Հարկային վարչարարության բարեփոխման գերակայությունները արդի փուլում

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի երաժշտարվեստում ժողովրդական երգերի խմբերգային մշակման սկզբունքների, ոճական առանձնահատկությունների և գեղարվեստական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ժողովրդական երաժշտական սկզբնաղբյուրի և կոմպոզիտորական ստեղծագործական մտածողության փոխհարաբերությունն է՝ դիտարկելով, թե ինչպես է ավանդական երգային նյութը վերափոխվում բազմաձայն խմբերգային ստեղծագործության և նոր արտահայտչական հնարավորություններ ձեռք բերում մասնագիտական երաժշտության շրջանակում։ Քննության են առնվում ժողովրդական մեղեդու պահպանման ու վերաիմաստավորման տարբեր մոտեցումները, ձայնաբաշխման, հարմոնիայի, բազմաձայնության, ռիթմական կազմակերպման, երաժշտական ձևի և խմբերգային հնչողության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն եղանակներին, որոնց միջոցով կոմպոզիտորները կարողանում են պահպանել սկզբնաղբյուրի ազգային բնույթն ու ինտոնացիոն ինքնատիպությունը՝ միաժամանակ կիրառելով տվյալ ժամանակաշրջանի մասնագիտական երաժշտական լեզվին բնորոշ արտահայտչամիջոցներ։ Ժողովրդական երգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատրաստի մեղեդիական նյութ, այլև որպես ազգային երաժշտական մտածողության, պատմական հիշողության, լեզվական հնչերանգի և ավանդական մշակույթի կրող։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել պարզ ներդաշնակացումից մինչև ավելի ազատ կոմպոզիտորական վերամշակումներ հասնող տարբեր սկզբունքներ՝ բացահայտելով, թե յուրաքանչյուր դեպքում ինչպիսի փոփոխությունների են ենթարկվում սկզբնական մեղեդու կառուցվածքը, ռիթմը, տոնայնական կազմակերպումը և արտահայտչական բնույթը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև երգչախմբի կատարողական հնարավորությունների ուսումնասիրությունը՝ տարբեր ձայնախմբերի հարաբերակցության, տեմբրային հակադրությունների, դինամիկ զարգացման և խմբերգային հյուսվածքի տեսանկյունից։ XX դարի երաժշտական մտածողության բազմազանությունը հնարավորություն է տվել ժողովրդական նյութը համադրել դասական բազմաձայնության, նոր հարմոնիկ լեզվի և անհատական կոմպոզիտորական ոճերի հետ՝ ժողովրդական երգի հիման վրա ստեղծելով ինքնուրույն գեղարվեստական արժեք ունեցող խմբերգային գործեր։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև նման մշակումների նշանակությանը ազգային կոմպոզիտորական դպրոցների ձևավորման, ժողովրդական երաժշտական ժառանգության պահպանման և համերգային մշակույթում դրա տարածման գործում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է երաժշտագիտության, ֆոլկլորագիտության, խմբերգային արվեստի և երաժշտական ոճաբանության մոտեցումները՝ բացահայտելով ժողովրդական երգային ավանդույթի ու XX դարի մասնագիտական երաժշտական մտածողության ստեղծագործական փոխազդեցությունը։

Բժշկություն

Այս թեման վերաբերում է հորթերի բրոնխոպնևմոնիայի զարգացման (պաթոգենեզի) մեխանիզմներին և դրա բուժման ու ուղղիչ (կոռեկցիոն) թերապևտիկ մոտեցումներին, որտեղ ուսումնասիրվում է շնչառական համակարգի բորբոքային հիվանդության առաջացումը, ընթացքը և բուժման արդյունավետ ռազմավարությունները անասնաբուժական պրակտիկայում։ Բրոնխոպնևմոնիան հորթերի մոտ սովորաբար զարգանում է մի քանի գործոնների համադրության արդյունքում՝ ներառյալ վարակիչ ագենտները (բակտերիաներ, վիրուսներ), շրջակա միջավայրի անբարենպաստ պայմանները (խոնավություն, ցածր ջերմաստիճան, օդափոխության բացակայություն), ինչպես նաև իմունային համակարգի թուլացումը, ինչը հանգեցնում է բրոնխների և թոքային հյուսվածքի բորբոքման։ Պաթոգենեզի ընթացքում սկզբում տեղի է ունենում շնչուղիների լորձաթաղանթի վնասում, ապա բորբոքային էքսուդատի կուտակում, բրոնխների անցանելիության խանգարում և թոքային ալվեոլներում գազափոխանակության վատթարացում, ինչը կարող է հանգեցնել ընդհանուր թթվածնային անբավարարության և օրգանիզմի թունավորման։ Հիվանդության զարգացումը հաճախ ունի սուր կամ ենթասուր ընթացք, իսկ չբուժվելու դեպքում կարող է անցնել քրոնիկական ձևի և հանգեցնել աճի դանդաղեցման կամ կենդանու կորստի։ Կոռեկցիոն թերապիան ներառում է հակաբակտերիալ միջոցների կիրառումը, հակաբորբոքային և հակահիստամինային դեղամիջոցներ, իմունոստիմուլյատորներ, ինչպես նաև օժանդակ միջոցառումներ՝ բարելավված կերակրում, ջերմային հարմարավետության ապահովում և օդափոխության կարգավորում։ Կարևոր է նաև կանխարգելիչ միջոցառումների իրականացումը՝ անասնաբուծական պայմանների բարելավում, վարակների վաղ հայտնաբերում և պատվաստումների ճիշտ կազմակերպում, ինչը թույլ է տալիս նվազեցնել հիվանդության տարածումը և տնտեսական վնասները։

Կրոն

Գիրքը պատկանում է աղոթական գրականության այն տեսակին, որի անվանումը կապված է Կիպրիանոսի անվան հետ։ Կիպրիանոսի կերպարը տարբեր քրիստոնեական և ժողովրդական կրոնական ավանդույթներում հանդես է գալիս տարբեր մեկնաբանություններով, իսկ նրա անվան հետ կապվող աղոթքներն ու գրավոր նյութերը տեղ են գտել կրոնական ընթերցանության և ժողովրդական հավատալիքների շրջանակում։ Աղոթագրական գրականությունը նպատակ ունի ընթերցողին տրամադրելու Աստծուն ուղղված խոսքեր, հոգևոր խորհրդածության նյութեր և հավատքի արտահայտման ձևեր՝ նպաստելով աղոթական կյանքի կազմակերպմանը։ Նման գրքերը կարող էին օգտագործվել անհատական ընթերցանության ժամանակ՝ որպես հոգևոր մխիթարության, հույսի և հավատքի ամրապնդման միջոց։ Աղոթքների լեզուն և կառուցվածքը սովորաբար արտահայտում են մարդու՝ աստվածային օգնությանը դիմելու, պաշտպանություն հայցելու և դժվարությունների հաղթահարման համար հոգևոր զորություն որոնելու ձգտումը։ Կիպրիանոսի անվան հետ կապված կրոնական նյութերը հետաքրքրություն են ներկայացնում նաև ժողովրդական քրիստոնեության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ ցույց են տալիս, թե ինչպես են սրբերի և կրոնական կերպարների մասին պատկերացումները փոխանցվել գրավոր ավանդությամբ և ներառվել հավատացյալների հոգևոր կյանքում։ Աշխատությունը կարևոր է հայերեն կրոնական գրքի պատմության, աղոթագրական ժառանգության և ժողովրդական կրոնական մշակույթի ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբաններին, կրոնի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայ գրքի պատմության ուսումնասիրողներին և ժողովրդական հավատալիքների գրավոր աղբյուրներով հետաքրքրվող մասնագետներին։ Գրքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու աղոթագրքերի տարածման ավանդույթին, կրոնական ընթերցանության մշակույթին և քրիստոնեական պատկերացումների ու ժողովրդական հոգևոր պրակտիկաների փոխհարաբերություններին։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է հայ գրականության ծագման, պատմական զարգացման, գեղարվեստական ուղղությունների ձևավորման և գրական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ հայ ժողովրդի մշակութային, հասարակական և հոգևոր կյանքի պատմության համատեքստում։ Գրքում ներկայացվող թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է հայ գրականության զարգացման հիմնական ժամանակաշրջանները՝ սկսած հնագույն բանավոր ստեղծագործություններից և գրավոր մշակույթի սկզբնավորումից մինչև միջնադարյան, նոր և նորագույն գրականության ձևավորումն ու զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայոց գրերի ստեղծման պատմական նշանակությանը, թարգմանական գրականության սկզբնավորմանը, հինգերորդ դարի մշակութային վերելքին և հայ մատենագրության ձևավորման գործընթացներին։ Քննության են առնվում վաղ միջնադարի պատմագրական, աստվածաբանական, փիլիսոփայական և գեղարվեստական երկերի առանձնահատկությունները, դրանց գաղափարական բովանդակությունը և նշանակությունը ազգային ինքնության պահպանման ու զարգացման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում հայ պատմիչների, բանաստեղծների, փիլիսոփաների և հոգևոր հեղինակների ստեղծագործական ժառանգությանը, նրանց գրական մտածողության առանձնահատկություններին և հայ գրավոր մշակույթի զարգացման մեջ ունեցած ներդրմանը։ Ուսումնասիրվում են միջնադարյան հայ գրականության հիմնական ժանրերը, կրոնական և աշխարհիկ գրականության փոխհարաբերությունները, շարականագրության, տաղերգության, առակագրության և պատմագրության զարգացման օրինաչափությունները։ Կարևորվում են Գրիգոր Նարեկացու, Ներսես Շնորհալու, Ֆրիկի, Հովհաննես Թլկուրանցու, Նահապետ Քուչակի և այլ հեղինակների ստեղծագործությունների գեղարվեստական առանձնահատկությունները, մարդասիրական գաղափարները, լեզվական արտահայտչամիջոցները և գրական ավանդույթների զարգացման վրա ունեցած ազդեցությունը։ Հետազոտության թեմատիկ շրջանակում դիտարկվում են նաև հայկական ժողովրդական բանահյուսության, էպիկական ստեղծագործությունների, ավանդությունների, հեքիաթների և ժողովրդական երգարվեստի կապերը գրավոր գրականության հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նոր շրջանի հայ գրականության ձևավորմանը, լուսավորական գաղափարների տարածմանը, աշխարհաբարի զարգացմանը և գրականության աշխարհիկացման գործընթացներին։ Քննարկվում են տասնիններորդ դարի հայ գրականության գաղափարական ու գեղարվեստական ուղղությունները, ռոմանտիզմի և ռեալիզմի դրսևորումները, ազգային-ազատագրական գաղափարների արտացոլումը և հասարակական կյանքի հիմնախնդիրների ներկայացումը գրական ստեղծագործություններում։ Անդրադարձ է կատարվում Խաչատուր Աբովյանի, Միքայել Նալբանդյանի, Րաֆֆու, Պերճ Պռոշյանի, Գաբրիել Սունդուկյանի, Հովհաննես Թումանյանի, Ավետիք Իսահակյանի և այլ նշանավոր գրողների ստեղծագործական գործունեությանը՝ հայ գրականության զարգացման ընդհանուր գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրվում են արևելահայ և արևմտահայ գրական ավանդույթների ձևավորման առանձնահատկությունները, դրանց լեզվական, մշակութային և գեղարվեստական ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Կարևորվում են արևմտահայ գրականության նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործությունները, ազգային ինքնագիտակցության, հասարակական հարաբերությունների, մարդու ներաշխարհի և պատմական իրադարձությունների արտացոլումը գրականության մեջ։ Դիտարկվում են քսաներորդ դարի հայ գրականության զարգացման հիմնական միտումները, գրական նորարարությունները, բանաստեղծության, արձակի և դրամատուրգիայի ժանրային փոփոխությունները, ինչպես նաև պատմական ու հասարակական վերափոխումների ազդեցությունը գրական ստեղծագործության վրա։ Առանձին տեղ է հատկացվում հայկական սփյուռքի գրականությանը, տարբեր երկրներում ստեղծագործող հայ հեղինակների մշակութային գործունեությանը, ազգային հիշողության, ինքնության և հայրենիքի թեմաների գեղարվեստական արտահայտությանը։ Քննության են առնվում հայ գրականության կապերը համաշխարհային գրականության հետ, թարգմանական փոխազդեցությունները, գրական ուղղությունների ներթափանցումը և հայկական գեղարվեստական մտածողության ինքնատիպության պահպանման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ գրականության պատմական շարունակականության, գրական ժանրերի զարգացման, ստեղծագործական անհատականությունների և ազգային մշակութային արժեքների ձևավորման մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, պատմաբանների, մշակութաբանների, հայագիտության մասնագետների, դասախոսների, ուսուցիչների, ուսանողների, ինչպես նաև հայ գրականության պատմությամբ և հայկական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Քիմիա

Այս աշխատությունը վերաբերում է α,β,γ-ամինոկետոնների և դրանց ածանցյալների սինթեզի մեթոդների մշակմանը և ստացված միացությունների որոշ կենսաբանական հատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով օրգանական քիմիայի, բժշկական քիմիայի և կենսաքիմիայի փոխկապակցված կիրառական ուղղությունները։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել արդյունավետ սինթետիկ ուղիներ նշված ամինոկետոնային համակարգերի ստացման համար, ուսումնասիրել դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները և գնահատել կենսաբանական ակտիվությունը տարբեր փորձարարական մոդելներում։ Ուսումնասիրվում են օրգանական սինթեզի հիմնական փուլերը՝ նախնական ելանյութերի ընտրություն, ռեակցիոն պայմանների օպտիմալացում, միջանկյալ միացությունների ձևավորում և վերջնական արտադրանքի մաքրում ու նույնականացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում α,β,γ-ամինոկետոնների կառուցվածք-ակտիվություն կապին՝ վերլուծելով, թե ինչպես են մոլեկուլային կառուցվածքի փոփոխությունները ազդում հակամանրէային, հակաբորբոքային կամ այլ կենսաբանական ազդեցությունների վրա։ Աշխատությունը նաև ներառում է ստացված միացությունների փորձարարական ուսումնասիրություն՝ միկրոօրգանիզմների նկատմամբ ակտիվության գնահատում, ինչպես նաև հնարավոր թունաբանական և ֆարմակոլոգիական հատկությունների նախնական վերլուծություն։ Միաժամանակ դիտարկվում են սինթեզի արդյունավետության բարձրացման և նոր ածանցյալների ստացման հեռանկարները, որոնք կարող են կիրառվել դեղագործական նոր նյութերի ստեղծման գործընթացում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է օրգանական և բժշկական քիմիայի ոլորտներում՝ նպաստելով կենսաբանական ակտիվ միացությունների նոր դասերի զարգացմանը։

Տեխնոլոգիա

Սույն աշխատանքը նվիրված է կենսահյուսվածքների հիդրատացման մակարդակի էլեկտրամետրիկական չափման սարքի մշակման և փորձարկման գործընթացին՝ նպատակ ունենալով ապահովել ճշգրիտ, արագ և ոչ վնասակար գնահատում կենսաբանական նմուշներում։ Աշխատությունը ներկայացնում է սարքի կառուցվածքը, աշխատանքի սկզբունքը և հիմնական տեխնիկական պարամետրերը, ներառելով էլեկտրական դիմադրության և հոսանքի փոփոխությունների չափումը հիդրատացման տարբեր մակարդակներում։ Ուսումնասիրության ընթացքում կատարվել են կլինիկական և լաբորատոր փորձարկումներ՝ սարքի ճշգրտությունը, զգայունությունը և կրկնողականությունը գնահատելու համար, ինչպես նաև դիտարկվել են տարբեր կենսահյուսվածքների ֆիզիոլոգիական առանձնահատկությունների ազդեցությունը չափումների արդյունքների վրա։ Աշխատանքը ընդգծում է նման սարքերի կիրառելիությունը բժշկական, կենսաբանական և մթնոլորտաբանական հետազոտություններում, ինչը թույլ է տալիս զարգացնել հիդրատացիայի վերահսկման մեթոդները, բարելավել փորձարարական մեթոդաբանությունը և նպաստել առողջապահական և գիտական նպատակային ծրագրերի իրականացման արդյունավետությանը։