Ավետիք

Այլ առարկաներ

Ապահովագրական շուկայի մասնակիցները այն անձինք և կազմակերպություններն են, որոնք ներգրավված են ապահովագրական ծառայությունների ստեղծման, վաճառքի, օգտագործման և վերահսկման գործընթացներում։ Այս շուկան ունի մի քանի հիմնական դերակատարներ, որոնք միասին ապահովում են համակարգի արդյունավետ գործունեությունը։ Առաջին խումբը ապահովագրական ընկերություններն են, որոնք մշակում և վաճառում են ապահովագրական պոլիսներ, գնահատում են ռիսկերը և իրականացնում են վնասների փոխհատուցում։ Երկրորդ խումբը ապահովագրողները (ապահովագրված անձինք) են՝ ֆիզիկական կամ իրավաբանական անձինք, ովքեր գնում են ապահովագրական ծառայություններ՝ իրենց ռիսկերը նվազեցնելու նպատակով։ Կարևոր դեր ունեն նաև ապահովագրական միջնորդները՝ գործակալներն ու բրոքերները։ Գործակալները սովորաբար ներկայացնում են մեկ կամ մի քանի ապահովագրական ընկերություն, մինչդեռ բրոքերները հանդես են գալիս որպես անկախ միջնորդներ՝ ներկայացնելով հաճախորդների շահերը և ընտրելով լավագույն առաջարկները շուկայից։ Բացի այդ, շուկայի մասնակիցներ են նաև վերաապահովագրական ընկերությունները, որոնք ստանձնում են ապահովագրական ընկերությունների ռիսկերի մի մասը՝ մեծ վնասների դեպքում ֆինանսական կայունությունը պահպանելու համար։

Լեզվաբանություն

Այս աշխատությունը ներկայացնում է 1970-90-ական թվականների անգլո-ամերիկյան լեզվաբանության մեջ ձևավորված կանխենթադրույթի (presupposition) տեսությունների զարգացումը, դրանց հիմնական ուղղությունները, մեթոդաբանական մոտեցումները և գիտական բանավեճերը։ Գրքում մանրամասն քննարկվում է, թե ինչպես են լեզվաբանները փորձել բացատրել այն ենթադրյալ իմաստային բաղադրիչները, որոնք խոսքում չեն արտահայտվում ուղղակիորեն, բայց ենթադրվում են որպես նախապայմաններ հաղորդակցության հաջող իրականացման համար։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր տեսություններ՝ սկսած տրամաբանական-սեմանտիկ մոտեցումներից, որտեղ կանխենթադրույթը դիտարկվում է որպես նախադասության ճշմարտության պայմանների մաս, մինչև պրագմատիկ ուղղություններ, որոնք շեշտադրում են համատեքստի, խոսքային իրավիճակի և հաղորդակցական նպատակների դերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գիտնականների աշխատանքներին, որոնք փորձել են սահմանել կանխենթադրույթների ակտիվացման մեխանիզմները լեզվում, ինչպես նաև դրանց պահպանման կամ չեղարկման պայմանները տարբեր խոսքային կառուցվածքներում։ Գրքում վերլուծվում են նաև քննադատական մոտեցումները, որոնք կասկածի տակ են դնում կանխենթադրույթի խիստ տրամաբանական սահմանումները և առաջարկում են ավելի ճկուն, օգտագործման վրա հիմնված մոդելներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը տալիս է համապարփակ պատկերացում այդ շրջանի լեզվաբանական մտածողության զարգացման, տեսական հակասությունների և կանխենթադրույթի երևույթի բազմաշերտ բնույթի մասին, միաժամանակ ցույց տալով դրա կարևորությունը ինչպես սեմանտիկայի, այնպես էլ պրագմատիկայի ուսումնասիրության համար։

Մանկավարժություն

Մանկավարժական և ֆիզիկական դաստիարակության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ուսանողների մասնագիտական գործունեության պահանջներին համապատասխան ֆիզիկական պատրաստության կազմակերպման և համալրող միջոցների համատեղ կիրառման արդյունավետության ուսումնասիրմանը։ Քննության են առնվում մասնագիտական կողմնորոշված ֆիզիկական պատրաստության նպատակները, խնդիրները և ուսումնական գործընթացում դրա իրականացման մեթոդական առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆիզիկական վարժությունների, շարժողական ակտիվության տարբեր ձևերի և օժանդակ պատրաստության միջոցների փոխներգործությանը՝ ուսանողների ֆիզիկական կարողությունների ու մասնագիտական պատրաստվածության զարգացման համատեքստում։ Վերլուծվում են ուժի, դիմացկունության, արագաշարժության, շարժումների համակարգման և աշխատունակության զարգացմանն ուղղված միջոցների համակցման հնարավորությունները։ Քննարկվում են նաև ուսանողների անհատական առանձնահատկությունների, ապագա մասնագիտության պահանջների և ուսումնական ծանրաբեռնվածության հաշվառման սկզբունքները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու համալիր մոտեցումների նշանակությունը ֆիզիկական պատրաստության արդյունավետության բարձրացման, մասնագիտական գործունեությանը հարմարվողականության և ֆիզիկական կարողությունների զարգացման գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ֆիզիկական դաստիարակության, սպորտային մանկավարժության, մասնագիտական կրթության և ֆիզիկական պատրաստության մեթոդիկայի ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Երևանի արդյունաբերական գոտու ֆունկցիոնալ վերակազմավորման զարգացման ուղիների ուսումնասիրությանը՝ քաղաքային տարածքների արդյունավետ օգտագործման, ժամանակակից պահանջներին համապատասխանեցման և կայուն քաղաքաշինական զարգացման համատեքստում։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են քաղաքի արդյունաբերական տարածքների ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, դրանց ներկայիս գործառնական վիճակը, տարածական կառուցվածքը և քաղաքային ընդհանուր համակարգում ունեցած դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն խնդիրներին, որոնք առաջանում են նախկին կամ գործող արդյունաբերական գոտիների քաղաքային միջավայրի հետ փոխհարաբերության արդյունքում՝ տարածքների ֆունկցիոնալ հնացման, ենթակառուցվածքների ոչ արդյունավետ օգտագործման, բնապահպանական ազդեցությունների և բնակելի ու հասարակական տարածքների հետ անհամապատասխանության տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության մեջ քննարկվում են արդյունաբերական տարածքների վերակազմավորման հնարավոր մոդելները՝ դրանց մասնակի կամ ամբողջական վերաֆունկցիոնալացման, խառը օգտագործման, նոր արտադրական և ծառայությունների կենտրոնների ձևավորման, ինչպես նաև հանրային և կանաչ տարածքների ընդլայնման միջոցով։ Քննության են առնվում տարածքային պլանավորման, տրանսպորտային հասանելիության, ինժեներական ենթակառուցվածքների արդիականացման և շրջակա միջավայրի վերականգնման խնդիրները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Երևանի քաղաքային զարգացման և արդյունաբերական տարածքների վերակազմավորման փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով բնակչության աճող պահանջները, տնտեսական ակտիվության փոփոխությունները և քաղաքի տարածական կառուցվածքի զարգացման միտումները։ Կարևորվում է նաև նախկին արդյունաբերական օբյեկտների պատմաճարտարապետական կամ քաղաքային արժեքի պահպանման և նոր գործառույթների ներդրման միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու արդյունաբերական գոտու վերակազմավորման հիմնական սահմանափակումներն ու հնարավորությունները և ձևավորելու տարածքային զարգացման այնպիսի մոտեցումներ, որոնք կարող են նպաստել Երևանի տնտեսական, սոցիալական և բնապահպանական կայունությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետների, քաղաքաշինարարների, տարածքային պլանավորման մասնագետների, տնտեսագետների, բնապահպանների, համայնքային կառավարման մարմինների աշխատակիցների, հետազոտողների, ուսանողների և Երևանի քաղաքային զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Քիմիա

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ֆոսֆորօրգանական քիմիայի մի շարք կարևոր և բարդ փոխարկումների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով P–H թթուների չհագեցած միացություններով ալկիլացման, միջֆազային կատալիզի և գերհիմնային միջավայրում ընթացող ռեակցիաների, ինչպես նաև քառորդային ֆոսֆոնիումային աղերի կառուցվածքային և ռեակցիոն առանձնահատկությունների վրա։ Հետազոտության առաջին հիմնական ուղղությունը P–H կապ պարունակող ֆոսֆորային միացությունների՝ չհագեցած օրգանական միացություններով ալկիլացումն է։ Այսպիսի ռեակցիաները կարևոր են, քանի որ հնարավորություն են տալիս նպատակային ձևով կառուցել ածխածին–ֆոսֆոր կապեր և ստանալ տարբեր կառուցվածքի ֆոսֆորօրգանական միացություններ, այդ թվում՝ ֆոսֆիններ, ֆոսֆոնատներ և ֆոսֆինօքսիդներ։ Աշխատանքի հեղինակի գիտական գործունեության վերաբերյալ հրապարակված նյութերում նշվում է, որ P–H թթուների ալկիլացման ուսումնասիրությունները կատարվել են ինչպես միջֆազային կատալիզի, այնպես էլ գերհիմնային միջավայրի պայմաններում՝ օգտագործելով չհագեցած հալոգենիդներ, ացետիլենային, վինիլացետիլենային և 1,3-դիենային ածխաջրածիններ։ Այս աշխատանքները նշանակալի ներդրում են ունեցել չհագեցած ֆոսֆորօրգանական միացությունների քիմիայի զարգացման գործում։ Միջֆազային կատալիզի կիրառումը հատկապես հետաքրքիր է այն պատճառով, որ այն թույլ է տալիս արդյունավետորեն իրականացնել ռեակցիաներ միմյանց հետ սահմանափակ խառնվող փուլերում՝ ակտիվացնելով ռեակցիայի մասնակիցներին և հեշտացնելով նրանց փոխազդեցությունը։ Մյուս կողմից, գերհիմնային միջավայրը հնարավորություն է տալիս բարձրացնել P–H թթուների դեֆրոտոնացման աստիճանը և ձևավորել ավելի ռեակցիոնունակ ֆոսֆորային անիոններ, որոնք կարող են փոխազդել չհագեցած էլեկտրոֆիլների հետ։ Այս մոտեցումների համադրումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ռեակցիաների ընթացքի օրինաչափությունները, ընտրողականությունը, ռեգիոքիմիան և ստացվող արտադրանքների կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Աշխատության մյուս կարևոր ուղղությունը կապված է քառորդային ֆոսֆոնիումային աղերի հետ, որոնց մոլեկուլներում առկա են α-ալենային և β-ացետիլենային խմբեր։ Այստեղ ուսումնասիրվում են պրոտոտրոպային փոխարկումները, այսինքն՝ այնպիսի կառուցվածքային վերադասավորումներ, որոնց ընթացքում տեղի է ունենում պրոտոնի տեղափոխություն և միաժամանակ փոխվում է բազմակի կապերի դիրքը կամ մոլեկուլի էլեկտրոնային կառուցվածքը։ Նման գործընթացները կարևոր են օրգանական սինթեզում, քանի որ կարող են հանգեցնել տարբեր իզոմերային կառուցվածքների առաջացման և թույլ տալ կառավարել հետագա քիմիական փոխարկումների ուղղությունը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի նաև նշված ֆոսֆոնիումային աղերի փոխազդեցությունը նուկլեոֆիլների հետ։ Քառորդային ֆոսֆոնիումային միացությունները կարող են հանդես գալ որպես ռեակցիոնունակ միջանկյալներ և սինթետիկ կառուցվածքային միավորներ, իսկ դրանցում առկա ալենային կամ ացետիլենային հատվածները լրացուցիչ հնարավորություն են տալիս իրականացնել բազմաստիճան կամ վերադասավորման ուղեկցվող փոխարկումներ։ Այս ուսումնասիրությունների արդյունքում ստացված օրինաչափությունները կարևոր են ոչ միայն առանձին միացությունների ստացման, այլև չհագեցած ֆոսֆորօրգանական համակարգերի ռեակցիոնունակության ընդհանուր պատկերն ավելի լավ հասկանալու համար։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ դրա շրջանակում մշակված մոտեցումները հնարավորություն են տվել ստանալ գործնական նշանակություն ունեցող ֆոսֆորօրգանական միացությունների տարբեր դասեր։ Հեղինակի գիտական ժառանգությանը նվիրված աղբյուրը նշում է, որ հետազոտությունների հիման վրա մշակվել են արդյունավետ և տեխնոլոգիապես կիրառելի մեթոդներ ֆոսֆինների, ֆոսֆոնատների և ֆոսֆինօքսիդների սինթեզի համար, ինչպես նաև առաջարկվել է երկրորդային ֆոսֆինօքսիդների ալկիլացման միջոցով երրորդային ֆոսֆինօքսիդների ստացման նոր եղանակ։ Ուսումնասիրության շրջանակում բացահայտված են նաև P–H կապի հետ կապված որոշ ոչ սովորական փոխարկումներ, այդ թվում՝ երկրորդային ֆոսֆինօքսիդների պրոպարգիլացման ընթացքում թթվածնի ներմուծման նոր ռեակցիա, ինչը վկայում է ֆոսֆորօրգանական համակարգերի քիմիական վարքագծի բազմազանության մասին։ Աշխատանքը գիտական աղբյուրներում ներկայացվում է որպես Ռոլանդ Հարությունի Խաչատրյանի՝ քիմիական գիտությունների դոկտորի գիտական աստիճանի հայցման համար պատրաստված ատենախոսական հետազոտություն․ այն պաշտպանվել է Երևանում 1994 թվականին, իսկ հեղինակային սեղմագիրը կազմված է 60 էջից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը արժեքավոր է նրանով, որ միավորում է օրգանական սինթեզի, ֆոսֆորօրգանական քիմիայի, կատալիզի և չհագեցած միացությունների ռեակցիոնունակության ուսումնասիրությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել P–H թթուների ալկիլացման մեխանիզմների և սինթետիկ հնարավորությունների, միջֆազային և գերհիմնային պայմանների դերի, ինչպես նաև ալենային և ացետիլենային խմբեր պարունակող ֆոսֆոնիումային աղերի փոխարկումների մասին։ Թեման հատկապես հետաքրքրություն է ներկայացնում ֆոսֆորօրգանական քիմիայի, օրգանական սինթեզի և նոր ֆունկցիոնալ ֆոսֆորային միացությունների ստացման մեթոդների ուսումնասիրությամբ զբաղվող քիմիկոսների, հետազոտողների, ասպիրանտների և ուսանողների համար:

Տեխնոլոգիա

Շինարարագիտության և շինարարական ջերմաֆիզիկայի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է շենքերի և շինությունների արտաքին պատերում կիրառվող շինարարական նյութերի, իրերի և կոնստրուկցիաների ջերմաֆիզիկական բնութագրերի ուսումնասիրությանը և դրանց բարելավման արդյունավետ ուղիների մշակմանը։ Քննության են առնվում արտաքին պատող կոնստրուկցիաների ջերմապաշտպան հատկությունները, ջերմահաղորդականության, ջերմային դիմադրության, ջերմունակության և խոնավության ազդեցության հիմնական օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում շինարարական նյութերի կառուցվածքի, խտության, ծակոտկենության և բաղադրության ազդեցությանը դրանց ջերմամեկուսիչ հատկությունների վրա։ Վերլուծվում են տարբեր տեսակի պատային նյութերի և բազմաշերտ կոնստրուկցիաների ջերմատեխնիկական առանձնահատկությունները, ջերմային կորուստների առաջացման պատճառները և արտաքին պատերի էներգաարդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Քննարկվում են նաև ժամանակակից ջերմամեկուսիչ նյութերի կիրառման, կոնստրուկտիվ լուծումների կատարելագործման, ջերմային կամուրջների ազդեցության նվազեցման և խոնավաջերմային ռեժիմի կարգավորման մեթոդները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ջերմաֆիզիկական ցուցանիշների փորձարարական որոշման, հաշվարկային մոդելավորման և շինարարական կոնստրուկցիաների ջերմատեխնիկական արդյունավետության գնահատման մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում շենքերի ջեռուցման և հովացման էներգածախսերի կրճատմանը, ներքին միջավայրի ջերմային հարմարավետության ապահովմանը և շինարարական նյութերի շահագործական հատկությունների բարելավմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել շինարարական նյութագիտության, շենքերի ջերմատեխնիկայի, էներգաարդյունավետ շինարարության և շինարարական կոնստրուկցիաների նախագծման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։