Նոր գրքեր: Հասարակական-քաղաքական գիտություններ: Ինֆորմացիոն ցանկ=Новые книги: Обшественно-политические науки: Информационный указател (1985, թիվ 9)

Տնտեսագիտություն

Գիրքը բացատրում է, թե ինչպես են գործազրկությունը և աշխատավարձի անհավասարությունը ազդում երկրի տնտեսական զարգացման վրա, և ինչպես կարելի է նվազեցնել այդ խնդիրների ազդեցությունը հասարակության վրա։ Մելքումյանը վերլուծում է Հայաստանի աշխատանքի շուկայի առանձնահատկությունները, գործազրկության մակարդակը տարբեր սոցիալական խմբերում, մասնագիտությունների ու տարածաշրջանների միջև տարբերությունները։ Գրքում բացահայտվում են գործազրկության հիմնական պատճառները, որոնց թվում են տնտեսության համատարած տարրալուծումն ու ներգաղթը, ինչպես նաև կրթության ու աշխատաշուկայի միջև առկա անհամաձայնությունները։ Ընդգծվում է նաև, որ աշխատավարձերի անհավասարությունը, որի պատճառը երկրի տնտեսական կառուցվածքն է և շուկայում տարանջատվածություն կա, իր հերթին հանգեցնում է սոցիալական խնդիրների մեծացմանը։ Մելքումյանը անդրադառնում է աշխատավարձի տարբերությունների խնդրին՝ բացատրում է, թե ինչպես են այն ազդում ոչ միայն եկամուտների վրա, այլ նաև աշխատուժի արդյունավետության և սոցիալական համերաշխության վրա։ Գրքի մեջ ներկայացված են նաև քաղաքական և սոցիալական առաջարկություններ, որոնք կարող են օգնել նվազեցնել գործազրկությունը և աշխատավարձի անհավասարությունը՝ այդ թվում սոցիալական քաղաքականության բարելավման, կրթական համակարգի զարգացման ու տնտեսության իրական հատվածի առավել արդյունավետ օգտագործման վերաբերյալ։ Գիրքը նախատեսված է տնտեսագետների, սոցիոլոգների, ինչպես նաև ցանկացած ընթերցողի համար, ով հետաքրքրված է Հայաստանի աշխատանքի շուկայի ներկայիս վիճակի ու զարգացման հեռանկարների մասին։

Գրականություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է հայ նոր քնարերգության հերոսի կերպարի ձևավորման, զարգացման և գաղափարական-գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում է, թե ինչպես է քնարական հերոսը փոխակերպվել տարբեր պատմական և մշակութային փուլերում՝ արտացոլելով հասարակական մտածողության փոփոխությունները, ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացները և անհատի ներաշխարհի խորացող բարդությունը։ Հեղինակը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում քնարական «ես»-ի դրսևորումներին, նրա հարաբերությանը հայրենիքի, սիրո, ժամանակի և գոյության փիլիսոփայական խնդիրների հետ։ Աշխատության մեջ քննարկվում են տարբեր հայ բանաստեղծների ստեղծագործություններում հերոսի կերպարի տիպաբանական առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով նրա անցումը դասական ավանդական ձևերից դեպի ժամանակակից, հոգեբանական խորությամբ և ներքին հակասություններով հարուստ արտահայտություններ։ Վերլուծվում են նաև լեզվական և ոճական միջոցները, որոնք ձևավորում են քնարական հերոսի բազմաշերտ պատկերը՝ ընդգծելով նրա դերը հայ նոր գրականության գեղարվեստական համակարգում։ Գիրքը կարևոր ներդրում է հայ գրականագիտության մեջ և օգտակար է բանասերների, ուսանողների, գրականության հետազոտողների և հայ պոեզիայով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Փիլիսոփայություն

Ներկայացնում է փաստարկելու և համոզիչ խոսքի արվեստը՝ համադրված հռետորական սկզբունքների հետ։ Գիրքը նպատակ ունի ընթերցողին տալ հստակ գիտելիքներ և գործնական հմտություններ՝ ինչպես կառուցել վարկածային, տրամաբանական և համոզիչ փաստարկներ, ինչպես նաև ճիշտ և ազդեցիկ ձևով ներկայացնել դրանք խոսքում կամ գրավոր կերպով։ Հեղինակը վերլուծում է փաստարկի կառուցվածքը, տրամաբանական սխալների տեսակները, համոզման մեթոդները, լեզվական ու ոճական միջոցները, ինչպես նաև խոսքի կառուցման տեխնիկան՝ նպատակ ունենալով զարգացնել անձնական և մասնագիտական հաղորդակցման ունակությունները։ Գիրքը օգտակար է ուսանողների, ուսուցիչների, լրագրողների, իրավաբանների, ղեկավարների և բոլոր նրանց համար, ովքեր ցանկանում են բարելավել իրենց բանավոր և գրավոր խոսքը, ինչպես նաև զարգացնել համոզիչ խոսքի հմտությունները։

Տեխնոլոգիա

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության անդրսահմանային ջրային ռեսուրսների և ջրային համակարգերի կառավարման հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի ջրային ռեսուրսների այն հատվածն է, որը կապված է հարևան պետությունների հետ ընդհանուր գետային ավազաններով, ջրահոսքերի փոխկապակցվածությամբ և ջրային ռեսուրսների օգտագործման ու պահպանության փոխադարձ ազդեցություններով։ Աշխատանքը ջրային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է ոչ միայն որպես ազգային բնօգտագործման խնդիր, այլև որպես տարածաշրջանային համագործակցության, բնապահպանական անվտանգության, տնտեսական զարգացման և միջազգային իրավունքի հետ սերտորեն կապված գործընթաց։ Ուսումնասիրության սկզբնական կարևոր ուղղությունը Հայաստանի ջրային ռեսուրսների ընդհանուր բնութագրումն է։ Ներկայացվում են երկրի գետային ցանցի, ջրային ավազանների, մակերևութային և ստորերկրյա ջրերի հիմնական առանձնահատկությունները, դրանց ձևավորման բնական պայմանները և տարածքային բաշխվածությունը։ Ջրային ռեսուրսների քանակական և որակական վիճակի վրա ազդում են կլիմայական պայմանները, տեղումների փոփոխությունները, գետային հոսքի սեզոնայնությունը, հողօգտագործումը, բնակչության և տնտեսության պահանջարկը, ինչպես նաև ջրօգտագործման տարբեր ոլորտների գործունեությունը։ Այս գործոնների համադրությունը կարևոր է անդրսահմանային ջրային համակարգերի կառավարման առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գետային ավազանի՝ որպես ջրային ռեսուրսների կառավարման հիմնական միավորի, նշանակությանը։ Գետերը չեն սահմանափակվում վարչական կամ պետական սահմաններով, և վերին ու ստորին հոսանքներում իրականացվող ջրօգտագործման գործողությունները կարող են ազդեցություն ունենալ միմյանց վրա։ Ջրառը, ջրամբարների շահագործումը, հիդրոտեխնիկական կառույցների կառուցումը, գյուղատնտեսական ոռոգումը, արդյունաբերական և կենցաղային ջրօգտագործումը կարող են փոփոխել ջրի քանակական և որակական բնութագրերը։ Հետևաբար անդրսահմանային ջրային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարումը պահանջում է համակարգված և ավազանային մոտեցում։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է ջրային ռեսուրսների կառավարման իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերի ուսումնասիրությունը։ Քննարկվում են Հայաստանի օրենսդրության, պետական կառավարման մարմինների, ջրային ոլորտի կարգավորման և վերահսկողության մեխանիզմների առանձնահատկությունները։ Միաժամանակ կարևորվում է միջազգային իրավական սկզբունքների դերը, քանի որ անդրսահմանային ջրային համակարգերի կառավարումը ենթադրում է տարբեր պետությունների շահերի համադրում, ջրային ռեսուրսների արդարացի և ողջամիտ օգտագործում, վնասակար ազդեցությունների կանխարգելում և տեղեկատվության փոխանակում։ Աշխատանքում անդրսահմանային ջրերը դիտարկվում են նաև որպես տարածաշրջանային համագործակցության կարևոր ոլորտ։ Հարևան պետությունների հետ ջրային հարցերի շուրջ համագործակցությունը կարող է ներառել ջրային հոսքերի վերաբերյալ տվյալների փոխանակում, հիդրոլոգիական դիտարկումների համակարգում, ջրի որակի համատեղ վերահսկողություն, ջրօգտագործման պլանավորում և արտակարգ իրավիճակների դեպքում փոխադարձ տեղեկացում։ Նման մեխանիզմների արդյունավետությունը մեծապես կախված է միջպետական երկխոսության շարունակականությունից, տեղեկատվության հասանելիությունից և համապատասխան կառույցների միջև գործնական համագործակցությունից։ Հետազոտության առանցքային հիմնախնդիրներից է ջրային ռեսուրսների քանակական կառավարման հարցը։ Ջրի պահանջարկի աճը, գյուղատնտեսության ոռոգման կարիքները, բնակչության և արդյունաբերության ջրամատակարարումը, ինչպես նաև կլիմայական փոփոխությունների հետևանքով ջրային հոսքերի հնարավոր փոփոխությունները կարող են մեծացնել ջրային ռեսուրսների նկատմամբ ճնշումը։ Այս պայմաններում անհրաժեշտ է գնահատել առկա պաշարները, դրանց վերականգնման և օգտագործման հարաբերակցությունը և տարբեր ոլորտների միջև ջրի բաշխման արդյունավետությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ջրի որակի պահպանության խնդրին։ Գետային և այլ ջրային համակարգերի աղտոտումը կարող է ունենալ ոչ միայն տեղային, այլև անդրսահմանային հետևանքներ։ Կեղտաջրերի արտահոսքը, գյուղատնտեսական քիմիական նյութերի ներթափանցումը, արդյունաբերական գործունեությունը և հանքարդյունաբերության հետ կապված հնարավոր ազդեցությունները կարող են փոխել ջրային էկոհամակարգերի վիճակը։ Հետևաբար ջրի որակի համատեղ դիտարկումը և աղտոտման աղբյուրների նկատմամբ վերահսկողությունը կարևոր նախապայմաններ են անդրսահմանային ջրային համակարգերի կայուն կառավարման համար։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում կլիմայի փոփոխության ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Ջերմաստիճանի բարձրացումը, տեղումների տարածաժամանակային փոփոխությունները, երաշտների հաճախականության հնարավոր աճը և ձնային պաշարների փոփոխությունը կարող են ազդել գետային հոսքի ձևավորման և ջրային ռեսուրսների հասանելիության վրա։ Հայաստանի նման լեռնային երկրի համար հատկապես կարևոր է գնահատել ջրային հոսքերի սեզոնային փոփոխությունները և կլիմայական ռիսկերի ազդեցությունը տարբեր ավազանների վրա։ Այս համատեքստում ջրային կառավարման համակարգը պետք է ունենա երկարաժամկետ կանխատեսման և հարմարվողականության մեխանիզմներ։ Հետազոտության մյուս կարևոր ուղղությունը ջրամբարների և հիդրոտեխնիկական կառույցների դերն է։ Ջրամբարները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ ոռոգման, էներգետիկայի, ջրամատակարարման և սեզոնային հոսքերի կարգավորման համար, սակայն դրանց շահագործումը կարող է նաև փոփոխել բնական հոսքի ռեժիմը և ազդել ջրային էկոհամակարգերի վրա։ Անդրսահմանային ավազաններում նման կառույցների շահագործումը պահանջում է հատկապես զգույշ պլանավորում և փոխադարձ տեղեկացվածություն, որպեսզի տարբեր ջրօգտագործողների շահերը հնարավորինս հավասարակշռվեն։ Աշխատանքում անդրադարձ է կատարվում նաև ջրային էկոհամակարգերի պահպանության խնդրին։ Ջրային ռեսուրսների կառավարումը չի կարող սահմանափակվել միայն մարդկանց և տնտեսության համար անհրաժեշտ ջրի քանակի ապահովմամբ։ Անհրաժեշտ է պահպանել գետերի էկոլոգիական գործառույթները, կենսաբազմազանությունը, ջրային և ափամերձ էկոհամակարգերը։ Այդ նպատակով կարևոր է հաշվի առնել էկոլոգիական հոսքերի պահպանությունը, ջրային միջավայրի որակը և մարդու տնտեսական գործունեության ազդեցությունը բնական համակարգերի վրա։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր նշանակություն ունի ջրային ռեսուրսների կառավարման տնտեսական բաղադրիչը։ Ջուրը միաժամանակ բնական ռեսուրս և տնտեսական արժեք ունեցող բարիք է, որի արդյունավետ օգտագործումը պահանջում է համապատասխան տնտեսական մեխանիզմներ։ Ջրօգտագործման վճարները, ներդրումները ջրային ենթակառուցվածքներում, կորուստների նվազեցումը, ջրախնայող տեխնոլոգիաների ներդրումը և տնտեսական խթանների կիրառումը կարող են նպաստել ջրային ռեսուրսների ավելի արդյունավետ օգտագործմանը։ Հատկապես կարևոր է ոռոգման համակարգերի արդյունավետության բարձրացումը, քանի որ գյուղատնտեսությունը ջրի խոշոր սպառողներից է։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ջրային ռեսուրսների մոնիթորինգի և տեղեկատվական համակարգերի զարգացմանը։ Հուսալի կառավարման համար անհրաժեշտ են գետերի հոսքի, ջրի մակարդակի, որակի, ջերմաստիճանի և այլ ցուցանիշների շարունակական դիտարկումներ։ Ժամանակակից տեղեկատվական և աշխարհագրական համակարգերի կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ համատեղելու տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալները, կառուցելու ջրային հաշվեկշիռներ, գնահատելու ռիսկերը և բարելավելու որոշումների ընդունման գործընթացը։ Անդրսահմանային համագործակցության դեպքում հատկապես կարևոր է տվյալների համադրելիությունը և փոխանակման արդյունավետ մեխանիզմների առկայությունը։ Հետազոտության կարևոր մասն է արտակարգ իրավիճակների կառավարումը։ Ջրհեղեղները, երաշտները, հիդրոտեխնիկական կառույցների հնարավոր վթարները կամ ջրի որակի հանկարծակի վատթարացումը կարող են արագ ազդեցություն ունենալ ինչպես բնակչության, այնպես էլ տնտեսության և էկոհամակարգերի վրա։ Այդ պատճառով անդրսահմանային ջրային համակարգերի կառավարման մեջ անհրաժեշտ են վաղ նախազգուշացման, արագ տեղեկատվության փոխանակման և համատեղ արձագանքման մեխանիզմներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև Հայաստանի և հարևան երկրների միջև ջրային համագործակցության զարգացման հնարավորությունները։ Համատեղ կառավարման արդյունավետ մոդելը կարող է հիմնված լինել տվյալների փոխանակման, համատեղ մոնիթորինգի, գիտական համագործակցության, ջրային ռեսուրսների երկարաժամկետ պլանավորման և բնապահպանական չափանիշների պահպանման վրա։ Նման մոտեցումը կարող է նպաստել ինչպես ջրային ռեսուրսների կայուն օգտագործմանը, այնպես էլ տարածաշրջանային վստահության և համագործակցության ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի բացահայտելու Հայաստանի Հանրապետության անդրսահմանային ջրային ռեսուրսների և համակարգերի կառավարման հիմնական խնդիրները, գնահատելու դրանց բնապահպանական, տնտեսական, իրավական և ինստիտուցիոնալ կողմերը և ներկայացնելու կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղությունները։ Հետազոտությունը կարևորում է ջրային ռեսուրսների ինտեգրված կառավարումը, միջպետական համագործակցության զարգացումը, ջրի քանակի և որակի համատեղ վերահսկողությունը, կլիմայական փոփոխություններին հարմարվողականությունը, ջրային էկոհամակարգերի պաշտպանությունը և ժամանակակից մոնիթորինգային ու տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել ջրային ռեսուրսների կառավարման մասնագետներին, ջրաբաններին, բնապահպաններին, աշխարհագրագետներին, պետական կառավարման և տեղական ինքնակառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, իրավաբաններին, տնտեսագետներին, գիտաշխատողներին, բնօգտագործման ոլորտի մասնագետներին և ջրային անվտանգության խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է համայնքների ձևավորման և զարգացման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով որպես հայ հասարակության քաղաքացիական ինքնակազմակերպման կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության կենտրոնում համայնքի՝ որպես սոցիալական, տարածքային և քաղաքացիական միավորման ձևի դերն է հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման, տեղական խնդիրների լուծման և քաղաքացիների մասնակցության ընդլայնման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են համայնքների առաջացման և կայացման նախադրյալները, դրանց զարգացման վրա ազդող քաղաքական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային գործոնները, ինչպես նաև տեղական ինքնակառավարման և քաղաքացիական հասարակության փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքացիների ինքնակազմակերպման մեխանիզմներին, համայնքային նախաձեռնություններին, հասարակական մասնակցությանը և տեղական մակարդակում որոշումների կայացման գործընթացներին։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն պայմանները, որոնց առկայության դեպքում համայնքները կարող են վերածվել ոչ միայն վարչատարածքային կառավարման միավորների, այլև հասարակական փոխգործակցության, փոխօգնության, պատասխանատվության և քաղաքացիական ակտիվության կենտրոնների։ Քննարկվում են նաև համայնքային կառույցների արդյունավետության, բնակչության մասնակցության, տեղական իշխանությունների և հասարակական կազմակերպությունների համագործակցության, համայնքային ռեսուրսների կառավարման և հանրային շահերի ներկայացման հիմնախնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայ հասարակության առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով պատմական փորձը, սոցիալական կապերի բնույթը, տեղական համայնքների ավանդույթները և ժամանակակից հասարակական փոփոխությունները։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև այն խոչընդոտներին, որոնք կարող են սահմանափակել համայնքների ինքնակազմակերպման ներուժը, այդ թվում՝ քաղաքացիների պասիվությունը, մասնակցային մշակույթի անբավարար զարգացումը, կառավարման խնդիրները, ռեսուրսների սահմանափակությունը և համայնքային նախաձեռնությունների ինստիտուցիոնալացման դժվարությունները։ Աշխատության հիմնական արժեքը համայնքային զարգացման և քաղաքացիական հասարակության կայացման փոխկապակցվածության բացահայտումն է, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հասարակության ժողովրդավարական զարգացման ներքին մեխանիզմների մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգների, քաղաքագետների, պետական և տեղական ինքնակառավարման ոլորտի մասնագետների, քաղաքացիական հասարակության հետազոտողների, հասարակական կազմակերպությունների ներկայացուցիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Ֆինանսներ

Փաստաթուղթը ներկայացնում է Երևանի գանձապետական պալատի և նրա ենթակայության պաշտոնյաների համար նախատեսված վարկային-խնայողական դրամարկղի կազմակերպման, կառավարման և գործունեության հիմնական կանոններն ու սկզբունքները։ Այն արժեքավոր աղբյուր է տվյալ ժամանակաշրջանի ֆինանսական փոխօգնության համակարգերի, պետական ծառայողների սոցիալ-տնտեսական պայմանների և վարչական հաստատությունների ներքին կազմակերպման ուսումնասիրության համար։ Կանոնադրական բնույթի նյութում սահմանվում են դրամարկղի ստեղծման նպատակները, անդամակցության պայմանները, անդամների իրավունքներն ու պարտականությունները, ֆինանսական միջոցների ձևավորման աղբյուրները, խնայողական մուծումների կատարման կարգը, փոխառությունների տրամադրման սկզբունքները և կառավարման մարմինների գործառույթները։ Նման հաստատությունների հիմնական նշանակությունը պետական ծառայողների շրջանում կանոնավոր խնայողությունների ձևավորմանը նպաստելը և անհրաժեշտության դեպքում անդամներին համեմատաբար կազմակերպված պայմաններով ֆինանսական աջակցություն տրամադրելն էր։ Դրամարկղի գործունեությունը հիմնվում էր անդամների մասնակցության և ընդհանուր ֆինանսական միջոցների կուտակման սկզբունքի վրա։ Անդամների կատարած վճարումները ձևավորում էին այն դրամական հիմքը, որի հաշվին հնարավոր էր իրականացնել վարկային գործառնություններ և ապահովել հաստատության գործունեության շարունակականությունը։ Փաստաթղթում կարող են սահմանվել մուտքային կամ պարբերական վճարների չափերը, դրանց կատարման ժամկետները, անդամների անձնական հաշիվների վարման կարգը և կուտակված միջոցների հաշվառման մեխանիզմները։ Այս դրույթները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու, թե պետական վարչական համակարգի ներսում ինչպես էին ձևավորվում կոլեկտիվ ֆինանսական փոխօգնության կազմակերպական ձևերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխառությունների տրամադրման կարգին։ Կանոնադրությամբ կարող էին որոշվել վարկ ստանալու իրավունք ունեցող անձանց շրջանակը, տրամադրվող գումարի սահմանները, վերադարձման ժամկետները, տոկոսների հաշվարկման սկզբունքները և պարտավորությունների կատարման ապահովման միջոցները։ Վարկավորման պայմանների հստակ սահմանումը կարևոր էր ընդհանուր միջոցների պահպանության համար, քանի որ դրամարկղի ֆինանսական կայունությունը կախված էր տրամադրված գումարների ժամանակին վերադարձից։ Միաժամանակ փոխառության հնարավորությունը անդամների համար կարող էր ունենալ սոցիալական նշանակություն՝ թույլ տալով որոշակի ֆինանսական դժվարությունների դեպքում օգտվել ընդհանուր դրամական միջոցներից։ Փաստաթղթում կարևոր տեղ կարող էր զբաղեցնել երաշխավորության համակարգը։ Փոխառության տրամադրման ժամանակ անդամից հնարավոր էր պահանջել համապատասխան երաշխիքներ կամ այլ անդամների պատասխանատվություն, ինչը նվազեցնում էր դրամարկղի ֆինանսական ռիսկերը։ Այս կարգավորումները ցույց են տալիս փոխադարձ վստահության և կոլեկտիվ պատասխանատվության դերը նման ֆինանսական կառույցների գործունեության մեջ։ Միևնույն ժամանակ դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու պետական ծառայողների մասնագիտական միջավայրում ձևավորված տնտեսական հարաբերությունները։ Կարևորվում է նաև կառավարման համակարգի կազմակերպումը։ Դրամարկղը պետք է ունենար պատասխանատու մարմիններ կամ ընտրված պաշտոնատար անձինք, որոնք վերահսկում էին անդամների մուծումները, քննարկում վարկային դիմումները, վարում ֆինանսական հաշվառումը և կազմում գործունեության վերաբերյալ հաշվետվություններ։ Կանոնադրությունը կարող էր սահմանել կառավարման մարմինների ընտրության կամ նշանակման կարգը, պաշտոնավարման ժամկետները, նիստերի կազմակերպումը և որոշումների ընդունման ընթացակարգը։ Այս դրույթները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել կոլեկտիվ ֆինանսական կառավարման և ներքին վերահսկողության մեխանիզմները պետական հաստատության շրջանակում։ Հատուկ նշանակություն ունի հաշվապահական հաշվառման և ֆինանսական վերահսկողության կազմակերպումը։ Ընդհանուր միջոցների տնօրինումը պահանջում էր դրամական մուտքերի և ելքերի կանոնավոր գրանցում, անդամների պարտավորությունների հաշվառում և դրամարկղի ֆինանսական վիճակի պարբերական ստուգում։ Հաշվետվողականության մեխանիզմները նախատեսված էին ֆինանսական կարգապահության պահպանման և միջոցների ոչ նպատակային օգտագործման կանխարգելման համար։ Այս առումով նյութը հետաքրքիր է նաև հաշվապահական գործի և ֆինանսական վերահսկողության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Անդամակցության կանոնները փաստաթղթի մեկ այլ կարևոր բաղադրիչ են։ Դրանք կարող էին սահմանել, թե տվյալ վարչական համակարգի որ պաշտոնյաները կարող էին անդամակցել դրամարկղին, ինչպես էր իրականացվում ընդունելությունը և ինչ պայմաններով էր հնարավոր դադարեցնել անդամակցությունը։ Պաշտոնից հեռանալու, այլ ծառայության անցնելու կամ անդամակցության դադարեցման դեպքում անհրաժեշտ էր կարգավորել անձի կուտակած միջոցների և ունեցած պարտավորությունների հետ կապված հարցերը։ Այսպիսի դրույթները ցույց են տալիս, որ դրամարկղի գործունեությունը սերտորեն կապված էր պետական ծառայության համակարգի հետ։ Փաստաթուղթը կարևոր տեղեկություններ կարող է հաղորդել նաև պետական ծառայողների սոցիալական ապահովության ոչ պետական կամ կիսաինստիտուցիոնալ մեխանիզմների մասին։ Այն ժամանակաշրջաններում, երբ ժամանակակից բանկային և սոցիալական ապահովագրության ծառայությունները սահմանափակ հասանելիություն ունեին, ծառայողական միջավայրում ստեղծված փոխօգնության դրամարկղերը կարող էին լրացնել պաշտոնյաների ֆինանսական կարիքների մի մասը։ Խնայողական միջոցների կուտակումը նպաստում էր անձնական ֆինանսական պահուստի ձևավորմանը, իսկ ընդհանուր ֆոնդից փոխառության հնարավորությունը ստեղծում էր լրացուցիչ ֆինանսական անվտանգության մեխանիզմ։ Այս իմաստով նման հաստատությունները կարելի է ուսումնասիրել որպես կոոպերատիվ և փոխադարձ վարկավորման համակարգերի պատմական ձևերից մեկը։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում դրամարկղի եկամուտների և ծախսերի կառուցվածքը։ Անդամավճարներից բացի ֆինանսական միջոցները կարող էին համալրվել տրամադրված փոխառությունների տոկոսներից և կանոնադրությամբ թույլատրված այլ աղբյուրներից։ Ստացված եկամուտների օգտագործման կարգը պետք է համապատասխաներ հաստատության հիմնական նպատակներին և ապահովեր ֆինանսական պաշարների պահպանումը։ Այս մեխանիզմների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու փոքրածավալ կոլեկտիվ ֆինանսական կազմակերպությունների տնտեսական գործունեության սկզբունքները։ Փաստաթղթի պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ այն առնչվում է Երևանի նահանգային վարչական համակարգի գործունեությանը։ Գանձապետական պալատը ֆինանսական վարչարարության համակարգի կարևոր հաստատություններից էր, իսկ նրա պաշտոնյաների համար ստեղծված ներքին ֆինանսական կառույցի կանոնները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն պաշտոնական վարչարարությունը, այլև ծառայողների առօրյա տնտեսական կյանքի որոշ կողմեր։ Այսպիսի փաստաթղթերը լրացնում են պետական հաստատությունների վերաբերյալ ընդհանուր պատմական պատկերը՝ ցույց տալով դրանց ներսում գոյություն ունեցած սոցիալական և տնտեսական հարաբերությունները։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից նյութը կարող է օգտագործվել Երևանի և ընդհանրապես տարածաշրջանի տնտեսական ու վարչական պատմության ուսումնասիրության համար։ Կանոնադրության դրույթների միջոցով հնարավոր է վերականգնել պետական ծառայողների ֆինանսական կազմակերպման որոշ մեխանիզմներ, ուսումնասիրել փոխադարձ վարկավորման ձևերը և պարզել, թե ինչպիսի իրավական ու կազմակերպական կանոններով էին կարգավորվում նման կառույցները։ Այն կարող է նաև համադրվել այլ քաղաքներում կամ վարչական հաստատություններում գործող վարկային-խնայողական դրամարկղերի կանոնադրությունների հետ՝ ընդհանուր և տեղական առանձնահատկությունները բացահայտելու նպատակով։ Համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ անդամակցության, վարկավորման, տոկոսադրույքների, կառավարման և ֆինանսական վերահսկողության համակարգերի տարբերությունները։ Նյութը հետաքրքիր է նաև կոոպերատիվ ֆինանսների պատմության տեսանկյունից։ Փոխադարձ խնայողության և վարկավորման սկզբունքը հետագայում տարբեր ձևերով զարգացել է վարկային ընկերություններում, կոոպերատիվներում և այլ ֆինանսական կազմակերպություններում։ Կանոնադրական փաստաթղթերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել նման մեխանիզմների ինստիտուցիոնալ զարգացմանը և հասկանալ, թե ինչպես էին փոքր մասնագիտական խմբերը փորձում կազմակերպել իրենց անդամների ֆինանսական փոխօգնությունը։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ֆինանսական վարքագծի պատմությունը՝ խնայողությունների, պարտքի, փոխառության և փոխադարձ պատասխանատվության նկատմամբ վերաբերմունքի տեսանկյունից։ Փաստաթղթի իրավական կողմը նույնպես կարևոր է։ Կանոնադրությունը հանդես է գալիս որպես կազմակերպության ներքին գործունեությունը կարգավորող նորմատիվ հիմք, որտեղ սահմանվում են ֆինանսական հարաբերությունների մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները։ Դրա կառուցվածքի և լեզվի ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել իրավական փաստաթղթերի պատմության, վարչական իրավունքի և ֆինանսական կարգավորման զարգացման հետազոտությունների համար։ Հատկապես արժեքավոր է այն հանգամանքը, որ ֆինանսական կանոնները ներկայացվում են կոնկրետ պետական հաստատության ծառայողների մասնագիտական միջավայրի շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ նյութը կարևոր պատմական աղբյուր է Երևանի նահանգային վարչական հաստատությունների, պետական ծառայողների սոցիալ-տնտեսական կյանքի, խնայողական վարքագծի և փոխադարձ վարկավորման կազմակերպական ձևերի ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել վարկային-խնայողական դրամարկղի ներքին կառուցվածքի, ֆինանսական միջոցների ձևավորման, փոխառությունների տրամադրման, հաշվապահական վերահսկողության և կառավարման սկզբունքների մասին։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի տնտեսական և ֆինանսական պատմության, Երևանի պատմության, պետական վարչարարության, կոոպերատիվ շարժման, բանկային գործի և պատմական աղբյուրագիտության ոլորտների հետազոտողների, պատմաբանների, տնտեսագետների, արխիվագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։