ՀՀ համայնքներում տնտեսության կառավարման բարելավման հիմնական ուղղությունները

Պատմություն

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է նոր լույս տեսած գրականության համակարգված ինֆորմացիոն ցանկը հասարակական և հումանիտար գիտությունների տարբեր ոլորտներում՝ ներառյալ լեզվաբանություն, գրականագիտություն, պատմական գիտություններ, պատմություն, աշխարհագրություն, հնագիտություն և ազգագրություն։ Աշխատության նպատակն է ապահովել գիտական և կրթական համայնքին արդիական տեղեկատվությամբ նոր հրատարակությունների վերաբերյալ՝ հեշտացնելով համապատասխան գրականության որոնումը և ընտրությունը։ Ցանկում ընդգրկված նյութերը ներկայացված են մատենագիտական հիմնական տվյալներով՝ հեղինակ, վերնագիր, հրատարակության տարեթիվ, հրատարակչություն և թեմատիկ ուղղվածություն, ինչպես նաև համառոտ բնութագրությամբ, որը օգնում է արագ գնահատել դրանց գիտական և կիրառական արժեքը։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական հենարան գիտնականների, ուսանողների, գրադարանավարների և հետազոտողների համար՝ նպաստելով հումանիտար գիտությունների ոլորտում գիտելիքի համակարգմանը, նոր աղբյուրների հասանելիությանը և գիտական աշխատանքի արդյունավետությանը։

Պատմություն

Այս հրատարակությունը 1893 թվականին Մոսկվայում տպագրված 8 էջանոց հաշվետվություն է, որը վերաբերում է գաղտնի խորհրդական, Լազարյան ինստիտուտի նախկին պրոֆեսոր Նիկիտա Օսիպովիչ Էմինի հոգևոր կտակի կատարմանը։ Ն. Օ. Էմինը հայագետ, պատմաբան, բանասեր և արևելագետ էր, որը երկար տարիներ կապված է եղել Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի հետ․ նա սկզբում այնտեղ սովորել է, ապա դասավանդել հայերեն, զբաղեցրել տեսուչի պաշտոնը և հետագայում շարունակել աշխատել որպես պրոֆեսոր։ Հաշվետվության բնույթը ցույց է տալիս, որ այն պարզապես կենսագրական կամ հուշագրական նյութ չէ, այլ փաստաթղթային բնույթի հրապարակում, որի հիմնական նպատակը հանգուցյալի կտակով նախատեսված կամ նրա կողմից սահմանված կամքի իրականացման ընթացքի և արդյունքների արձանագրումն է։ Այդ պատճառով հրատարակությունը արժեքավոր է հատկապես Ն. Օ. Էմինի ժառանգության, նրա գրքերի ու ձեռագրերի, ինչպես նաև Լազարյան ինստիտուտի գիտակրթական միջավայրի պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Էմինի գործունեությունը սերտորեն կապված էր հայագիտության զարգացման հետ․ նա զբաղվել է Հայաստանի պատմությամբ, հնագիտությամբ, ազգագրությամբ և Արևելքի ուսումնասիրությամբ, աշխատություններ հրապարակել հայերեն, ռուսերեն և ֆրանսերեն, ինչպես նաև կատարել է կարևոր թարգմանություններ։ Հոգևոր կտակի կատարման վերաբերյալ առանձին հաշվետվության գոյությունը վկայում է նաև այն մասին, որ նրա թողած գիտական և նյութական ժառանգությունը դիտարկվել է որպես հասարակական և կրթամշակութային նշանակություն ունեցող արժեք։ Հատկապես կարևոր է Էմինի գրադարանի և ձեռագրական հավաքածուների հարցը։ Լազարյան ինստիտուտի պատմական նյութերում նրա անունով առանձնացվում է գրադարանային ֆոնդ, իսկ հետագայում ձևավորվել է նաև Ն. Օ. Էմինի անունը կրող ազգագրական ֆոնդ։ Այս հանգամանքը թույլ է տալիս հրատարակությունը դիտարկել որպես գիտական ժառանգության պահպանման և ինստիտուցիոնալ փոխանցման պատմության կարևոր սկզբնաղբյուր։ Աշխատության արժեքը մեծանում է նաև այն պատճառով, որ այն կապված է 19-րդ դարի վերջի հայագիտական և արևելագիտական գիտական միջավայրի հետ։ Լազարյան ինստիտուտը Մոսկվայում ոչ միայն կրթական հաստատություն էր, այլև արևելագիտության կարևոր կենտրոն, որտեղ աշխատել են նշանավոր հայագետներ և արևելագետներ։ Ինստիտուտի գործունեությունը նպաստել է հայոց լեզվի, հայ գրականության, Հայաստանի պատմության և Արևելքի ժողովուրդների մշակույթի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ռուս-հայկական գիտական և մշակութային կապերի զարգացմանը։ Էմինի ժառանգության հետ կապված փաստաթղթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին այդ ժամանակաշրջանում գիտնականների անձնական գրադարանները, ձեռագրերը և այլ նյութերը փոխանցվում գիտակրթական հաստատություններին և ինչպես էին դրանք վերածվում հանրային գիտական ռեսուրսի։ Նման նյութը կարևոր է նաև գրքի և ձեռագրի պատմության տեսանկյունից։ Գիտնականի մահից հետո նրա անձնական հավաքածուի ճակատագիրը հաճախ որոշում էր հետագա հետազոտությունների հնարավորությունները։ Գրքերի և ձեռագրերի ճիշտ հաշվառումը, պահպանությունը և համապատասխան հաստատությանը փոխանցումը հնարավորություն էին տալիս պահպանել գիտական ժառանգությունը և այն հասանելի դարձնել հաջորդ սերունդների մասնագետներին։ Այդ պատճառով հաշվետվությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես 19-րդ դարի գիտական ժառանգության կառավարման մասին վկայող փաստաթուղթ։ Հրատարակության պատմական նշանակությունը պայմանավորված է նաև նրա կապով Ն. Օ. Էմինի անձնական կյանքի և մասնագիտական գործունեության հետ։ Էմինը Նոր Ջուղայից ծագող հայ մտավորական էր, ծնվել է 1815 թվականին Նոր Ջուղայում, կրթություն ստացել Կալկաթայում, այնուհետև տեղափոխվել Ռուսաստան և կրթությունը շարունակել Մոսկվայում։ Նա սկզբում ռուսերեն չգիտեր, սակայն Լազարյան ինստիտուտում ուսանելու տարիներին տիրապետեց լեզվին և հետագայում դարձավ ռուսալեզու գիտական միջավայրում ակտիվ գործող հայագետ։ Նրա գիտական գործունեության մեջ առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում հայ պատմագրական աղբյուրների ուսումնասիրությունն ու թարգմանությունը, ինչի մասին վկայում են, օրինակ, Մովսես Խորենացու և Վարդան Մեծի պատմական երկերի ռուսերեն հրատարակությունները։ Այսպիսով, նրա թողած ժառանգությունը միայն անձնական ունեցվածք չէր, այլ հայագիտության և արևելագիտության համար կարևոր գիտական նյութերի ամբողջություն։ Փաստաթուղթը հետաքրքիր է նաև իրավական և հասարակական պատմության տեսանկյունից, քանի որ հոգևոր կտակի կատարման հաշվետվությունը ենթադրում է կտակարարի կամքի, ժառանգության և դրա տնօրինման վերաբերյալ որոշակի կազմակերպչական ու ֆինանսական գործընթացների առկայություն։ Հաշվետվության ուսումնասիրությունը կարող է օգնել վերականգնելու այդ գործընթացի մանրամասները և հասկանալու, թե ինչպիսի մեխանիզմներով էր գիտնականի կտակած ունեցվածքը կամ միջոցները օգտագործվում նրա ցանկություններին համապատասխան։ Այս առումով հրատարակությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև 19-րդ դարի բարեգործական մշակույթի և մտավոր ժառանգության պահպանման պատմության ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, այս փոքրածավալ, սակայն բովանդակալից փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է Նիկիտա Օսիպովիչ Էմինի կյանքի վերջին շրջանի, նրա կտակի կատարման, գիտական ժառանգության պահպանման և Լազարյան ինստիտուտի պատմության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էր 19-րդ դարի վերջում գիտնականի անձնական գրադարանը, ձեռագրերը և այլ ժառանգությունը փոխանցվում կրթական ու գիտական միջավայրին և ինչ նշանակություն կարող էր ունենալ այդ գործընթացը հայագիտության հետագա զարգացման համար։ Հրատարակությունը հատկապես հետաքրքիր է հայագիտության, Լազարյան ինստիտուտի, 19-րդ դարի ռուսահայ մշակութային կյանքի, արևելագիտության և հայ գիտնականների ժառանգության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Տնտեսագիտություն

Փողի ծագման նախապայմանները կապված են հասարակության տնտեսական զարգացման այն փուլերի հետ, երբ ապրանքափոխանակությունը դարձել էր լայն տարածում ունեցող երևույթ, և պարզ փոխանակման (բարտերի) համակարգը այլևս չէր բավարարում տնտեսական հարաբերությունների արդյունավետ կազմակերպմանը, քանի որ դժվար էր գտնել փոխադարձ պահանջների համընկնում, գնահատել տարբեր ապրանքների արժեքը և իրականացնել խոշոր կամ երկարաժամկետ գործարքներ։ Այս իրավիճակում ձևավորվեց համընդհանուր համարժեքի անհրաժեշտություն, որը կարող էր ընդունվել բոլորի կողմից որպես փոխանակման միջոց և արժեքի չափման միավոր։ Փողի առաջացման կարևոր նախապայմաններից են աշխատանքի հասարակական բաժանումը, ապրանքային արտադրության զարգացումը, շուկաների ձևավորումը և փոխանակման ծավալների աճը, որոնք միասին ստեղծեցին պայմաններ մեկ միասնական վճարամիջոցի անհրաժեշտության համար։ Փողի նշանակությունը բազմաբնույթ է և արտահայտվում է նրա հիմնական գործառույթներում՝ որպես փոխանակման միջոց, արժեքի չափման միավոր, կուտակման միջոց և վճարման գործիք։ Փողը նպաստում է տնտեսական գործընթացների պարզեցմանը և արագացմանը՝ վերացնելով բարտերային համակարգի սահմանափակումները, ապահովում է գների ձևավորումը և տնտեսական հաշվարկների իրականացման հնարավորությունը, ինչպես նաև հնարավորություն է տալիս կուտակել արժեք և իրականացնել երկարաժամկետ ֆինանսական պլանավորում։ Բացի այդ, փողը հանդիսանում է պետության տնտեսական քաղաքականության կարևոր գործիք, քանի որ դրա միջոցով հնարավոր է կարգավորել դրամաշրջանառությունը, գնաճը և տնտեսական ակտիվությունը։ Ընդհանուր առմամբ, փողի առաջացումը եղել է տնտեսության զարգացման կարևոր շրջադարձային փուլ, որը ապահովել է ժամանակակից շուկայական տնտեսության ձևավորումն ու արդյունավետ գործունեությունը։

Lեզվաբանություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Լյուդվիգ Վիտգենշտայնի «լեզվական խաղերի» գաղափարին՝ այն դիտարկելով որպես լեզվագործաբանական կաղապարների տեսական հիմք, որը բացահայտում է լեզվի գործածության բազմազանությունը սոցիալական և հաղորդակցական համատեքստերում։ Նյութում վերլուծվում է այն հիմնարար միտքը, որ լեզվի իմաստը չի սահմանվում միայն բառերի կամ նախադասությունների ներքին կառուցվածքով, այլ ձևավորվում է դրանց գործածության կոնկրետ իրավիճակներում՝ «կյանքի ձևերի» շրջանակում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական խաղերի բազմազանությանը՝ հրամաններ, հարցեր, նկարագրություններ, խոստումներ և այլ խոսքային գործողություններ, որոնք գործում են որպես տարբեր գործառական կաղապարներ՝ պայմանավորված սոցիալական կանոններով և համատեքստով։ Քննարկվում է նաև լեզվագործաբանական մոտեցումների հետ կապը՝ հատկապես խոսքային ակտերի տեսության և պրագմատիկայի զարգացումների համատեքստում, որտեղ լեզուն դիտարկվում է որպես գործողություն կատարելու միջոց։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ Վիտգենշտայնի լեզվական խաղերի գաղափարը թույլ է տալիս վերաիմաստավորել լեզվի կառուցվածքն ու գործառույթը՝ այն դիտարկելով ոչ թե որպես փակ համակարգ, այլ որպես դինամիկ, սոցիալապես պայմանավորված և կիրառական բազմաշերտ երևույթ։

Մշակույթ

Աշխատությունը ներկայացնում է արվեստի ոլորտին վերաբերող նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկ՝ ծառայելով որպես տեղեկատվական աղբյուր արվեստաբանների, մշակութաբանների, ուսանողների և գրադարանային մասնագետների համար։ Այն ընդգրկում է տարբեր ենթաոլորտներ՝ կերպարվեստ, երաժշտություն, թատրոն, կինո և կիրառական արվեստ, ներկայացնելով համապատասխան ժամանակահատվածում հրատարակված գրականությունը՝ ըստ թեմատիկ և բովանդակային դասակարգման։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մատենագիտական տվյալների ճշգրտությանը, աղբյուրների համակարգված ներկայացմանը և տեղեկատվության արագ որոնման հնարավորությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել արվեստի վերաբերյալ գիտական և գիտահանրամատչելի գրականության արդի զարգացման միտումներին՝ ապահովելով ոլորտի հետազոտական աշխատանքի տեղեկատվական աջակցություն և գիտական շրջանառության արդյունավետ կազմակերպում։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է հայերենում նույնաբաղադրիչ փոխատեղույթների լեզվաբանական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց կառուցվածքային, քերականական և իմաստաբանական առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նույն բաղադրիչներից կազմված լեզվական միավորների փոխատեղման օրինաչափությունները, դրանց կիրառության պայմանները, շարահյուսական գործառույթները և խոսքում արտահայտչական նշանակությունը։ Աշխատությունում վերլուծվում են փոխատեղման տարբեր տեսակները, դրանց ազդեցությունը նախադասության կառուցվածքի, իմաստային շեշտադրման և հաղորդակցական նպատակների իրականացման վրա՝ հիմնվելով ժամանակակից և դասական հայերենի հարուստ լեզվական նյութի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեսական հիմնավորումներին, լեզվաբանական դասակարգումներին և գործնական օրինակներին, որոնք հնարավորություն են տալիս առավել խորությամբ հասկանալ հայերենի շարահյուսական համակարգի առանձնահատկությունները։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, հայոց լեզվի մասնագետների, դասախոսների, ուսուցիչների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայերենի քերականական կառուցվածքի և լեզվական երևույթների գիտական ուսումնասիրությամբ։