Функциональное состояние фетоплацентарной системы особенности течения беременности и родов у женщин хламидийной инфекцией

Տեխնոլոգիա

Այս գիտատեխնիկական ուսումնասիրությունը նվիրված է բարձր ճշգրտության հիդրոնիվելավորման մեթոդների և սարքավորումների մշակմանը՝ ինժեներաերկրաչափական չափումների ճշգրտության բարձրացման նպատակով։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են հիդրոնիվելավորման տեսական հիմքերը, հեղուկների հավասարակշռության սկզբունքի կիրառումը բարձրությունների տարբերությունների որոշման գործընթացում և չափումների վրա ազդող գործոնների վերլուծությունը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է չափման սխալների աղբյուրները, դրանց նվազեցման ուղիները, ինչպես նաև նոր տեխնիկական լուծումներ՝ ուղղված սարքավորումների զգայունության, կայունության և հուսալիության բարելավմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ավտոմատացման տարրերի, վերահսկման համակարգերի և բարձր ճշգրտություն պահանջող ինժեներական կառույցներում հիդրոնիվելավորման կիրառման հնարավորություններին։ Աշխատությունը համադրում է երկրաչափության, չափագիտության և ինժեներական տեխնոլոգիաների մոտեցումները՝ առաջարկելով արդյունավետ միջոցներ բարդ տեխնիկական օբյեկտների մոնիթորինգի և դեֆորմացիաների վերահսկման համար։ Այն օգտակար է գեոդեզիստների, չափագետների, շինարարական ինժեներների և տեխնիկական մոնիթորինգի ոլորտի մասնագետների համար։

Պատմություն

Այս հրատարակությունը 1893 թվականին Մոսկվայում տպագրված 8 էջանոց հաշվետվություն է, որը վերաբերում է գաղտնի խորհրդական, Լազարյան ինստիտուտի նախկին պրոֆեսոր Նիկիտա Օսիպովիչ Էմինի հոգևոր կտակի կատարմանը։ Ն. Օ. Էմինը հայագետ, պատմաբան, բանասեր և արևելագետ էր, որը երկար տարիներ կապված է եղել Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի հետ․ նա սկզբում այնտեղ սովորել է, ապա դասավանդել հայերեն, զբաղեցրել տեսուչի պաշտոնը և հետագայում շարունակել աշխատել որպես պրոֆեսոր։ Հաշվետվության բնույթը ցույց է տալիս, որ այն պարզապես կենսագրական կամ հուշագրական նյութ չէ, այլ փաստաթղթային բնույթի հրապարակում, որի հիմնական նպատակը հանգուցյալի կտակով նախատեսված կամ նրա կողմից սահմանված կամքի իրականացման ընթացքի և արդյունքների արձանագրումն է։ Այդ պատճառով հրատարակությունը արժեքավոր է հատկապես Ն. Օ. Էմինի ժառանգության, նրա գրքերի ու ձեռագրերի, ինչպես նաև Լազարյան ինստիտուտի գիտակրթական միջավայրի պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Էմինի գործունեությունը սերտորեն կապված էր հայագիտության զարգացման հետ․ նա զբաղվել է Հայաստանի պատմությամբ, հնագիտությամբ, ազգագրությամբ և Արևելքի ուսումնասիրությամբ, աշխատություններ հրապարակել հայերեն, ռուսերեն և ֆրանսերեն, ինչպես նաև կատարել է կարևոր թարգմանություններ։ Հոգևոր կտակի կատարման վերաբերյալ առանձին հաշվետվության գոյությունը վկայում է նաև այն մասին, որ նրա թողած գիտական և նյութական ժառանգությունը դիտարկվել է որպես հասարակական և կրթամշակութային նշանակություն ունեցող արժեք։ Հատկապես կարևոր է Էմինի գրադարանի և ձեռագրական հավաքածուների հարցը։ Լազարյան ինստիտուտի պատմական նյութերում նրա անունով առանձնացվում է գրադարանային ֆոնդ, իսկ հետագայում ձևավորվել է նաև Ն. Օ. Էմինի անունը կրող ազգագրական ֆոնդ։ Այս հանգամանքը թույլ է տալիս հրատարակությունը դիտարկել որպես գիտական ժառանգության պահպանման և ինստիտուցիոնալ փոխանցման պատմության կարևոր սկզբնաղբյուր։ Աշխատության արժեքը մեծանում է նաև այն պատճառով, որ այն կապված է 19-րդ դարի վերջի հայագիտական և արևելագիտական գիտական միջավայրի հետ։ Լազարյան ինստիտուտը Մոսկվայում ոչ միայն կրթական հաստատություն էր, այլև արևելագիտության կարևոր կենտրոն, որտեղ աշխատել են նշանավոր հայագետներ և արևելագետներ։ Ինստիտուտի գործունեությունը նպաստել է հայոց լեզվի, հայ գրականության, Հայաստանի պատմության և Արևելքի ժողովուրդների մշակույթի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ռուս-հայկական գիտական և մշակութային կապերի զարգացմանը։ Էմինի ժառանգության հետ կապված փաստաթղթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին այդ ժամանակաշրջանում գիտնականների անձնական գրադարանները, ձեռագրերը և այլ նյութերը փոխանցվում գիտակրթական հաստատություններին և ինչպես էին դրանք վերածվում հանրային գիտական ռեսուրսի։ Նման նյութը կարևոր է նաև գրքի և ձեռագրի պատմության տեսանկյունից։ Գիտնականի մահից հետո նրա անձնական հավաքածուի ճակատագիրը հաճախ որոշում էր հետագա հետազոտությունների հնարավորությունները։ Գրքերի և ձեռագրերի ճիշտ հաշվառումը, պահպանությունը և համապատասխան հաստատությանը փոխանցումը հնարավորություն էին տալիս պահպանել գիտական ժառանգությունը և այն հասանելի դարձնել հաջորդ սերունդների մասնագետներին։ Այդ պատճառով հաշվետվությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես 19-րդ դարի գիտական ժառանգության կառավարման մասին վկայող փաստաթուղթ։ Հրատարակության պատմական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրա կապով Ն. Օ. Էմինի անձնական կյանքի և մասնագիտական գործունեության հետ։ Էմինը Նոր Ջուղայից ծագող հայ մտավորական էր, ծնվել է 1815 թվականին Նոր Ջուղայում, կրթություն ստացել Կալկաթայում, այնուհետև տեղափոխվել Ռուսաստան և կրթությունը շարունակել Մոսկվայում։ Նա սկզբում ռուսերեն չգիտեր, սակայն Լազարյան ինստիտուտում ուսանելու տարիներին տիրապետեց լեզվին և հետագայում դարձավ ռուսալեզու գիտական միջավայրում ակտիվ գործող հայագետ։ Նրա գիտական գործունեության մեջ առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում հայ պատմագրական աղբյուրների ուսումնասիրությունն ու թարգմանությունը, ինչի մասին վկայում են, օրինակ, Մովսես Խորենացու և Վարդան Մեծի պատմական երկերի ռուսերեն հրատարակությունները։ Այսպիսով, նրա թողած ժառանգությունը միայն անձնական ունեցվածք չէր, այլ հայագիտության և արևելագիտության համար կարևոր գիտական նյութերի ամբողջություն։ Փաստաթուղթը հետաքրքիր է նաև իրավական և հասարակական պատմության տեսանկյունից, քանի որ հոգևոր կտակի կատարման հաշվետվությունը ենթադրում է կտակարարի կամքի, ժառանգության և դրա տնօրինման վերաբերյալ որոշակի կազմակերպչական ու ֆինանսական գործընթացների առկայություն։ Հաշվետվության ուսումնասիրությունը կարող է օգնել վերականգնելու այդ գործընթացի մանրամասները և հասկանալու, թե ինչպիսի մեխանիզմներով էր գիտնականի կտակած ունեցվածքը կամ միջոցները օգտագործվում նրա ցանկություններին համապատասխան։ Այս առումով հրատարակությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև 19-րդ դարի բարեգործական մշակույթի և մտավոր ժառանգության պահպանման պատմության ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, այս փոքրածավալ, սակայն բովանդակալից փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է Նիկիտա Օսիպովիչ Էմինի կյանքի վերջին շրջանի, նրա կտակի կատարման, գիտական ժառանգության պահպանման և Լազարյան ինստիտուտի պատմության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էր 19-րդ դարի վերջում գիտնականի անձնական գրադարանը, ձեռագրերը և այլ ժառանգությունը փոխանցվում կրթական ու գիտական միջավայրին և ինչ նշանակություն կարող էր ունենալ այդ գործընթացը հայագիտության հետագա զարգացման համար։ Հրատարակությունը հատկապես հետաքրքիր է հայագիտության, Լազարյան ինստիտուտի, 19-րդ դարի ռուսահայ մշակութային կյանքի, արևելագիտության և հայ գիտնականների ժառանգության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է XIX դարի պարսից հուշագրային գրականության ձևավորման, զարգացման և գաղափարական առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ ընդգծելով դրա դերը Իրանի հասարակական-քաղաքական և մշակութային կյանքի արտացոլման մեջ։ Դիտարկվում է հուշագրության ժանրի ձևավորումը Քաջարների ժամանակաշրջանում, երբ ավանդական պատմագրական ձևերին զուգահեռ սկսում են զարգանալ անհատական փորձի, ինքնակենսագրական տարրերի և անձնական դիտարկումների վրա հիմնված տեքստեր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ այս գրականությունը հաճախ միավորում էր պատմական փաստագրությունը և սուբյեկտիվ ընկալումը՝ ստեղծելով անցումային ձև՝ դասական պատմագրության և ժամանակակից հուշագրության միջև։ Աշխատանքում վերլուծվում են այն հիմնական թեմաները, որոնք բնորոշ են XIX դարի պարսից հուշագրություններին՝ քաղաքական իրադարձությունների նկարագրություն, պալատական կյանքի պատկերումներ, սոցիալական հարաբերությունների քննություն և հեղինակի անձնական փորձի արտացոլում։ Քննարկվում է նաև արևմտյան ազդեցությունների աստիճանական ներթափանցումը, որը նպաստեց գրավոր ինքնարտահայտման նոր ձևերի զարգացմանը և անհատականության ընդգծմանը պարսից գրականության մեջ։ Նշվում է, որ հուշագրային գրականությունը դարձել էր կարևոր աղբյուր ոչ միայն պատմական տեղեկությունների, այլ նաև հասարակական մտածողության, արժեքային համակարգերի և մշակութային փոփոխությունների ուսումնասիրության համար՝ բացահայտելով անցումային շրջանի բարդ ու բազմաշերտ իրականությունը։

Այլ առարկաներ

Գրադարանագիտական և պատմական բնույթի այս մեթոդական հրատարակությունը վերաբերում է խորհրդային ժամանակաշրջանում գրադարանների գործունեության կազմակերպմանը և նրանց գաղափարաքաղաքական աշխատանքին կարևոր կուսակցական միջոցառումների նախապատրաստման պայմաններում։ Ներկայացվում են գրադարաններում համապատասխան գրականության ընտրության, թեմատիկ ցուցադրությունների, գրքային ցուցահանդեսների, մատենագիտական ցանկերի, ընթերցողական հանդիպումների և տեղեկատվական միջոցառումների կազմակերպման մեթոդական մոտեցումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Խորհրդային Միության կոմունիստական կուսակցության կենտրոնական մարմինների ընդունած որոշումների և դրանց հետ կապված տնտեսական ու հասարակական խնդիրների վերաբերյալ նյութերի տարածմանը։ Քննարկվում են ընթերցողների տարբեր խմբերի հետ աշխատանքի ձևերը, զանգվածային միջոցառումների կազմակերպումը և պարբերական մամուլի ու քաղաքական գրականության օգտագործումը։ Հրատարակությունը նաև պատմական աղբյուր է խորհրդային գրադարանների գործունեության ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է այն ժամանակաշրջանի պետական գաղափարախոսության և գրադարանային աշխատանքի փոխկապակցվածությունը։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու, թե ինչպես էին գրադարանները ներգրավվում հասարակական-քաղաքական տեղեկատվության տարածման և պաշտոնական որոշումների ներկայացման գործընթացներում։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագիտության, խորհրդային շրջանի պատմության, մշակութային քաղաքականության և քարոզչության պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է Գրոզնիի հայկական համայնքի պատմական զարգացումը XIX դարի կեսերից մինչև 1920 թ.՝ ընդգծելով նրա ձևավորման պատճառները, սոցիալ-տնտեսական կառուցվածքը և քաղաքական միջավայրի ազդեցությունը համայնքային կյանքի վրա։ Նշվում է, որ տարածաշրջանում հայկական ներկայության ակտիվացումը պայմանավորված էր Հյուսիսային Կովկասի տնտեսական զարգացման գործընթացներով, նավթարդյունաբերության ընդլայնմամբ և քաղաքային կենտրոնների աճով, որոնք նպաստել են հայ արհեստավորների, առևտրականների և մասնագետների ներգրավմանը։ Վերլուծվում է, որ Գրոզնի հայկական համայնքը աստիճանաբար ձևավորվել է որպես քաղաքային նշանակալի էթնիկ խումբ՝ զարգացնելով եկեղեցական, կրթական և բարեգործական կառույցներ, որոնք ապահովել են համայնքի ինքնակազմակերպումը և մշակութային ինքնության պահպանումը։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է Բյուզանդական կայսրությունում ընթերցանության մշակույթի ձևավորմանը, զարգացմանը և դրա ազդեցությանը կայսրության սահմաններից դուրս՝ միջնադարյան աշխարհում։ Հեղինակը վերլուծում է ընթերցանության պրակտիկաները՝ ընդգծելով թե՛ անհատական, թե՛ հանրային ընթերցման ձևերը, դրանց սոցիալական համատեքստը և կրթական համակարգի հետ կապը։ Գրքում դիտարկվում է գրավոր մշակույթի տարածումը՝ ձեռագրական արտադրության, վանքային դպրոցների և քաղաքային ինտելեկտուալ կենտրոնների միջոցով, ինչպես նաև տեքստերի շրջանառության մեխանիզմները Բյուզանդիայում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ընթերցողի դերին՝ որպես ակտիվ մեկնաբանող սուբյեկտի, որը մասնակցում է տեքստի իմաստի ձևավորմանը՝ աստվածաբանական, իրավական և պատմագրական երկերի համատեքստում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև բյուզանդական ընթերցանության ավանդույթների ազդեցությունը սլավոնական, հայկական և լատինական մշակութային միջավայրերի վրա՝ ցույց տալով գիտելիքի փոխանցման բազմուղղված գործընթացները։ Աշխատությունը կարևոր է միջնադարագետների, բյուզանդագետների և գրավոր մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար՝ բացահայտելով ընթերցանության՝ որպես մշակութային պրակտիկայի, լայն պատմական դինամիկան։