են ժամանակակից լեզվական կրթության և ուսուցչի մասնագիտական զարգացման միջավայրը։