Ինստիտուցիոնալիզմը և ինստիտուտների ձևավորումը անցումային տնտեսություններում (ՀՀ օրինակով)

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Ֆրանսիայի միջև հարաբերությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը 1991–2001 թվականներին՝ Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո ձևավորված նոր միջազգային և քաղաքական պայմանների համատեքստում։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակն ընդգրկում է Հայաստանի Հանրապետության անկախացման առաջին տասնամյակը, երբ երկիրը ձգտում էր հաստատել երկկողմ դիվանագիտական կապեր, ամրապնդել իր միջազգային դիրքերը և ձևավորել արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունները։ Այս գործընթացում Ֆրանսիան առանձնահատուկ դեր է ունեցել՝ հաշվի առնելով երկու երկրների միջև պատմական, մշակութային և հասարակական կապերը, ինչպես նաև Ֆրանսիայում ձևավորված հայկական համայնքի նշանակությունը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումը, պետական և քաղաքական մակարդակներում իրականացված փոխայցելությունները, պաշտոնական շփումների զարգացումը և երկկողմ հարաբերությունների իրավաքաղաքական հիմքի ձևավորումը։ Առանձին կարևորություն ունի տնտեսական համագործակցության ուսումնասիրությունը, ներառյալ առևտրային կապերը, ներդրումները, ֆինանսատնտեսական փոխգործակցությունը և Հայաստանի շուկայում ֆրանսիական կառույցների ներգրավվածությունը։ Մշակութային և կրթական կապերը ևս առանցքային ուղղություն են, քանի որ Ֆրանսիայի հետ հարաբերություններում նշանակալի տեղ են զբաղեցրել ֆրանսերեն լեզվի տարածումը, կրթական ծրագրերը, գիտական ու մշակութային փոխանակումները և հայկական մշակույթի ներկայացումը Ֆրանսիայում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Ֆրանսիայի դիրքորոշմանը Հայաստանի անվտանգության, տարածաշրջանային հակամարտությունների և Հարավային Կովկասի քաղաքական զարգացումների նկատմամբ։ Այս համատեքստում կարևորվում է նաև Ֆրանսիայի գործունեությունը եվրոպական և միջազգային կառույցներում, որտեղ այն կարող էր նպաստել Հայաստանի շահերի ներկայացմանը և երկկողմ հարաբերությունների միջազգային բաղադրիչի ընդլայնմանը։ 1990-ականների ընթացքում Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական դժվարությունները, տարածաշրջանային անկայունությունը և արտաքին քաղաքական բարդությունները լրացուցիչ նշանակություն են հաղորդում Ֆրանսիայի հետ համագործակցության զարգացման ուսումնասիրությանը։ Աշխատության վերջին ժամանակային սահմանը՝ 2001 թվականը, կարևոր է նաև այն պատճառով, որ այդ շրջանում հայ-ֆրանսիական հարաբերությունները մտնում էին նոր փուլ, իսկ Ֆրանսիայում Հայոց ցեղասպանության ճանաչման գործընթացը ստանում էր առանձնահատուկ քաղաքական նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների և դիվանագիտության մասնագետներին, քաղաքագետներին, տարածաշրջանային քաղաքականությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև հայ-ֆրանսիական կապերի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացնելու, թե ինչպես են անկախ Հայաստանի առաջին տասնամյակում ձևավորվել և զարգացել Ֆրանսիայի հետ քաղաքական, տնտեսական, մշակութային և հասարակական կապերը, և ինչ դեր են դրանք ունեցել Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ու միջազգային հարաբերությունների համակարգում։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական և հումանիտար գիտությունների ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական հավաքածուն՝ նպատակ ունենալով ընթերցողներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին և ուսանողներին տրամադրել արդիական տեղեկատվություն նոր հրատարակությունների մասին։ Ցանկում ընդգրկված են հասարակական-քաղաքական գիտություններին, բանասիրությանը, գրականագիտությանը, լեզվաբանությանը, պատմությանը, պատմական գիտություններին, աշխարհագրությանը, հնագիտությանը և ազգագրությանը վերաբերող աշխատություններ, որոնք արտացոլում են տվյալ ոլորտների ժամանակակից հետազոտական ուղղությունները, գիտական քննարկումները և տեսական զարգացումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական և կողմնորոշիչ աղբյուր՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, բացահայտել համապատասխան ուսումնասիրություններ և արդյունավետ կազմակերպել գիտահետազոտական ու ուսումնական աշխատանքը։ Այն կարևոր դեր է կատարում գիտելիքների տարածման և գիտական հաղորդակցության ապահովման գործում՝ նպաստելով հումանիտար և հասարակագիտական գիտությունների զարգացմանն ու նոր գիտական արդյունքների հասանելիությանը։

Պատմություն

Սա պատմագիտական և հայագիտական ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է տարբեր միսիոներական առաքելությունների գործունեությունը Հայաստանում՝ ընդգրկելով նրանց կրոնական, կրթական, մշակութային և սոցիալական ազդեցությունների վերլուծությունը տեղական հասարակության վրա, որտեղ դիտարկվում են արևմտյան միսիոներական կազմակերպությունների աշխատանքի հիմնական ուղղությունները, դպրոցների և կրթական հաստատությունների ստեղծումը, ինչպես նաև տպագրական և թարգմանական գործունեությունը, աշխատանքը նաև անդրադառնում է հայ հասարակության հետ փոխազդեցություններին, եկեղեցական կառույցների արձագանքին և այդ գործընթացների ազդեցությանը հասարակական կյանքի ու մշակութային փոփոխությունների վրա, միաժամանակ ներկայացնելով պատմական աղբյուրների և ճանապարհորդական գրառումների ուսումնասիրություն՝ որպես տարածաշրջանի սոցիալական և մշակութային պատմության կարևոր վկայություններ։

Փիլիսոփայություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է Սուրբ Ծննդյան և Աստվածհայտնության տոնի ձևավորման, զարգացման և հայոց մեջ դրա պատմա-կրոնագիտական ընկալումների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով քրիստոնեական ավանդույթի, եկեղեցական ծիսակարգի և ազգային մշակութային առանձնահատկությունների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել Սուրբ Ծննդյան և Աստվածհայտնության տոնի ծագումը վաղ քրիստոնեական շրջանում, դրա աստվածաբանական հիմքերը և այն ձևափոխությունները, որոնք այն անցել է Հայ Առաքելական Եկեղեցու ավանդույթում։ Ուսումնասիրվում է տոնի միասնական բնույթը հայոց եկեղեցական ավանդության մեջ, որտեղ Սուրբ Ծնունդն ու Մկրտությունը նշվում են միասին՝ հունվարի 6-ին, ինչպես նաև դրա կապը վաղ քրիստոնեական եկեղեցու ընդհանուր տոնական համակարգի հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ծիսական կառուցվածքին՝ ժամերգություններ, Սուրբ Պատարագ, ջրօրհնեքի արարողություն, և դրանց խորհրդաբանական իմաստին՝ Քրիստոսի ծնունդը, մկրտությունը և Աստվածահայտնությունը որպես միասնական փրկագործական իրադարձություն։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է XIII դարի հայ նշանավոր մատենագիր, պատմիչ և աստվածաբան Հովհաննես Վանական Տավուշեցու՝ Վանական վարդապետի ինքնագիր ձեռագրի ուսումնասիրությանը։ Վանականը (1181–1251) Մխիթար Գոշի աշակերտն էր, Խորանաշատի դպրոցի հիմնադիրը և միջնադարյան հայ կրթամշակութային կյանքի կարևորագույն գործիչներից մեկը, որի աշակերտներից էին Կիրակոս Գանձակեցին և Վարդան Արևելցին։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է ոչ միայն ինքնագրի բովանդակային արժեքը, այլև դրա ձեռագրագիտական, պատմական և գրական նշանակությունը։ Ինքնագրային վկայությունները հատկապես կարևոր են միջնադարյան հեղինակների ստեղծագործությունների իսկությունը, գրության առանձնահատկությունները, լեզվական միջավայրը և մատենագրական ժառանգության փոխանցման ընթացքը պարզելու համար։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու Վանականի գործունեության պատմական միջավայրին, նրա գրական և գիտական ժառանգությանը, ինչպես նաև XIII դարի հայ մշակույթի զարգացման պայմաններին։ Վանականի կորած պատմական երկի մասին տեղեկություններ պահպանվել են նրա աշակերտների՝ Կիրակոսի, Վարդանի և Մաղաքիայի աշխատություններում, իսկ նրա պահպանված ժառանգության մեջ կարևոր տեղ են զբաղեցնում աստվածաշնչյան մեկնությունները, քարոզները և հարց ու պատասխանի բնույթի աշխատությունները։ Ուսումնասիրությունը արժեքավոր է նաև որպես հայկական ձեռագրական մշակույթի պատմության աղբյուր, քանի որ ինքնագիրը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի գրության ավանդույթները, ձեռագրի ստեղծման և պահպանման հանգամանքները և հեղինակի անմիջական մասնակցության հետքերը։ Հրատարակության մատենագիտական տվյալները վկայում են, որ նյութը Ս. Վ. Տեր-Ավետիսյանի ուսումնասիրությունն է, որը տպագրվել է 1926 թվականին Թիֆլիսում՝ «Կովկասյան պատմահնագիտական ինստիտուտի տեղեկություններում», հատոր IV-ում, էջ 51–54։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, միջնադարագետներին, ձեռագրագետներին, աղբյուրագետներին, գրականագետներին, պատմաբաններին, մատենագետներին, ինչպես նաև հայկական միջնադարյան մշակույթի և ձեռագրական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Կենսաբանություն

Կենսաբանական թաղանթները բջջի և նրա օրգանելների սահմանազատող, ընտրողաբար թափանցելի կառուցվածքներ են, որոնք ապահովում են բջջի ներքին միջավայրի կայունությունը և նրա փոխազդեցությունը արտաքին միջավայրի հետ։ Դրանց հիմնական բաղադրիչը լիպիդային երկշերտն է, որը կազմված է ֆոսֆոլիպիդներից, որոնց հիդրոֆիլ գլուխները ուղղված են դեպի ջրային միջավայր, իսկ հիդրոֆոբ պոչերը՝ դեպի ներս՝ ձևավորելով պաշտպանիչ շերտ։ Այս կառուցվածքի մեջ տեղակայված են նաև սպիտակուցներ, որոնք կարող են լինել տրանսպորտային, ռեցեպտորային կամ կառուցվածքային և ապահովում են նյութերի տեղափոխումը, ազդանշանների ընկալումը և բջջային կապը։ Կենսաբանական թաղանթները կատարում են ընտրողական թափանցելիության ֆունկցիա՝ թույլ տալով որոշ նյութերի անցումը բջջի ներս կամ դուրս և արգելելով մյուսների մուտքը, ինչը կարևոր է նյութափոխանակության և հոմեոստազի պահպանման համար։ Դրանք նաև մասնակցում են էներգետիկ գործընթացներին, օրինակ՝ միտոքոնդրիաների և քլորոպլաստների թաղանթներում տեղի ունեցող ռեակցիաներին, որոնք կապված են ATP-ի սինթեզի հետ։ Բացի այդ, թաղանթները կարևոր դեր ունեն բջիջների միջև հաղորդակցման մեջ՝ ապահովելով ազդանշանների փոխանցում և բջջային ճանաչում։ Ընդհանուր առմամբ, կենսաբանական թաղանթները բջջի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ հիմքերից են, որոնք ապահովում են կյանքի համար անհրաժեշտ կարգավորված գործընթացների իրականացումը։