Դաստիարակչական խրատների ժողովածու

Литература

1890 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ Տիգրան Ճիվելեկյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 196 էջից բաղկացած գիրքը «Հազար և մի զբոսուցիչ մանրավեպք» վերնագրով ժողովածուի երկրորդ հատորն է։ Վերնագրում գործածված «զբոսուցիչ» բառը ենթադրում է ընթերցողին հետաքրքրող, զվարճացնող կամ հաճելի ժամանց ապահովող բնույթ, իսկ «մանրավեպք» ձևը մատնանշում է կարճ ծավալի պատմողական ստեղծագործությունների հավաքածու։ Այսպիսի ժողովածուները XIX դարի հայ ընթերցողական միջավայրում կարող էին ծառայել թե՛ ժամանցի, թե՛ բարոյական կամ կենցաղային գաղափարների փոխանցման նպատակին՝ ընթերցողին ներկայացնելով տարբեր իրավիճակներ, մարդկային բնավորություններ, հասարակական հարաբերություններ և անսպասելի դեպքեր։ Մանրավեպային գրականությունը հնարավորություն է տալիս կարճ պատմությունների միջոցով ներկայացնել մարդկային վարքի առանձնահատկությունները, առօրյա կյանքի հակասությունները, խելամտության ու միամտության դրսևորումները, ինչպես նաև հասարակական սովորույթներն ու բարոյական հարցերը։ Այդպիսի պատմությունները կարող էին պարունակել հումորային, խրատական, զվարճալի կամ խորհրդածական տարրեր, սակայն տվյալ հատորի կոնկրետ թեմաներն ու պատմությունների բնույթը հնարավոր չէ հաստատել միայն վերնագրից։ «Հատոր Բ» նշումը ցույց է տալիս, որ գիրքը բազմահատոր հրատարակության երկրորդ մասն է, ինչը ենթադրում է նյութի շարունակական կամ բաժանված ներկայացում, սակայն առաջին հատորի հետ դրա ճշգրիտ կապը պարզելու համար անհրաժեշտ է համեմատել երկու հատորների բովանդակությունը։ XIX դարի վերջին Կոստանդնուպոլիսը հայալեզու գրականության և տպագրության կարևոր կենտրոն էր, որտեղ հրատարակվում էին գեղարվեստական ստեղծագործություններ, թարգմանություններ, պատմողական ժողովածուներ և ընթերցանության համար նախատեսված այլ գրքեր։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն ժամանցային ու մանրապատում գրականության, ընթերցողական մշակույթի և ժամանակաշրջանի հրատարակչական գործունեության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հեղինակի, պատմությունների սկզբնաղբյուրների, թարգմանական բնույթի և ժողովածուի ամբողջական կազմի մասին եզրակացություններ անելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի բնագիրը կամ դրա նախաբանը։

История

Այս ծավալուն պատմական աշխատությունը նվիրված է Նապոլեոն Բոնապարտի կյանքին, քաղաքական ու ռազմական գործունեությանը և Ֆրանսիայի կայսր դառնալու պատմությանը՝ ներկայացնելով նորագույն եվրոպական պատմության ամենաազդեցիկ գործիչներից մեկի վերելքը և նրա դերի նշանակությունը Ֆրանսիայի ու ամբողջ Եվրոպայի քաղաքական վերափոխումների մեջ։ Նապոլեոն Բոնապարտի կենսագրությունը սերտորեն կապված է Ֆրանսիական հեղափոխության, միապետության անկման, հանրապետական կառավարման հաստատման և հետհեղափոխական հասարակության մեջ իշխանության նոր ձևերի առաջացման հետ։ Նրա կյանքի ու գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես հեղափոխական ցնցումներից հետո ձևավորված քաղաքական միջավայրում ռազմական հաջողությունները կարող էին վերածվել պետական իշխանության, իսկ անհատական հավակնությունները՝ ազդել մի ամբողջ մայրցամաքի պատմական ընթացքի վրա։ Ստեղծագործության թեմատիկ առանցքը Նապոլեոնի՝ ռազմական հրամանատարից մինչև Ֆրանսիայի կայսր հասնելու ճանապարհն է, որը ներառում է նրա քաղաքական վերելքի, պետական իշխանության կենտրոնացման, ռազմական հաղթանակների և եվրոպական միջազգային հարաբերությունների վերափոխման պատմությունը։ Նապոլեոնը պատմության մեջ առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում որպես զորավար և պետական գործիչ, որի գործունեությունը միաժամանակ կապված էր Ֆրանսիական հեղափոխության գաղափարների տարածման, վարչական համակարգի վերակազմավորման, իրավական բարեփոխումների և կայսերական իշխանության ամրապնդման հետ։ Նրա վերելքի պատմությունը բացահայտում է հեղափոխական ժամանակաշրջանի հակասությունները, երբ ազատության և իրավահավասարության գաղափարների տարածմանը զուգահեռ ձևավորվում էր իշխանության կենտրոնացման նոր համակարգ։ Ֆրանսիական հեղափոխությունը ոչնչացրել էր հին կարգերի բազմաթիվ հիմքեր՝ առաջ բերելով հասարակական ու քաղաքական հարաբերությունների վերակազմավորման անհրաժեշտություն։ Այդ պայմաններում Նապոլեոնը կարողացավ ռազմական հեղինակությունը և քաղաքական կազմակերպվածությունը վերածել իշխանության կարևոր հենարանների՝ աստիճանաբար ընդլայնելով իր ազդեցությունը պետական կառավարման ոլորտում։ Նրա գործունեության կարևոր հանգրվաններից էր 1799 թվականի պետական հեղաշրջումը, որի արդյունքում հաստատվեց Հյուպատոսությունը, իսկ 1804 թվականին նա հռչակվեց ֆրանսիացիների կայսր։ Այս իրադարձությունները նշանավորեցին Ֆրանսիայի քաղաքական զարգացման նոր փուլը՝ հեղափոխական հանրապետական կառավարման ձևերից անցում կատարելով կայսերական իշխանության։ Նապոլեոնի կայսր դառնալու պատմությունը, հետևաբար, միայն անհատական փառքի կամ ռազմական հաջողությունների պատմություն չէ․ այն արտացոլում է հեղափոխության ժառանգության, պետական իշխանության օրինականացման, հասարակական կայունության ձգտման և անձնական իշխանության ամրապնդման միջև գոյություն ունեցող բարդ հարաբերությունները։ Աշխատության պատմական շրջանակը կապված է նաև Նապոլեոնի ռազմական գործունեության հետ, որը վճռական ազդեցություն ունեցավ Եվրոպայի քաղաքական քարտեզի և պետությունների փոխհարաբերությունների վրա։ Նրա գլխավորած արշավանքներն ու հաղթանակները նպաստեցին Ֆրանսիայի ազդեցության տարածմանը, փոխեցին մի շարք եվրոպական պետությունների դիրքերը և հանգեցրին հին քաղաքական միավորումների վերափոխմանը։ Միաժամանակ, շարունակական պատերազմները մեծ մարդկային ու նյութական կորուստներ պատճառեցին, իսկ ֆրանսիական գերիշխանության ընդլայնումը հակազդեցություն առաջացրեց եվրոպական այլ տերությունների շրջանում։ Նապոլեոնյան պատերազմները դարձան միջազգային հարաբերությունների վերակազմավորման կարևոր գործոն և նպաստեցին եվրոպական քաղաքական հավասարակշռության շուրջ երկարատև պայքարի ձևավորմանը։ Այս համատեքստում Նապոլեոնի կերպարը ներկայացնում է պատմական առաջնորդի երկակի բնույթը․ նա հանդես էր գալիս միաժամանակ որպես նոր վարչական ու իրավական կարգերի հաստատող և որպես կայսերական իշխանության ընդլայնման նպատակով պատերազմներ վարող կառավարիչ։ Նրա կառավարման տարիներին իրականացված բարեփոխումներից առանձնահատուկ նշանակություն ունեցավ Քաղաքացիական օրենսգիրքը, որը հայտնի է Նապոլեոնյան օրենսգիրք անվամբ և իրավահավասարության, սեփականության պաշտպանության ու քաղաքացիական հարաբերությունների կարգավորման մի շարք սկզբունքներ ամրագրեց։ Նրա վարչական քաղաքականությունը նպաստեց պետական կառավարման կենտրոնացմանը, իսկ կրթության ու իրավական համակարգերի վերակազմավորումը երկարատև ազդեցություն ունեցավ Ֆրանսիայի հասարակական կյանքի վրա։ Սակայն այդ բարեփոխումներին զուգահեռ սահմանափակվեցին քաղաքական ազատությունների որոշ ձևեր, ամրապնդվեց անձնական իշխանությունը և վերականգնվեցին այնպիսի ինստիտուտներ, որոնք հակասում էին հեղափոխության որոշ սկզբունքներին։ Այս հակասությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է Նապոլեոնի պատմական դերը համակողմանիորեն ընկալելու համար՝ նրան դիտարկելով ոչ միայն որպես ռազմական հանճար, այլև որպես պետական գործիչ, որի քաղաքական որոշումները միավորել էին նորարարությունն ու իշխանության կենտրոնացման ձգտումը։ Ստեղծագործության կենսագրական ուղղվածությունը հնարավորություն է տալիս պատմական մեծ իրադարձությունները դիտարկել անհատի գործունեության և որոշումների միջոցով։ Նապոլեոնի կյանքի պատմությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են անձնական ունակությունները, ժամանակի քաղաքական հանգամանքները, ռազմական կազմակերպվածությունը և հասարակական սպասումները փոխազդում՝ նպաստելով պատմական վերելքին։ Միաժամանակ նրա ճակատագիրը բացահայտում է քաղաքական իշխանության անկայունությունը և այն հանգամանքը, որ նույնիսկ ռազմական մեծ հաջողությունները չեն ապահովում անսահմանափակ գերիշխանություն։ Ռուսաստանյան արշավանքի ձախողումը, եվրոպական տերությունների հակադաշինքների ամրապնդումը և 1813 թվականի պարտությունները թուլացրին Նապոլեոնի իշխանությունը՝ հանգեցնելով նրա գահընկեցությանը 1814 թվականին։ 1815 թվականին իշխանության կարճատև վերականգնումից՝ Հարյուր օրվա ժամանակաշրջանից հետո, Վաթեռլոոյի ճակատամարտում կրած պարտությունը վերջ դրեց նրա կայսերական իշխանությանը։ Այս իրադարձությունները լրացնում են նրա վերելքի պատմությունը՝ այն վերածելով նաև քաղաքական հավակնությունների, ռազմական ուժի սահմանների և պատմական պատասխանատվության մասին խորհրդածության։ Գրական առումով նման կենսագրական-պատմական աշխատության կարևոր առանձնահատկությունը պատմական փաստերի և անհատական գործունեության փոխկապակցումն է։ Կենտրոնական գործչի կյանքի հաջորդական ներկայացումը հնարավորություն է տալիս հետևելու նրա քաղաքական դիրքի փոփոխություններին, ռազմական հաջողությունների ու ձախողումների հետևանքներին և անձնական իշխանության ձևավորման ընթացքին։ Պատմական պատումը կարող է ընթերցողին ներկայացնել ոչ միայն առանձին իրադարձություններ, այլև դրանց միջև պատճառահետևանքային կապերը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են քաղաքական որոշումները փոխում պետական կառավարման համակարգը, հասարակական հարաբերությունները և միջազգային իրադրությունը։ Նապոլեոնի կենսագրության շուրջ ձևավորված գրական ավանդույթում հաճախ միահյուսվում են ռազմական պատմության դինամիզմը, քաղաքական վերլուծությունը և անհատական ճակատագրի դրամատիկ զարգացումը։ Այսպիսի մոտեցումը պատմությունը դարձնում է ավելի մատչելի՝ բարդ քաղաքական իրադարձությունները կապելով ընթերցողի համար հասկանալի կենսագրական ընթացքի հետ։ Աշխատության պատմամշակութային նշանակությունը հատկապես կարևոր է 19-րդ դարի հայերեն գրականության համատեքստում, քանի որ այն հայ ընթերցողին հնարավորություն էր տալիս ծանոթանալու եվրոպական պատմության վճռորոշ իրադարձություններին և համաշխարհային քաղաքականության վրա մեծ ազդեցություն ունեցած գործչի կյանքին։ Կոստանդնուպոլիսը հայ տպագրության և մտավոր կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ հայերեն գրքերի միջոցով տարածվում էին պատմական, գիտական, կրթական և գեղարվեստական գիտելիքներ։ Այդ միջավայրում Նապոլեոնի մասին ծավալուն պատմական աշխատության հրատարակությունը վկայում է համաշխարհային պատմության նկատմամբ հետաքրքրության և հայերենով պատմական գիտելիք հաղորդելու ձգտման մասին։ Նման գրքերը նպաստում էին պատմական մտածողության զարգացմանը, ընթերցողների՝ եվրոպական քաղաքական անցուդարձերի մասին գիտելիքների ընդլայնմանը և հայ գրականության թեմատիկ շրջանակի հարստացմանը։ Դրանք կարևոր դեր ունեին նաև այն մտավոր միջավայրում, որտեղ պատմությունը դիտարկվում էր որպես հասարակությունների վերելքի, պետական կառավարման, ազգային ինքնագիտակցության և քաղաքական փոփոխությունների օրինաչափությունները հասկանալու միջոց։ Ընթերցողական արժեքի առումով աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Նապոլեոնի կենսագրությամբ, Ֆրանսիական հեղափոխությամբ, եվրոպական ռազմական պատմությամբ, կայսրությունների ձևավորմամբ և պետական կառավարման զարգացման պատմությամբ զբաղվողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես է անհատի գործունեությունը կապվում լայնածավալ պատմական գործընթացների հետ, ինչ ազդեցություն կարող են ունենալ ռազմական հաղթանակները պետական իշխանության ձևավորման վրա, և ինչ հակասություններ են առաջանում հեղափոխական գաղափարների ու կենտրոնացված կառավարման միջև։ Միաժամանակ այն կարևոր նյութ է հայերեն պատմական գրականության և 19-րդ դարի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով համաշխարհային պատմության թեմաների տարածումը հայալեզու գրքի միջոցով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է Նապոլեոն Բոնապարտի վերելքի, կայսերական իշխանության հաստատման և եվրոպական պատմության մեջ նրա ունեցած դերի ուսումնասիրության համար նշանակալի պատմական նյութ՝ միավորելով կենսագրական պատումը, ռազմական ու քաղաքական պատմության հարցերը և պետական իշխանության զարգացման վերաբերյալ ավելի լայն գաղափարական խնդիրները։

История

Աշխատությունը նվիրված է բրոնզի դարի Սինտաշտայի և Պետրովկայի հնագիտական մշակույթների ռազմական գործի առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ փորձարարական հնագիտության մեթոդների կիրառմամբ։ Դիտարկվում են Եվրասիական տափաստաններում բնակված հնագույն հասարակությունների ռազմական կազմակերպման սկզբունքները, սպառազինության տեսակները, մարտական տեխնիկայի զարգացման մակարդակը և ռազմական գործունեության դերը հասարակական հարաբերությունների ձևավորման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված զենքերի, մարտակառքերի, ձիասարքերի և ռազմական նշանակության այլ առարկաների կառուցվածքային ու գործառական առանձնահատկություններին։ Քննարկվում են բրոնզե և քարե զենքերի պատրաստման տեխնոլոգիաները, դրանց կիրառման հնարավորությունները, մարտակառքերի կառուցվածքն ու շարժունակությունը, ինչպես նաև ձիերի օգտագործման նշանակությունը ռազմական գործողություններում։ Անդրադարձ է կատարվում փորձարարական վերակառուցումների միջոցով հնագույն սպառազինության արդյունավետության, տեխնիկական հնարավորությունների և կիրառման եղանակների գնահատմանը։ Ուսումնասիրվում են նաև ռազմական ավանդույթների արտացոլումը թաղման ծեսերում, հնագիտական գտածոների մեկնաբանության խնդիրները և ռազմական տեխնոլոգիաների ազդեցությունը բրոնզի դարի հասարակությունների զարգացման վրա։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հնագետների, պատմաբանների, ռազմական պատմության մասնագետների, մշակութաբանների և Եվրասիայի բրոնզի դարի հնագիտական մշակույթներով հետաքրքրվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Другие предметы

Մարքեթինգային աուդիտը կազմակերպության մարքեթինգային գործունեության համապարփակ, համակարգված և անկախ գնահատման գործընթաց է, որը նպատակ ունի բացահայտել ուժեղ և թույլ կողմերը, գնահատել շուկայի պայմաններին համապատասխանությունը և առաջարկել բարելավման ուղիներ։ Այն դիտվում է որպես մարքեթինգային վերահսկողության արդի գործառույթ, քանի որ ապահովում է կազմակերպության շուկայական գործունեության շարունակական վերահսկում և ռազմավարական ուղղորդում։ Մարքեթինգային աուդիտը ներառում է կազմակերպության արտաքին և ներքին միջավայրերի վերլուծություն։ Արտաքին աուդիտը ուսումնասիրում է շուկայի պայմանները, մրցակիցներին, սպառողների վարքագիծը, տնտեսական և տեխնոլոգիական գործոնները, իսկ ներքին աուդիտը գնահատում է կազմակերպության մարքեթինգային ռազմավարությունը, վաճառքի համակարգը, գովազդային գործունեությունը, բաշխման ուղիները և կառավարման արդյունավետությունը։ Մարքեթինգային աուդիտի հիմնական նպատակն է ապահովել, որ կազմակերպության մարքեթինգային գործունեությունը համապատասխանի շուկայի պահանջներին և կազմակերպության ռազմավարական նպատակներին։ Այն նաև օգնում է բացահայտել խնդիրներ, ինչպիսիք են անարդյունավետ գովազդը, թույլ մրցակցային դիրքերը կամ սխալ գնային քաղաքականությունը։ Մարքեթինգային վերահսկողության համակարգում աուդիտը կարևոր գործառույթ է, քանի որ այն թույլ է տալիս ոչ միայն գնահատել անցյալ և ներկա գործունեությունը, այլ նաև կանխատեսել ապագա զարգացումները և կատարել անհրաժեշտ փոփոխություններ։ Ժամանակակից բիզնես միջավայրում մարքեթինգային աուդիտը կիրառվում է որպես ռազմավարական գործիք, որը նպաստում է կազմակերպության մրցունակության բարձրացմանը և շուկայի փոփոխություններին արագ արձագանքելու կարողությանը։ Այն կարող է իրականացվել ինչպես ներքին մասնագետների, այնպես էլ արտաքին անկախ փորձագետների կողմից, ինչը ապահովում է ավելի օբյեկտիվ գնահատում։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության բանկային համակարգի ներդրումային քաղաքականության ձևավորման, իրականացման և կատարելագործման տնտեսական ու ֆինանսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են առևտրային բանկերի դերը ազգային տնտեսության զարգացման, ֆինանսական ռեսուրսների վերաբաշխման, ներդրումային գործընթացների ակտիվացման և տնտեսական աճի ֆինանսավորման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանկերի ներդրումային գործունեության կազմակերպման սկզբունքներին, ներդրումային պորտֆելների ձևավորմանը, ֆինանսական գործիքների ընտրությանը և ներդրումային որոշումների արդյունավետության գնահատմանը։ Ուսումնասիրվում են բանկային ակտիվների և պարտավորությունների կառավարման առանձնահատկությունները, իրացվելիության ապահովման մեխանիզմները, եկամտաբերության և ռիսկայնության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև ֆինանսական կայունության պահպանման պայմանները։ Անդրադարձ է կատարվում վարկային և ներդրումային քաղաքականությունների փոխկապակցվածությանը, արժեթղթերի շուկայում բանկերի մասնակցությանը, երկարաժամկետ ֆինանսավորման հնարավորություններին և տնտեսության իրական հատվածում ներդրումների խթանման գործիքներին։ Կարևորվում են ներդրումային ռիսկերի բացահայտման, գնահատման և կառավարման մեթոդները, ներդրումային պորտֆելների դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտությունը և բանկային գործունեության արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Դիտարկվում են նաև Հայաստանի ֆինանսական շուկայի զարգացման առանձնահատկությունները, բանկային կարգավորման և վերահսկողության դերը, միջազգային փորձի կիրառման հնարավորությունները և ներդրումային միջավայրի բարելավման ուղղությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել բանկային համակարգի ներդրումային գործունեության հիմնական ցուցանիշները, ֆինանսական միջնորդության արդյունավետությունը և ներդրումային քաղաքականության կատարելագործման կազմակերպատնտեսական մոտեցումները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի բանկային համակարգի զարգացման, ֆինանսական ռեսուրսների արդյունավետ տեղաբաշխման և տնտեսության ներդրումային ներուժի ընդլայնման հիմնախնդիրների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսաբանների, բանկային ոլորտի մասնագետների, ներդրումային վերլուծաբանների, ֆինանսական կառավարման հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ և 20-րդ դարերում Եգիպտոսի թատերական արվեստի և դրամատուրգիայի ձևավորման, զարգացման ու գեղարվեստական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ պատմական, հասարակական, մշակութային և գրական գործընթացների փոխկապակցվածության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում են եգիպտական ժամանակակից թատրոնի առաջացման նախադրյալները, ազգային դրամատուրգիական ավանդույթների ձևավորումը, եվրոպական թատերարվեստի ազդեցությունը և արաբական մշակութային միջավայրում նոր գեղարվեստական ուղղությունների տարածումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Եգիպտոսում տեղի ունեցած հասարակական և մշակութային վերափոխումներին, որոնք նպաստեցին ժամանակակից թատերական հաստատությունների ստեղծմանը, բեմարվեստի մասնագիտական զարգացմանը և դրամատիկական գրականության տարածմանը։ Ուսումնասիրվում են ավանդական ժողովրդական ներկայացումների, բանավոր պատմողական արվեստի, երաժշտական և երգիծական կատարումների ու եվրոպական թատերական ձևերի փոխազդեցությունները, որոնց արդյունքում աստիճանաբար ձևավորվեցին եգիպտական ազգային թատրոնի ինքնատիպ արտահայտչամիջոցները։ Քննարկվում են արաբական մշակութային վերածննդի՝ Նահդայի ազդեցությունը թատերական կյանքի զարգացման վրա, գրական լեզվի և խոսակցական արաբերենի կիրառման առանձնահատկությունները, թարգմանական դրամատուրգիայի նշանակությունը և եվրոպական դասական ստեղծագործությունների տեղայնացման գործընթացները։ Կարևորվում է եգիպտական թատրոնի սկզբնական զարգացման փուլերում Յակուբ Սաննուի և այլ մշակութային գործիչների գործունեությունը, նրանց ներդրումը թատերական ներկայացումների կազմակերպման, հասարակական երգիծանքի զարգացման և բեմարվեստի ժողովրդականացման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում 20-րդ դարի սկզբին թատերական խմբերի, մասնագիտական դերասանական կազմերի և մշակութային հաստատությունների ձևավորմանը, ինչպես նաև թատրոնի՝ որպես հասարակական գաղափարների արտահայտման և ազգային ինքնագիտակցության զարգացման միջոցի նշանակությանը։ Առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում Թաուֆիկ ալ-Հաքիմի և եգիպտական դրամատուրգիայի մյուս նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործական ժառանգության, նրանց գեղարվեստական սկզբունքների, դրամատիկական կառուցվածքների և գաղափարական որոնումների ուսումնասիրության հարցերը։ Հետազոտության թեմատիկ շրջանակներում դիտարկվում են պատմական, սոցիալական, քաղաքական, հոգեբանական և փիլիսոփայական դրամաների զարգացման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև կատակերգության, երգիծանքի, երաժշտական թատրոնի և փորձարարական բեմարվեստի դերը եգիպտական մշակութային կյանքում։ Կարևորվում են գաղութատիրության, ազգային անկախության համար պայքարի, հասարակական արդիականացման, սոցիալական անհավասարության, կրթության, կանանց հասարակական դիրքի և ավանդական արժեքների վերափոխման թեմաների արտացոլումները դրամատիկական ստեղծագործություններում։ Ուսումնասիրվում է թատրոնի փոխհարաբերությունը հասարակական կարծիքի, քաղաքական գաղափարախոսությունների և մշակութային ինքնության հետ՝ ընդգծելով բեմարվեստի ազդեցությունը հասարակական քննարկումների և գեղարվեստական մտածողության զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրության են արժանանում 20-րդ դարի երկրորդ կեսի եգիպտական դրամատուրգիայի նորարարական միտումները, ռեալիստական և խորհրդանշական արտահայտչամիջոցների կիրառումը, ազգային պատմության վերաիմաստավորումը և ժամանակակից մարդու հոգեբանական ու սոցիալական խնդիրների ներկայացումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև թատերական ռեժիսուրայի, դերասանական արվեստի, բեմանկարչության, ներկայացումների գեղարվեստական կազմակերպման և հանդիսատեսի հետ հաղորդակցության ձևերի զարգացմանը։ Կարևորվում է Եգիպտոսի դերը արաբական աշխարհի թատերական մշակույթի զարգացման գործում, եգիպտական դրամատուրգիայի ազդեցությունը տարածաշրջանի այլ երկրների գրականության և բեմարվեստի վրա, ինչպես նաև միջազգային մշակութային փոխանակումների նշանակությունը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս առավել խորությամբ պատկերացում կազմելու եգիպտական թատրոնի պատմական զարգացման հիմնական փուլերի, ազգային և եվրոպական գեղարվեստական ավանդույթների փոխազդեցության, դրամատուրգիական ժանրերի բազմազանության և թատերական արվեստի հասարակական գործառույթների մասին։ Հետազոտությունն ունի գրականագիտական, պատմամշակութային և արվեստաբանական նշանակություն՝ նպաստելով արաբական դրամատուրգիայի զարգացման օրինաչափությունների, եգիպտական ազգային թատրոնի ինքնատիպության և 19–20-րդ դարերի մշակութային վերափոխումների առավել խորքային ընկալմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել թատերագետների, գրականագետների, արևելագետների, արաբագետների, մշակութաբանների, պատմաբանների, արվեստաբանների, դասախոսների, ուսանողների և համաշխարհային թատրոնի ու արաբական գրականության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։