Տարեգիրք: (Մամուլի արձագանքներ) 2005

Աշխարհագրություն

Աշխատությունը նվիրված է Երևանի տարածքում մթնոլորտային տեղումների քիմիական կազմի և դրանցում տարբեր մետաղների պարունակության ուսումնասիրությանը՝ քաղաքային միջավայրի աղտոտվածության գնահատման տեսանկյունից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է անձրևաջրի և ձյան նմուշներում մետաղական տարրերի հայտնաբերման, դրանց կոնցենտրացիաների որոշման, տարածական ու ժամանակային փոփոխությունների բացահայտման և հնարավոր ծագման աղբյուրների գնահատման վրա։ Մթնոլորտային տեղումները դիտարկվում են որպես շրջակա միջավայրի վիճակը բնութագրող կարևոր ցուցիչ, քանի որ օդում առկա մասնիկներն ու մի շարք քիմիական միացություններ կարող են ներգրավվել տեղումների ձևավորման գործընթացում և դրանց միջոցով տեղափոխվել երկրային մակերևույթ։ Քննության են առնվում տեղումների հիմնական ջրաքիմիական բնութագրերը, միջավայրի թթվահիմնային հատկությունները և մետաղների պարունակության փոփոխությունները տարբեր եղանակային ու սեզոնային պայմաններում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքային միջավայրում մետաղների հնարավոր մարդածին և բնական աղբյուրների տարբերակմանը։ Դրանց պարունակության վրա կարող են ազդեցություն ունենալ տրանսպորտային հոսքերը, արդյունաբերական և շինարարական գործունեությունը, վառելիքի այրման գործընթացները, ճանապարհային փոշին, հողային մասնիկների տեղափոխումը և տարածաշրջանի բնական երկրաքիմիական առանձնահատկությունները։ Նմուշների տարածքային համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել քաղաքի տարբեր հատվածների միջև առկա տարբերությունները և առանձնացնել այն տարածքները, որտեղ որոշ տարրերի պարունակությունը կարող է համեմատաբար բարձր լինել։ Կարևորվում է նաև ժամանակային փոփոխությունների ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար տեղումների քիմիական կազմի կախվածությունը տարվա եղանակից, տեղումների ինտենսիվությունից և մթնոլորտային պայմաններից։ Հետազոտության շրջանակում կիրառվող ջրաքիմիական և անալիտիկ մեթոդները հնարավորություն են տալիս ստանալ քանակական տվյալներ, համադրել տարբեր նմուշների արդյունքները և բացահայտել առանձին մետաղների միջև հնարավոր փոխկապակցվածությունները։ Ստացված տվյալները կարող են օգտագործվել մթնոլորտային աղտոտման գործընթացների գնահատման, աղտոտիչների տեղափոխման և նստեցման առանձնահատկությունների ուսումնասիրության, ինչպես նաև երկարաժամկետ բնապահպանական փոփոխությունների վերահսկման համար։ Առանձին նշանակություն է տրվում մթնոլորտ–ջուր–հող համակարգում քիմիական տարրերի շրջանառությանը, քանի որ տեղումների միջոցով մակերևույթ հասնող նյութերը կարող են հետագայում ներգործել հողերի, մակերևութային ջրերի և քաղաքային էկոհամակարգերի քիմիական վիճակի վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ընդլայնել պատկերացումները քաղաքային տարածքներում մթնոլորտային տեղումների՝ որպես բնապահպանական տեղեկատվության աղբյուրի նշանակության մասին և ձևավորել գիտական հիմք շրջակա միջավայրի մոնիթորինգի կատարելագործման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ջրաքիմիայի, բնապահպանության, երկրաքիմիայի, շրջակա միջավայրի մոնիթորինգի և քաղաքային էկոլոգիայի ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մասնագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է վագոտոմիայի ազդեցության պայմաններում սպիտակ առնետների հեպատոցիտների ենթաբջջային կառուցվածքներում ֆոսֆոլիպիդ–ֆոսֆոլիպիդ փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նյարդային կարգավորման խաթարման և լյարդային բջջային մեմբրանների լիպիդային կազմակերպվածության փոփոխությունների փոխկապակցվածությունը։ Հեղինակը վերլուծում է հեպատոցիտների ենթաբջջային ֆրակցիաները՝ միտոքոնդրիաներ, էնդոպլազմատիկ ցանց, Գոլջիի ապարատ և պլազմատիկ մեմբրան՝ դիտարկելով դրանց ֆոսֆոլիպիդային կազմի կառուցվածքային վերափոխումները վագուս նյարդի հատումից հետո։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիմնական ֆոսֆոլիպիդների՝ ֆոսֆատիդիլխոլինի, ֆոսֆատիդիլէթանոլամինի, ֆոսֆատիդիլսերինի և կարդիոլիպինի հարաբերակցությունների փոփոխություններին, որոնք ազդում են մեմբրանների հեղուկության, թափանցելիության և էնզիմային ակտիվության վրա։ Հեղինակը ցույց է տալիս, որ վագոտոմիան հանգեցնում է լիպիդային հոմեոստազի խախտման, ինչը արտահայտվում է ենթաբջջային օրգանոիդների կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխություններով։

Ֆինանսներ

Ֆինանսական հաշվառում աշխատությունը նվիրված է ֆինանսական հաշվառման հիմունքներին, գործընթացներին և դրանց կիրառմանը տնտեսական կազմակերպությունների գործունեության վերլուծության համար։ Հեղինակի՝ Սահակյան Հ.-ի ղեկավարությամբ կազմված այս գիրքը ներկայացնում է ֆինանսական հաշվառման էությունը որպես ցանկացած կազմակերպության ֆինանսական առողջությունը գնահատելու կարևոր գործիք, որն ապահովում է ֆինանսական տվյալների ճշտությունը, դրանց հաշվարկումն ու ներկայացումը՝ ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին շահառուների համար։ Աշխատությունը մանրամասն ներկայացնում է ֆինանսական հաշվառման հիմնական տարրերը՝ ակտիվներ, պարտավորություններ, կապիտալ, եկամուտներ, ծախսեր և դրանց հաշվառման մեթոդները՝ ներառելով նաև ֆինանսական հաշվետվությունների կազմման կանոններ ու պահանջներ։ Գրքում առանձնացված են ֆինանսական հաշվառման հիմնական փաստաթղթերը՝ բալանսը, շահութաբերության հաշվետվությունը, դրամական հոսքերի հաշվետվությունը և սեփական կապիտալի փոփոխությունների հաշվետվությունը, որոնք թույլ են տալիս պարզել կազմակերպության ֆինանսական վիճակը, կատարողականը և ռազմավարական ուղղությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային ֆինանսական հաշվառման ստանդարտների (IFRS) կիրառմանը՝ հաշվի առնելով դրանք ազգային հաշվետվությունների համակարգում իրականացվող փոփոխությունների և համեմատելիության պահանջները։ Աշխատությունը համադրում է տեսական կանոնները և գործնական օրինակները՝ ստեղծելով մի ամբողջական մոտեցում ֆինանսական հաշվառման գործընթացի վերաբերյալ։ Այն հատկապես օգտակար է հաշվապահական գործի, ֆինանսների և տնտեսագիտության մասնագետների համար, ինչպես նաև ուսանողների համար, ովքեր ցանկանում են ստանալ խորը գիտելիքներ ֆինանսական հաշվառման մեջ։

Տնտեսագիտություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գիտատեխնիկական ոլորտի արդիականացման և բարեփոխման հիմնախնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով տնտեսական և կազմակերպական փոխկապակցվածության շրջանակում։ Աշխատության հիմքում այն գաղափարն է, որ գիտությունը, տեխնոլոգիաները և նորարարությունը ժամանակակից տնտեսության մրցունակության, արտադրողականության բարձրացման, մարդկային կապիտալի զարգացման և երկարաժամկետ տնտեսական աճի կարևոր գործոններ են։ ՀՀ օրենսդրությամբ ևս գիտատեխնիկական քաղաքականության նպատակների շարքում առանձնացվում են գիտական և գիտատեխնիկական ներուժի զարգացումը, համապատասխան կադրերի պատրաստումը և գիտության ու տեխնիկայի նվաճումների՝ տնտեսության զարգացման նպատակով ներդրման խթանումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից մեկը գիտության և տնտեսության միջև կապի ամրապնդումն է։ Գիտական հետազոտությունների արդյունքները ինքնին դեռևս չեն ապահովում տնտեսական արդյունք․ անհրաժեշտ է ստեղծել այնպիսի մեխանիզմներ, որոնց միջոցով գիտական գաղափարները կարող են վերածվել տեխնոլոգիական լուծումների, նոր արտադրանքի, ծառայությունների և առևտրայնացվող նորարարությունների։ Այս տեսանկյունից աշխատանքի առանցքային խնդիրներից է «գիտություն–տեխնոլոգիա–արտադրություն–շուկա» կապի արդյունավետ կազմակերպումը։ Գիտատեխնիկական ոլորտի տնտեսական բարեփոխումները ենթադրում են նաև ֆինանսավորման համակարգի վերանայում։ Հետազոտությունների համար պետական միջոցների հատկացումը պետք է համադրվի մրցակցային ֆինանսավորման, նպատակային ծրագրերի, մասնավոր հատվածի ներդրումների և միջազգային ֆինանսավորման աղբյուրների ներգրավման հետ։ Կարևոր խնդիր է նաև ֆինանսական ռեսուրսների բաշխման արդյունավետության բարձրացումը՝ հաշվի առնելով հետազոտությունների որակը, ակնկալվող արդյունքները, դրանց տնտեսական և հասարակական ազդեցությունը և երկրի ռազմավարական առաջնահերթությունները։ Ժամանակակից պետական քաղաքականության մեջ այդ ուղղությունը ստացել է նոր նշանակություն․ 2026 թվականին հաստատված ՀՀ գիտության ոլորտի զարգացման 2026–2030 թվականների ռազմավարական ծրագիրը նախատեսում է գիտական գերազանցության խթանում, գիտության տնտեսական ազդեցության մեծացում, հետազոտական ենթակառուցվածքների զարգացում և միջազգային մակարդակով մրցունակ գիտական համակարգի ձևավորում։ Կազմակերպական հիմնախնդիրների շարքում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում գիտության կառավարման համակարգի արդյունավետությունը։ Գիտական կազմակերպությունների գործունեությունը պահանջում է կառավարման այնպիսի մոդելներ, որոնք միաժամանակ կապահովեն ակադեմիական ազատությունը, հաշվետվողականությունը, արդյունքների գնահատելիությունը և ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը։ Կառավարման համակարգի բարեփոխումը կարող է ներառել գիտական հաստատությունների կառուցվածքային վերակազմավորում, կառավարման թվայնացում, որոշումների կայացման գործընթացների պարզեցում և գիտական արդյունքների գնահատման ժամանակակից չափանիշների կիրառում։ Նման մոտեցումները ներկայումս նույնպես արտացոլված են ՀՀ գիտության զարգացման պետական ռազմավարության մեջ։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է գիտական կադրերի խնդիրը։ Գիտատեխնիկական ոլորտի զարգացումը անմիջականորեն կախված է բարձր որակավորում ունեցող հետազոտողների, ինժեներների, տեխնոլոգների, կառավարման մասնագետների և երիտասարդ գիտնականների առկայությունից։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է ուսումնասիրել մասնագետների պատրաստման, գիտական կարիերայի զարգացման, երիտասարդ հետազոտողների ներգրավման, նրանց աշխատանքի խրախուսման և միջազգային գիտական միջավայրում ինտեգրման մեխանիզմները։ Մարդկային կապիտալի պահպանումը հատկապես կարևոր է փոքր տնտեսության համար, որտեղ բարձրակարգ մասնագետների սահմանափակ քանակը կարող է էականորեն ազդել ամբողջ համակարգի զարգացման հնարավորությունների վրա։ Գիտատեխնիկական ոլորտի արդյունավետության կարևոր պայման է նաև հետազոտական ենթակառուցվածքների զարգացումը։ Ժամանակակից լաբորատորիաները, սարքավորումները, տվյալների բազաները, հաշվարկային ռեսուրսները և գիտական տեղեկատվության հասանելիությունը անհրաժեշտ նախադրյալներ են մրցունակ հետազոտությունների իրականացման համար։ Հետևաբար ենթակառուցվածքների արդիականացումը պետք է դիտարկվի ոչ միայն որպես տեխնիկական խնդիր, այլև որպես գիտության տնտեսական արդյունավետության բարձրացման միջոց։ ՀՀ գիտության 2026–2030 թվականների ռազմավարության մեջ հետազոտական ենթակառուցվածքների զարգացումը ևս ներկայացվում է որպես մրցունակ գիտական համակարգի ձևավորման առանցքային ուղղություն։ Աշխատության մեկ այլ կարևոր ուղղություն է գիտություն–բիզնես համագործակցության զարգացումը։ Գիտական կազմակերպությունների և մասնավոր ընկերությունների միջև թույլ կապերը կարող են սահմանափակել հետազոտությունների արդյունքների գործնական կիրառումը։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է զարգացնել տեխնոլոգիական փոխանցման մեխանիզմները, համատեղ հետազոտական նախագծերը, լիցենզավորման և արտոնագրման գործընթացները, ստարտափների ստեղծման և գիտական արդյունքների առևտրայնացման հնարավորությունները։ Նման համակարգը կարող է նպաստել նրան, որ գիտական ներդրումները վերածվեն նոր տնտեսական գործունեության և բարձր ավելացված արժեք ունեցող արտադրանքի։ Նորարարական տնտեսության ձևավորման համար կարևոր է նաև մտավոր սեփականության պաշտպանության արդյունավետ համակարգը։ Գիտնականները և կազմակերպությունները պետք է ունենան իրենց ստեղծած տեխնոլոգիաների, գյուտերի և այլ մտավոր արդյունքների իրավական պաշտպանության և առևտրայնացման հստակ հնարավորություններ։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է ձևավորել այնպիսի միջավայր, որտեղ գիտական արդյունքի հեղինակն ու հետազոտական կազմակերպությունը կունենան տնտեսական շահագրգռվածություն այն կիրառության մեջ ներդնելու համար։ Միջազգային համագործակցությունը ևս դիտարկվում է որպես գիտատեխնիկական ոլորտի զարգացման կարևոր գործոն։ Միջազգային գիտական ծրագրերին մասնակցությունը, արտասահմանյան հետազոտական կենտրոնների հետ համատեղ աշխատանքը, գիտնականների շարժունակությունը և միջազգային հետազոտական ենթակառուցվածքների հասանելիությունը կարող են բարձրացնել հայկական գիտության մրցունակությունը։ ՀՀ նոր ռազմավարական մոտեցումները նպատակ ունեն համակարգը մոտեցնել Եվրոպական հետազոտական տարածքի պահանջներին և խթանել միջազգային գիտական գերազանցությունը։ Տնտեսական արդյունավետության տեսանկյունից կարևոր է նաև գիտահետազոտական գործունեության արդյունքների գնահատման համակարգը։ Միայն հրապարակումների կամ գիտական այլ քանակական ցուցանիշների հաշվառումը բավարար չէ գիտության իրական ազդեցությունը գնահատելու համար։ Անհրաժեշտ է հաշվի առնել նաև արտոնագրերը, տեխնոլոգիական լուծումները, նորաստեղծ ընկերությունները, արդյունաբերական կիրառությունները, միջազգային համագործակցությունը և հասարակական ազդեցությունը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս գիտության ֆինանսավորումը կապել ոչ միայն գործունեության ծավալի, այլև դրա որակի և արդյունքի հետ։ Աշխատության մեջ կարող է կարևորվել նաև պետական և մասնավոր հատվածների դերաբաշխման հարցը։ Պետությունը պետք է ձևավորի գիտատեխնիկական զարգացման ընդհանուր ռազմավարությունը, ապահովի հիմնարար գիտության անհրաժեշտ ֆինանսավորումը և ստեղծի նորարարության համար բարենպաստ իրավական ու տնտեսական միջավայր։ Մասնավոր հատվածը, իր հերթին, կարող է մեծացնել կիրառական հետազոտությունների ֆինանսավորումը, ներգրավել նոր տեխնոլոգիաներ և ապահովել գիտական արդյունքների շուկայական կիրառումը։ Այս փոխգործակցությունը կարող է ձևավորել գիտելիքահեն տնտեսության զարգացման ավելի կայուն հիմք։ Ժամանակակից պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև առաջադեմ տեխնոլոգիաների արագ զարգացումը՝ ներառյալ արհեստական բանականությունը, տվյալների մշակումը, կենսատեխնոլոգիաները, միկրոէլեկտրոնիկան և այլ բարձր տեխնոլոգիական ուղղություններ։ Դրանց զարգացումը պահանջում է ոչ միայն մասնագիտացված գիտական ներուժ, այլև կրթության, գիտության, արդյունաբերության և պետական կառավարման համակարգերի համակարգված համագործակցություն։ Հայաստանի պետական քաղաքականության մեջ տեխնոլոգիական զարգացման և արհեստական բանականության ուղղությունները ևս առանձնացվել են որպես ռազմավարական նշանակություն ունեցող ոլորտներ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև գիտատեխնիկական ոլորտի տարածքային և ինստիտուցիոնալ կենտրոնացվածությանը։ Գիտական ներուժի չափազանց մեծ կենտրոնացումը մի քանի հաստատություններում կամ տարածքներում կարող է սահմանափակել նորարարական հնարավորությունների տարածումը տնտեսության տարբեր ճյուղերում։ Հետևաբար կարևոր է խթանել տարածաշրջանային գիտական կենտրոնների, համալսարանների, տեխնոլոգիական ընկերությունների և հետազոտական ենթակառուցվածքների միջև համագործակցությունը։ Առանձին խնդիր է գիտության ոլորտում պետական քաղաքականության շարունակականությունը։ Երկարաժամկետ հետազոտական ծրագրերը պահանջում են կայուն ֆինանսավորում և կանխատեսելի կառավարման միջավայր, քանի որ գիտական արդյունքները հաճախ ձևավորվում են տարիների ընթացքում։ Հետևաբար հաճախակի փոփոխվող առաջնահերթությունները կամ ֆինանսավորման անկանխատեսելիությունը կարող են նվազեցնել համակարգի արդյունավետությունը։ Այս տեսանկյունից ռազմավարական ծրագրերի առկայությունը կարևոր է, սակայն դրանց արդյունավետությունը կախված է իրականացման հստակ մեխանիզմներից, չափելի ցուցանիշներից և հետևողական վերահսկողությունից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը գիտատեխնիկական ոլորտի բարեփոխումը դիտարկում է որպես համալիր տնտեսական և կազմակերպական գործընթաց, որը ներառում է գիտության ֆինանսավորման կատարելագործում, կառավարման համակարգի արդիականացում, մարդկային կապիտալի զարգացում, հետազոտական ենթակառուցվածքների վերազինում, գիտություն–բիզնես համագործակցության խորացում, գիտական արդյունքների առևտրայնացում, մտավոր սեփականության պաշտպանություն, միջազգային ինտեգրում և նորարարական գործունեության խթանում։ Թեմայի հիմնական նշանակությունն այն է, որ գիտատեխնիկական ոլորտը ներկայացվում է ոչ թե տնտեսությունից առանձնացված համակարգի, այլ երկրի երկարաժամկետ տնտեսական մրցունակության և գիտելիքահեն զարգացման կարևոր բաղադրիչի տեսանկյունից։ Հայաստանի ներկայիս պետական ռազմավարությունն այս ուղղությունը կապում է մինչև 2030 թվականը արդյունավետ կառավարվող, միջազգային մակարդակով մրցունակ և տնտեսական ազդեցություն ստեղծող գիտական համակարգի ձևավորման հետ։ Թեման կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, գիտության և տեխնոլոգիաների կառավարման մասնագետներին, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին, նորարարության քաղաքականություն մշակողներին, գիտական կազմակերպությունների ղեկավարներին, հետազոտողներին և գիտելիքահեն տնտեսության զարգացման հարցերով զբաղվող մասնագետներին։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի զարգացման ընթացքին 1912-1914 թվականներին և այդ գործընթացներում Մեծ Բրիտանիայի քաղաքական ու դիվանագիտական դերակատարմանը՝ ընդգծելով Օսմանյան կայսրությունում հայկական բնակչության իրավունքների, անվտանգության և բարեփոխումների շուրջ ձևավորված միջազգային քննարկումները։ Հեղինակը վերլուծում է եվրոպական մեծ տերությունների շահերի բախումը Մերձավոր Արևելքում, հատկապես Բրիտանական կայսրության ռազմավարական հետաքրքրությունները տարածաշրջանում և դրանց ազդեցությունը հայկական հարցի շուրջ բանակցային գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև 1912-1914 թվականների դիվանագիտական նախաձեռնությունները, որոնք կապված էին հայկական բարեփոխումների ծրագրերի քննարկման հետ, ինչպես նաև այդ գործընթացների ձախողման պատճառները՝ պայմանավորված միջազգային հակասություններով և տարածաշրջանային քաղաքական անկայունությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում United Kingdom-ի արտաքին քաղաքականությանը, նրա դերին Օսմանյան կայսրության հետ հարաբերություններում և հայկական հարցը որպես եվրոպական դիվանագիտության մաս դիտարկելու մոտեցումներին, ինչպես նաև Armenian Question-ի ընդհանուր զարգացումների վրա ազդող գործոններին։ Նյութը ներկայացնում է նաև այն քաղաքական հաշվարկները, որոնք ձևավորում էին մեծ տերությունների դիրքորոշումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին ռազմավարական շահերը հաճախ գերակշռում հումանիտար և ազգային իրավունքների հարցերին, ինչի հետևանքով հայկական բարեփոխումների գործընթացը մնաց անավարտ՝ նախորդելով Առաջին համաշխարհային պատերազմի շրջադարձային իրադարձություններին։

Տնտեսագիտություն

«Ապահովագրական գործ» գիրքը Կ. Աբգարյանի և նրա համահեղինակների կողմից գրել է մի comprehensive մենագրություն, որը տրամադրում է ամբողջական պատկերացում ապահովագրական ոլորտի մասին, նրա գործառույթների, կառուցվածքի, սկզբունքների ու արդի մարտահրավերների վերաբերյալ։ Գրքում մանրամասնորեն քննարկվում է ապահովագրական գործի տեսական և գործնական կողմերը՝ սկսած ապահովագրական ընկերությունների կազմակերպությունից մինչև դրանց գործունեության վերահսկման մեթոդներ և ոլորտի նորմատիվային դաշտ։ Հեղինակը վերլուծում է ապահովագրական գործի կառավարման հիմնական սկզբունքները, նրանց դերը տնտեսությունում և սոցիալական համակարգում։ Աբգարյանն ու նրա համահեղինակները անդրադառնում են հիմնական ապահովագրական տեսակներին՝ կյանքի, առողջության, գույքի, ավտոմոբիլային ապահովագրությանը և դրանց առանձնահատկություններին, որոնց միջոցով ապահովագրվում են հաճախորդները՝ կախված տարբեր սոցիալական ու տնտեսական իրավիճակներից։ Գրքում ներկայացված են ապահովագրական ընկերությունների գործունեության կարգավորումները՝ ներառյալ պետական վերահսկողությունը, հավասարակշռությունը շուկայում և ապահովագրական գործի արմատական փոփոխությունների անհրաժեշտությունը, որոնք կկարողանան նպաստել ապահովագրական ծառայությունների ավելի լայն տարածմանը և հանրության վստահության բարձրացմանը։ Հեղինակը մանրամասն քննարկում է ապահովագրական ընկերությունների մարքեթինգի, գնումների գործընթացի կազմակերպման, հաճախորդների հետ աշխատանքը, նաև՝ ընկերությունների ֆինանսական կայունությունը։ Դիտարկվում է նաև միջազգային փորձը՝ տարբեր երկրների ապահովագրական համակարգերի տարբերությունները, դրանց արդյունավետ գործառույթները, որոնք կարող են օգտակար լինել Հայաստանի համար։ Գիրքը նաև անդրադառնում է ապահովագրական գործի բարեփոխումներին՝ շուկայի մասնավորության, մրցակցային պայքարի, ներդրումների և նորարարությունների համատեքստում։ Հեղինակը նաև շեշտում է գործակալների և միջնորդների դերը՝ ապահովագրական ծառայությունների մատուցման գործում, մասնագիտական պատրաստության ու էթիկայի կարևորությունը։ Գիրքը միաժամանակ նվիրված է ոչ միայն ապահովագրական մասնագետներին, այլ նաև այն ուսանողներին, ովքեր հետաքրքրված են ապահովագրական տնտեսագիտության, ֆինանսների և ապահովագրական գործի հիմունքների հետ կապված հարցերով։ Այն կարող է լինել օգտակար խորհուրդներ ու ուղեցույց ապահովագրական ընկերությունների մենեջերներին, ֆինանսական ղեկավարներին, ինչպես նաև այն բոլոր մասնագետներին, ովքեր մասնակցում են ապահովագրական ոլորտի տարբեր ասպեկտներին։