Պոլիմերները ժողովրդական տնտեսության մեջ : Գրականության հանձնարական ցանկ

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է ստամոքսի ստորին հատվածում տեղակայված չարորակ նորագոյացությունների վիրաբուժական բուժման արդյունավետության բարձրացման և բուժման անմիջական ու երկարաժամկետ արդյունքների բարելավման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հիվանդության կլինիկական առանձնահատկությունները, ուռուցքային գործընթացի տարածվածության աստիճանը, ախտորոշման տվյալները և այն գործոնները, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ վիրաբուժական բուժման ընտրության ու հետագա արդյունքների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վիրահատական մոտեցումների հիմնավորված ընտրությանը, ուռուցքի հեռացման ամբողջականությանը, ավշային հանգույցների ախտահարման գնահատմանը և վիրաբուժական միջամտության ծավալի համապատասխանեցմանը հիվանդության առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են հետվիրահատական վաղ շրջանի արդյունքները՝ ներառելով հիվանդների վերականգնման ընթացքը, հնարավոր բարդությունների առաջացման գործոնները, բուժման տևողությունը և օրգանիզմի ֆունկցիոնալ վիճակի վերականգնումը։ Կարևորվում է վիրահատությունից առաջ հիվանդի ընդհանուր վիճակի համալիր գնահատումը և բուժման անհատական պլանավորումը, ինչը կարող է նպաստել վիրաբուժական ռիսկերի նվազեցմանը։ Երկարաժամկետ արդյունքների ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են հիվանդության կրկնության, հետագա կլինիկական ընթացքի, կյանքի տևողության և կյանքի որակի հետ կապված ցուցանիշները։ Վերլուծվում են տարբեր կլինիկական և ախտաբանական գործոնների հնարավոր ազդեցությունները բուժման կանխատեսման վրա՝ նպատակ ունենալով առանձնացնել այն չափանիշները, որոնք կարող են կարևոր լինել հետագա բժշկական հսկողության կազմակերպման համար։ Հետազոտության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև վիրաբուժական բուժման և համալիր ուռուցքաբանական մոտեցումների փոխկապակցվածությանը, քանի որ բուժման ընդհանուր արդյունավետությունը կարող է պայմանավորված լինել ոչ միայն վիրահատական միջամտությամբ, այլև հիվանդության փուլին և անհատական առանձնահատկություններին համապատասխան լրացուցիչ բուժական ռազմավարությունների կիրառմամբ։ Կլինիկական տվյալների, վիրահատական արդյունքների և երկարաժամկետ դիտարկումների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու տարբեր մոտեցումների արդյունավետությունը և բացահայտելու բուժման կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Կարևորվում են նաև ժամանակակից ախտորոշման, վիրաբուժական տեխնոլոգիաների, հետվիրահատական խնամքի և վերականգնողական միջոցառումների զարգացումը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել բուժման կազմակերպման առավել արդյունավետ սկզբունքների ձևավորմանը, հետվիրահատական բարդությունների նվազեցմանը և հիվանդների երկարաժամկետ արդյունքների բարելավմանը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել ուռուցքաբանության, վիրաբուժական ուռուցքաբանության, գաստրոէնտերոլոգիայի և ստամոքսի չարորակ նորագոյացությունների ախտորոշմամբ ու բուժմամբ զբաղվող բժիշկների, հետազոտողների և բժշկական կրթություն ստացող ուսանողների համար։

Медицина

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է զարկերակային գերճնշում ունեցող հիվանդներին Երևանի բուժհաստատություններում ցուցաբերվող բժշկական օգնության արդյունավետության ուսումնասիրությանը և գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել զարկերակային գերճնշման ախտորոշման, բուժման, հսկողության և կանխարգելման գործընթացների արդյունավետությունը, ինչպես նաև ուսումնասիրել այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել հիվանդների բուժման արդյունքների վրա։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են հիվանդների բժշկական օգնության կազմակերպման առանձնահատկությունները, բժշկական ծառայությունների հասանելիությունը, ախտորոշման և բուժման մոտեցումները, բուժման շարունակականությունը և հիվանդների բժշկական հսկողության կազմակերպումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում զարկերակային ճնշման վերահսկման արդյունավետությանը, բուժման նկատմամբ հիվանդների հետևողականությանը և բժշկական անձնակազմի կողմից իրականացվող խորհրդատվական ու կանխարգելիչ աշխատանքներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ոչ միայն բուժական միջոցառումների արդյունքները, այլև առողջապահական համակարգի կազմակերպական այն մեխանիզմները, որոնք պայմանավորում են հիվանդների երկարաժամկետ հսկողության և բուժման արդյունավետությունը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել հիվանդների տարիքային և սոցիալական առանձնահատկությունները, հիվանդության ընթացքը, ուղեկցող խնդիրների առկայությունը, բուժման տարբեր մոտեցումների կիրառումը և բուժհաստատությունների միջև ծառայությունների կազմակերպման հնարավոր տարբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հիվանդության վաղ հայտնաբերմանը, ռիսկերի գնահատմանը և բարդությունների կանխարգելմանը, քանի որ զարկերակային գերճնշման արդյունավետ կառավարումը պահանջում է ոչ միայն համապատասխան բուժում, այլև երկարատև բժշկական հսկողություն և հիվանդի ակտիվ մասնակցություն։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի առողջապահության կազմակերպման տեսանկյունից, քանի որ ստացված արդյունքները կարող են օգտագործվել բժշկական օգնության որակի գնահատման, առկա թերությունների բացահայտման և բուժօգնության կազմակերպման մեխանիզմների կատարելագործման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել սրտաբաններին, ընտանեկան բժիշկներին, թերապևտներին, առողջապահության կազմակերպիչներին, բժշկական ոլորտի հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է կլինիկական և կազմակերպական մոտեցումները՝ փորձելով գնահատել Երևանի բուժհաստատություններում զարկերակային գերճնշում ունեցող հիվանդների բուժօգնության արդյունավետությունը և ներկայացնել դրա բարելավման հնարավոր ուղղությունները։

Политология

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է Ժան Գառզուի բեմանկարչական արվեստին՝ առանձնահատուկ շեշտադրելով նրա ստեղծագործական ձեռագրի ձևավորումը թատրոնի և օպերային բեմադրությունների գեղարվեստական ձևավորման ոլորտում։ Նրա բեմանկարչությունը բնութագրվում է սուր գծային մտածողությամբ, մոնումենտալ և միաժամանակ մելանխոլիկ պատկերային աշխարհով, որտեղ տարածությունը հաճախ կառուցվում է խորհրդանշական, գրեթե երազային տրամաբանությամբ։ Գառզուն իր ձևավորումներում համադրում է գրաֆիկական հստակությունը և գունային սահմանափակ, բայց արտահայտիչ պալիտրան՝ ստեղծելով բեմական միջավայրեր, որոնք ոչ միայն ծառայում են գործողության ֆոնին, այլև ինքնուրույն արտահայտչական ուժ ունեն։ Նրա աշխատանքներում նկատվում է ժամանակի և հիշողության թեմատիկ ընդգծում, ինչպես նաև մարդու գոյության փխրունության ու դրամատիկության փոխանցում՝ դեկորատիվ լուծումների միջոցով։ Բեմանկարչական այս մոտեցումը նպաստել է թատերական ներկայացումների էմոցիոնալ խորացմանը և ռեժիսորական գաղափարների տեսողական հզորացմանը՝ դարձնելով նրա արվեստը կարևոր ներդրում եվրոպական բեմարվեստի զարգացման մեջ։

Политология

Մինաս Չերազի այս հրապարակախոսական աշխատությունը նվիրված է 1878 թվականի Բեռլինի վեհաժողովի արդյունքների գնահատմանը՝ հայ ժողովրդի ազգային իրավունքների, Արևմտյան Հայաստանի բնակչության անվտանգության, բարենորոգումների ակնկալիքների և եվրոպական դիվանագիտության մեջ Հայկական հարցի դիրքի տեսանկյունից։ Ստեղծագործության հիմքում ընկած է այն կարևորագույն քաղաքական հարցը, թե հայ ժողովուրդն ինչ իրական ձեռքբերումներ ունեցավ Բեռլինի վեհաժողովից և որքանով արդարացան այն հույսերը, որոնք ձևավորվել էին 1877–1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմի ավարտից հետո։ Բեռլինի վեհաժողովը գումարվեց եվրոպական մեծ տերությունների մասնակցությամբ՝ վերանայելու Սան Ստեֆանոյի պայմանագրով հաստատված միջազգային պայմանավորվածությունները և վերաձևավորելու Օսմանյան կայսրության ու հարակից տարածաշրջանների քաղաքական դրությունը։ Հայ հասարակության համար այդ իրադարձությունը առանձնահատուկ նշանակություն ուներ, քանի որ պատերազմի ընթացքում և դրանից հետո մեծացել էին Արևմտյան Հայաստանի հայ բնակչության անվտանգության ապահովման, վարչական բարենորոգումների իրականացման և ազգային կյանքի պայմանների բարելավման ակնկալիքները։ Սան Ստեֆանոյի պայմանագրի 16-րդ հոդվածը նախատեսում էր բարենորոգումներ հայաբնակ նահանգներում և դրանց իրականացումը կապում էր ռուսական զորքերի դուրսբերման հետ, ինչը հայ քաղաքական ու հասարակական շրջանակներում որոշակի հույսեր էր առաջացրել։ Սակայն Բեռլինի վեհաժողովում ընդունված պայմանագրի 61-րդ հոդվածը փոխեց այդ դրույթի ձևակերպումն ու գործադրման քաղաքական պայմանները։ Օսմանյան կառավարությունը պարտավորվում էր առանց հապաղման իրականացնել հայաբնակ նահանգների տեղական կարիքներից բխող բարենորոգումներ, ապահովել հայ բնակչության անվտանգությունը քրդական և չերքեզական հարձակումներից, իսկ ձեռնարկված միջոցառումների մասին պարբերաբար տեղեկացնել եվրոպական տերություններին, որոնք պետք է վերահսկեին դրանց իրականացումը։ Այսպիսով, Հայկական հարցը միջազգային դիվանագիտության օրակարգում ավելի հստակ տեղ զբաղեցրեց, սակայն բարենորոգումների գործնական իրականացումը մնաց մեծապես կախված Օսմանյան իշխանությունների կամքից և եվրոպական պետությունների քաղաքական շահերից։ Աշխատության առանցքային խնդիրներից է հենց այդ պայմանավորվածությունների նշանակության գնահատումը՝ տարբերակելով դիվանագիտական խոստումները և դրանցից բխող իրական հնարավորությունները։ Հեղինակը ներկայացնում է հայ ազգային պատվիրակության գործունեության, եվրոպական տերությունների դիրքորոշումների և միջազգային բանակցությունների արդյունքների շուրջ ձևավորված բանավեճը՝ փորձելով հիմնավորել, թե ինչ ձեռքբերումներ կարելի էր արձանագրել հայ ժողովրդի համար և ինչ խնդիրներ մնացին չլուծված։ Առանձնահատուկ կարևորություն է ստանում Սան Ստեֆանոյի և Բեռլինի պայմանագրերի համապատասխան դրույթների համեմատությունը, քանի որ դրանց տարբերությունները ցույց էին տալիս ոչ միայն բարենորոգումների իրականացման մեխանիզմների փոփոխությունը, այլև մեծ տերությունների մրցակցային շահերի ազդեցությունը հայ բնակչության ճակատագրի վրա։ Բեռլինի պայմանագրով բարենորոգումների հարցը ստացավ միջազգային նշանակություն, սակայն հայերի անվտանգության ապահովման և վարչական փոփոխությունների վերաբերյալ պարտավորությունները չուղեկցվեցին դրանց անվերապահ իրականացումն ապահովող բավարար երաշխիքներով։ Այս հանգամանքը բացահայտում էր այն հակասությունը, որ գոյություն ուներ եվրոպական դիվանագիտության մեջ հնչող մարդասիրական սկզբունքների և գործնական քաղաքականության միջև։ Հայ ժողովրդի ազգային ակնկալիքները հաճախ քննարկվում էին մեծ տերությունների հարաբերությունների, տարածքային շահերի և ուժերի հավասարակշռության համատեքստում, մինչդեռ հայ բնակչության իրական կարիքները երկրորդական տեղ էին զբաղեցնում։ Աշխատության բովանդակային նշանակությունը պայմանավորված է նաև այն հարցով, թե որքան արդյունավետ կարող էր լինել ազգային պատվիրակության դիվանագիտական գործունեությունը մի իրավիճակում, երբ հայերը չունեին սեփական անկախ պետականություն և միջազգային բանակցություններում հանդես էին գալիս սահմանափակ հնարավորություններով։ Այս հանգամանքը ստեղծագործությունը դարձնում է ոչ միայն կոնկրետ պատմական իրադարձության գնահատական, այլև ազգային քաղաքականության, դիվանագիտական ներկայացվածության և արտաքին ուժերից ակնկալիքների սահմանների վերաբերյալ խորհրդածություն։ Մինաս Չերազը, որպես հայ հասարակական և քաղաքական գործիչ ու դիվանագիտական գործունեության մասնակից, կարևոր դեր ուներ ժամանակի ազգային հարցերի քննարկման մեջ։ Նրա հրապարակախոսական մոտեցումը կապված էր հայ ժողովրդի խնդիրները եվրոպական քաղաքական շրջանակներին ներկայացնելու և միջազգային հանրության ուշադրությունը հայաբնակ նահանգների վիճակի վրա հրավիրելու ձգտման հետ։ Այս աշխատությունը տեղ է զբաղեցնում նաև 1878 թվականի Բեռլինի վեհաժողովի վերաբերյալ հայ հասարակական մտքի ներսում ծավալված բանավեճում։ Վեհաժողովի արդյունքների գնահատման շուրջ գոյություն ունեին տարբեր տեսակետներ. մի կողմից՝ ընդգծվում էր Հայկական հարցը միջազգային օրակարգում ամրագրելու նշանակությունը, մյուս կողմից՝ քննադատվում էին ընդունված որոշումների սահմանափակ բնույթը և հայ ժողովրդի համար գործնական արդյունքների անբավարարությունը։ Հետևաբար, ստեղծագործության կարևոր առանձնահատկություններից է ոչ միայն դիվանագիտական փաստերի ներկայացումը, այլև ազգային շահերի տեսանկյունից դրանց մեկնաբանությունը։ Հեղինակի դատողություններում առանցքային տեղ է զբաղեցնում այն հարցը, թե միջազգային քաղաքականության մեջ ինչ կարող էր ձեռք բերել մի ժողովուրդ, որի իրավունքների պաշտպանությունը կախված էր օտար պետությունների փոխհարաբերություններից։ Այս խնդիրը կապվում է նաև ազգային ինքնուրույնության, քաղաքական կազմակերպվածության և սեփական շահերը պաշտպանելու կարողության հետ։ Գրական առումով աշխատությունը պատկանում է 19-րդ դարի հայ քաղաքական հրապարակախոսության ավանդույթին, որի բնորոշ գծերն են արդիական հասարակական խնդիրների անմիջական քննարկումը, փաստարկված դատողությունը, քաղաքական իրադարձությունների մեկնաբանումը և ընթերցողի ազգային գիտակցության վրա ներգործելու ձգտումը։ Հրապարակախոսական այս ձևը հնարավորություն էր տալիս պատմական իրադարձությունները դիտարկելու ոչ միայն որպես դիվանագիտական փաստեր, այլև որպես ազգային կյանքի համար անմիջական նշանակություն ունեցող խնդիրներ։ Վերնագրի հարցական ձևակերպումն ինքնին արտահայտում է աշխատության քննադատական ու վերլուծական ուղղվածությունը՝ ընթերցողին հրավիրելով վերանայելու վեհաժողովի արդյունքների վերաբերյալ տարածված պատկերացումները և գնահատելու ձեռքբերումների իրական չափը։ Հարցադրումը միաժամանակ ընդգծում է ստեղծագործության հանրային բնույթը, քանի որ քննարկվող խնդիրը վերաբերում էր ոչ թե առանձին քաղաքական գործչի կամ խմբի, այլ ամբողջ ժողովրդի ապագային։ Պատմական նշանակության տեսանկյունից աշխատությունը արժեքավոր է որպես հայ քաղաքական մտքի արձագանքներից մեկը 19-րդ դարի վերջին քառորդի միջազգային վերադասավորումներին։ Այն արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի մտավոր միջավայրը, երբ հայ հասարակական գործիչները փորձում էին ձևակերպել ազգային պահանջները, գնահատել եվրոպական պետությունների քաղաքականությունը և գտնել հայ ժողովրդի իրավունքների պաշտպանության հնարավոր ուղիները։ Բեռլինի վեհաժողովի հետևանքները հետագա տարիներին ևս շարունակեցին ազդեցություն ունենալ Հայկական հարցի զարգացման վրա։ Չնայած 61-րդ հոդվածը հայաբնակ նահանգներում բարենորոգումներ իրականացնելու պարտավորություն էր սահմանում, դրա գործադրումը չապահովեց հայ բնակչության անվտանգության ու կենսապայմանների կայուն բարելավումը։ Այդ պատճառով վեհաժողովի արդյունքների շուրջ քննարկումները դարձան ազգային քաղաքական մտածողության կարևոր բաղադրիչներից մեկը և նպաստեցին միջազգային դիվանագիտության հնարավորությունների ու սահմանափակումների վերաբերյալ ավելի քննադատական հայացքի ձևավորմանը։ Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական միջավայրում նման աշխատությունների հրատարակությունը նպաստում էր քաղաքական իրադարձությունների շուրջ հանրային քննարկումների ընդլայնմանը և հայալեզու ընթերցողին ժամանակի կարևորագույն միջազգային խնդիրներին հաղորդակից դարձնելուն։ Ստեղծագործության ընթերցողական արժեքը հատկապես մեծ է հայոց նոր պատմությամբ, Հայկական հարցի ձևավորմամբ, 19-րդ դարի եվրոպական դիվանագիտությամբ և հայ քաղաքական հրապարակախոսության զարգացմամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին ժամանակակիցները ընկալում Բեռլինի վեհաժողովի արդյունքները, ինչպիսի փաստարկներով էին հիմնավորում իրենց քաղաքական գնահատականները և ինչպես էին փորձում համադրել ազգային ակնկալիքները միջազգային իրողությունների հետ։ Աշխատությունը կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունի նաև հայ հասարակական մտքի պատմության համար, քանի որ արտացոլում է ոչ միայն պատմական իրադարձությունների գնահատականը, այլև դրանց շուրջ ձևավորված ազգային բանավեճի բնույթը։ Այն օգնում է հասկանալու, թե ինչու Հայկական հարցի միջազգային ճանաչումը ինքնին բավարար չէր հայ ժողովրդի անվտանգության և իրավունքների ապահովման համար, ինչպես նաև ինչպիսի դեր էին վերապահում հայ գործիչները դիվանագիտությանը ազգային նպատակների իրագործման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է 1878 թվականի Բեռլինի վեհաժողովի արդյունքների և դրանց վերաբերյալ հայ քաղաքական մտքի գնահատականների ուսումնասիրության համար կարևոր նյութ՝ միավորելով պատմական իրադարձությունների վերլուծությունը, ազգային շահերի պաշտպանությունը և դիվանագիտական քաղաքականության հնարավորությունների ու սահմանների քննությունը։

История

Աշխատությունը նվիրված է Սևանա լճի ավազանի մ.թ.ա. VIII–VI դարերի մշակույթի հնագիտական ուսումնասիրությանը՝ հիմնական սկզբնաղբյուր դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի դամբարանային համալիրները։ Հետազոտության հիմքում դամբարանների կառուցվածքի, թաղման ծեսերի և դրանցում հայտնաբերված նյութական մշակույթի առարկաների համադրական քննությունն է, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել տարածաշրջանի բնակչության սոցիալ-տնտեսական և մշակութային զարգացման որոշ առանձնահատկություններ։ Թեման ընդգրկում է երկաթի դարաշրջանի կարևոր փուլերից մեկը, երբ Սևանի ավազանի մշակութային միջավայրում տեղի էին ունենում նշանակալի փոփոխություններ և նկատվում էին ինչպես տեղական ավանդույթների շարունակականություն, այնպես էլ հարակից տարածաշրջանների հետ փոխառնչությունների դրսևորումներ։ Դամբարանային համալիրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դասակարգել թաղման կառույցների հիմնական տիպերը, ուսումնասիրել դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները և համադրել տարբեր հնավայրերից ստացված տվյալները։ Կարևոր նշանակություն ունի դամբարաններում հայտնաբերված խեցեղենի, զարդերի, աշխատանքային գործիքների և այլ հնագիտական նյութերի տիպաբանական ու ժամանակագրական վերլուծությունը, որի միջոցով հնարավոր է ճշգրտել առանձին համալիրների ժամանակագրությունը և բացահայտել նյութական մշակույթի զարգացման օրինաչափությունները։ Լճաշենի և Սևանի ավազանի այլ հնավայրերի ուսումնասիրությունները փաստում են, որ տարածաշրջանի դամբարանային նյութը կարևոր սկզբնաղբյուր է երկաթեդարյան մշակութային գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել թաղման սովորույթների փոփոխություններին, դամբարանային գույքի կազմին և դրանց տարածական բաշխմանը՝ հասարակության կառուցվածքի ու մշակութային ավանդույթների վերաբերյալ պատկերացումներ ձևավորելու նպատակով։ Հնագիտական նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել նաև Սևանի ավազանի բնակչության կապերը Հայաստանի այլ շրջանների և հարակից մշակութային կենտրոնների հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է տեղական մշակութային ավանդույթների և ուրարտական ժամանակաշրջանի ազդեցությունների փոխհարաբերության քննությունը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է հնագիտական, ժամանակագրական, տիպաբանական և համեմատական մեթոդները՝ Սևանի ավազանի մ.թ.ա. VIII–VI դարերի պատմամշակութային պատկերը դամբարանային համալիրների միջոցով վերականգնելու և տարածաշրջանի տեղը Հայաստանի հին մշակույթների զարգացման ընդհանուր գործընթացում գնահատելու նպատակով։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է գլյուտամին–գլյուտամինազ համակարգի կենսաքիմիական և ֆիզիոլոգիական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ կենդանական օրգանիզմների հարմարվողական գործընթացների կարգավորման համատեքստում։ Քննարկվում են գլյուտամինի նյութափոխանակության առանձնահատկությունները, գլյուտամինազ ֆերմենտի գործառույթները և դրանց մասնակցությունը բջջային էներգետիկ ու ազոտային փոխանակության գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտաքին միջավայրի փոփոխվող պայմաններում օրգանիզմի կենսաքիմիական արձագանքներին, նյութափոխանակային համակարգերի վերակազմավորմանը և ֆերմենտային ակտիվության կարգավորման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են գլյուտամինի և գլյուտամինազի փոխկապակցված դերը հյուսվածքների կենսագործունեության պահպանման, բջջային նյութափոխանակության հավասարակշռության և սթրեսային գործոնների նկատմամբ հարմարվողական արձագանքների ձևավորման գործընթացներում։ Անդրադարձ է կատարվում նյարդային համակարգի, մկանային հյուսվածքների և այլ օրգանների նյութափոխանակային առանձնահատկություններին, ինչպես նաև ամինաթթուների փոխանակության և ֆերմենտային համակարգերի գործունեության փոխհարաբերություններին։ Կարևորվում են կենսաքիմիական կարգավորման մեխանիզմների բացահայտումը, օրգանիզմի հարմարվողական հնարավորությունների գնահատումը և տարբեր ֆիզիոլոգիական պայմաններում նյութափոխանակային փոփոխությունների ուսումնասիրությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել կենսաքիմիկոսների, կենդանիների ֆիզիոլոգների, մոլեկուլային կենսաբանների, անասնաբուժության մասնագետների, փորձարարական կենսաբանության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։