Հիշարժան տարեթվեր 1982: Հուլիս, օգոստոս, սեպտոմբեր

Տնտեսագիտություն

Գիրքը նվիրված է հարկային քաղաքականության և մակրոտնտեսական իրավիճակի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Աշխատության մեջ վերլուծվում է հարկային քաղաքականության դերը երկրի տնտեսական գործընթացների կարգավորման, պետական բյուջեի եկամուտների ձևավորման, տնտեսական աճի խթանման և մակրոտնտեսական կայունության ապահովման գործում։ Հեղինակը դիտարկում է հարկային համակարգի հիմնական բաղադրիչները, հարկային բեռի ձևավորման առանձնահատկությունները, հարկատեսակների ազդեցությունը տնտեսության տարբեր ոլորտների և տնտեսական գործունեության մասնակիցների վարքագծի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հարկային փոփոխությունների և այնպիսի մակրոտնտեսական ցուցանիշների փոխազդեցությանը, ինչպիսիք են տնտեսական աճը, գնաճը, զբաղվածությունը, ներդրումները, սպառումը, պետական եկամուտներն ու ծախսերը և ընդհանուր տնտեսական ակտիվությունը։ Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության օրինակով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հարկային քաղաքականության կիրառման առանձնահատկությունները, առկա խնդիրները և այն հնարավորությունները, որոնք կարող են նպաստել հարկային համակարգի արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում հարկային քաղաքականության խթանող և սահմանափակող ազդեցություններին՝ ցույց տալով, թե հարկային դրույքաչափերի, արտոնությունների, հարկային վարչարարության և այլ գործիքների փոփոխություններն ինչպես կարող են անդրադառնալ տնտեսության զարգացման դինամիկայի վրա։ Ուսումնասիրությունը նաև արժեքավոր է հարկային քաղաքականության արդյունավետության գնահատման և տնտեսական քաղաքականության այլ ուղղությունների հետ դրա փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսական և հարկային ոլորտի մասնագետների, պետական կառավարման համակարգի ներկայացուցիչների, հետազոտողների, դասախոսների, ինչպես նաև տնտեսագիտության և պետական ֆինանսների ուղղություններով սովորող ուսանողների համար։

Գրականություն

Իսպանական արձակն իր հարուստ պատմության ընթացքում անցել է մի քանի գլխավոր փուլերով, որոնք արտացոլում են հասարակության, քաղաքականության և մշակութային զարգացման փոփոխությունները։ Միջնադարում առաջացել են ավանդական պատմվածքներ, գեղարվեստական վիպերգություններ և եկեղեցական թեմաներով գրական ստեղծագործություններ, որտեղ գերիշխում էին բարոյականության, հերոսության և կրոնական արժեքների թեմաները։ 16–17-րդ դարերում ոսկե դարաշրջանը (Siglo de Oro) բերեց իսպանական գրականության զարթոնքը, երբ առաջացան հայտնի վեպեր, պիեսներ և պատմվածքներ՝ հասուն գեղարվեստական ձևով, որտեղ խորքային կերպարները և սոցիալական քննադատությունը սկսեցին կարևոր դեր խաղալ։ 18–19-րդ դարերում արձակը զարգացավ դեպի ռեալիզմ և նատուրալիզմ՝ ավելի շատ ուշադրություն դարձնելով հասարակական խնդիրներին, միջին խավի կյանքի մանրամասներին և մարդկային հոգեբանությանը, ինչպես վկայում են Բենիտո Պերես Գալդոսի և Մարիա Ասունսիոնի ստեղծագործությունները։ 20-րդ դարում իսպանական արձակը նորանոր ձևեր է ընդունել, ներառելով մոդեռնիզմի և հետմոդեռնիզմի տարրեր, խորհրդանշական ու հոգեբանական մոտեցումներ, ինչպես նաև փորձարարական լեզու ու կառուցվածք՝ արտացոլելով անհատի ներքին աշխարհը, ժամանակակից հասարակության մարտահրավերները և մշակութային ինքնությունը, որի լավագույն օրինակներն են Խուան Ռամոն Խիմենեսի, Միգել դե Ունամունոյի և Կարլոս Ֆուենտեսի ստեղծագործությունները։ Այս կերպ, իսպանական արձակը կարելի է դիտարկել որպես հարուստ, բազմաշերտ մշակույթ, որի հիմնական փուլերը արտացոլում են միջնադարյան ավանդույթները, ոսկե դարաշրջանի վարպետությունը, ռեալիստական մոտեցումները և 20-րդ դարի ժամանակակից փորձարարությունը, ինչը թույլ է տալիս հասկանալ իսպանական հասարակության, հոգեբանության և մշակութային արժեքների փոփոխությունը գրականության լեզվով։

Պատմություն

Հրատարակությունը հաշվետվական և պատմավավերագրական բնույթի աղբյուր է, որը ներկայացնում է Բաքվում գործող հայկական բարեգործական ընկերության գործունեությունը, կազմակերպական կառուցվածքը, ֆինանսական միջոցները և հասարակական նախաձեռնությունները։ Այն արժեքավոր նյութ է հատկապես Բաքվի հայ համայնքի սոցիալական, կրթական, մշակութային և բարեգործական կյանքի ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով փաստաթղթային տվյալների միջոցով պատկերացում կազմել համայնքային ինքնակազմակերպման ձևերի և հասարակական հաստատությունների գործունեության մասին։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ընկերության նպատակների, կառավարման մարմինների, անդամակցության, եկամուտների և ծախսերի, նվիրատվությունների, բարեգործական ծրագրերի և հաշվետու ժամանակաշրջանում իրականացված աշխատանքների ներկայացման վրա։ Կազմակերպության գործունեությունը դիտարկվում է որպես քաղաքային հայկական համայնքի սոցիալական աջակցության համակարգի կարևոր բաղադրիչ, որի միջոցով փորձ էր արվում արձագանքել բնակչության տարբեր խմբերի կրթական և նյութական պահանջներին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ֆինանսական հաշվետվություններին, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել կազմակերպության եկամուտների աղբյուրները, անդամավճարները, անհատական նվիրատվությունները, բարեգործական միջոցառումներից ստացված միջոցները և դրանց օգտագործման հիմնական ուղղությունները։ Նման տվյալները կարևոր են ոչ միայն տվյալ կազմակերպության պատմության, այլև Բաքվի հայ համայնքի տնտեսական հնարավորությունների և բարեգործության մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Ծախսերի կառուցվածքի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե հասարակական աջակցության որ ոլորտներն էին համարվում առավել առաջնահերթ և ինչ միջոցներ էին հատկացվում դրանց իրականացման համար։ Հրատարակության մեջ արտացոլվող գործունեության կարևոր ուղղություններից է սոցիալապես անապահով անձանց և ընտանիքների աջակցությունը։ Բարեգործական համակարգը կարող էր ներառել նյութական օգնության տրամադրում, կրթական աջակցություն և հասարակական տարբեր կարիքների ֆինանսավորում։ Այդ գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե քաղաքային համայնքը սեփական կազմակերպությունների միջոցով ինչպես էր փորձում լրացնել սոցիալական պաշտպանության սահմանափակ հնարավորությունները և ձևավորել փոխօգնության մեխանիզմներ։ Առանձին նշանակություն է տրվում կրթական նախաձեռնություններին։ Հայկական բարեգործական կազմակերպությունները հաճախ աջակցում էին դպրոցներին, սովորողներին և կրթական այլ հաստատություններին՝ կրթությունը դիտարկելով համայնքի մշակութային շարունակականության կարևոր պայման։ Հաշվետվական տվյալները կարող են տեղեկություններ հաղորդել կրթական ծրագրերի ֆինանսավորման, սովորողների աջակցության, ուսումնական կարիքների և համապատասխան հաստատությունների հետ համագործակցության վերաբերյալ։ Այս նյութերի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել բարեգործության և կրթության միջև ձևավորված կապը և գնահատել հասարակական կազմակերպությունների մասնակցությունը հայկական կրթական միջավայրի պահպանմանը։ Կարևորվում է նաև ընկերության կառավարման համակարգի ուսումնասիրությունը։ Անդամների ընդհանուր ժողովները, վարչական մարմինները, պատասխանատու պաշտոնյաները և ֆինանսական վերահսկողության մեխանիզմները պատկերացում են տալիս հասարակական կազմակերպությունների ներքին կառավարման մշակույթի մասին։ Ընտրությունների, հաշվետվողականության և ֆինանսական վերահսկողության վերաբերյալ տվյալները հնարավորություն են տալիս բացահայտել կազմակերպության գործունեության ինստիտուցիոնալ հիմքերը և հասարակական պատասխանատվության սկզբունքները։ Անդամների և բարերարների վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են արժեքավոր լինել նաև Բաքվի հայ հասարակական վերնախավի, գործարարների, մտավորականների և համայնքային գործիչների ուսումնասիրության համար։ Անձնանունների, նվիրատվությունների և զբաղեցրած պաշտոնների համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հասարակական կապերը և այն անձանց շրջանակը, որոնք մասնակցում էին համայնքային հաստատությունների պահպանմանն ու զարգացմանը։ Այս տեսանկյունից հրատարակությունն ունի նաև կենսագրական և սոցիալական պատմության աղբյուրի նշանակություն։ Բաքվի տնտեսական զարգացման պայմաններում ձևավորված հայկական համայնքը դիտարկվում է որպես բազմաշերտ քաղաքային հասարակության բաղադրիչ, որի անդամները մասնակցում էին քաղաքի տնտեսական, կրթական և մշակութային կյանքին։ Բարեգործական կազմակերպության գործունեությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տնտեսական հաջողությունների և հասարակական պատասխանատվության փոխկապակցվածությունը, երբ մասնավոր միջոցների մի մասը ուղղվում էր համայնքային խնդիրների լուծմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կազմակերպության և այլ հայկական հաստատությունների միջև համագործակցությանը։ Եկեղեցական կառույցները, դպրոցները, մշակութային կազմակերպությունները և բարեգործական հաստատությունները կարող էին կազմել փոխկապակցված համայնքային ցանց, որի միջոցով իրականացվում էին սոցիալական, կրթական և մշակութային ծրագրեր։ Նման կապերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Բաքվի հայ համայնքի ինստիտուցիոնալ կառուցվածքի մասին։ Հրատարակության աղբյուրագիտական արժեքը պայմանավորված է տվյալների պաշտոնական և հաշվետվական բնույթով։ Ֆինանսական թվերը, անդամների ցուցակները, վարչական որոշումները, կատարված աշխատանքների նկարագրությունները և կազմակերպության գործունեության արդյունքները կարող են ծառայել որպես փաստական հիմք համայնքի պատմության վերականգնման համար։ Միաժամանակ նման փաստաթղթերը պահանջում են քննադատական մոտեցում, քանի որ հաշվետվությունները կազմվել են կազմակերպության սեփական գործունեությունը ներկայացնելու նպատակով և կարող են առավել մանրամասն արտացոլել հաջողված նախաձեռնությունները, քան առկա դժվարությունները կամ ներքին տարաձայնությունները։ Տարբեր տարիների հաշվետվությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս հետևել կազմակերպության գործունեության փոփոխություններին, ֆինանսական հնարավորությունների աճին կամ նվազմանը, բարեգործական ծրագրերի առաջնահերթությունների փոփոխությանը և համայնքի սոցիալական պահանջների զարգացմանը։ Երկարաժամկետ տվյալների առկայության դեպքում հնարավոր է նաև ուսումնասիրել տնտեսական ու հասարակական իրադարձությունների ազդեցությունը բարեգործական գործունեության վրա։ Առանձին նշանակություն ունի հրատարակության դերը քաղաքային հայ հասարակության առօրյա պատմության ուսումնասիրման համար։ Պաշտոնական քաղաքական պատմության աղբյուրներում հաճախ սահմանափակ ներկայացված սոցիալական խնդիրները, կրթական պահանջները, փոխօգնության ձևերը և համայնքային կազմակերպությունների աշխատանքը նման հաշվետվությունների միջոցով դառնում են ավելի տեսանելի։ Դրանք հնարավորություն են տալիս պատմությունը դիտարկել ոչ միայն քաղաքական իրադարձությունների, այլև մարդկանց սոցիալական հարաբերությունների և հասարակական նախաձեռնությունների մակարդակում։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև Կովկասում հայկական բարեգործական շարժման պատմության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով կազմակերպված բարեգործության ձևերը, ֆինանսավորման մեխանիզմները և համայնքային կառույցների մասնակցությունը սոցիալական խնդիրների լուծմանը։ Այն կարող է նպաստել տարբեր քաղաքներում գործող հայկական բարեգործական ընկերությունների գործունեության համեմատական ուսումնասիրությանը և XIX դարի վերջի ու XX դարի սկզբի հայկական հասարակական կազմակերպությունների զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունների բացահայտմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, Բաքվի հայ համայնքի պատմության, Կովկասի սոցիալական պատմության, բարեգործական կազմակերպությունների, կրթության պատմության, աղբյուրագիտության և քաղաքային հասարակությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հայագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատանքը վերաբերում է հայերենի և սիրիերեն (սիրիական արամեերենի) միջև բառապաշարային զուգահեռների և փոխառությունների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացված որպես բառարանագրական բնույթի նշումներ և դիտարկումներ։ Նյութը կենտրոնանում է այն լեզվական շերտերի վրա, որոնք ձևավորվել են պատմական երկարատև շփումների արդյունքում՝ հատկապես վաղ քրիստոնեական դարաշրջանում, երբ հայկական և սիրիական մշակութային ու եկեղեցական միջավայրերը սերտ կապերի մեջ էին։ Ուսումնասիրվում են բառերի իմաստային համապատասխանությունները, հնարավոր փոխառությունները, հնչյունաբանական փոփոխությունները և դրանց ադապտացիան հայերենի տարբեր պատմական փուլերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցական, աստվածաբանական և գրական բառապաշարին, որտեղ առավել հաճախ են հանդիպում սիրիական ծագման կամ ազդեցության տարրեր։ Նյութը նաև քննարկում է բառերի համեմատական վերլուծության մեթոդաբանությունը՝ ընդգծելով, որ նման ուսումնասիրությունները պահանջում են խիստ պատմական և տեքստաբանական հիմնավորում, որպեսզի հնարավոր լինի տարբերակել իրական փոխառությունները պատահական նմանություններից կամ ընդհանուր արևելյան լեզվական ընդհանրություններից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ծառայում է որպես հայ-սիրիական լեզվական փոխազդեցությունների բառարանագրական ամփոփում՝ բացահայտելով երկու լեզվական ավանդույթների պատմական շփման խորությունը և դրանց ազդեցությունը մշակութային և գրավոր ժառանգության վրա։

Մշակույթ

Մատենագիտական և տեղեկատվական բնույթի այս հրատարակությունը ներկայացնում է մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության համակարգված ցանկ։ Այն նպատակ ունի գիտնականներին, մասնագետներին, դասախոսներին, ուսանողներին, գրադարանային աշխատողներին և այլ հետաքրքրված ընթերցողներին տեղեկություններ տրամադրել համապատասխան ոլորտներում նոր հրատարակված նյութերի մասին։ Ցանկում ընդգրկվում են մշակույթի, մշակութային-լուսավորական աշխատանքի, արվեստի տարբեր ճյուղերի, գրադարանագիտության և մատենագիտության վերաբերյալ գրքեր, պարբերական մամուլի հոդվածներ և այլ հրապարակումներ։ Նյութերը համակարգվում են գրադարանային-մատենագիտական դասակարգման սկզբունքներով, իսկ առանձին բաժիններում մատենագիտական նկարագրությունները ներկայացվում են որոշակի հերթականությամբ։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել տվյալ ժամանակաշրջանի մասնագիտական գրականության մեջ, գտնել անհրաժեշտ աղբյուրները և հետևել մշակույթի ու արվեստի վերաբերյալ հրատարակչական գործունեության հիմնական ուղղություններին։ Այն ունի նաև փաստագրական նշանակություն՝ արտացոլելով համապատասխան ժամանակաշրջանի մշակութային և արվեստագիտական գրականության թեմատիկ պատկերը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մատենագիտական որոնումների, գրադարանային սպասարկման, գիտական ուսումնասիրությունների և մշակույթի ու արվեստի պատմության հետազոտության համար։

Պատմություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է «Հայկական հարցի» արտացոլմանը Սիրիայի արաբական մամուլում 1908–1914 թվականներին՝ ընդգծելով Օսմանյան կայսրության վերջին փուլում ազգային հարցերի, մամուլի զարգացման և քաղաքական մտքի փոխկապակցվածությունը արաբական մտավոր միջավայրում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել Սիրիայի արաբալեզու մամուլի արձագանքը հայերի քաղաքական և սոցիալական իրավիճակին, ինչպես նաև բացահայտել այն գաղափարական դիրքորոշումները, որոնք ձևավորվել են Երիտթուրքական հեղափոխությունից (1908) մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեն ընկած ժամանակահատվածում։ Ուսումնասիրվում են այդ շրջանի հիմնական պարբերականները, հոդվածները և հրապարակումները, որոնք անդրադառնում էին հայերի իրավունքներին, Օսմանյան պետական քաղաքականությանը և կայսրության ներսում ազգային հարցերի սրմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արաբական մտավորականության վերաբերմունքին հայերի նկատմամբ՝ համակրանքի, քաղաքական քննադատության կամ կայսրության միասնականության պահպանման գաղափարների համատեքստում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է մամուլի դերը հասարակական կարծիքի ձևավորման գործում և տեղեկատվական հոսքերի ազդեցությունը հայ-արաբական հարաբերությունների ընկալման վրա։ Միաժամանակ վերլուծվում է «Հայկական հարցի» միջազգային և տարածաշրջանային ընկալումների փոխազդեցությունը տեղական մամուլի մակարդակում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է պատմագիտության և մամուլագիտության ոլորտում՝ նպաստելով Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանում ազգային խնդիրների և արաբական հասարակական մտքի փոխհարաբերությունների ավելի խորքային ընկալմանը։