Եվրամիությունը եվ դրա կառավարման մարմինները

Լեզվաբանություն

Սա գիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Անատոլիայի տարբեր շրջաններում ժամանակին գոյություն ունեցած և մասամբ նաև պահպանված հայ բարբառների համակարգային նկարագրությանը, դրանց լեզվական առանձնահատկությունների վերլուծությանը և պատմաաշխարհագրական տարածվածության ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են այդ բարբառների հնչյունական, ձևաբանական և բառապաշարային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց փոխկապակցվածությունը գրական հայերենի և այլ տարածաշրջանային խոսվածքների հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են պատմական տեղաշարժերը, բնակչության տեղահանությունները և մշակութային շփումները ազդել այդ բարբառների ձևավորման և փոփոխման վրա։ Ներառված են նաև դաշտային հետազոտությունների տվյալներ, բանավոր խոսքի օրինակներ և լեզվական նյութեր, որոնք հավաքվել են տարբեր համայնքներից, ինչը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու այդ խոսվածքների իրական գործածությունը և լեզվական պատկերը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր աղբյուր է հայ բարբառագիտության, պատմական լեզվաբանության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար, քանի որ այն փաստագրում և վերլուծում է արդեն մեծ մասամբ անհետացման վտանգի տակ գտնվող լեզվական շերտեր։

Գրականություն

Գրականագիտական և թատերագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ գրող Նաիրի Զարյանի դրամատուրգիական ստեղծագործության ուսումնասիրությանը՝ հայ գրականության և թատերական արվեստի զարգացման պատմական ու մշակութային համատեքստում։ Քննության են առնվում գրողի դրամատուրգիական ժառանգության ձևավորման նախադրյալները, ստեղծագործական աշխարհայացքի առանձնահատկությունները և նրա թատերգությունների տեղը հայ խորհրդային շրջանի գրականության մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Նաիրի Զարյանի դրամատիկական երկերի թեմատիկ բազմազանությանը, գաղափարական բովանդակությանը, հասարակական և բարոյական հիմնախնդիրների գեղարվեստական արտացոլմանը։ Վերլուծվում են դրամատիկական գործողության կառուցման սկզբունքները, սյուժետային զարգացումները, հակամարտությունների բնույթը, կերպարների համակարգը և նրանց հոգեբանական ու սոցիալական բնութագրումները։ Քննարկվում են երկխոսությունների կառուցվածքը, հերոսների խոսքային անհատականացումը, դրամատիկական լարվածության ստեղծման միջոցները և հեղինակային դիրքորոշման արտահայտման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել գրողի պատմական և ժամանակակից թեմաներով ստեղծագործությունները, դրանց ժանրային ու ոճական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրամատուրգիական ավանդույթների և նորարարական մոտեցումների փոխհարաբերությունները։ Անդրադարձ է կատարվում Նաիրի Զարյանի թատերգությունների բեմական մեկնաբանություններին, գրական քննադատության գնահատականներին և նրա դրամատուրգիայի նշանակությանը հայկական թատրոնի խաղացանկի ու գեղարվեստական մտածողության զարգացման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, դրամայի տեսության, թատերագիտության, գրական քննադատության և Նաիրի Զարյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու ուսանողների համար։

Բժշկություն

Գ. Պաղտասարյանի աշխատությունը նվիրված է ամուսնական կյանքին և նախատեսված է ինչպես ամուսնացած զույգերի, այնպես էլ ամուսնության պատրաստվող անձանց համար։ Այն անդրադառնում է ընտանիքի կազմավորման, ամուսինների փոխհարաբերությունների և համատեղ կյանքի կազմակերպման հարցերին՝ ամուսնությունը դիտարկելով որպես անձնական, ընտանեկան և հասարակական նշանակություն ունեցող կարևոր իրադարձություն։ Վերնագրում ընդգծված «առաջնորդի» գաղափարը մատնանշում է ընթերցողին գործնական խորհուրդներ և ուղղորդում տրամադրելու նպատակը։ Նմանատիպ գրականությունը 19-րդ դարի հայ հասարակական միջավայրում նպաստում էր ընտանիքի, ամուսնական պարտականությունների, փոխադարձ հարգանքի, վստահության և պատասխանատվության վերաբերյալ պատկերացումների տարածմանը։ Ամուսնական կյանքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես երկու անձանց միություն, այլև որպես փոխադարձ հոգատարության, համատեղ որոշումների և ընտանեկան կայունության վրա հիմնված հարաբերություն։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև պատմական տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի ընտանեկան բարքերի, ամուսնության վերաբերյալ հասարակական պատկերացումների և բարոյական դաստիարակության գրականության առանձնահատկությունները։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ ընտանեկան մշակույթի, հասարակական կյանքի և 19-րդ դարի հայ բարոյախոսական գրականության ուսումնասիրության համար։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության կրթության համակարգի կառավարման տեսական հիմքերի և գործնական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ կրթական համակարգը դիտարկելով որպես փոխկապակցված և բազմամակարդակ կառավարման ամբողջություն։ Ուսումնասիրության շրջանակում կրթության կառավարումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես վարչական գործառույթների իրականացում, այլև որպես կրթական քաղաքականության մշակման, ռազմավարական պլանավորման, որոշումների կայացման, կազմակերպական գործընթացների համակարգման, վերահսկողության և կրթության որակի ապահովման համալիր գործընթաց։ Աշխատությունը կարևորում է կրթական համակարգի կառավարման արդյունավետության և կրթության զարգացման միջև առկա անմիջական կապը՝ անդրադառնալով այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով պետական և տեղական կառավարման մարմինները, կրթական հաստատությունների ղեկավարները, մանկավարժները և այլ շահակիցներ մասնակցում են կրթական քաղաքականության իրականացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կառավարման տեսության հիմնական հասկացություններին և դրանց կիրառությանը կրթության ոլորտում՝ ներառելով կառավարման սկզբունքները, գործառույթները, կազմակերպական կառուցվածքները, պլանավորումը, որոշումների ընդունումը, վերահսկողությունը, գնահատումը և կառավարման արդյունավետության բարձրացման ուղիները։ Հայաստանի կրթական համակարգի համատեքստում աշխատանքը հնարավորություն է տալիս հասկանալու կրթական ոլորտում իրականացվող բարեփոխումների կառավարման խնդիրները, կրթական հաստատությունների ինքնուրույնության և հաշվետվողականության հարաբերակցությունը, կառավարման տարբեր մակարդակների փոխգործակցությունը և կրթության որակի ապահովման կազմակերպական մեխանիզմները։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է տեսական դրույթների և գործնական կառավարման փորձի համադրումը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու կրթության կառավարման իրական գործընթացներում առկա դժվարությունները, հակասությունները և զարգացման հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել նաև կրթական հաստատությունների կառավարման ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրման համար՝ ընդգծելով ղեկավարի դերը կազմակերպության զարգացման ռազմավարության ձևավորման, մարդկային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, մանկավարժական կոլեկտիվի գործունեության համակարգման և կրթական միջավայրի բարելավման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կրթության կառավարման խնդիրը ներկայացնում է որպես հասարակության զարգացման ռազմավարական նշանակություն ունեցող ոլորտ, քանի որ կրթական համակարգի արդյունավետ կառավարումը պայմանավորում է ոչ միայն կրթության կազմակերպման որակը, այլև մարդկային կապիտալի ձևավորումը, սոցիալական զարգացման հնարավորությունները և երկրի երկարաժամկետ զարգացման ներուժը։ Այն կարող է հետաքրքրել կրթության կառավարման մասնագետներին, մանկավարժներին, կրթական հաստատությունների ղեկավարներին, կրթական քաղաքականություն մշակողներին, հետազոտողներին և բուհերի համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Կրոն

Աշխատությունը տասնվեց կարճ քարոզների ժողովածու է, որը նախատեսված է քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթները, հոգևոր արժեքներն ու բարոյական սկզբունքները մատչելի և հակիրճ ձևով ներկայացնելու համար։ Քարոզների այսպիսի հավաքածուները կարևոր դեր են ունեցել կրոնական գիտելիքների տարածման, հավատացյալների հոգևոր կրթության և քրիստոնեական ուսմունքի գործնական մեկնաբանության գործում։ Յուրաքանչյուր քարոզ կարող է կենտրոնանալ առանձին աստվածաշնչյան գաղափարի, բարոյական խնդրի կամ հավատքի սկզբունքի վրա՝ այն բացատրելով պարզ շարադրանքով և ընթերցողին ուղղորդելով դեպի անձնական խորհրդածություն։ Նմանատիպ նյութերում սովորաբար անդրադարձ է կատարվում Աստծո հանդեպ հավատքին, Հիսուս Քրիստոսի ուսմունքին, ապաշխարությանը, աղոթքին, սիրուն, ներողամտությանը, ողորմածությանը, ճշմարտախոսությանը և մերձավորի նկատմամբ պատասխանատվությանը։ Քարոզների համառոտ ձևաչափը նպաստում է հիմնական մտքերի հստակ ընկալմանը և հնարավորություն տալիս դրանք կիրառելու առօրյա կյանքում։ Ժողովածուն կարող էր ծառայել որպես օժանդակ նյութ եկեղեցական քարոզչության, խմբային ընթերցանության, կրոնական ուսուցման և անհատական հոգևոր զարգացման համար։ Հրատարակության կապը մկրտական միսիոներական գործունեության հետ այն դարձնում է հետաքրքիր նաև քրիստոնեական տարբեր ուղղությունների քարոզչական մեթոդների և հայալեզու կրոնական գրականության տարածման պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է արևելահայերենի՝ հայոց լեզվի արևելյան գրական տարբերակի ընդհանուր տեսությանը և դրա լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է արևելահայերենի կառուցվածքի, գործածության և գրավոր խոսքի ձևավորման հետ կապված հարցեր՝ նպատակ ունենալով համակարգված պատկերացում տալ լեզվի հիմնական հատկանիշների մասին։ Արևելահայերենը զարգացել է հայերենի պատմական ու տարածքային տարբերակների հիման վրա և ժամանակի ընթացքում ձևավորվել որպես գրական լեզվի ինքնուրույն տարբերակ՝ իր հնչյունական, բառապաշարային և քերականական առանձնահատկություններով։ Այսպիսի լեզվաբանական աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել գրական լեզվի կանոնների բացատրման, լեզվական երևույթների դասակարգման և լեզվի ուսուցման տեսական հիմքերի ձևավորման գործում։ Լեզվի ընդհանուր տեսության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու բառերի կազմությանը, քերականական ձևերին, նախադասության կառուցվածքին, բառապաշարի զարգացմանը և գրավոր խոսքի առանձնահատկություններին՝ նպաստելով լեզվական համակարգի ամբողջական ընկալմանը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայերենի արևելյան գրական տարբերակի զարգացման պատմության տեսանկյունից, քանի որ նման ուսումնասիրությունները նպաստել են լեզվական գիտելիքների համակարգմանը և գրական լեզվի գիտակցված գործածության տարածմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմությամբ, քերականությամբ և լեզվաբանական մտքի զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, ուսուցիչների, բանասերների և հետազոտողների համար։ Հրատարակությունը ներկայացնում է տասնիններորդ դարի հայ լեզվաբանական ուսումնասիրությունների կարևոր ուղղություններից մեկը և հնարավորություն է տալիս դիտարկելու արևելահայերենի տեսական նկարագրության ու լեզվական կրթության զարգացման պատմական ընթացքը։