Աղքատությունը և դրա հաղթահարման միջոցները գյուղերում

Culture

Սա ժամանակակից գիտական և տեսական գրականության ընտրովի մատենագիտական հավաքածու է, որը նպատակ ունի ներկայացնելու կուլտուրայի, արվեստի և մշակութային հետազոտությունների հիմնական ուղղությունները վերջին տասնամյակների ակադեմիական դաշտում։ Այն ներառում է ինչպես արևմտյան մշակութաբանության և արվեստի տեսության առանցքային հեղինակների աշխատություններ, այնպես էլ արդի սոցիալական և փիլիսոփայական մոտեցումներ, որոնք ձևավորում են մշակույթի ընկալման նոր մոդելներ։ Ցանկում ընդգրկված աղբյուրները անդրադառնում են մշակույթի՝ որպես նշանակությունների համակարգի, իշխանության և սոցիալական հարաբերությունների դաշտի, ինչպես նաև արվեստի՝ որպես հանրային, քաղաքական և ինտերակտիվ պրակտիկայի ուսումնասիրությանը։ Առանձնահատուկ շեշտ է դրվում հետարդիականության, ներկայացման տեսությունների, տեսողական մշակույթի, ինչպես նաև գլոբալիզացիայի պայմաններում մշակութային ինքնությունների ձևավորման խնդիրների վրա։ Նյութը օգտակար է հետազոտողների, ուսանողների և արվեստի ու մշակույթի ոլորտում հետաքրքրված ընթերցողների համար, քանի որ տալիս է տեսական ամուր հիմք և ուղղորդում դեպի հիմնական հեղինակներ ու գաղափարական հոսանքներ, որոնք ձևավորել են ժամանակակից հումանիտար գիտությունների քարտեզը։

Literature

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի չափածո և արձակ լեգենդների գեղարվեստական, գաղափարական և ժանրային առանձնահատկությունների քննությանը՝ բացահայտելով դրանց տեղը բանաստեղծի ստեղծագործական ժառանգության մեջ և հայ գրականության լեգենդային մտածողության զարգացման համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է ժողովրդական բանահյուսական նյութը վերածվում ինքնուրույն գեղարվեստական իրականության և ինչպես են լեգենդի միջոցով արտահայտվում սիրո, մարդկային ճակատագրի, բարու և չարի, հավատարմության, գեղեցիկի, տառապանքի, մահվան և անմահության վերաբերյալ գաղափարները։ Իսահակյանի լեգենդներում առասպելական և ժողովրդական պատկերացումները միահյուսվում են հեղինակի անհատական աշխարհընկալման հետ՝ ստեղծելով պարզ թվացող, բայց գաղափարապես ու հոգեբանորեն բազմաշերտ ստեղծագործություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է չափածո և արձակ լեգենդների համեմատական քննությունը։ Չափածո տարբերակներում բանաստեղծական ռիթմը, երաժշտականությունը, հակիրճությունը և պատկերների խտությունը նպաստում են զգացմունքի անմիջական արտահայտմանը։ Բանաստեղծական խոսքը հնարավորություն է տալիս լեգենդի սյուժետային հիմքի վրա ստեղծելու հուզականորեն լարված և խորհրդանշական աշխարհ, որտեղ յուրաքանչյուր պատկեր կարող է ունենալ միաժամանակ առասպելական, հոգեբանական և փիլիսոփայական նշանակություն։ Արձակ լեգենդներում, իր հերթին, ավելի մեծ հնարավորություն է ստեղծվում սյուժեի մանրամասն զարգացման, կերպարների հոգեբանական բացահայտման և միջավայրի նկարագրության համար։ Այս տարբերությունները, սակայն, չեն խախտում երկու ձևերի ներքին կապը․ և՛ չափածո, և՛ արձակ լեգենդներում պահպանվում է բանահյուսական մտածողության հիմքը՝ միահյուսված անհատական գեղարվեստական մեկնաբանության հետ։ Իսահակյանի լեգենդների կարևոր թեմաներից է սերը։ Սիրային հարաբերությունները հաճախ ներկայացվում են որպես մարդու կյանքի ամենաբարձր և միաժամանակ ամենախոցելի արժեքներից մեկը։ Սերը կարող է հաղթահարել ժամանակը, տարածությունը և նույնիսկ մահը, սակայն այն հաճախ կապված է նաև տառապանքի, բաժանման, զոհաբերության և անհնարինության հետ։ Այդ հակադրության շնորհիվ սիրային լեգենդները վերածվում են մարդու հոգևոր գոյության մասին խորհրդածության։ Սիրո կորուստը կարող է դառնալ ոչ միայն անձնական ողբերգություն, այլև մարդկային ճակատագրի ընդհանրական խորհրդանիշ։ Մահվան և անմահության թեման նույնպես առանցքային նշանակություն ունի։ Իսահակյանի լեգենդներում մահը հաճախ ներկայացվում է ոչ միայն որպես կյանքի վերջ, այլև որպես սիրո, հիշողության և հոգևոր արժեքների փորձության սահման։ Մարդը կարող է ֆիզիկապես հեռանալ, սակայն նրա սերը, անունը կամ գործը շարունակում են ապրել հիշողության և մշակույթի մեջ։ Այս մոտեցումը լեգենդներին հաղորդում է փիլիսոփայական խորություն և թույլ է տալիս մարդկային կյանքի անցողիկությունը հակադրել հոգևոր արժեքների շարունակականությանը։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական բանահյուսության ազդեցությանը։ Իսահակյանը լայնորեն օգտագործում է ժողովրդական ավանդությունների, առասպելների և զրույցների գեղարվեստական ներուժը, սակայն դրանք պարզապես չի վերարտադրում։ Նա վերամշակում է բանահյուսական նյութը, փոխում շեշտադրումները, խորացնում կերպարների հոգեբանությունը և ստեղծում անհատական հեղինակային աշխարհ։ Այս գործընթացում ժողովրդական սյուժեն ձեռք է բերում նոր գաղափարական բովանդակություն՝ պահպանելով իր ազգային և մշակութային հիմքը։ Բանահյուսական տարրերի և հեղինակային երևակայության համադրումը հատկապես նկատելի է կերպարների կառուցման մեջ։ Լեգենդային հերոսները կարող են ունենալ առասպելական կամ խորհրդանշական բնույթ, սակայն նրանց ապրումները հաճախ խորապես մարդկային են։ Նրանք սիրում են, տառապում են, կորցնում են, ընտրություն են կատարում և պայքարում են իրենց ճակատագրի դեմ։ Այդ պատճառով ընթերցողը նրանց ընկալում է ոչ միայն որպես լեգենդի հերոսներ, այլև որպես մարդու ընդհանրացված կերպարներ։ Կարևոր դեր ունի նաև բնության պատկերումը։ Իսահակյանի լեգենդներում բնությունը հաճախ կապված է մարդկային զգացմունքների և իրադարձությունների հետ։ Բնապատկերները կարող են ընդգծել պատմության ողբերգականությունը, սիրո քնքշությունը կամ հերոսի ներքին վիճակը։ Բնությունն այս դեպքում պարզապես գործողությունների միջավայր չէ, այլ գեղարվեստական աշխարհի ակտիվ բաղադրիչ, որը հաճախ ձեռք է բերում խորհրդանշական իմաստ։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև լեզվի և ոճի առանձնահատկություններին։ Լեգենդների լեզուն միավորում է ժողովրդական խոսքի պարզությունն ու բանաստեղծական պատկերավորությունը։ Հեղինակը հաճախ օգտագործում է կրկնություններ, խորհրդանշական պատկերներ, հակադրություններ և երաժշտական կառուցվածքներ, որոնք ստեղծագործություններին հաղորդում են հեքիաթային և առասպելական մթնոլորտ։ Միաժամանակ լեզվի պարզությունը չի նշանակում գաղափարների պարզեցում․ կարճ ու հասանելի պատմությունների ներքո հաճախ թաքնված են մարդու գոյության և ճակատագրի վերաբերյալ խորքային հարցադրումներ։ Չափածո և արձակ լեգենդների համեմատությունը ցույց է տալիս, որ ժանրային ձևի փոփոխությունը փոխում է նաև գեղարվեստական արտահայտության հնարավորությունները։ Չափածոն ավելի մեծ տեղ է տալիս ռիթմին, հնչերանգին և զգացմունքի խտացված արտահայտությանը, մինչդեռ արձակը հնարավորություն է տալիս ավելի ազատ զարգացնելու պատմությունը և խորացնելու կերպարների ու իրավիճակների նկարագրությունը։ Սակայն երկու ձևերի հիմքում էլ պահպանվում է նույն ստեղծագործական սկզբունքը՝ ժողովրդական նյութի միջոցով անդրադառնալ համամարդկային արժեքներին և մարդու հոգևոր աշխարհի խնդիրներին։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ավետիք Իսահակյանի լեգենդները կարևոր տեղ են զբաղեցնում նրա ստեղծագործական ժառանգության մեջ՝ միավորելով բանահյուսական ավանդույթը, բանաստեղծական երևակայությունը, հոգեբանական խորությունը և փիլիսոփայական մտածողությունը։ Դրանք հնարավորություն են տալիս տեսնելու, թե ինչպես կարող է հին լեգենդային նյութը նոր կյանք ստանալ անհատական հեղինակի մշակմամբ և վերածվել սիրո, կորստի, մահվան, հավատարմության և մարդկային հոգու անմահության մասին համամարդկային խոսքի։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականությամբ, բանահյուսությամբ, լեգենդի ժանրով և Իսահակյանի ստեղծագործական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ օգնելով բացահայտել նրա չափածո և արձակ լեգենդների ներքին ընդհանրություններն ու գեղարվեստական տարբերությունները։

Agriculture

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսական ոլորտում բերքահավաքից հետո իրականացվող գործընթացների կառավարման ուսումնասիրությանը և դրանց արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է գյուղատնտեսական արտադրանքի շարժը արտադրողից մինչև վերջնական սպառող՝ ներառելով հավաքումից հետո իրականացվող տեսակավորման, մաքրման, մշակման, փաթեթավորման, պահպանման, պահեստավորման, փոխադրման և իրացման հիմնական փուլերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հետբերքահավաքային կորուստների պատճառների բացահայտմանը, քանի որ ոչ արդյունավետ կազմակերպված պահպանման և տեղափոխման պայմանները կարող են հանգեցնել արտադրանքի քանակական և որակական զգալի կորուստների։ Վերլուծվում են պահեստային տնտեսությունների, սառնարանային համակարգերի, լոգիստիկ կենտրոնների և վերամշակող կազմակերպությունների դերը գյուղատնտեսական արտադրանքի արժեքային շղթայի արդյունավետ կազմակերպման գործում։ Քննության են առնվում նաև արտադրանքի որակի պահպանման, սննդային անվտանգության, համապատասխան ջերմաստիճանային ու խոնավության պայմանների ապահովման և ժամանակակից փաթեթավորման տեխնոլոգիաների կիրառման խնդիրները։ Հայաստանի պայմաններում գնահատվում են գյուղացիական տնտեսությունների արտադրական հնարավորությունները, շուկաների հասանելիությունը, ենթակառուցվածքների վիճակը, փոխադրման ծախսերը և արտադրողների ու գնորդների միջև համագործակցության առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է գյուղատնտեսական արտադրանքի մատակարարման շղթաների համակարգված կառավարումը, որը կարող է նպաստել արտադրանքի կորուստների նվազեցմանը, իրացման ժամկետների երկարացմանը և արտադրողների եկամուտների կայունացմանը։ Ուսումնասիրվում են նաև ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, թվային հաշվառման, արտադրանքի հետագծելիության և շուկայի պահանջարկի կանխատեսման գործիքների կիրառման հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է փոքր և միջին գյուղացիական տնտեսությունների համագործակցության զարգացումը, ընդհանուր պահեստային ու լոգիստիկ ենթակառուցվածքների ստեղծումը և արտադրանքի կազմակերպված իրացման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև արտահանման կազմակերպմանը, որակի չափանիշներին համապատասխանությանը և գյուղատնտեսական արտադրանքի մրցունակության բարձրացման հնարավորություններին։ Աշխատանքը գործնական նշանակություն ունի ագրոպարենային համակարգի կառավարման բարելավման, հետբերքահավաքային կորուստների նվազեցման, գյուղատնտեսական արտադրանքի ավելացված արժեքի բարձրացման և Հայաստանի գյուղատնտեսության կայուն զարգացման համար։

Linguistics

Գրքում ուսումնասիրվում են դիցաբանական կերպարների վերակերտման լեզվական և ոճական առանձնահատկությունները Պերսի Բիշի Շելլիի «Ազատագրված Պրոմեթեոս» դրամայում և դրա հայերեն թարգմանության մեջ, վերլուծվում են բնագրի և թարգմանված տեքստի լեզվական համակարգերի փոխհարաբերությունները, դիտարկվում է Պրոմեթեոսի կերպարի սիմվոլիկ և գաղափարական բեռնվածության փոխանցումը տարբեր լեզվամշակութային միջավայրերում, ներկայացվում են փոխաբերական կառուցվածքների, պատկերավորման միջոցների և բանաստեղծական լեզվի առանձնահատկությունները, քննարկվում են թարգմանության ընթացքում իմաստային նրբերանգների պահպանման և կորուստների խնդիրները, ինչպես նաև ռիթմիկ-հնչյունական համակարգի վերարտադրման մեթոդները, ուսումնասիրությունը ներառում է համեմատական ոճաբանության և թարգմանության տեսության մոտեցումներ՝ բացահայտելով, թե ինչպես է դիցաբանական նյութը վերափոխվում լեզվական տարբեր համակարգերում և ինչպես է պահպանվում դրա գեղարվեստական և գաղափարական ամբողջականությունը հայերեն տարբերակում։

Pedagogy

Գիրքը նվիրված է անգլերեն լեզվի բժշկական ենթալեզվի ուսուցման հաղորդակցական ռազմավարությունների ուսումնասիրությանը՝ որպես մասնագիտական հաղորդակցման արդյունավետության բարձրացման կարևոր միջոց։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են բժշկական անգլերենի լեզվական առանձնահատկությունները, տերմինաբանական համակարգի կառուցվածքը, ինչպես նաև ուսուցման գործընթացում կիրառվող հաղորդակցական մոտեցումները՝ ուղղված ուսանողների խոսքային, լսողական, ընթերցողական և գրավոր հմտությունների զարգացմանը։ Հեղինակը վերլուծում է ինտերակտիվ ուսուցման մեթոդները, իրավիճակային ուսուցման մոդելները, դերային խաղերը, կլինիկական հաղորդակցության սիմուլյացիաները և մասնագիտական տեքստերի հետ աշխատանքի ձևերը՝ ընդգծելով դրանց արդյունավետությունը բժշկական մասնագետների լեզվական պատրաստվածության բարձրացման գործում։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցման ռազմավարությունների ընտրության, ուսանողների հաղորդակցական կարողությունների զարգացման և մասնագիտական միջավայրում լեզվի կիրառման առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը համադրում է լեզվաբանական տեսությունը և մեթոդական գործնական փորձը՝ առաջարկելով արդյունավետ մոտեցումներ բժշկական անգլերենի ուսուցման կազմակերպման համար։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, օտար լեզուների դասավանդողների, բժշկական ուսանողների, կլինիկական մասնագետների և կրթական ոլորտի հետազոտողների համար։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է բանաստեղծի անհատականության և բանաստեղծների տիպաբանության ուսումնասիրությանը Մարինա Ցվետաևայի արձակում։ Հետազոտության կենտրոնում ստեղծագործողի կերպարի ընկալումն է, նրա ներքին աշխարհը, ստեղծագործական ինքնագիտակցությունը և բանաստեղծական կոչման վերաբերյալ պատկերացումները, որոնք արտահայտվում են գրողի արձակ ստեղծագործություններում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես է հեղինակը ներկայացնում բանաստեղծին ոչ միայն որպես գրական տեքստ ստեղծող, այլև որպես առանձնահատուկ հոգևոր և մշակութային անհատ, որի կյանքը, աշխարհընկալումը և ստեղծագործական ճակատագիրը փոխկապակցված են։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Ցվետաևայի արձակի այն ստեղծագործությունները, որտեղ ներկայացվում են իրական և գրական կերպարներ՝ բանաստեղծներ, գրողներ և արվեստագետներ, և բացահայտվում են նրանց կերպարների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծի և հասարակության հարաբերություններին, ստեղծագործողի մեկուսացմանը, ազատության ձգտմանը, արվեստի առաքելությանը և ստեղծագործական աշխատանքի ներքին հակասություններին։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու բանաստեղծի տարբեր մոդելներ՝ հիմնվելով նրա աշխարհայացքի, բարոյական դիրքորոշման, ստեղծագործական վարքագծի և իրականության հետ փոխհարաբերությունների վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև Ցվետաևայի հեղինակային դիրքորոշման բացահայտումը․ նրա արձակում բանաստեղծի կերպարը հաճախ դառնում է ոչ միայն գրական հերոս, այլև արվեստագետի էության, ստեղծագործական ազատության և պոեզիայի նշանակության մասին հեղինակի մտորումների արտահայտություն։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև կենսագրական և գրական-քննադատական նյութերի փոխազդեցությունը, հուշագրական արձակի առանձնահատկությունները, միջտեքստային կապերը և այն միջոցները, որոնց շնորհիվ իրական անձի կերպարը վերափոխվում է գրական կերպարի։ Ցվետաևայի արձակի առանձնահատկությունները դիտարկվում են նաև նրա լեզվական և ոճական լուծումների համատեքստում՝ հաշվի առնելով հուզականությունը, սուբյեկտիվ պատմողականությունը, ասոցիատիվ կապերը և հեղինակային գնահատականը։ Աշխատությունը կարևոր է ռուսական XX դարի գրականության և հատկապես Ցվետաևայի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության համար, քանի որ թույլ է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ նրա պատկերացումները բանաստեղծի առաքելության, ստեղծագործական անհատականության և պոեզիայի բնույթի վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, ռուս գրականության հետազոտողների, ուսանողների և պոետիկայի ու գրական կերպարի խնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։