Սիմեոն Ա Երևանցու կյանքը և գործունեությունը

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է միջազգային միգրացիայի տնտեսական հետևանքների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով հատկապես որակավորված աշխատուժի արտագաղթի և ներգաղթի ազդեցության վրա Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Գրքում վերլուծվում են «ուղեղների արտահոսքի» (brain drain) երևույթը, դրա ազդեցությունը երկրի մարդկային կապիտալի, արտադրողականության և տնտեսական աճի վրա, ինչպես նաև հնարավոր դրական հետևանքները՝ դրամական փոխանցումների, փորձի կուտակման և վերադարձող միգրանտների միջոցով։ Հեղինակը դիտարկում է աշխատաշուկայի կառուցվածքային փոփոխությունները, կրթական համակարգի և զբաղվածության ոլորտի փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև պետական քաղաքականության գործիքները՝ ուղղված միգրացիոն հոսքերի կարգավորմանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են միջազգային փորձի համեմատական վերլուծություններ և առաջարկություններ՝ մարդկային կապիտալի պահպանման ու արդյունավետ օգտագործման համար։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է տնտեսագետների, սոցիոլոգների, պետական քաղաքականության մշակողների և զարգացման ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով միգրացիայի տնտեսական ազդեցությունների ավելի խորքային գնահատմանը և ռազմավարական լուծումների ձևավորմանը։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Իրանի Իսլամական Հանրապետության Խորասան Ռազավի նահանգում փոքր և միջին ձեռնարկությունների զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ագրոպարենային համակարգը դիտարկելով որպես հետազոտության հիմնական ոլորտ։ Ուսումնասիրության շրջանակում վերլուծվում են փոքր և միջին ձեռնարկությունների դերը տարածաշրջանի տնտեսական զարգացման, գյուղատնտեսական արտադրանքի վերամշակման, իրացման և ավելացված արժեքի ձևավորման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ագրոպարենային ոլորտի ձեռնարկությունների գործունեության վրա ազդող տնտեսական, ֆինանսական, կազմակերպական և շուկայական գործոններին, ինչպես նաև դրանց զարգացմանը խոչընդոտող հիմնական խնդիրներին։ Քննարկվում են ֆինանսական միջոցների հասանելիության, ներդրումների ներգրավման, ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառման, արտադրության արդյունավետության բարձրացման, աշխատուժի որակավորման և շուկաների ընդլայնման հարցերը։ Աշխատության մեջ դիտարկվում է նաև փոքր և միջին ձեռնարկությունների փոխկապակցվածությունը գյուղատնտեսական արտադրողների, վերամշակող կազմակերպությունների և շուկայի այլ մասնակիցների հետ՝ ընդգծելով համագործակցության և ինտեգրված ագրոպարենային շղթաների զարգացման նշանակությունը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ձեռնարկությունների մրցունակության բարձրացման, արտադրանքի որակի բարելավման, ներքին և արտաքին շուկաներում դիրքերի ամրապնդման ու արտահանման ներուժի օգտագործման հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պետական աջակցության, տնտեսական խթանների և ձեռնարկատիրական միջավայրի բարելավման այն մեխանիզմներին, որոնք կարող են նպաստել փոքր և միջին բիզնեսի կայուն զարգացմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ագրոբիզնեսի և ձեռնարկատիրության ոլորտի մասնագետների, պետական կառավարման մարմինների, գործարարների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է առևտրային կազմակերպություններում անձնակազմի կառավարման կատարելագործման գերակայությունների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերի գործունեության նյութերի հիման վրա։ Գրքում մարդկային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկվում է որպես կազմակերպության արդյունավետության, մրցունակության և կայուն զարգացման առանցքային գործոն՝ հատկապես ֆինանսական ծառայությունների ոլորտում, որտեղ աշխատակիցների մասնագիտական որակը, պատասխանատվությունը և հաճախորդների հետ աշխատանքի մակարդակը անմիջականորեն ազդում են կազմակերպության արդյունքների վրա։ Ուսումնասիրվում են անձնակազմի կառավարման տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը, աշխատուժի պլանավորման, հավաքագրման, ընտրության, տեղաբաշխման և մասնագիտական զարգացման հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանկային համակարգում մարդկային ռեսուրսների կառավարման առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով ֆինանսական ծառայությունների արագ փոփոխվող միջավայրը, թվայնացումը, մասնագիտական պահանջների աճը և մրցակցային պայմանները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են աշխատակիցների աշխատանքի արդյունավետության գնահատման, մոտիվացման, վարձատրության և խրախուսման մեխանիզմները, ինչպես նաև կարիերայի պլանավորման և կադրերի մասնագիտական առաջխաղացման հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում անձնակազմի վերապատրաստմանը և շարունակական կրթությանը, քանի որ բանկային ոլորտում տեխնոլոգիական ու կարգավորող փոփոխությունները պահանջում են աշխատակիցների գիտելիքների և հմտությունների մշտական թարմացում։ Հեղինակը քննարկում է նաև կազմակերպական մշակույթի, ղեկավարության ոճի, ներքին հաղորդակցության և աշխատակիցների ներգրավվածության ազդեցությունը աշխատանքի արդյունքների վրա։ ՀՀ առևտրային բանկերի գործունեության ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում են անձնակազմի կառավարման առկա մոտեցումները, դրանց ուժեղ և թույլ կողմերը, ինչպես նաև այն խնդիրները, որոնք կարող են սահմանափակել մարդկային ռեսուրսների ներուժի լիարժեք օգտագործումը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են կառավարման կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ՝ հիմնված աշխատակիցների կատարողականի ավելի օբյեկտիվ գնահատման, մոտիվացիոն համակարգերի բարելավման, մասնագիտական զարգացման ծրագրերի ընդլայնման, թվային գործիքների կիրառման և աշխատակիցների կազմակերպական ներգրավվածության բարձրացման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է այն տեսանկյունից, որ բանկային կազմակերպության մրցունակությունը դիտարկվում է ոչ միայն ֆինանսական ցուցանիշների, այլև մարդկային կապիտալի արդյունավետ կառավարման համատեքստում։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել բանկային և ֆինանսական ոլորտի ղեկավարներին, մարդկային ռեսուրսների մասնագետներին, տնտեսագետներին, կառավարման մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև առևտրային կազմակերպություններում անձնակազմի կառավարման համակարգերի կատարելագործմամբ հետաքրքրվող մասնագետներին։

Այլ առարկաներ

Այս աշխատությունը ներկայացնում է Հայկական ՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակությունների մատենագիտական տեղեկատվությունը՝ ծառայելով որպես ընթացիկ տեղեկատու գիտական, մշակութային և գրական աղբյուրների համակարգված ներկայացման համար։ Այն ընդգրկում է տարբեր ժամանակահատվածներում լույս տեսած գրականություն, հոդվածներ և ուսումնասիրություններ, որոնք վերաբերում են արվեստի զարգացմանը, մշակութային քաղաքականությանը, գրական գործընթացներին և ստեղծագործական ոլորտների արդի վիճակին։ Նյութը կառուցված է այնպես, որ ընթերցողը կարողանա արագ կողմնորոշվել հրապարակումների թեմատիկ ուղղություններում, գտնել անհրաժեշտ հեղինակներին և աղբյուրները, ինչպես նաև հետևել մշակութային կյանքի ընթացիկ զարգացումներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվության ճշգրտությանը, դասակարգման համակարգին և մատենագիտական նկարագրությունների ստանդարտացմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս օգտագործել այն որպես գիտական հետազոտությունների օժանդակ գործիք։ Աշխատությունը կարևոր դեր ունի մշակութային ուսումնասիրությունների, գրադարանային գործի և գիտական ինֆորմացիայի կազմակերպման ոլորտներում՝ ապահովելով ժամանակի մշակութային գործընթացների վերաբերյալ համապարփակ պատկերացում։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է Աստվածամոր կերպարի պատկերագրական նախադրյալների և վաղագույն նախատիպերի ուսումնասիրությանը՝ կերպարվեստի պատմության, քրիստոնեական պատկերագրության և հնագույն մշակույթների գեղարվեստական ավանդույթների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն պատկերային և խորհրդանշական համակարգերի բացահայտումն է, որոնք նախորդել են քրիստոնեական արվեստում Մարիամի կայուն պատկերագրական տիպերի ձևավորմանը կամ կարող էին որոշակի ազդեցություն ունենալ դրանց զարգացման վրա։ Քննության են առնվում մայրության, պտղաբերության, պաշտպանության, սրբության և մոր ու մանկան փոխհարաբերության գաղափարները մարմնավորող հնագույն պատկերները՝ նպատակ ունենալով հասկանալ, թե տարբեր դարաշրջաններում ձևավորված գեղարվեստական մոտիվները ինչպես են վերաիմաստավորվել նոր կրոնական ու մշակութային միջավայրում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նախաքրիստոնեական քաղաքակրթությունների արվեստում հանդիպող մոր և մանկան պատկերային սխեմաներին։ Հին աշխարհի արվեստում մայրության գաղափարը հաճախ արտահայտվել է աստվածուհիների, պաշտպանող մայրական կերպարների և երեխային գրկած կամ կերակրող կանանց պատկերների միջոցով։ Նման ստեղծագործությունները դիտարկվում են ոչ թե որպես քրիստոնեական պատկերագրության ուղղակի նույնական օրինակներ, այլ որպես համեմատական նյութ, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել որոշ կոմպոզիցիոն ձևերի երկարատև գոյությունը և տարբեր մշակութային միջավայրերում դրանց իմաստային վերափոխումները։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է ձևական նմանությունը պատմական շարունակականությունից տարբերակելը։ Երկու պատկերների արտաքին նմանությունը ինքնին բավարար չէ դրանց միջև անմիջական ազդեցություն հաստատելու համար, ուստի յուրաքանչյուր հնարավոր կապ դիտարկվում է տվյալ ստեղծագործության ժամանակագրության, տարածման աշխարհագրության, կրոնական նշանակության և մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Հին Մերձավոր Արևելքի, Եգիպտոսի, հունահռոմեական աշխարհի և ուշ անտիկ շրջանի գեղարվեստական ավանդույթները կարող են ներկայացվել որպես այն լայն տեսողական միջավայրը, որի շրջանակում հետագայում զարգացավ քրիստոնեական արվեստը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նստած կամ կանգնած կանացի կերպարին, երեխային գրկած մոր պատկերին, գահակալ կերպարի գաղափարին և մայրական պաշտպանության խորհրդանշական արտահայտություններին։ Այդ մոտիվների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն արտաքին նմանությունները, այլև տարբեր կրոնական համակարգերում դրանց բովանդակային տարբերությունները։ Նախաքրիստոնեական միջավայրում որոշ պատկերներ կարող էին կապված լինել պտղաբերության, արքայական իշխանության, աստվածային պաշտպանության կամ բնության վերարտադրողական ուժերի հետ, մինչդեռ քրիստոնեական արվեստում նմանատիպ կոմպոզիցիոն կառուցվածքները ստացան նոր աստվածաբանական նշանակություն։ Այս վերաիմաստավորումը կարևոր է պատկերագրական զարգացման գործընթացը հասկանալու համար, քանի որ քրիստոնեական արվեստը ձևավորվել է գոյություն ունեցող գեղարվեստական լեզվի պայմաններում, սակայն այդ լեզվի տարրերը հարմարեցրել է սեփական հավատաբանական պատկերացումներին։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում վաղ քրիստոնեական արվեստը, երբ նոր կրոնական գաղափարների համար աստիճանաբար ստեղծվում էր համապատասխան պատկերային լեզու։ Վաղ շրջանի պատկերներում Մարիամի կերպարը դեռևս կարող էր չունենալ հետագա դարերում հաստատված բոլոր պատկերագրական հատկանիշները։ Այդ պատճառով վաղ հուշարձանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել կերպարի աստիճանական առանձնացմանը, նրա դերի հստակեցմանը և որոշ կոմպոզիցիոն սխեմաների կայունացմանը։ Քննության առարկա կարող են լինել որմնանկարները, սարկոֆագների պատկերաքանդակները, մանրարվեստի նմուշները, ձեռագրային պատկերները և այլ հուշարձաններ, որոնցում ներկայացված են Մարիամը, մանկան հետ կանացի կերպարը կամ քրիստոնեական պատմությունների համապատասխան տեսարանները։ Կարևոր ուղղություն է վաղ պատկերների նույնականացման խնդիրը։ Հնագույն արվեստում կանացի կերպարի առկայությունը միշտ չէ, որ հնարավորություն է տալիս այն անվերապահորեն նույնացնել Աստվածամոր հետ։ Պատկերի մեկնաբանության համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել դրա ընդհանուր կոմպոզիցիան, հարակից կերպարները, խորհրդանշանները, ստեղծման վայրը և տվյալ հուշարձանի կրոնական նշանակությունը։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է վաղ քրիստոնեական արվեստի դեպքում, երբ պատկերագրական կանոնները դեռևս ամբողջությամբ չէին հաստատվել։ Աղբյուրագիտական և պատկերագրական զգուշավորությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել հիմնավորված նույնականացումները հետագա ենթադրություններից և խուսափել հնագույն պատկերներին ավելի ուշ ձևավորված իմաստների մեխանիկական վերագրումից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մոր և մանկան կոմպոզիցիոն սխեմային։ Այս կառուցվածքը մարդկության արվեստում ունի հնագույն պատմություն և հանդիպում է տարբեր մշակույթներում։ Քրիստոնեական միջավայրում այն աստիճանաբար վերածվում է Մարիամի և Քրիստոսի փոխհարաբերությունը ներկայացնող կարևոր պատկերագրական ձևերից մեկի։ Հետազոտության ընթացքում կարող է ուսումնասիրվել կերպարների դիրքը, նրանց հայացքների ուղղությունը, երեխայի տեղադրությունը մոր նկատմամբ, ձեռքի շարժումները, գահի կամ նստարանի առկայությունը և այլ կոմպոզիցիոն հատկանիշներ։ Այս տարրերի փոփոխությունների հետևումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես է պարզ մայրական պատկերից աստիճանաբար ձևավորվում աստվածաբանական բարդ բովանդակություն ունեցող սրբապատկերային համակարգ։ Հատուկ նշանակություն ունի գահակալ կանացի կերպարի ուսումնասիրությունը։ Գահը հին արվեստում կարող էր արտահայտել իշխանություն, բարձր կարգավիճակ և սրբազան հեղինակություն։ Քրիստոնեական պատկերագրության մեջ գահակալ Մարիամի կերպարը ստացավ նոր իմաստային բովանդակություն՝ կապված նրա առանձնահատուկ դերի և մանկան աստվածային բնույթի ընդգծման հետ։ Գահի, ճարտարապետական միջավայրի, ուղեկցող կերպարների և հանդիսավոր դիրքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել պատկերագրական լեզվի այն փոփոխություններին, որոնց արդյունքում մայրական կերպարը ձեռք է բերում հանդիսավոր և աստվածաբանական ընդգծված բնույթ։ Հետազոտության մեկ այլ ուղղություն է կերակրող մոր պատկերային մոտիվի քննությունը։ Մոր և մանկան ֆիզիկական ու զգացմունքային կապը ներկայացնող այս տեսակը հայտնի էր տարբեր մշակութային ավանդույթներում և հետագայում իր առանձնահատուկ արտահայտությունն ունեցավ քրիստոնեական արվեստում։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես է բնական մայրության գաղափարը տարբեր կրոնական համակարգերում ստանում խորհրդանշական նշանակություն։ Միաժամանակ կարևորվում է տարբեր ժամանակաշրջանների պատկերների միջև ուղղակի ժառանգական կապեր հաստատելիս պատմական ապացույցների անհրաժեշտությունը։ Արտաքին նմանությունը դիտարկվում է որպես հետազոտության մեկնակետ, այլ ոչ թե ինքնուրույն ապացույց։ Առանձին տեղ է հատկացվում խորհրդանշական լեզվի զարգացմանը։ Վաղ քրիստոնեական արվեստը հաճախ օգտագործում էր նշաններ, ժեստեր և պայմանական պատկերներ, որոնց իմաստը հասկանալի էր համապատասխան կրոնական համայնքին։ Մարիամի կերպարի զարգացման հետ աստիճանաբար ձևավորվում էին նրան տարբերակող պատկերային առանձնահատկություններ։ Հագուստը, մարմնի դիրքը, ձեռքի շարժումները, մանկան հետ հարաբերությունը, ուղեկցող կերպարները և կոմպոզիցիայի կառուցվածքը դառնում էին իմաստակիր տարրեր։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերագրությունը դիտարկել որպես տեսողական լեզու, որտեղ յուրաքանչյուր տարր մասնակցում է ստեղծագործության գաղափարական բովանդակության ձևավորմանը։ Կարևոր է նաև կանոնական տեքստերի և պատկերային ավանդույթի հարաբերության ուսումնասիրությունը։ Քրիստոնեական արվեստի ձևավորումը կապված էր կրոնական պատմությունների, աստվածաբանական մեկնաբանությունների և եկեղեցական ավանդության զարգացման հետ։ Սակայն պատկերագրությունը միշտ չէ, որ կարելի է բացատրել միայն գրավոր աղբյուրների անմիջական վերարտադրությամբ։ Գեղարվեստական ստեղծագործությունը ձևավորվում էր նաև տվյալ ժամանակաշրջանի տեսողական մշակույթի, պատվիրատուի պահանջների, արվեստագետի մասնագիտական ավանդույթների և հասարակության ընկալումների ազդեցությամբ։ Հետևաբար տեքստային ու պատկերային աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջականորեն հասկանալ Մարիամի կերպարի զարգացման ընթացքը։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել ուշ անտիկ աշխարհի մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրությունը։ Քրիստոնեության տարածման ժամանակ Միջերկրածովյան աշխարհում գոյություն ունեին բազմազան գեղարվեստական դպրոցներ և կրոնական ավանդույթներ։ Արվեստագետները հաճախ օգտագործում էին իրենց ժամանակի ծանոթ տեխնիկաները, կոմպոզիցիոն կառուցվածքները և պատկերային ձևերը՝ դրանք հարմարեցնելով նոր թեմաներին։ Այս գործընթացը հնարավորություն է տալիս բացատրել, թե ինչու քրիստոնեական արվեստի որոշ վաղ ձևեր արտաքին հատկանիշներով կարող են հիշեցնել ավելի հին պատկերներ, մինչդեռ դրանց բովանդակությունը և գործառույթը էապես տարբեր են։ Նման փոխակերպումները դիտարկվում են որպես մշակութային շարունակականության և նորարարության համատեղ դրսևորումներ։ Առանձին ուշադրության է արժանի Մարիամի կերպարի աստիճանական անհատականացումը։ Վաղ պատկերներում նա կարող էր հանդես գալ գլխավորապես ավետարանական պատմության որևէ դրվագի մասնակից, իսկ հետագա արվեստում նրա կերպարը ձեռք բերեց ինքնուրույն պատկերագրական նշանակություն։ Այս փոփոխությունը կապված էր քրիստոնեական աստվածաբանության, պաշտամունքային կյանքի և եկեղեցական արվեստի զարգացման հետ։ Կերպարի ինքնուրույնացման ընթացքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես են աստվածաբանական գաղափարները փոխազդել գեղարվեստական ձևերի հետ և նպաստել նոր պատկերագրական տիպերի առաջացմանը։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատկերագրական տիպաբանությունը։ Տարբեր հուշարձանների դասակարգումը ըստ կերպարների դիրքի, փոխհարաբերության, ժեստերի և կոմպոզիցիոն կառուցվածքի հնարավորություն է տալիս բացահայտել կրկնվող սխեմաները և դրանց զարգացման հաջորդականությունը։ Տիպաբանական վերլուծության միջոցով կարելի է ուսումնասիրել, թե որ պատկերային լուծումներն են պահպանվել երկար ժամանակ, որոնք են փոփոխվել, և ինչպես են որոշ ձևեր տարածվել տարբեր մշակութային կենտրոններում։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ նմանատիպ պատկերագրական ձևերը տարբեր տարածաշրջաններում կարող էին զարգանալ տարբեր պատմական պայմաններում և ունենալ տեղական առանձնահատկություններ։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատկերագրական, պատկերաբանական, պատմահամեմատական և ոճաբանական վերլուծության մեթոդները։ Պատկերագրական մեթոդը հնարավորություն է տալիս նույնականացնել կերպարները, խորհրդանշաններն ու կոմպոզիցիոն տիպերը, իսկ պատկերաբանական մոտեցումը՝ բացահայտել դրանց գաղափարական և մշակութային բովանդակությունը։ Պատմահամեմատական ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս տարբեր ժամանակաշրջանների և մշակույթների հուշարձանները դիտարկել փոխադարձ կապերի ու տարբերությունների տեսանկյունից։ Ոճաբանական վերլուծությունը կարող է օգտագործվել պատկերների ձևային առանձնահատկությունները, կատարողական տեխնիկան և գեղարվեստական դպրոցների ազդեցությունները հասկանալու համար։ Կարևորվում է նաև հնագիտական համատեքստը, քանի որ հուշարձանի գտնվելու վայրը և թվագրությունը հաճախ որոշիչ նշանակություն ունեն դրա պատկերագրական մեկնաբանության համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է քրիստոնեական արվեստի կարևորագույն կերպարներից մեկի ձևավորման նախապատմությունը տարբեր մշակութային ավանդույթների համեմատական ուսումնասիրության միջոցով բացահայտելու հնարավորությամբ։ Այն նպաստում է հասկանալու, որ պատկերագրական համակարգերը ձևավորվում են երկարատև պատմական գործընթացների ընթացքում՝ ներառելով ինչպես ժառանգված գեղարվեստական ձևեր, այնպես էլ դրանց նոր գաղափարական մեկնաբանություններ։ Հետազոտությունը միաժամանակ ընդգծում է պատմական զգուշավորության անհրաժեշտությունը՝ հնագույն մայրական պատկերները քրիստոնեական պատկերագրության հետ համեմատելիս, քանի որ ձևական նմանությունը պարտադիր չէ, որ նշանակի նույնական բովանդակություն կամ անմիջական ժառանգական կապ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մայրության հնագույն պատկերային ավանդույթների, վաղ քրիստոնեական հուշարձանների և հետագայում հաստատված մարիամյան պատկերագրության միջև առկա ձևաբանական ու գաղափարական հարաբերությունների արվեստաբանական ուսումնասիրություն։ Այն կարող է օգտակար լինել արվեստի պատմության, քրիստոնեական պատկերագրության, վաղ քրիստոնեական և բյուզանդական արվեստի, կրոնագիտության, հնագիտության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, արվեստաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Տնտեսագիտություն

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում արտարժութային շուկայի պետական կարգավորման արդի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով շուկայի գործունեության տնտեսական, իրավական և ինստիտուցիոնալ առանձնահատկությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են արտարժույթի առքուվաճառքի գործառնությունների կազմակերպման սկզբունքները, փոխարժեքի ձևավորման մեխանիզմները, արժութային շուկայի մասնակիցների գործունեությունը և պետական կարգավորման հիմնական գործիքները։ ՀՀ-ում գործում է ազատ լողացող փոխարժեքի քաղաքականություն, սակայն Կենտրոնական բանկը կարող է միջամտել արտարժութային շուկայում՝ խուճապային իրավիճակներն ու էական տատանումները կանխելու նպատակով։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում Կենտրոնական բանկի դերակատարությանը՝ որպես դրամավարկային և արժութային քաղաքականության հիմնական իրականացնողի, ինչպես նաև արտարժութային գործառնությունների վերահսկման և շուկայի մասնակիցների գործունեության կարգավորման մեխանիզմներին։ ՀՀ օրենսդրությամբ արտարժույթի առքուվաճառքի գործառնությունների իրականացման, մասնագիտացված անձանց գործունեության և արժութային վերահսկողության համար սահմանված են համապատասխան իրավական պահանջներ, իսկ Կենտրոնական բանկը հրապարակում է արժութային շուկաներում ձևավորված միջին փոխարժեքները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև փոխարժեքի տատանումների, գնաճի, արտաքին առևտրի, կապիտալի շարժի, դրամական փոխանցումների, միջազգային պահուստների և այլ մակրոտնտեսական գործոնների փոխազդեցությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել արժութային ռիսկերի կառավարմանը, շուկայի իրացվելիության ապահովմանը և արտարժութային ածանցյալների զարգացմանը, այդ թվում՝ ֆորվարդային ու սվոփ գործառնությունների կիրառմանը։ Կարևոր ուղղություն է նաև արժութային շուկայի թափանցիկության, մրցակցային միջավայրի և վերահսկողության արդյունավետության բարձրացումը, քանի որ շուկայի կայունությունը անմիջականորեն կապված է ֆինանսական համակարգի ընդհանուր կայունության և տնտեսական սուբյեկտների վստահության հետ։ Աշխատանքը կարող է վերլուծել գործող կարգավորման համակարգի առավելություններն ու սահմանափակումները, բացահայտել առկա խնդիրները և առաջարկել դրանց լուծման հնարավոր ուղիներ՝ հաշվի առնելով Հայաստանի տնտեսության բացությունը, արտաքին տնտեսական կապերը և փոխարժեքային ռիսկերի նկատմամբ զգայունությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ֆինանսիստներին, բանկային և ֆինանսական ոլորտի մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցներին, հետազոտողներին և դրամավարկային քաղաքականության ու ֆինանսական շուկաների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ուսանողներին։