Հայ գրահրատարակչական գործը Ռուսաստանում 19-րդ դարի երկրորդ կեսին

Մշակույթ

Մատենագիտական և տեղեկատվական բնույթի այս հրատարակությունը ներկայացնում է մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող նոր գրականության համակարգված ցանկ՝ նախատեսված մասնագիտական տեղեկատվության տարածման և անհրաժեշտ աղբյուրների որոնման համար։ Ընդգրկված նյութերն առնչվում են մշակութային կյանքին, մշակութային-լուսավորական աշխատանքներին, արվեստի տարբեր ճյուղերին, գրադարանագիտությանը, մատենագիտությանը և հարակից ոլորտներին։ Մատենագիտական գրառումները հնարավորություն են տալիս տեղեկություններ ստանալու գրքերի, պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածների և այլ նյութերի վերաբերյալ։ Նյութերի թեմատիկ դասակարգումը և բաժինների ներսում դրանց համակարգված ներկայացումը հեշտացնում են անհրաժեշտ գրականության հայտնաբերումը և մասնագիտական տեղեկատվության օգտագործումը։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու համապատասխան ժամանակաշրջանում մշակույթի և արվեստի ոլորտներում լույս տեսնող նոր գրականությանը և ուսումնասիրելու հրատարակչական գործունեության թեմատիկ ուղղությունները։ Այն կարող է ծառայել որպես օժանդակ տեղեկատու աղբյուր գիտահետազոտական, կրթական, մշակութային և գրադարանային աշխատանքի կազմակերպման ընթացքում։ Նախատեսված է գրադարանավարների, մատենագետների, մշակույթի և արվեստի մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Lեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հայերենի շարահյուսության կարևոր խնդիրներից մեկին՝ անորոշ դերբայի գործառույթներին ստորոգյալի կազմում և հատկապես եղանակավորող–անորոշ դերբայ կառույցի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են այն լեզվական պայմաններն ու կառուցվածքային առանձնահատկությունները, որոնց շրջանակում անորոշ դերբայը մասնակցում է բարդ ստորոգյալի ձևավորմանը՝ արտահայտելով գործողության նպատակ, հնարավորություն, անհրաժեշտություն, ցանկություն, մտադրություն կամ այլ եղանակային նշանակություններ։ Հեղինակը քննարկում է եղանակավորող բայերի և անորոշ դերբայի փոխհարաբերությունը, դրանց իմաստային ու քերականական գործառույթները, ինչպես նաև նման կառույցների տեղը հայերենի բայական համակարգում։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են տարբեր լեզվական միջավայրերում անորոշ դերբայի կիրառության առանձնահատկությունները, շարահյուսական կապերը և իմաստային նրբերանգները՝ հիմնվելով գրական լեզվի և լեզվական փաստական նյութի վերլուծության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեսական լեզվաբանության, քերականության և գործնական լեզվագործածության տեսանկյուններից առաջացող հարցերին՝ նպաստելով հայերենի ստորոգայական համակարգի առավել խորքային ընկալմանը։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, հայոց լեզվի մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայերենի քերականական կառուցվածքի և շարահյուսական երևույթների ուսումնասիրությամբ։

Փիլիսոփայություն

Աշխատությունը նվիրված է հետխորհրդային հայ հասարակության սոցիալական վերափոխումների պայմաններում անհատի և հասարակության փոխհարաբերություններում առաջացող օտարման երևույթի սոցիալ-փիլիսոփայական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց հետևանքով մարդը կարող է հեռացում կամ անհամապատասխանություն զգալ աշխատանքի, հասարակական ինստիտուտների, մշակութային արժեքների, սոցիալական խմբերի, քաղաքական ու տնտեսական գործընթացների կամ սեփական գործունեության արդյունքների նկատմամբ։ Օտարումը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ սոցիալական երևույթ, որի վերլուծությունը պահանջում է տնտեսական, մշակութային, արժեքային և հոգեբանական գործոնների փոխկապակցված դիտարկում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում խորհրդային համակարգի փլուզումից հետո ձևավորված նոր հասարակական հարաբերություններին, սոցիալական կառուցվածքի փոփոխություններին, շուկայական հարաբերությունների հաստատմանը, արժեքային համակարգերի վերափոխմանը և անհատական ու կոլեկտիվ ինքնության վերաիմաստավորմանը։ Քննվում է այն հարցը, թե արագ սոցիալական փոփոխությունների պայմաններում ինչպես են վերափոխվում մարդու պատկերացումները հասարակության մեջ իր տեղի, աշխատանքի, սոցիալական պատասխանատվության, հանրային մասնակցության և ապագայի նկատմամբ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սոցիալական անհավասարության, տնտեսական անորոշության, միգրացիոն գործընթացների, համայնքային կապերի փոփոխության և հասարակական ինստիտուտների նկատմամբ վստահության խնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով օտարման հնարավոր սոցիալական համատեքստերի շրջանակում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օտարման դասական փիլիսոփայական հայեցակարգերի քննությունը և դրանց կիրառելիության գնահատումը հետխորհրդային հասարակությունների ուսումնասիրության համար։ Վերլուծվում են անհատի ինքնաիրացման հնարավորությունների, ազատության և սոցիալական պայմանավորվածության հարաբերությունները, ինչպես նաև այն հակասությունները, որոնք կարող են առաջանալ անձնական նպատակների և հասարակական իրականության միջև։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև մշակութային օտարման խնդիրը՝ կապված ավանդական և նոր արժեքների փոխհարաբերության, մշակութային շարունակականության և սոցիալական ինքնության փոփոխությունների հետ։ Հետխորհրդային հայ հասարակությունը դիտարկվում է ավելի լայն հասարակական վերափոխումների համատեքստում՝ միաժամանակ հաշվի առնելով տեղական պատմամշակութային և սոցիալական առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է սոցիալական փիլիսոփայության, սոցիոլոգիայի և հասարակական փոփոխությունների տեսությունների մոտեցումները՝ բացահայտելու օտարման դրսևորումների պատճառները, ձևերը և հասարակական նշանակությունը վերափոխվող սոցիալական միջավայրում։

Փիլիսոփայություն

«Փիլիսոփայություն» գիրքը ներկայացնում է մարդկային մտքի և գաղափարների զարգացման լայն տեսարան, որը սկսվում է հին ժամանակներից մինչ մեր օրերը։ Շաքարյանի աշխատանքը համախմբում է տարբեր ֆիլիսոփայական հոսանքների, տեսությունների և հեղինակների մեջբերումները, բացատրելով նրանց համադրելիությունն ու ազդեցությունը մարդկային մտածողության վրա։ Գրքի միջոցով ընթերցողը հնարավորություն է ստանում տեսնել, թե ինչպես են ձևավորվել էթիկական, սոցիալական, գիտական և էպիստեմոլոգիական հայեցակարգերը, ինչպես են դրանք փոխազդել միմյանց հետ և ինչ ազդեցություն են թողել ժամանակակից աշխարհընկալման վրա։ Շաքարյանը հատուկ ուշադրություն է դարձնում հակասությունների, գաղափարական հակասությունների և մարդու մտավոր որոնումների անընդհատ շարժմանը՝ ցուցադրելով, որ փիլիսոփայությունը ոչ միայն գիտելիքի համակարգ է, այլ նաև գործիք ինքնաքննության և կյանքի իմաստի որոնման համար։ Գրքում տեղ են գտել վերլուծություններ և համեմատություններ հայտնի փիլիսոփաների՝ Պլատոն, Արիստոտել, Կանտ, Հեգել, Նիցշե և այլոց միջև, ինչն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս տեսնել գաղափարների զարգացումը մի ամբողջական, տրամաբանորեն կառուցված պատմական ու ինտելեկտուալ գծագրում։ «Փիլիսոփայություն»-ը դառնում է ոչ միայն ակադեմիական ընթերցանության աղբյուր, այլև այն մարդկանց ուղեցույց, ովքեր հետաքրքրված են մարդկային մտածողության խորքային հիմունքներով, արժեքային համակարգերով և ժամանակակից հասարակության նկատմամբ փիլիսոփայական հայացքների ձևավորմամբ։ Գրքի բովանդակությունը ստեղծում է ներառական և համապարփակ պատկերացում՝ ընթերցողին առաջնորդելով գաղափարների բարդ աշխարհում, բացահայտելով նրանց պատմական զարգացումը, ինչպես նաև առաջարկելով վերլուծական միավորումներ և քննադատական դիտարկումներ, որոնք նպաստում են ինքնուրույն մտածողության և ինտելեկտուալ զարգացման համար։

Պատմություն

Հրատարակությունը ներկայացնում է Դոնի Ռոստովում գործող Իզմիրլյան պատրիարքի անվան հայկական բարեգործական ընկերության վարչության 1911 թվականի գործունեության տարեկան հաշվետվությունը՝ արտացոլելով կազմակերպության աշխատանքների հիմնական ուղղությունները, ֆինանսական գործունեությունը և հասարակական նշանակությունը։ Փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է XX դարի սկզբին Ռուսաստանի կայսրության տարածքում բնակվող հայ համայնքների հասարակական կյանքի, բարեգործական նախաձեռնությունների և փոխօգնության կազմակերպման առանձնահատկությունների ուսումնասիրության համար։ Հաշվետվության բնույթը ենթադրում է ընկերության կազմակերպական գործունեության, վարչության իրականացրած աշխատանքների, անդամակցության, ֆինանսական մուտքերի և ծախսերի վերաբերյալ տեղեկությունների ներկայացում։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում բարեգործական միջոցների հավաքագրման, նվիրատվությունների օգտագործման, կարիքավոր ընտանիքներին աջակցելու և համայնքային սոցիալական խնդիրների լուծմանը մասնակցելու հնարավոր ուղղությունները։ Նմանատիպ հաշվետվությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու հայ համայնքի հասարակական ինքնակազմակերպման ձևերը, բարեգործական հաստատությունների գործունեության սկզբունքները և մասնավոր բարերարների մասնակցությունը համայնքային նախաձեռնություններին։ Կարևորվում են ընկերության ֆինանսական հաշվետվողականությունը, նյութական միջոցների բաշխման կազմակերպումը, վարչության որոշումների փաստաթղթավորումը և բարեգործական գործունեության նկատմամբ հասարակական վերահսկողության նշանակությունը։ Հրատարակությունը կարող է տեղեկություններ պարունակել նաև կազմակերպության անդամների, նվիրատուների, աջակցության ծրագրերի և համայնքային հաստատությունների հետ համագործակցության վերաբերյալ։ Պատմական տեսանկյունից այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու Դոնի հայության սոցիալական հարաբերությունները, հասարակական կազմակերպությունների դերը և բարեգործության ավանդույթների զարգացումը նախահեղափոխական ժամանակաշրջանում։ Հաշվետվությունը արժեքավոր է նաև հայ համայնքների տնտեսական հնարավորությունների, հասարակական կապերի և մշակութային ինքնության պահպանմանն ուղղված նախաձեռնությունների պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, սփյուռքագետների, ազգագրագետների, հասարակական կազմակերպությունների պատմության հետազոտողների, արխիվագետների և հայ համայնքների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Մշակույթ

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Նոր Ջուղայի ապարանքների ճարտարապետությանը՝ XVII–XIX դարերի ընթացքում դրանց ձևավորման, զարգացման, հատակագծային և ծավալատարածական առանձնահատկությունների, հարդարանքի ու գեղարվեստական արժեքի համակողմանի քննությանը։ Նոր Ջուղան՝ Սպահանի հարավային հատվածում ձևավորված հայկական թաղամասը, ստեղծվել է Շահ Աբբաս I-ի օրոք 17-րդ դարի սկզբին՝ 1604 թվականի բռնագաղթերի հետևանքով այնտեղ տեղափոխված հայերի բնակեցմամբ։ Հայկական համայնքի տնտեսական հզորացումը հետագայում արտահայտվեց նաև բնակելի և հասարակական ճարտարապետության զարգացման մեջ՝ ձևավորելով առանձնահատուկ քաղաքային միջավայր։ Նոր Ջուղայի առանձնատներն ու ապարանքները ոչ միայն բնակության վայրեր էին, այլև հարուստ վաճառականական ընտանիքների սոցիալական դիրքի, տնտեսական կարողության և մշակութային ինքնության արտահայտման միջոց։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է ապարանքների հատակագծային կառուցվածքի բացահայտումը։ Նման կառույցների ձևավորման վրա ազդել են ինչպես հայկական ավանդական բնակելի ճարտարապետության որոշ սկզբունքներ, այնպես էլ Իրանի տեղական ճարտարապետական մշակույթը, կլիմայական պայմանները և քաղաքաշինական միջավայրը։ Փակ կամ կիսափակ բակերը, դրանց շուրջ խմբավորված բնակելի և օժանդակ տարածքները, ստվերոտ անցումները, այգիները և ջրային տարրերը ձևավորում էին բնակության համար հարմարավետ միջավայր՝ համապատասխանելով Սպահանի տաք և չոր կլիմային։ Նոր Ջուղայի հայկական առանձնատների կարևոր առանձնահատկություններից է արտաքին համեմատաբար զուսպ ճարտարապետության և ներսի հարուստ հարդարանքի հակադրությունը։ Շենքերի ներքին տարածքները հաճախ զարդարվել են որմնանկարներով, բուսական ու երկրաչափական զարդանախշերով, հայելային և այլ դեկորատիվ լուծումներով։ Նոր Ջուղայի ճարտարապետության մեջ հատկապես ուշագրավ է եվրոպական, իրանական և հայկական գեղարվեստական ավանդույթների փոխազդեցությունը։ Հայ վաճառականները ակտիվ կապեր ունեին եվրոպական և ասիական տարբեր կենտրոնների հետ, և այդ միջազգային առևտրական ու մշակութային կապերը ներթափանցում էին նաև բնակելի ճարտարապետություն։ Նոր Ջուղայի տների ներքին հարդարանքում հանդիպող եվրոպական թեմաներով որմնանկարները, իրանական դեկորատիվ մոտիվները և հայկական մշակութային խորհրդանիշները ձևավորում են յուրահատուկ սինթեզ, որը առանձնացնում է այդ միջավայրը։ Նոր Ջուղայի ճարտարապետական ժառանգության վերաբերյալ ուսումնասիրություններում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում Վանք թաղամասը, որտեղ պահպանվել են հայկական եկեղեցիներ, բնակելի տներ և պատմական այլ կառույցներ։ Նոր Ջուղայի հայկական եկեղեցիների ճարտարապետությունը նույնպես բնութագրվում է հայկական և իրանական ավանդույթների համադրմամբ, իսկ դրանց ներքին հարդարանքը հաճախ հարուստ է որմնանկարներով։ Ապարանքների ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև դրանց սոցիալական գործառույթը։ XVII–XIX դարերում Նոր Ջուղայի հայ վաճառականները ձևավորել էին լայն միջազգային առևտրական ցանցեր, որոնք կապում էին Սպահանը Հնդկաստանի, Ռուսաստանի, Եվրոպայի և Մերձավոր Արևելքի առևտրական կենտրոնների հետ։ Այդ տնտեսական գործունեության արդյունքում ձևավորված հարստությունը հնարավորություն էր տալիս կառուցելու ընդարձակ և ճոխ առանձնատներ, որոնք միաժամանակ ծառայում էին որպես ընտանեկան բնակավայր, ընդունելությունների վայր և հասարակական հեղինակության ցուցիչ։ Այդ պատճառով ապարանքի ճարտարապետությունը պետք է դիտարկել նաև համայնքի սոցիալական պատմության համատեքստում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև տարածական կազմակերպման և կենցաղային կյանքի փոխհարաբերությունը։ Բնակելի համալիրների տարբեր հատվածների՝ ընդունելության սրահների, ընտանեկան տարածքների, օժանդակ շինությունների, բակերի և այգիների դասավորությունը արտացոլում էր ընտանիքի կենցաղը, հասարակական հարաբերությունները և մասնավոր ու հանրային տարածքների տարանջատման սկզբունքները։ Այս առումով ապարանքը պարզապես ճարտարապետական կառույց չէ, այլ պատմական աղբյուր, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել Նոր Ջուղայի հայ համայնքի կենսակերպը և սոցիալական կառուցվածքը։ Ժամանակի ընթացքում այդ կառույցների մի մասը վերափոխվել է, վնասվել կամ կորցրել նախնական տեսքը, ինչն առավել է ընդգծում դրանց փաստագրական և մշակութային արժեքը։ Նոր Ջուղայի պատմական միջավայրի պահպանումը ներկայումս կարևոր խնդիր է, քանի որ այստեղ պահպանված հայկական հուշարձանները ներկայացնում են Իրանի հայկական համայնքի բազմադարյա ներկայության և մշակութային փոխազդեցությունների եզակի վկայություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Նոր Ջուղայի XVII–XIX դարերի բնակելի ճարտարապետության առանձնահատկությունները, հայկական վաճառականական վերնախավի կենցաղն ու մշակույթը, ինչպես նաև հայկական, իրանական և եվրոպական ճարտարապետական ու դեկորատիվ ավանդույթների փոխազդեցությունը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել ճարտարապետության պատմությամբ, հայկական սփյուռքի մշակույթով, իրանագիտությամբ, արվեստագիտությամբ, հուշարձանների պահպանությամբ և հայկական ճարտարապետական ժառանգությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։