Ախալցխայի և Ախալքալաքի գավառների 1918թ. ինքնապաշտպանությունը

Տնտեսագիտություն

Գիրքը նվիրված է հիմնական միջոցների հաշվապահական հաշվառման տեսական հիմքերին և գործնական կիրառությանը՝ ներկայացնելով դրանց ճանաչման, սկզբնական և հետագա չափման հիմնական սկզբունքները ֆինանսական հաշվետվությունների միջազգային և ազգային ստանդարտների շրջանակում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են հիմնական միջոցների էությունը, դասակարգումը և հաշվառման փուլերը՝ սկսած ձեռքբերման կամ ստեղծման պահից մինչև օգտագործման ընթացքում արժեքի փոփոխությունները և դուրսգրումը։ Հեղինակը մանրամասն անդրադառնում է սկզբնական արժեքի ձևավորմանը, վերագնահատման մեթոդներին, մաշվածության հաշվարկին և արժեզրկման ճանաչմանը։ Գրքում քննարկվում են նաև ակտիվների օգտագործման արդյունավետության գնահատման, կապիտալ ներդրումների հաշվառման և ֆինանսական հաշվետվություններում ճիշտ արտացոլման հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հաշվապահական ստանդարտների կիրառմանը, կազմակերպությունների ֆինանսական թափանցիկությանը և կառավարչական որոշումների վրա հաշվառման տվյալների ազդեցությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ձևավորել ամբողջական պատկերացում հիմնական միջոցների ճանաչման և չափման գործընթացների վերաբերյալ՝ օգտակար լինելով հաշվապահների, ֆինանսիստների, աուդիտորների և ուսանողների համար։

Կենսաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հողային միջավայրում ընթացող կենսաքիմիական գործընթացների ուսումնասիրությանը և ֆերմենտային ակտիվության՝ որպես հողի մշակվածության, կենսաբանական վիճակի ու բերրիության գնահատման ցուցանիշի կիրառման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության կենտրոնում հողում առկա ֆերմենտների գործունեությունն է, որոնք մասնակցում են օրգանական նյութերի քայքայմանը, հումուսի ձևավորման գործընթացներին և բույսերի սննդառության համար կարևոր տարրերի կենսաերկրաքիմիական շրջանառությանը։ Քննվում է տարբեր ֆերմենտային համակարգերի ակտիվության կապը հողի ֆիզիկական, քիմիական և կենսաբանական հատկությունների հետ՝ հնարավորություն տալով գնահատել, թե գյուղատնտեսական օգտագործման և հողի մշակման տարբեր պայմաններն ինչպես են անդրադառնում հողային կենսաբանական գործընթացների ինտենսիվության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հողի օրգանական նյութի պարունակության, խոնավության, թթվայնության, սննդատարրերի առկայության և մանրէաբանական ակտիվության ու ֆերմենտների գործունեության փոխկապակցվածությանը։ Հողերի կուլտուրականացումը դիտարկվում է որպես երկարատև ագրոտեխնիկական ազդեցությունների արդյունքում հողի հատկությունների նպատակային փոփոխության գործընթաց, որի ընթացքում կարող են փոխվել ինչպես բերրիության ցուցանիշները, այնպես էլ կենսաբանական ակտիվության մակարդակը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տարբեր աստիճանի մշակվածություն ունեցող հողերի ֆերմենտային ցուցանիշները՝ պարզելու դրանց տեղեկատվական արժեքը հողի ընդհանուր վիճակի գնահատման համար։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում այն գաղափարը, որ կենսաքիմիական ցուցանիշները կարող են լրացնել հողի գնահատման ավանդական ֆիզիկաքիմիական չափորոշիչները՝ ավելի ամբողջական պատկերացում տալով հողային համակարգում ընթացող կենդանի գործընթացների մասին։ Ֆերմենտային ակտիվության փոփոխությունների ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հողերի երկարատև գյուղատնտեսական օգտագործման հետևանքների, բերրիության փոփոխությունների և մշակման արդյունավետության գնահատման համար։ Միաժամանակ դիտարկվում է նման կենսաբանական ցուցանիշների կիրառելիությունը հողերի համեմատական բնութագրման և դրանց վիճակի մոնիթորինգի ընթացքում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հողագիտության, ագրոքիմիայի, հողի կենսաքիմիայի և հողային մանրէաբանության մոտեցումները՝ ֆերմենտային ակտիվությունը դիտարկելով որպես հողի մշակվածության ու կենսաբանական բերրիության գնահատման կարևոր ցուցանիշ։

Պատմություն

Այս պատմատնտեսագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում 1990-ական թվականներին տեղի ունեցած սոցիալ-տնտեսական վերափոխումների վերլուծությանը՝ անցումային տնտեսության ձևավորման համատեքստում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են կենտրոնացված պլանային համակարգից շուկայական տնտեսության անցման հիմնական փուլերը, սեփականաշնորհման գործընթացները, արտադրական կառուցվածքի փոփոխությունները և պետական կառավարման ինստիտուցիոնալ վերափոխումները։ Հեղինակը ուսումնասիրում է տնտեսական ճգնաժամի պատճառներն ու դրսևորումները՝ ներառյալ արդյունաբերական անկումը, գնաճը, գործազրկության աճը և սոցիալական անհավասարության խորացումը, ինչպես նաև դրանց երկարաժամկետ հետևանքները երկրի զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էներգետիկ ճգնաժամին, արտաքին տնտեսական կապերի վերակառուցմանը և նոր ֆինանսատնտեսական համակարգի ձևավորմանը։ Աշխատությունը համադրում է պատմական վերլուծություն և մակրոտնտեսական գնահատումներ՝ փորձելով ամբողջական պատկեր տալ անցումային շրջանի սոցիալ-տնտեսական գործընթացների մասին։ Այն օգտակար է տնտեսագետների, պատմաբանների, սոցիոլոգների և հանրային քաղաքականության հետազոտողների համար։

Գրականություն

Գիտական աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան քնարերգության մեջ հեղինակային մտածողության, ստեղծագործական անհատականության և սուրբգրային կանոնի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով կրոնական աշխարհայացքի, աստվածաշնչյան ավանդույթի և բանաստեղծական ինքնարտահայտման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է միջնադարյան հայ բանաստեղծության գաղափարական, գեղագիտական և հոգևոր հիմքերի վերլուծության հետ՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով հեղինակի ստեղծագործական ինքնագիտակցության ձևավորումը, սուրբգրային տեքստերի ազդեցությունը և գրական կանոնների շրջանակներում անհատական գեղարվեստական մտածողության դրսևորումները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է հայ միջնադարյան քնարերգության զարգացման պատմությունը, կրոնական և աշխարհիկ բանաստեղծության փոխառնչությունները, աստվածաշնչյան պատկերների ու խորհրդանիշների կիրառությունը, ինչպես նաև միջնադարյան գրականության մեջ հեղինակային ներկայության և ստեղծագործական ինքնուրույնության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի սուրբգրային կանոնի՝ որպես գաղափարական, բարոյական և գեղարվեստական համակարգի նշանակությունը, աստվածաշնչյան թեմաների վերաիմաստավորումը և դրանց արտահայտությունը միջնադարյան բանաստեղծական խոսքում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է այն հարցը, թե ինչպես են հայ միջնադարյան հեղինակները համադրել քրիստոնեական վարդապետության հաստատված սկզբունքները սեփական հոգևոր ապրումների, աշխարհընկալման և գեղարվեստական պատկերացումների հետ։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն աղոթքի, ապաշխարության, մեղքի և փրկության, աստվածային սիրո, մարդկային գոյության անցողիկության, հոգևոր կատարելության և հավերժության գաղափարները, որոնք լայնորեն արտահայտված են հայ միջնադարյան քնարական ժառանգության մեջ։ Հետազոտության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու Գրիգոր Նարեկացու, Ներսես Շնորհալու, Հովհաննես Երզնկացու, Կոստանդին Երզնկացու, Ֆրիկի և միջնադարյան այլ հեղինակների ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության հիմնահարցերին՝ դիտարկելով նրանց բանաստեղծական մտածողության առանձնահատկությունները և կրոնական ու գրական ավանդույթների հետ ունեցած կապերը։ Կարևոր տեղ են զբաղեցնում հեղինակային «ես»-ի արտահայտման ձևերը, բանաստեղծական խոսքի անձնական և ընդհանրական բնույթը, քնարական հերոսի հոգևոր ապրումները և միջնադարյան մարդու՝ Աստծո, աշխարհի ու սեփական գոյության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Սուրբգրային կանոնի ուսումնասիրությունը ներառում է նաև աստվածաշնչյան մեջբերումների, ակնարկների, խորհրդանշական պատկերների, այլաբանությունների և տիպաբանական զուգահեռների կիրառման առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով միջնադարյան բանաստեղծությունը ձեռք է բերում բազմաշերտ իմաստային և գեղարվեստական կառուցվածք։ Առանձին նշանակություն ունեն բանաստեղծական տեքստի և աստվածաշնչյան սկզբնաղբյուրի փոխհարաբերությունները, ավանդական պատկերների ստեղծագործական վերամշակումը, ինչպես նաև կրոնական բովանդակության և գեղարվեստական ձևի փոխազդեցությունը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևորվում են նաև միջնադարյան գրականության ժանրային առանձնահատկությունները, մասնավորապես՝ տաղերի, շարականների, գանձերի, ողբերի, աղոթքների և հոգևոր երգերի կառուցվածքային ու գաղափարական հատկանիշները։ Հեղինակային հայեցակարգի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես է միջնադարյան բանաստեղծը ներկայանում որպես աստվածային ճշմարտության մեկնաբան, հոգևոր փորձառության կրող և ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ ստեղծող անհատականություն։ Հետազոտության համար կարևոր նշանակություն ունեն նաև միջնադարյան մեկնողական գրականության, հայրաբանական ավանդույթի, քրիստոնեական խորհրդաբանության և աստվածաբանական մտածողության ազդեցությունները հայ քնարերգության զարգացման վրա։ Գրականագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրությունը առնչվում է միջտեքստայնության, հեղինակային ինքնության, գրական ավանդույթի շարունակականության, գեղարվեստական պատկերավորման և բանաստեղծական լեզվի զարգացման հիմնախնդիրներին։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ միջնադարյան գրականության գաղափարական և գեղագիտական համակարգի առավել խորքային բացահայտման, սուրբգրային ավանդույթի ստեղծագործական յուրացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման և հեղինակային անհատականության դերի արժևորման անհրաժեշտությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմաբաններին, միջնադարագետներին, բանասերներին, գրականագետներին, աստվածաբաններին, մշակութաբաններին, կրոնական գրականության ուսումնասիրողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին, ինչպես նաև հայ միջնադարյան հոգևոր մշակույթի և բանաստեղծական ժառանգության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։ Աշխատությունը նպաստում է հայ միջնադարյան քնարերգության մեջ աստվածաշնչյան ավանդույթի և անհատական ստեղծագործական մտածողության փոխկապակցվածության ընկալմանը՝ ընդգծելով սուրբգրային կանոնի նշանակությունը բանաստեղծական աշխարհայացքի ձևավորման, հոգևոր արժեքների արտահայտման և հայկական միջնադարյան գրական մշակույթի զարգացման գործում։

Քիմիա

Աշխատությունը նվիրված է β-արոիլակրիլաթթուների և կառուցվածքով դրանց հարակից միացությունների՝ ֆոսֆոր և ազոտ պարունակող նուկլեոֆիլների հետ փոխազդեցությունների օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում տվյալ չհագեցած կարբոնիլային համակարգերի ռեակցունակությունն է, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունների ազդեցությունը քիմիական փոխակերպումների ուղղության վրա և տարբեր բնույթի նուկլեոֆիլային մասնիկների վարքագծի համեմատական վերլուծությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մոլեկուլներում առկա կարբոնիլային, կարբօքսիլային և չհագեցած հատվածների փոխադարձ էլեկտրոնային ազդեցությանը, քանի որ այդ գործոնները պայմանավորում են ռեակցիոն կենտրոնների էլեկտրոֆիլությունը և հնարավոր փոխակերպումների ընտրողականությունը։ Քննվում է արոմատիկ հատվածի բնույթի և տեղակալիչների էլեկտրոնային ու տարածական հատկությունների ազդեցությունը միացությունների ռեակցունակության վրա։ Ֆոսֆորային և ազոտային նուկլեոֆիլների հետ փոխազդեցությունները դիտարկվում են օրգանական ռեակցիաների մեխանիզմների, կառուցվածք–ռեակցունակություն կապերի և առաջացող նյութերի կառուցվածքային առանձնահատկությունների տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հնարավոր մրցակցող փոխակերպումների ուսումնասիրությունը, երբ սկզբնական նյութում մի քանի ռեակցիոն կենտրոնների առկայությունը կարող է պայմանավորել տարբեր ուղղություններով ընթացող գործընթացներ։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում նաև ստերեոքիմիական գործոններին և այն հանգամանքին, թե մոլեկուլային կառուցվածքի փոփոխություններն ինչպես կարող են անդրադառնալ փոխազդեցության ընտրողականության վրա։ Ստացված միացությունների բնութագրումը և կառուցվածքային համեմատությունը հնարավորություն են տալիս ավելի հստակ պատկերացում կազմել ելանյութերի էլեկտրոնային կառուցվածքի ու նուկլեոֆիլների բնույթի միջև առկա կապերի մասին։ Տարբեր հարակից միացությունների համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ընդհանուր օրինաչափությունների բացահայտմանը և տվյալ դասի օրգանական նյութերի քիմիական վարքագծի համակարգմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է օրգանական քիմիայի, ֆիզիկական օրգանական քիմիայի և հետերոատոմային միացությունների քիմիայի մոտեցումները՝ կենտրոնանալով նուկլեոֆիլային փոխազդեցությունների մեխանիստական առանձնահատկությունների, կառուցվածքային գործոնների և ռեակցունակության միջև փոխկապակցվածության բացահայտման վրա։

Փիլիսոփայություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է 20-րդ դարի իրանական հասարակագիտական մտքում աշխարհականացման (սեկուլյարիզացիայի) հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով գաղափարական, քաղաքական և սոցիոմշակութային գործընթացները, որոնք ձևավորել են Իրանի հասարակական մտածողության զարգացման ուղին։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել, թե ինչպես է աշխարհականացման գաղափարը ընկալվել և մեկնաբանվել իրանցի մտավորականների, փիլիսոփաների և հասարակագետների կողմից՝ տարբեր պատմական փուլերում, մասնավորապես՝ Պահլավիների շրջանի արդիականացման քաղաքականության և 20-րդ դարի երկրորդ կեսի գաղափարական հակասությունների համատեքստում։ Ուսումնասիրվում է աշխարհականացման և կրոնի փոխհարաբերությունը, պետության և եկեղեցական կառույցների տարանջատման գաղափարը, ինչպես նաև այդ գործընթացների ազդեցությունը կրթության, իրավական համակարգի և հասարակական ինստիտուտների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արևմտյան սոցիոլոգիական և փիլիսոփայական տեսությունների ներթափանցմանը իրանական մտավոր միջավայր, ինչպես նաև դրանց տեղայնացման և քննադատական վերաիմաստավորման գործընթացներին։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ իրանական հասարակագիտական միտքը հաճախ ընկալել է աշխարհականացումը ոչ միայն որպես քաղաքական կամ ինստիտուցիոնալ փոփոխություն, այլ նաև որպես մշակութային ինքնության և արժեքային համակարգի վերափոխման խնդիր։ Միաժամանակ դիտարկվում են հակասական մոտեցումները՝ արդիականացման կողմնակիցների և ավանդապաշտ-կրոնական մտածողության ներկայացուցիչների միջև, որոնք ձևավորել են 20-րդ դարի իրանական գաղափարական դաշտի բազմաշերտ կառուցվածքը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի համեմատական սոցիոլոգիայի և Մերձավոր Արևելքի գաղափարական պատմության համար՝ բացահայտելով աշխարհականացման գործընթացի յուրահատուկ իրանական մեկնաբանությունները։