Տնտեսական սոցիոլոգիա

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 5-րդ դարի Հայաստանի քաղաքական և կրոնական բարդ իրադարձությունների համատեքստում մազպան Վասակ Սյունու գործունեության, քաղաքական դիրքորոշումների և պատմական կերպարի քննությանը։ Հեղինակը՝ Նիկողայոս Ադոնցը, ուսումնասիրում է Վասակի նկատմամբ ձևավորված ավանդական գնահատականները և փորձում է նրա վարքագիծը դիտարկել ոչ միայն որպես դավաճանության կամ անհավատարմության դրսևորում, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական պայմաններով պայմանավորված բարդ ռազմավարության արդյունք։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ հեղինակը քննադատական մոտեցում է ցուցաբերում պատմական աղբյուրների նկատմամբ՝ համադրելով տարբեր տեղեկություններ և ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքին, որ պատմական անձի գործունեության գնահատականը կարող է կախված լինել աղբյուրի հեղինակի դիրքորոշումից ու ժամանակաշրջանի գաղափարական պատկերացումներից։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Եղիշեի պատմագրական ավանդույթին, որտեղ Վասակի կերպարը ներկայացվում է խիստ բացասական երանգավորմամբ, մինչդեռ Ադոնցը փորձում է վերանայել այդ միակողմանի պատկերացումը և բացահայտել նրա քաղաքական քայլերի հնարավոր շարժառիթները։ Պատմական ուսումնասիրության կենտրոնում են հայ նախարարական տների հարաբերությունները, Սասանյան Պարսկաստանի քաղաքականությունը Հայաստանում, կրոնական ճնշումների խնդիրը, հայ հասարակության ներքին պառակտումները և ազգային-քաղաքական դիմադրության ձևերը։ Հեղինակը հատկապես փորձում է հասկանալ, թե ինչպիսի ընտրությունների առաջ էր կանգնած Վասակը պարսկական տիրապետության պայմաններում և արդյոք նրա որոշ գործողությունները կարելի է մեկնաբանել բացառապես որպես հայրենիքի շահերին հակառակ քայլեր։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է ոչ միայն Վասակ Սյունու անձի, այլև 5-րդ դարի հայոց պատմության քաղաքական իրողությունների վերաիմաստավորման համար։ Ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես պատմագիտական բանավեճի փորձ, որտեղ պատմական գործչի գնահատումը կառուցվում է աղբյուրագիտական քննության, քաղաքական իրավիճակի վերլուծության և տարբեր մեկնաբանությունների համադրման միջոցով։ Աշխատությունը սկզբնապես տպագրվել է 1904 թվականին՝ «Записки Восточного Отделения Императорского Русского Археологического Общества» պարբերականի XV հատորում, 122–130 էջերում։ Հետագա հայագիտական գրականության մեջ Ադոնցի այս ուսումնասիրությունը հաճախ հիշատակվում է որպես Վասակ Սյունու պատմական կերպարը վերագնահատելու և նրա քաղաքական վարքագիծը հնարավոր «ռեալ-քաղաքական» մոտեցման շրջանակում մեկնաբանելու կարևոր փորձ։ Աշխատությունը հատկապես օգտակար է հայոց 5-րդ դարի պատմությամբ, Վարդանանց պատերազմի նախապատմությամբ, Սասանյան Հայաստանի քաղաքականությամբ, Եղիշեի և այլ պատմիչների հաղորդումների քննությամբ ու հայ պատմագրության մեջ Վասակ Սյունու կերպարի ձևավորման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Իրավաբանություն

Հանցագործությունը քրեական իրավունքում հասարակության համար վտանգավոր, օրենքով արգելված և մեղավորությամբ կատարված արարք է, որի համար օրենքը նախատեսում է քրեական պատասխանատվություն և պատիժ։ Այն համարվում է իրավախախտման ամենածանր ձևերից մեկը, քանի որ ուղղակիորեն վնասում է հասարակական կարգին, մարդու իրավունքներին, պետության և անհատների շահերին։ Հանցագործության հիմնական հատկանիշներն են՝ հասարակական վտանգավորությունը, հակաիրավականությունը, մեղավորությունը և պատժելիությունը։ Առանց այս հատկանիշների արարքը չի կարող համարվել հանցագործություն։ Հանցագործությունները դասակարգվում են ըստ տարբեր չափանիշների։ Ըստ ծանրության՝ դրանք բաժանվում են ոչ մեծ ծանրության, միջին ծանրության, ծանր և առանձնապես ծանր հանցագործությունների։ Ըստ մեղքի ձևի՝ լինում են դիտավորյալ և անզգուշությամբ կատարված հանցագործություններ։ Դիտավորյալ հանցագործության դեպքում անձը գիտակցաբար կատարում է օրենքով արգելված արարք, իսկ անզգուշության դեպքում վնասը առաջանում է անփութության կամ անհրաժեշտ զգուշության բացակայության հետևանքով։ Ըստ օբյեկտի՝ հանցագործությունները կարող են ուղղված լինել կյանքի և առողջության դեմ, սեփականության դեմ, հասարակական անվտանգության դեմ, պետական իշխանության դեմ և այլ ոլորտների դեմ։ Յուրաքանչյուր խումբ ունի իր առանձնահատկությունները և իրավական կարգավորման մեխանիզմները։ Հանցագործության ուսումնասիրությունը կարևոր է քրեական իրավունքում, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս հասկանալ իրավախախտումների բնույթը, կանխարգելման միջոցները և արդար պատժի կիրառման սկզբունքները։ Այսպիսով, հանցագործությունը հանդիսանում է քրեական իրավունքի հիմնական ինստիտուտ, որը ապահովում է հասարակական կարգի պաշտպանությունը և իրավական անվտանգության պահպանումը։

Քիմիա

Այս թեման վերաբերում է պոլիմերային քիմիայի և մանրաթելային նյութագիտության ոլորտին, մասնավորապես՝ ակրիլաթթվի էսթերների պատվաստային համապոլիմերացման գործընթացին պոլիէթիլենտերեֆտալատային (PET) մանրաթելերի մակերեսի վրա, որի նպատակն է փոփոխել մանրաթելի ֆիզիկաքիմիական հատկությունները և ընդլայնել դրա կիրառական հնարավորությունները։ Հետազոտության ընթացքում ուսումնասիրվում են ռադիկալային մեխանիզմներով իրականացվող պատվաստային պոլիմերացման պայմանները, նախաձեռնիչ համակարգերի ընտրությունը, ինչպես նաև մոնոմերների ներթափանցման և կապման արդյունավետությունը PET-ի մակերեսային և ենթամակերեսային շերտերում։ Ակրիլաթթվի էսթերների ներդրումը հնարավորություն է տալիս ստանալ նոր ֆունկցիոնալ խմբերով հագեցած մակերեսներ, որոնք կարող են բարելավել մանրաթելի հիդրոֆիլությունը, ներկման ունակությունը, կպչունությունը և կենսահամատեղելիությունը։ Միևնույն ժամանակ դիտարկվում են գործընթացի կինետիկ առանձնահատկությունները, համապոլիմերացման աստիճանը, պատվաստման արդյունավետությունը և կողմնակի հոմոպոլիմերացման նվազեցման ուղիները, որոնք կարևոր են վերջնական նյութի որակի վերահսկման համար։ Այս տեխնոլոգիան լայն կիրառություն ունի տեքստիլ արդյունաբերությունում, բժշկական նյութերի մշակման մեջ և բարձր արդյունավետությամբ կոմպոզիտային համակարգերում, քանի որ թույլ է տալիս ստանալ բարելավված հատկություններով պոլիեսթերային մանրաթելեր՝ առանց դրանց հիմնական կառուցվածքը խախտելու:

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է գրադարանի գրքային ֆոնդերի ուսումնասիրության կազմակերպմանը և գրադարանավարներին այդ գործընթացում անհրաժեշտ մեթոդական աջակցության տրամադրմանը։ Գրքային ֆոնդը գրադարանի գործունեության հիմնական հիմքերից է, քանի որ դրա բովանդակային կազմը, ամբողջականությունը, արդիականությունը, պահպանվածության աստիճանը և ընթերցողների պահանջներին համապատասխանությունը անմիջականորեն ազդում են գրադարանի ծառայությունների որակի վրա։ Այդ պատճառով ֆոնդի պարբերական ուսումնասիրությունը կարևոր միջոց է դրա զարգացման ուղղությունները որոշելու, առկա թերությունները բացահայտելու և գրականության ընտրության ու համալրման աշխատանքը կատարելագործելու համար։ Աշխատության հիմնական նպատակն է ներկայացնել գրքային ֆոնդի ուսումնասիրության մեթոդները և ցույց տալ, թե ինչպես կարող է գրադարանավարը համակարգված կերպով գնահատել ֆոնդի վիճակը։ Ուսումնասիրության ընթացքում անհրաժեշտ է ուշադրություն դարձնել ոչ միայն գրքերի քանակին, այլև դրանց թեմատիկ, լեզվական, ժանրային և ժամանակագրական կազմին, ընթերցողների պահանջներին համապատասխանությանը և օգտագործման հաճախականությանը։ Ֆոնդի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որ գրականությունն է առավել պահանջված, որ բաժիններն են բավարար համալրված, որտեղ կան բացեր, իսկ որ նյութերը երկար ժամանակ չեն օգտագործվում։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում գրքային ֆոնդի վիճակագրական և բովանդակային վերլուծությանը։ Գրադարանավարը կարող է ուսումնասիրել գրքերի շրջանառությունը, ընթերցողների հարցումները, տրամադրումների հաճախականությունը, առանձին թեմատիկ բաժինների օգտագործման մակարդակը և ֆոնդի համալրման դինամիկան։ Այս տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի հիմնավորված որոշումներ ընդունել գրականության ձեռքբերման, դասակարգման, տեղափոխման կամ պահպանման վերաբերյալ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրությունը։ Գրադարանը պետք է իր ֆոնդը ձևավորի ոչ միայն առկա գրականության ավանդույթի, այլև տվյալ համայնքի, ուսումնական հաստատության կամ ընթերցողների խմբերի իրական տեղեկատվական պահանջների հիման վրա։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել հարցումներ, զրույցներ, առաջարկությունների գրանցում, ընթերցողների նախասիրությունների դիտարկում և գրադարանային վիճակագրության վերլուծություն։ Ստացված տվյալները կարող են օգտագործվել ֆոնդի համալրման առաջնահերթությունները որոշելու համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ֆոնդի համալրման և թարմացման խնդիրներին։ Գրականության ընտրության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել տվյալ ոլորտի զարգացման մակարդակը, նոր հրատարակությունների առկայությունը, ընթերցողների պահանջարկը և գրադարանի ֆինանսական հնարավորությունները։ Միաժամանակ կարևոր է պահպանել ֆոնդի թեմատիկ ամբողջականությունը և բացառել պատահական կամ չհիմնավորված համալրումները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ֆոնդի մաքրման և վերանայման գործընթացին։ Երկար ժամանակ չօգտագործվող, բովանդակային առումով հնացած, վնասված կամ կրկնվող օրինակների առկայությունը կարող է նվազեցնել ֆոնդի արդյունավետ օգտագործումը։ Սակայն նման գրականության դուրսբերումը պետք է իրականացվի մասնագիտական չափանիշների հիման վրա՝ հաշվի առնելով տվյալ նյութի պատմական, մշակութային կամ տեղագիտական արժեքը։ Գրքային ֆոնդի պահպանության հարցը ևս կարևոր բաղադրիչ է։ Գրադարանավարը պետք է հետևի գրքերի ֆիզիկական վիճակին, պահպանման պայմաններին, խոնավության, ջերմաստիճանի, լուսավորության և փոշու ազդեցությանը, ինչպես նաև վնասված գրականության ժամանակին վերականգնմանը։ Պատշաճ պահպանությունը երկարացնում է գրքային ֆոնդի օգտագործման ժամկետը և նվազեցնում նոր օրինակներ ձեռք բերելու անհրաժեշտությունը։ Մեթոդական օգնության տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է նրանով, որ կարող է գրադարանավարին տրամադրել ֆոնդի ուսումնասիրության կազմակերպման հաջորդական և գործնական մոտեցումներ։ Դրանք կարող են ներառել ուսումնասիրության նպատակի սահմանում, անհրաժեշտ տվյալների հավաքագրում, գրականության բովանդակային և վիճակագրական վերլուծություն, ընթերցողների պահանջների գնահատում, արդյունքների ամփոփում և հետագա աշխատանքների պլանավորում։ Նման համակարգված մոտեցումը թույլ է տալիս գրադարանավարին հիմնավորել ֆոնդի զարգացման վերաբերյալ որոշումները և ավելի արդյունավետ կազմակերպել առօրյա աշխատանքը։ Կարևոր է նաև ֆոնդի ուսումնասիրության արդյունքների փաստաթղթավորումը։ Հաշվետվությունները, վերլուծական տեղեկանքները, վիճակագրական աղյուսակները և դիտարկումների արդյունքները կարող են ծառայել որպես հետագա համալրման և կազմակերպչական աշխատանքների հիմք։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ժամանակի ընթացքում համեմատել ֆոնդի փոփոխությունները և գնահատել իրականացված միջոցառումների արդյունավետությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը գրքային ֆոնդի ուսումնասիրությունը ներկայացնում է որպես գրադարանային գործունեության շարունակական և նպատակային գործընթաց, որը միավորում է ֆոնդի բովանդակային գնահատումը, ընթերցողների պահանջների ուսումնասիրությունը, վիճակագրական վերլուծությունը, համալրումը, մաքրումը և պահպանությունը։ Այն ունի գործնական-մեթոդական նշանակություն և կարող է օգնել գրադարանավարներին ավելի արդյունավետ կառավարել գրքային ռեսուրսները, բարելավել ընթերցողների սպասարկումը և ձևավորել տվյալ գրադարանի խնդիրներին ու օգտվողների պահանջներին համապատասխան, հավասարակշռված և կենսունակ գրքային ֆոնդ։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է արտադրական և հասարակական շենքերում կիրառվող ցածր հաճախականության ձայնամարիչ ռեզոնանսային կառուցվածքների մշակման և կատարելագործման հարցերին։ Գրքում վերլուծվում են աղմուկի տարածման ֆիզիկական մեխանիզմները փակ և բաց տարածքներում, ինչպես նաև ցածր հաճախականության տատանումների առանձնահատկությունները, որոնք առավել դժվար են ճնշման ենթարկվում ավանդական ձայնամեկուսիչ միջոցներով։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ռեզոնանսային կլանիչների կառուցվածքային տարբեր մոդելներ՝ ներառյալ Հելմհոլցի ռեզոնատորներ, բազմաշերտ կլանիչ համակարգեր և կոմպոզիտային ակուստիկ վահանակներ՝ ընդգծելով դրանց արդյունավետությունը տարբեր հաճախականային տիրույթներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախագծման պարամետրերի օպտիմալացմանը, նյութերի ընտրությանը և արդյունաբերական ու քաղաքացիական շենքերում աղմուկի նվազեցման ինժեներական լուծումներին։ Քննարկվում են նաև փորձարարական չափումների արդյունքները, թվային մոդելավորման մոտեցումները և ակուստիկ հարմարավետության չափանիշները։ Աշխատությունը նախատեսված է ինժեներների, ակուստիկայի մասնագետների, շինարարների և շրջակա միջավայրի աղմուկի վերահսկման ոլորտի հետազոտողների համար։

Գրականություն

Շիրվանզադեն հայ գրականության նշանավոր արձակագիրներից և դրամատուրգներից մեկն է, որի ստեղծագործությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայ ռեալիստական գրականության պատմության մեջ։ Նրա իրական անունը Ալեքսանդր Մովսիսյան էր, սակայն գրական աշխարհում հայտնի դարձավ Շիրվանզադե գրական անունով։ Նա իր ստեղծագործություններում անդրադարձել է հասարակական անհավասարության, մարդու հոգեբանական պայքարի, սոցիալական խնդիրների և ընտանեկան հարաբերությունների թեմաներին։ Շիրվանզադեի գրականությունը առանձնանում է իրական կյանքի ճշգրիտ պատկերումով, կերպարների խոր հոգեբանական բացահայտմամբ և հասարակական երևույթների քննադատական ներկայացմամբ։ Նրա հերոսները տարբեր խավերի մարդիկ են՝ հարուստներ, աղքատներ, մտավորականներ և աշխատավորներ, որոնց միջոցով հեղինակը ներկայացնում է ժամանակի սոցիալական հակասությունները և մարդկային հարաբերությունների բարդությունը։ Շիրվանզադեն մեծ ուշադրություն է դարձրել մարդու ներաշխարհին, նրա բարոյական արժեքներին և հասարակության ազդեցությանը մարդու ճակատագրի վրա։ Նրա ստեղծագործություններում հաճախ երևում են սիրո, ընտանեկան խնդիրների, նյութական շահերի և մարդկային արժանապատվության թեմաները, որոնք ներկայացվում են կենդանի ու պատկերավոր լեզվով։ Նա համարվում է հայ դրամատուրգիայի կարևոր ներկայացուցիչներից մեկը, քանի որ նրա պիեսները մեծ ազդեցություն են ունեցել թատրոնի զարգացման վրա և մինչ այսօր բեմադրվում են տարբեր թատրոններում։ Շիրվանզադեի ստեղծագործությունները ոչ միայն գեղարվեստական արժեք ունեն, այլ նաև հասարակական և դաստիարակչական նշանակություն, քանի որ դրանք ընթերցողին ստիպում են մտածել արդարության, բարոյականության և մարդկային հարաբերությունների մասին։ Նրա գրական ժառանգությունը մեծ ազդեցություն է թողել հայ մշակույթի զարգացման վրա և շարունակում է հետաքրքրել նոր սերունդներին։ Շիրվանզադեի անունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ գրականության պատմության մեջ՝ որպես գրող, որը կարողացավ իր ստեղծագործություններով արտացոլել հասարակության իրական կյանքը և մարդու հոգևոր աշխարհը։