Կառավարման աստիճանակարգությունը և դրա վրա ազդող գործոնները ժամանակակից կազմակերպություններում

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1991–2010 թվականներին Չինաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունների և անկախ Հայաստանի հետ ձևավորված միջպետական հարաբերությունների զարգացման ուսումնասիրությանը։ Քննության կենտրոնում են հետսառըպատերազմյան միջազգային համակարգում Չինաստանի արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունների փոփոխությունները, բազմակողմ դիվանագիտության զարգացումը, տնտեսական համագործակցության ընդլայնումը և տարբեր տարածաշրջաններում քաղաքական ու տնտեսական կապերի ամրապնդման միտումները։ Հայաստանի անկախացումից հետո երկու երկրների հարաբերությունները ձևավորվեցին նոր միջպետական հիմքի վրա․ Չինաստանը ճանաչեց Հայաստանի անկախությունը, իսկ դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվեցին 1992 թվականի ապրիլի 6-ին։ Նույն թվականի հուլիսին Երևանում բացվեց Չինաստանի դեսպանությունը, իսկ 1996 թվականին Պեկինում՝ Հայաստանի դեսպանությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել երկկողմ քաղաքական երկխոսության ձևավորումը, բարձրաստիճան փոխայցելությունները, պայմանագրաիրավական հիմքի զարգացումը և միջազգային կազմակերպությունների շրջանակում փոխգործակցության առանձնահատկությունները։ 1992 թվականին կողմերը ստորագրեցին մի շարք փաստաթղթեր, որոնք վերաբերում էին ներդրումների խրախուսմանն ու պաշտպանությանը, գիտատեխնիկական, մշակութային, կրթական, առողջապահական և այլ ոլորտների համագործակցությանը, իսկ 1996 թվականի համատեղ փաստաթղթով ամրագրվեցին բարեկամական հարաբերությունների զարգացման հիմնական սկզբունքները։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել տնտեսական հարաբերություններին՝ ուսումնասիրելով առևտրի, ներդրումների և գործարար կապերի ընդլայնման հնարավորությունները և դրանց նշանակությունը երկու երկրների համագործակցության ընդհանուր համակարգում։ 2004 թվականի համատեղ հայտարարությունում կողմերը տնտեսական և առևտրային համագործակցությունը բնութագրում էին որպես երկկողմ հարաբերությունների կարևոր բաղադրիչ և արձանագրում էին քաղաքական, տնտեսական, գիտատեխնիկական, մշակութային ու կրթական ոլորտներում նախորդ տարիների համագործակցության զարգացումը։ Ուսումնասիրության առանձին ուղղություն կարող է լինել Հարավային Կովկասի տեղը Չինաստանի արտաքին քաղաքականության մեջ և Հայաստանի հետ հարաբերությունների զարգացումը տարածաշրջանային ավելի լայն գործընթացների համատեքստում։ Միաժամանակ հնարավոր է դիտարկել մշակութային, կրթական և գիտական կապերը՝ որպես քաղաքական ու տնտեսական հարաբերությունները լրացնող գործոններ։ Ժամանակաշրջանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես սկզբնական դիվանագիտական հարաբերություններից աստիճանաբար ձևավորվեց բազմաոլորտ համագործակցության ինստիտուցիոնալ հիմք։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է միջազգային հարաբերությունների պատմության, արտաքին քաղաքականության վերլուծության և տարածաշրջանագիտության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Չինաստանի արտաքին քաղաքականության առանձնահատկությունների և հայ-չինական միջպետական կապերի ձևավորման ու զարգացման փոխկապակցված պատկերը 1991–2010 թվականներին։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է տեխնիկական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցուցակը՝ նախատեսված ուսանողների, գիտաշխատողների, դասախոսների և մասնագետների համար։ Ցանկում ներառված են մեքենաշինությանը, էլեկտրատեխնիկային, էլեկտրոնիկային, շինարարությանը, էներգետիկային, ավտոմատացման համակարգերին, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներին և տեխնիկական գիտությունների այլ ուղղություններին վերաբերող հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են գիտատեխնիկական առաջընթացի ժամանակակից միտումները և ոլորտի զարգացման արդի ուղղությունները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, ստանալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալներ և ընտրել համապատասխան նյութեր ուսումնական, գիտահետազոտական և մասնագիտական գործունեության համար։ Այն նպաստում է տեխնիկական գիտելիքների տարածմանը, մասնագիտական իրազեկվածության բարձրացմանը և գիտատեխնիկական տեղեկատվության հասանելիության ապահովմանը։

Կենսաբանություն

Գիրքը նվիրված է արյունածծող երկթևանիների (Diptera) ֆաունայում հանդիպող մակաբույծների և գիշատիչների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով մասնավորապես Tabanidae, Simuliidae և Culicidae ընտանիքները և դրանց էկոլոգիական ու կենսաբանական փոխազդեցությունները Հայաստանի տարածքում։ Աշխատությունում ներկայացվում է արյունածծող միջատների բազմազանությունը, տարածվածությունը, կենսացիկլերը և էկոհամակարգերում նրանց դերակատարությունը, ինչպես նաև այն մակաբույծների, վիրուսների և գիշատիչների տեսակները, որոնք ազդում են դրանց պոպուլյացիաների կարգավորման վրա։ Հեղինակը վերլուծում է բնական կարգավորման մեխանիզմները՝ ներառյալ կենսաբանական վերահսկողությունը, միջատների ներսում և արտաքին միջավայրում գործող մակաբուծական հարաբերությունները, ինչպես նաև գիշատիչ միջատների ազդեցությունը հիվանդություն փոխանցող տեսակների թվաքանակի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այդ խմբերի բժշկա-անասնաբուժական նշանակությանը՝ հաշվի առնելով, որ նրանք կարող են հանդիսանալ մի շարք վարակիչ հիվանդությունների փոխանցողներ։ Նյութը հիմնված է Հայաստանի տարածքում իրականացված ֆաունիստիկ և էկոլոգիական ուսումնասիրությունների վրա՝ ընդգծելով Armenia-ի տարբեր լանդշաֆտային գոտիներում արյունածծող երկթևանիների տարածքային առանձնահատկությունները։ Գիրքը նախատեսված է կենսաբանների, էնտոմոլոգների, էկոլոգների, բժշկական և անասնաբուժական մասնագետների, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտներով զբաղվող ուսանողների և հետազոտողների համար՝ նպաստելով վեկտորային միջատների կենսաբանության և դրանց էկոլոգիական կարգավորման խորացված ուսումնասիրությանը։

Այլ առարկաներ

Նյութը քաղաքական և հասարակական բնույթի վերլուծական հրապարակում է, որի առանցքում որևէ ճգնաժամային, հակամարտային կամ անվտանգության խնդիր պարունակող իրավիճակում առավել խիստ քաղաքական միջոցների կիրառման անհրաժեշտության վերաբերյալ քննարկումն է։ Հիմնական գաղափարը կառուցվում է կանխարգելման տրամաբանության շուրջ՝ դիտարկելով այն հարցը, թե ինչ պայմաններում կարող են իշխանությունները, միջազգային կառույցները կամ այլ քաղաքական դերակատարներ նպատակահարմար համարել ավելի վճռական դիրքորոշում որդեգրել՝ հետագա բացասական զարգացումները սահմանափակելու համար։ Քննարկման շրջանակում կարող են դիտարկվել դիվանագիտական ճնշման, քաղաքական պայմանների խստացման, միջազգային արձագանքի և բանակցային գործընթացների արդյունավետության վերաբերյալ տարբեր մոտեցումներ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում համաչափության խնդիրը, քանի որ ավելի կոշտ քաղաքականության կիրառումը կարող է ներկայացվել որպես կանխարգելիչ միջոց, սակայն դրա հնարավոր հետևանքները նույնպես պահանջում են գնահատում։ Նյութը կարող է անդրադառնալ այն հակասությանը, որն առաջանում է արագ և վճռական արձագանքի կողմնակիցների ու երկխոսությունը, բանակցությունները և աստիճանական քաղաքական լուծումները նախընտրող մոտեցումների միջև։ Վերլուծական ուշադրություն կարող է հատկացվել նաև միջազգային իրավունքի, քաղաքական պատասխանատվության, անվտանգության և խաղաղ կարգավորման սկզբունքների փոխհարաբերությանը։ Հրապարակման կառուցվածքում հնարավոր է ներկայացվեն տարբեր քաղաքական դերակատարների դիրքորոշումներ և փաստարկներ՝ ցույց տալու համար, թե նույն իրավիճակի նկատմամբ ինչպիսի տարբեր գնահատականներ և գործողությունների առաջարկներ կարող են ձևավորվել։ Միաժամանակ քննարկվում է կանխարգելիչ քաղաքականության արդյունավետության գնահատման բարդությունը, քանի որ նախատեսվող միջոցների ազդեցությունը կախված է քաղաքական միջավայրից, հակամարտության բնույթից, ներգրավված կողմերի վարքագծից և միջազգային արձագանքից։ Այսպիսի նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու նաև քաղաքական հրապարակախոսության լեզուն և այն հռետորական կառուցվածքները, որոնց միջոցով ավելի խիստ միջոցների անհրաժեշտությունը հիմնավորվում է հնարավոր ավելի ծանր հետևանքների կանխման գաղափարով։ Ընդհանուր առմամբ հրապարակումը կարող է դիտարկվել որպես քաղաքական հաղորդակցության և ճգնաժամային իրավիճակների կառավարման վերաբերյալ վերլուծական նյութ, որը ներկայացնում է կանխարգելման, պատասխանատվության, բանակցությունների և քաղաքական ճնշման փոխհարաբերությունների շուրջ ձևավորված բանավեճը՝ առանց այդ մոտեցումներից որևէ մեկը ինքնին վերջնական կամ անվերապահ լուծում ներկայացնելու։

Հոգեբանություն

Գիտական աշխատությունը նվիրված է սովորողների մտածողության զարգացման հոգեբանամանկավարժական հիմունքների, համատեղ ստեղծագործական գործունեության կազմակերպման առանձնահատկությունների և ուսուցման գործընթացում մտավոր կարողությունների ձևավորման արդյունավետ մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում սովորողների ճանաչողական գործունեության ակտիվացման, ինքնուրույն և ստեղծագործական մտածողության զարգացման, ինչպես նաև համագործակցային ուսուցման պայմաններում մտավոր գործընթացների կատարելագործման տեսական և գործնական հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համատեղ ստեղծագործական գործունեության դերին սովորողների վերլուծական, քննադատական, տրամաբանական և ստեղծագործական մտածողության զարգացման գործում՝ ընդգծելով փոխգործակցության, գաղափարների փոխանակման, համատեղ խնդիրների լուծման և կոլեկտիվ որոշումների ընդունման նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են ուսուցչի և սովորողների, ինչպես նաև սովորողների միջև համագործակցության հոգեբանական մեխանիզմները, խմբային աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքները և ստեղծագործական առաջադրանքների ազդեցությունը ճանաչողական հետաքրքրությունների ու մտավոր ակտիվության ձևավորման վրա։ Քննարկվում են ուսումնական գործունեության ընթացքում խնդիրների առաջադրման, վարկածների ձևակերպման, այլընտրանքային լուծումների որոնման, փաստարկման և ինքնուրույն եզրահանգումներ կատարելու կարողությունների զարգացման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև սովորողների անհատական առանձնահատկությունների, տարիքային զարգացման օրինաչափությունների, մոտիվացիայի, հաղորդակցական հմտությունների և սոցիալ-հոգեբանական միջավայրի ազդեցությանը համատեղ ստեղծագործական աշխատանքի արդյունավետության վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է համագործակցային գործունեության պայմաններում սովորողների մտավոր ինքնուրույնության, նախաձեռնողականության, երևակայության և ստեղծագործական ներուժի բացահայտման ու զարգացման գործընթացների ուսումնասիրությունը։ Դիտարկվում են ուսուցման ակտիվ և փոխներգործուն մեթոդների, խմբային քննարկումների, նախագծային աշխատանքների, խնդրահարույց իրավիճակների և հետազոտական առաջադրանքների կիրառման մանկավարժական հնարավորությունները։ Կարևորվում է ուսուցչի՝ որպես ուսումնական համագործակցության կազմակերպչի և ուղղորդողի դերակատարությունը, որը նպաստում է սովորողների փոխադարձ աջակցությանը, ճանաչողական դժվարությունների հաղթահարմանը և գիտելիքների համատեղ կառուցմանը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում ուշադրություն է դարձվում նաև ստեղծագործական համագործակցության արդյունավետության գնահատման չափանիշներին, սովորողների մտածողության զարգացման մակարդակների բացահայտմանը և կրթական գործընթացի կազմակերպման այնպիսի պայմանների ձևավորմանը, որոնք խթանում են ինքնուրույն դատողությունը, նոր գաղափարների առաջադրումը և ձեռք բերված գիտելիքների կիրառումը տարբեր իրավիճակներում։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից մանկավարժության, կրթության հոգեբանության, զարգացման հոգեբանության և ուսուցման մեթոդաբանության տեսանկյունից՝ նպաստելով սովորողակենտրոն կրթության և համագործակցային ուսուցման գիտական հիմքերի լուսաբանմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, հոգեբանների, կրթության կազմակերպիչների, ուսուցման մեթոդաբանների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների, մանկավարժական բուհերի ուսանողների, ինչպես նաև սովորողների մտավոր և ստեղծագործական զարգացման խնդիրներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Իրավաբանություն

Սահմանադրության գերակայության ապահովումը սահմանադրականության հաստատման հիմնական երաշխիքներից մեկն է, որը նշանակում է, որ Սահմանադրությունը հանդիսանում է պետության բարձրագույն իրավական ուժ ունեցող ակտ, և բոլոր օրենքները, ենթաօրենսդրական ակտերը ու պետական մարմինների գործողությունները պետք է համապատասխանեն դրան։ Այս սկզբունքը ապահովում է իրավական համակարգի միասնականությունը, կանխում է իրավական հակասությունները և ամրապնդում է օրենքի գերակայությունը պետությունում։ Սահմանադրության գերակայության իրականացման համար գործում են մի շարք մեխանիզմներ, որոնցից ամենակարևորը սահմանադրական վերահսկողությունն է, որը իրականացնում է սահմանադրական դատարանը կամ համարժեք մարմինը՝ գնահատելով օրենքների և այլ ակտերի համապատասխանությունը Սահմանադրությանը։ Կարևոր դեր ունի նաև իշխանությունների բաժանման սկզբունքը, որը թույլ չի տալիս որևէ պետական մարմնի գերիշխել մյուսների նկատմամբ և ապահովում է փոխադարձ վերահսկողություն։ Սահմանադրության գերակայությունը նաև երաշխավորվում է դատական անկախ համակարգի միջոցով, քանի որ դատարանները պարտավոր են կիրառել Սահմանադրությանը համապատասխան օրենքներ և պաշտպանել մարդու իրավունքները։ Բացի այդ, մեծ նշանակություն ունի իրավական մշակույթը և հասարակության իրավագիտակցությունը, քանի որ քաղաքացիների կողմից Սահմանադրության ճանաչումն ու հարգումը նպաստում են դրա իրական գործողությանը։