Նոր գրքեր։ Հասարակական-քաղաքական գիտություններ։ Բանասիրական գիտություններ: Գրականագիտություն: Լեզվաբանություն։ Պատմություն: Պատմական գիտություններ: Աշխարհագրություն: Աշխարհագրություն։ Հնագիտություն; Ազգագրություն։ (Ինֆորմացիոն ցանկ) = Новые (1976, թիվ 1)

Ֆինանսներ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ոսկերչական արտադրատեսակների և ադամանդների արտադրությամբ զբաղվող կազմակերպություններում կապիտալի օպտիմալ կառուցվածքի ձևավորման ֆինանսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կազմակերպության սեփական և փոխառու ֆինանսական միջոցների այնպիսի հարաբերակցության ձևավորումն է, որը կարող է ապահովել ֆինանսական կայունության, շահութաբերության, վճարունակության և զարգացման հնարավորությունների առավել արդյունավետ համադրություն։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես ոսկերչության և ադամանդագործության ոլորտների համար, քանի որ այստեղ արտադրական գործընթացը պահանջում է զգալի շրջանառու միջոցներ, բարձրարժեք հումքի և նյութերի ձեռքբերում, տեխնոլոգիական սարքավորումների օգտագործում և շուկայական տատանումների նկատմամբ ֆինանսական դիմակայունություն։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել կապիտալի կառուցվածքի տեսական մոտեցումները, սեփական կապիտալի և պարտքային ֆինանսավորման առանձնահատկությունները, դրանց արժեքը, ռիսկայնությունը և կազմակերպության ֆինանսական արդյունքների վրա ունեցած ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարտքային միջոցների ներգրավման արդյունավետությանը, վարկային ռեսուրսների արժեքին, ֆինանսական լծակի ազդեցությանը և այն սահմաններին, որոնց դեպքում արտաքին ֆինանսավորման ավելացումը կարող է մեծացնել շահութաբերությունը՝ միաժամանակ չվտանգելով կազմակերպության ֆինանսական կայունությունը։ ՀՀ ոսկերչական և ադամանդագործական կազմակերպությունների օրինակով կարող են վերլուծվել կապիտալի կառուցվածքի փաստացի ցուցանիշները, դրանց փոփոխության դինամիկան, ֆինանսավորման աղբյուրների հարաբերակցությունը, պարտքի սպասարկման հնարավորությունները և ֆինանսական ռիսկերի մակարդակը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև ոլորտի առանձնահատկություններին՝ թանկարժեք մետաղների և ադամանդների գների փոփոխություններին, արտահանման և ներմուծման պայմաններին, միջազգային շուկաների ազդեցությանը, շրջանառու կապիտալի պահանջարկին և ներդրումային ծրագրերի ֆինանսավորման անհրաժեշտությանը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կապիտալի օպտիմալ կառուցվածքի գնահատման և ընտրության մեթոդների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով ինչպես կազմակերպության ընթացիկ ֆինանսական վիճակը, այնպես էլ երկարաժամկետ ռազմավարական նպատակները։ Աշխատության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ կապիտալի կառուցվածքի ճիշտ կառավարումը կարող է նպաստել ֆինանսավորման ծախսերի նվազեցմանը, սեփական կապիտալի եկամտաբերության բարձրացմանը, վճարունակության պահպանմանը և ներդրումային ներուժի արդյունավետ օգտագործմանը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել ոլորտի կազմակերպությունների ֆինանսական պլանավորման, կապիտալի ներգրավման ռազմավարության մշակման, ներդրումային որոշումների ընդունման և ֆինանսական ռիսկերի կառավարման գործընթացներում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ֆինանսիստներին, տնտեսագետներին, հաշվապահներին, ձեռնարկությունների ղեկավարներին, ներդրումային կառավարման մասնագետներին, ինչպես նաև ոսկերչության և ադամանդագործության ոլորտի տնտեսական առանձնահատկություններն ուսումնասիրող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կապիտալի օպտիմալ կառուցվածքի ձևավորումը դիտարկում է որպես կազմակերպության ֆինանսական կառավարման առանցքային խնդիր՝ համադրելով ֆինանսական կայունության, ռիսկի, շահութաբերության և զարգացման անհրաժեշտությունները ՀՀ ոսկերչական և ադամանդագործական արտադրության առանձնահատկությունների հետ։

Տնտեսագիտություն

Բյուջեն որպես տնտեսական կատեգորիա արտահայտում է պետության կենտրոնացված դրամական ֆոնդերի ձևավորման, բաշխման և օգտագործման համակարգը, որը ցույց է տալիս տնտեսական հարաբերությունները պետության, տնտեսավարող սուբյեկտների և բնակչության միջև՝ հարկերի, պետական ծախսերի և այլ ֆինանսական հոսքերի միջոցով, իսկ դրա հիմնական դերը կայանում է տնտեսական կայունության ապահովման, սոցիալական քաղաքականության իրականացման և պետական զարգացման առաջնահերթությունների ֆինանսավորման մեջ։ ՀՀ պետական բյուջեն հանդիսանում է երկրի ֆինանսական հիմնական պլանը, որը տարեկան կտրվածքով սահմանում է եկամուտների և ծախսերի կառուցվածքը՝ ընդգրկելով հարկային և ոչ հարկային եկամուտներ, պետական պարտքի կառավարում, ինչպես նաև ծախսեր սոցիալական, կրթական, առողջապահական, պաշտպանական և ենթակառուցվածքային ոլորտներում, և դրա ձևավորումն ու իրականացումը համակարգվում է ՀՀ կառավարության և մասնավորապես Ministry of Finance of the Republic of Armenia-ի կողմից՝ համաձայն պետական ֆինանսական քաղաքականության։ Բյուջետային գործընթացը ներառում է պլանավորում, հաստատում, կատարում և վերահսկողություն փուլերը, որոնք նպատակ ունեն ապահովել միջոցների արդյունավետ օգտագործում և ֆինանսական կարգապահություն, իսկ դրա տնտեսական նշանակությունը արտահայտվում է նաև մակրոտնտեսական կայունության պահպանմամբ, ՀՆԱ-ի աճի խթանմամբ և պետական պարտքի կայուն կառավարմամբ։

Քիմիա

Այս թեման վերաբերում է պոլիմերների կիրառությանը ժողովրդական տնտեսության տարբեր ոլորտներում՝ ընդգրկելով դրանց վերաբերյալ գիտական և մասնագիտական գրականության հանձնարական (ռեկոմենդացիոն) ցանկի ձևավորման սկզբունքները, որը նախատեսված է ուսանողների, ինժեներների և հետազոտողների համար՝ որպես ուսումնառության և մասնագիտական զարգացման ուղեցույց։ Պոլիմերները լայնորեն կիրառվում են արդյունաբերության մեջ՝ ներառյալ պլաստմասսաների արտադրությունը, սինթետիկ մանրաթելերը, ռետինե նյութերը, շինարարական կոմպոզիտները, փաթեթավորման տեխնոլոգիաները և գյուղատնտեսական ու բժշկական արտադրանքները, ինչը պայմանավորում է դրանց վերաբերյալ բազմակողմանի գրականության անհրաժեշտությունը։ Հանձնարական ցանկերում սովորաբար ընդգրկվում են ինչպես տեսական աշխատություններ, որոնք ներկայացնում են պոլիմերների կառուցվածքը, հատկությունները և սինթեզի մեխանիզմները, այնպես էլ կիրառական բնույթի ուսումնասիրություններ, որոնք վերաբերում են արտադրական տեխնոլոգիաներին, նյութերի մշակման մեթոդներին և տնտեսական արդյունավետությանը։ Նման գրականության համակարգված ներկայացումը նպաստում է ոլորտի գիտելիքների խորացմանը, նոր նյութերի մշակման գործընթացի արագացմանը և պոլիմերային տեխնոլոգիաների արդյունավետ կիրառմանը տարբեր տնտեսական ճյուղերում՝ ապահովելով գիտության և արտադրության միջև կապի ամրապնդումը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատանքը նվիրված է ապահովագրական շուկայի կառավարման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Ուսումնասիրության առանցքում ապահովագրական շուկայի ձևավորման և զարգացման գործընթացներն են, դրա մասնակիցների փոխհարաբերությունները, պետական կարգավորման մեխանիզմները և շուկայի արդյունավետ կառավարման հնարավորությունները։ Աշխատանքը ներկայացնում է ապահովագրության դերը ժամանակակից տնտեսության մեջ՝ որպես ֆինանսական ռիսկերի կառավարման, անորոշության նվազեցման և քաղաքացիների ու կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության ապահովման կարևոր գործիք։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի ապահովագրական համակարգի կառուցվածքին, դրա ինստիտուցիոնալ զարգացման առանձնահատկություններին և այն գործոններին, որոնք ազդում են ապահովագրական ծառայությունների պահանջարկի ու առաջարկի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են ապահովագրական ընկերությունների գործունեությունը, ապահովագրական ծառայությունների տեսակները, շուկայական մրցակցության մակարդակը, ապահովագրավճարների և հատուցումների ձևավորման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ապահովագրական կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության ապահովման խնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պետական վերահսկողությանը և կարգավորմանը, քանի որ ապահովագրական շուկայի բնականոն գործունեությունը պահանջում է ինչպես շուկայի մասնակիցների շահերի պաշտպանություն, այնպես էլ ապահովադիրների իրավունքների և ֆինանսական կայունության համապատասխան երաշխիքներ։ Աշխատանքը կարող է ներառել Հայաստանի ապահովագրական շուկայի զարգացման դինամիկայի, հիմնական տնտեսական ցուցանիշների, ապահովագրության ներթափանցման մակարդակի և շուկայի առանձին հատվածների համեմատական վերլուծություն։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են շուկայի զարգացմանը խոչընդոտող խնդիրները, այդ թվում՝ ապահովագրական ծառայությունների նկատմամբ հասարակության վստահության և ֆինանսական գրագիտության մակարդակը, ապահովագրական արտադրանքների հասանելիությունը, մրցակցային միջավայրը, տեխնոլոգիական զարգացումների ազդեցությունը և շուկայի կառավարման արդյունավետությունը։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է նաև միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը և դրա կիրառելիության գնահատումը Հայաստանի պայմաններում։ Թվայնացումը, առցանց ապահովագրական ծառայությունների զարգացումը, ռիսկերի գնահատման ժամանակակից մեթոդները և տվյալների վերլուծության գործիքները նոր հնարավորություններ են ստեղծում ինչպես ապահովագրական ընկերությունների արդյունավետության բարձրացման, այնպես էլ սպառողների համար ծառայությունների մատչելիության բարելավման տեսանկյունից։ Միևնույն ժամանակ շուկայի կառավարման համակարգը պետք է կարողանա արձագանքել նոր ռիսկերին և ապահովել ֆինանսական կայունության, թափանցիկության ու սպառողների պաշտպանության համապատասխան մակարդակ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտելու ՀՀ ապահովագրական շուկայի կառավարման առկա համակարգի առավելություններն ու խնդիրները, գնահատելու դրա զարգացման միտումները և ներկայացնելու շուկայի արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսական ոլորտի մասնագետների, ապահովագրական ընկերությունների աշխատակիցների, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների և ապահովագրական շուկայի զարգացման հարցերով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստական խոսքի թարգմանության ընթացքում լեզվաճանաչողական կաղապարների պահպանման, վերակառուցման և համարժեք փոխանցման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ անգլալեզու արձակի փաստական նյութի վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի, մտածողության և գեղարվեստական աշխարհի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես են բնագրում լեզվական միջոցներով կառուցված հասկացական պատկերները, կերպարային համակարգերը, գնահատողական նշանակությունները և մշակութային իմաստները վերարտադրվում մեկ այլ լեզվով։ Թարգմանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բառային և քերականական միավորների փոխարինման գործընթաց, այլև որպես բնագրի ճանաչողական կառուցվածքի մեկնաբանում և նպատակային լեզվում դրա հնարավորինս համարժեք վերակազմավորում։ Այս մոտեցման շրջանակում կարևոր նշանակություն է ստանում գեղարվեստական տեքստի՝ որպես փոխկապակցված իմաստային համակարգի ուսումնասիրությունը, որտեղ յուրաքանչյուր բառ, արտահայտություն, փոխաբերություն, շարահյուսական կառուցվածք կամ ոճական հնար կարող է մասնակցել հեղինակի ստեղծած աշխարհի ընդհանուր ընկալմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվաճանաչողական կաղապար հասկացությանը։ Այն կարող է ընդգրկել մարդու գիտակցության մեջ ձևավորված այն կառուցվածքները, որոնց միջոցով ընկալվում, կազմակերպվում և լեզվականորեն ներկայացվում է փորձը։ Գեղարվեստական տեքստում նման կառուցվածքները դրսևորվում են կերպարների բնութագրման, իրադարձությունների մեկնաբանման, տարածության և ժամանակի կազմակերպման, հուզական վիճակների ներկայացման, պատճառահետևանքային հարաբերությունների և հեղինակային գնահատականների միջոցով։ Թարգմանչի խնդիրն այս դեպքում սահմանափակված չէ առանձին լեզվական միավորների իմաստը փոխանցելով․ անհրաժեշտ է հասկանալ դրանց հիմքում ընկած հասկացական հարաբերությունները և ընտրել այնպիսի միջոցներ, որոնք նպատակային լեզվի ընթերցողի համար կվերականգնեն համադրելի իմաստային կառուցվածք։ Հետազոտության առանցքային հասկացություններից է համարժեքությունը։ Այն դիտարկվում է բազմամակարդակ երևույթ՝ ներառելով իմաստային, գործառական, ոճական, հաղորդակցական և ճանաչողական համապատասխանությունը։ Բառային մակարդակում ձևական նմանությունը դեռևս չի երաշխավորում ամբողջական համարժեքություն, քանի որ նույն բառը տարբեր լեզուներում կարող է ունենալ տարբեր զուգորդություններ, մշակութային ենթատեքստ և գնահատողական երանգներ։ Հետևաբար թարգմանական համարժեքությունը գնահատելիս կարևորվում է ոչ միայն բառերի համապատասխանությունը, այլև այն ազդեցությունը և հասկացական պատկերը, որը տվյալ արտահայտությունը ստեղծում է տեքստում։ Որոշ դեպքերում բառացի փոխանցումը կարող է պահպանել ձևը, բայց խաթարել իմաստային կամ ոճական կառուցվածքը, մինչդեռ ձևականորեն ավելի ազատ տարբերակը կարող է ավելի ամբողջական վերարտադրել բնագրի գործառույթը։ Առանձին ուղղություն է հայեցակարգերի և հասկացական դաշտերի ուսումնասիրությունը։ Գրական ստեղծագործության մեջ կրկնվող բառերը, պատկերները և թեմատիկ միավորները կարող են միավորվել որոշակի հասկացական համակարգերի շուրջ՝ ձևավորելով հեղինակի աշխարհընկալման առանձնահատկությունները։ Մարդու վարքագիծը, բարոյական ընտրությունը, հասարակական հարաբերությունները, անհատական ազատությունը, սերը, արվեստը, հաջողությունը, հիասթափությունը, սոցիալական դիրքը կամ մարդկային բնավորության հակասությունները կարող են արտահայտվել բազմազան լեզվական միջոցներով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել ոչ միայն առանձին դրվագի բովանդակությունը, այլև այդ կրկնվող հասկացությունների միջև ձևավորված կապերը։ Եթե բնագրում որոշակի պատկեր կամ բառային դաշտ հետևողականորեն կապված է որևէ կերպարի կամ գաղափարի հետ, դրա անհամակարգ փոխանցումը կարող է թուլացնել ստեղծագործության ներքին իմաստային միասնականությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շրջանակների և սցենարների ճանաչողական վերլուծությունը։ Ընթերցողը տեքստային տեղեկությունը մեկնաբանում է իր նախնական գիտելիքների և մշակութային փորձի հիման վրա։ Կենցաղային իրավիճակը, ճանապարհորդությունը, հանդիպումը, ընտանեկան հարաբերությունը, մասնագիտական գործունեությունը կամ հասարակական միջավայրը կարող են ակտիվացնել որոշակի ճանաչողական շրջանակներ, որոնք օգնում են հասկանալ չարտահայտված տեղեկատվությունը։ Տարբեր լեզվամշակույթների ընթերցողների գիտելիքային համակարգերը, սակայն, ամբողջությամբ նույնական չեն։ Այդ պատճառով թարգմանիչը երբեմն բախվում է այն խնդրին, որ բնագրում ակնարկով հասկանալի տեղեկատվությունը նպատակային մշակույթում կարող է չակտիվացնել նույն ճանաչողական կապերը։ Այսպիսի դեպքերում անհրաժեշտ է ընտրել այնպիսի թարգմանական ռազմավարություն, որը հնարավորինս պահպանում է բնագրի ենթատեքստը՝ առանց գեղարվեստական խոսքը ավելորդ բացատրություններով ծանրաբեռնելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխաբերությանը՝ որպես ոչ միայն ոճական, այլև ճանաչողական երևույթի։ Փոխաբերական արտահայտությունները կարող են արտացոլել իրականության ընկալման համակարգված եղանակներ, երբ մի հասկացական ոլորտ ներկայացվում է մյուսի միջոցով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք նպատակային լեզվում գոյություն ունի համադրելի փոխաբերական մոդել, թե պահանջվում է այլ պատկերային լուծում։ Բառացի թարգմանությունը որոշ դեպքերում կարող է բնական և հասկանալի լինել, իսկ մյուսներում՝ օտար կամ նույնիսկ իմաստային առումով անհասկանալի։ Հետևաբար ուսումնասիրվում են փոխաբերության պահպանման, համապատասխան փոխաբերությամբ փոխարինման, իմաստային վերաձևակերպման և այլ հնարավոր ռազմավարությունները՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը տեքստի պատկերավորության վրա։ Կարևորվում է նաև փոխանունության, համեմատության, խորհրդանիշների և կրկնվող պատկերային միավորների փոխանցումը։ Գեղարվեստական տեքստում դրանք հաճախ կապված են կերպարների հոգեբանական բնութագրերի և հեղինակային գնահատման հետ։ Նույն պատկերային տարրի կրկնությունը տարբեր հատվածներում կարող է աստիճանաբար նոր նշանակություններ ձեռք բերել, ուստի թարգմանիչը պետք է նկատի ամբողջ ստեղծագործության մակարդակում գործող իմաստային կապերը։ Առանձին հատվածների մեկուսացված թարգմանությունը կարող է հանգեցնել այդ հարաբերությունների կորստի, եթե նույն պատկերային համակարգը տարբեր տեղերում փոխանցվում է անհամապատասխան միջոցներով։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի կերպարների խոսքային դիմանկարի ուսումնասիրությունը։ Գեղարվեստական կերպարի սոցիալական դիրքը, կրթությունը, բնավորությունը, հուզական վիճակը և վերաբերմունքը մյուսների նկատմամբ հաճախ բացահայտվում են նրա խոսքի միջոցով։ Բառապաշարի ընտրությունը, նախադասությունների կառուցվածքը, խոսակցական տարրերը, կրկնությունները, կիսատ արտահայտությունները և այլ առանձնահատկություններ միասին ձևավորում են անհատական խոսքային կերպարը։ Թարգմանության ժամանակ դրանց չեզոքացումը կարող է հանգեցնել կերպարների լեզվական տարբերությունների նվազմանը։ Հետևաբար համարժեքությունը ենթադրում է ոչ միայն ասվածի բովանդակության, այլև խոսողի անհատական լեզվական առանձնահատկությունների հնարավորինս հետևողական վերարտադրում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երկխոսությունների թարգմանությունը։ Երկխոսության իմաստը հաճախ չի սահմանափակվում արտահայտությունների բառային նշանակությամբ։ Հեգնանքը, ակնարկը, լռությունը, անուղղակի գնահատականը, խոսակցի նկատմամբ վերաբերմունքը և հաղորդակցական նպատակները կարող են ձևավորվել համատեքստի միջոցով։ Նպատակային լեզվում քերականական կամ բառապաշարային համապատասխանության առկայությունը դեռևս բավարար չէ, եթե փոխվում է արտահայտության գործաբանական ուժը։ Այդ պատճառով երկխոսությունները կարող են ուսումնասիրվել խոսքային ակտերի, հաղորդակցական ռազմավարությունների և կերպարների փոխհարաբերությունների տեսանկյունից։ Կարևոր ուղղություն է հեգնանքի և ենթատեքստի փոխանցումը։ Գեղարվեստական արձակում հեղինակային վերաբերմունքը հաճախ արտահայտվում է ոչ թե ուղղակի գնահատականներով, այլ բառերի ընտրությամբ, հակադրություններով և ասվածի ու ենթադրվողի տարբերությամբ։ Հեգնանքի բառացի վերարտադրումը կարող է նպատակային լեզվում կորցնել իր ազդեցությունը, եթե համապատասխան մշակութային կամ լեզվական պայմանները տարբեր են։ Թարգմանչից պահանջվում է ճանաչել արտահայտության իրական հաղորդակցական նպատակը և պահպանել այնպիսի լեզվական ազդակներ, որոնք ընթերցողին հնարավորություն կտան ընկալել երկիմաստությունը կամ հեղինակային հեռավորությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մշակութային նշույթավորված միավորներին։ Անձնանունները, տեղանունները, կենցաղային իրողությունները, հասարակական հաստատությունների անվանումները, չափման համակարգերը, դիմելաձևերը և պատմամշակութային ակնարկները կարող են բնագրի ընթերցողի համար պարունակել լրացուցիչ տեղեկատվություն։ Նպատակային լեզվի ընթերցողի համար այդ կապերը միշտ չէ, որ նույնքան հասանելի են։ Ուսումնասիրվում են մշակութային միավորների պահպանման, հարմարեցման, նկարագրական փոխանցման և համատեքստային պարզաբանման հնարավորությունները՝ գնահատելով յուրաքանչյուր ընտրության ազդեցությունը ստեղծագործության մշակութային ինքնության վրա։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև ժամանակի և տարածության լեզվական հայեցակարգումը։ Գրական տեքստի աշխարհը կառուցվում է ոչ միայն գործողությունների հաջորդականությամբ, այլև տարածական հարաբերությունների, դիտակետի և ժամանակային հեռանկարի միջոցով։ Հեղինակը կարող է արագացնել կամ դանդաղեցնել պատմողական ժամանակը, տեղափոխվել հիշողությունների ոլորտ, փոխել դիտարկման դիրքը կամ որոշակի տարածք ներկայացնել կերպարի սուբյեկտիվ ընկալմամբ։ Թարգմանության ժամանակ ժամանակաձևերի, ցուցիչների, տարածական բառապաշարի և շարահյուսական կառուցվածքների ընտրությունը կարող է ազդել այդ հարաբերությունների ընկալման վրա։ Հետևաբար անհրաժեշտ է պահպանել պատմողական հեռանկարի և ժամանակատարածական կազմակերպման ընդհանուր տրամաբանությունը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում պատմողի ձայնի և հեղինակային ոճի խնդիրը։ Գրական ստեղծագործության յուրահատկությունը պայմանավորված է ոչ միայն պատմվող իրադարձություններով, այլև դրանց ներկայացման եղանակով։ Նախադասությունների երկարությունը, ռիթմը, բառապաշարի ընտրությունը, կրկնությունները, հակադրությունները, նկարագրությունների և երկխոսությունների հարաբերակցությունը ձևավորում են անհատական ոճ։ Եթե թարգմանությունը փոխանցում է միայն փաստական բովանդակությունը և համակարգված կերպով փոխում այս առանձնահատկությունները, կարող է պահպանվել պատմությունը, բայց փոխվել դրա գեղարվեստական ինքնությունը։ Այդ պատճառով ճանաչողական համարժեքությունը սերտորեն կապվում է ոճական համարժեքության հետ։ Կարևորվում է շարահյուսական կառուցվածքների դերը։ Շարահյուսությունը կարող է արտահայտել ուշադրության կենտրոնացում, տեղեկատվական առաջնահերթություն, գործողությունների արագություն կամ հոգեբանական լարվածություն։ Կարճ նախադասությունների հաջորդականությունը և երկար բազմաբաղադրիչ կառուցվածքը տարբեր ազդեցություն են ունենում ընթերցողի վրա։ Թարգմանիչը ստիպված է հաշվի առնել նպատակային լեզվի շարահյուսական բնականությունը, սակայն միաժամանակ պետք է խուսափի այնպիսի համակարգված վերաձևումներից, որոնք ամբողջությամբ փոխում են բնագրի ռիթմն ու տեղեկատվական կառուցվածքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բառային ընտրության ճանաչողական հիմքերին։ Հոմանիշները հաճախ նույն առարկայական նշանակության կողքին կրում են տարբեր գնահատողական, հուզական կամ ոճական երանգներ։ Գեղարվեստական թարգմանության մեջ համապատասխան բառի ընտրությունը պահանջում է հաշվի առնել տվյալ հատվածի, կերպարի և ամբողջ ստեղծագործության համատեքստը։ Բառային համարժեքությունը, հետևաբար, որոշվում է ոչ միայն բառարանային նշանակությամբ, այլև զուգորդելիությամբ, գործածության հաճախականությամբ, ոճական մակարդակով և տեքստում տվյալ միավորի կատարած գործառույթով։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև դարձվածային միավորների փոխանցումը։ Դարձվածքները հատկապես սերտորեն կապված են լեզվամշակութային փորձի հետ և հաճախ բառացիորեն չեն կարող տեղափոխվել մեկ լեզվից մյուսը։ Համարժեք դարձվածքի ընտրությունը կարող է պահպանել հաղորդակցական և պատկերային ազդեցությունը, սակայն անհրաժեշտ է գնահատել դրա ոճական համապատասխանությունը։ Եթե ուղղակի համարժեք չկա, հնարավոր է կիրառել նկարագրական կամ համատեքստային լուծումներ՝ փորձելով նվազագույնի հասցնել պատկերային և գնահատողական տեղեկատվության կորուստը։ Կարևոր ուղղություն է թարգմանական փոխակերպումների համակարգումը։ Լեզուների կառուցվածքային և մշակութային տարբերությունները հաճախ անհրաժեշտ են դարձնում տեղափոխումը, փոխարինումը, ընդլայնումը, սեղմումը, կոնկրետացումը, ընդհանրացումը կամ իմաստային վերակազմավորումը։ Այս գործողությունները դիտարկվում են ոչ թե որպես բնագրից կամայական հեռացում, այլ որպես համարժեքության հասնելու հնարավոր միջոցներ։ Յուրաքանչյուր փոխակերպման հիմնավորվածությունը գնահատվում է այն տեսանկյունից, թե այն որքանով է պահպանում սկզբնական հատվածի ճանաչողական, հաղորդակցական և գեղարվեստական գործառույթը։ Առանձին նշանակություն ունի կորուստների և փոխհատուցման խնդիրը։ Լեզվական համակարգերի տարբերությունների պատճառով բնագրի բոլոր առանձնահատկությունների միաժամանակյա և ամբողջական վերարտադրումը միշտ չէ, որ հնարավոր է։ Որոշակի բառախաղ, հնչյունական ազդեցություն կամ բազմիմաստություն կարող է ուղղակի համարժեք չունենալ։ Այդպիսի դեպքերում թարգմանիչը կարող է փորձել տվյալ ազդեցությունը փոխհատուցել տեքստի մեկ այլ հատվածում կամ այլ լեզվական մակարդակում։ Փոխհատուցման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համարժեքությունը դիտարկել ամբողջական տեքստի մակարդակում, այլ ոչ միայն նախադասություն առ նախադասություն համապատասխանության տեսանկյունից։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում բնագրի և թարգմանական տարբերակների համադրական վերլուծությունը։ Ընտրված հատվածները կարող են դասակարգվել ըստ լեզվաճանաչողական երևույթների՝ փոխաբերություններ, հասկացական կաղապարներ, մշակութային միավորներ, գնահատողական բառապաշար, երկխոսություններ, դարձվածքներ և պատմողական կառուցվածքներ։ Յուրաքանչյուր դեպքում ուսումնասիրվում է սկզբնական միավորի գործառույթը, թարգմանչի ընտրած միջոցը և այդ ընտրության հետևանքով առաջացած իմաստային կամ ոճական փոփոխությունը։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն արձանագրել տարբերությունները, այլև բացահայտել դրանց պատճառները և գնահատել կիրառված ռազմավարությունների արդյունավետությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանչի մեկնաբանական գործունեությանը։ Թարգմանիչը հանդես է գալիս որպես բնագրի առաջին խորքային ընթերցողներից մեկը, քանի որ յուրաքանչյուր լեզվական ընտրություն պահանջում է որոշել, թե տվյալ հատվածում որ իմաստն է առաջնային։ Բազմիմաստ կամ ենթատեքստային հատվածներում հնարավոր են տարբեր մեկնաբանություններ, և դրանցից յուրաքանչյուրն առաջացնում է տարբեր թարգմանական լուծումներ։ Այս տեսանկյունից թարգմանությունը ճանաչողական ընտրությունների հաջորդականություն է, որտեղ թարգմանչի լեզվական գիտելիքը, մշակութային իրազեկությունը և տեքստի ամբողջական ընկալումը անմիջականորեն ազդում են արդյունքի վրա։ Կարևորվում է նաև ընթերցողի գործոնը։ Թարգմանված ստեղծագործությունը գործում է նոր լեզվամշակութային միջավայրում, և դրա ընկալումը կախված է նպատակային ընթերցողի գիտելիքներից ու սպասումներից։ Թարգմանության չափազանց օտարացնող բնույթը կարող է դժվարացնել ընկալումը, իսկ չափազանց մեծ հարմարեցումը կարող է վերացնել սկզբնաղբյուր մշակույթի առանձնահատկությունները։ Հետևաբար թարգմանական ռազմավարությունը հաճախ ձևավորվում է այս երկու միտումների միջև հավասարակշռության որոնման միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել, թե տարբեր լուծումներ ինչպես են փոխում տեքստի ճանաչողական մատչելիությունը և մշակութային ինքնությունը։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության, տեքստի լեզվաբանության, ոճագիտության, իմաստաբանության, գործաբանության և համեմատական վերլուծության մեթոդները։ Հատուկ նշանակություն ունի բնագրային և թարգմանական հատվածների մանրամասն լեզվական համադրումը, որը հնարավորություն է տալիս տեսական հասկացությունները կապել կոնկրետ օրինակների հետ։ Որակական վերլուծությունը կարող է լրացվել որոշ երևույթների քանակական հաշվառմամբ՝ պարզելու կրկնվող թարգմանական ռազմավարությունները և դրանց գործածության օրինաչափությունները։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է գեղարվեստական թարգմանության և ճանաչողական լեզվաբանության սկզբունքների համադրմամբ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս թարգմանական համարժեքությունը դիտարկել ավելի լայն տեսանկյունից՝ ուսումնասիրելով ոչ միայն լեզվական ձևերի համապատասխանությունը, այլև այն մտավոր մոդելների և իմաստային հարաբերությունների վերարտադրումը, որոնց միջոցով կառուցվում է գրական աշխարհը։ Գործնական առումով ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել գեղարվեստական թարգմանության վերլուծության, թարգմանիչների պատրաստման, թարգմանության որակի գնահատման և համապատասխան ուսումնական դասընթացների մշակման ժամանակ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է գեղարվեստական տեքստի թարգմանության բազմամակարդակ ուսումնասիրություն՝ միավորելով լեզվական ձևի, հասկացական կառուցվածքի, մշակութային գիտելիքի, հեղինակային ոճի և ընթերցողական ընկալման խնդիրները։ Այն ցույց է տալիս, որ հաջող թարգմանությունը ենթադրում է ոչ միայն բնագրի հաղորդած տեղեկատվության փոխանցում, այլև նրա ճանաչողական և գեղարվեստական կազմակերպման վերակառուցում մեկ այլ լեզվամշակութային համակարգում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թարգմանագիտության, ճանաչողական լեզվաբանության, անգլերենի և հայերենի զուգադրական ուսումնասիրության, գրականագիտության և գեղարվեստական տեքստի լեզվաբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, թարգմանիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Իրավաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Իրանի Իսլամական Հանրապետության իրավական համակարգի կառուցվածքին և գործառման առանձնահատկություններին՝ այն դիտարկելով որպես կրոնական և պետական իրավունքի համադրման յուրահատուկ մոդել։ Նյութում վերլուծվում է իրավական համակարգի երկշերտ բնույթը, որտեղ շարիաթի սկզբունքները միահյուսված են ժամանակակից սահմանադրական ինստիտուտների հետ՝ ձևավորելով իրավական նորմերի կիրառման բարդ հիերարխիա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բարձրագույն իշխանական մարմինների՝ այդ թվում հոգևոր առաջնորդի ինստիտուտի, Սահմանադրության պահապան խորհրդի և դատական համակարգի փոխհարաբերություններին, որոնք միասին ապահովում են իրավական և գաղափարական վերահսկողության մեխանիզմներ։ Քննարկվում են նաև օրենսդրության ընդունման գործընթացը, օրենքների համապատասխանեցումը իսլամական իրավունքի սկզբունքներին և քաղաքացիական, քրեական ու վարչական իրավունքի ոլորտների կարգավորման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ այս համակարգում իրավունքը ոչ միայն պետական կարգավորման գործիք է, այլ նաև կրոնական-բարոյական նորմերի արտահայտություն, ինչը զգալիորեն ազդում է իրավական մեկնաբանության և կիրառման վրա։ Միաժամանակ դիտարկվում են համակարգի զարգացման միտումները և այն մարտահրավերները, որոնք կապված են ավանդական իրավական սկզբունքների և ժամանակակից հասարակական պահանջների միջև հավասարակշռության պահպանման հետ։